Նեեմիա ԳԼՈՒԽ 1 1 Նեեմիայի՝ Աքաղիայի որդիի խոսքերը։ Եվ եղավ Քիսղև ամսին, քսաներորդ տարում, երբ ես Շուշան ամրոցում էի, 2 որ եկավ Անանին՝ իմ եղբայրներից մեկը, իր հետ Հուդայի մի քանի մարդկանց հետ, և ես հարցրի նրանց գերությունից փրկված հրեաների և Երուսաղեմի մասին։ 3 Եվ նրանք ինձ ասացին. «Գերիներից մնացածները, որոնք այնտեղ՝ գավառում, մեծ նեղության ու անարգանքի մեջ են։ Երուսաղեմի պարիսպը քանդված է, և նրա դարպասները կրակով այրված են»։ 4 Եվ երբ լսեցի այս խոսքերը, նստեցի ու լաց եղա, մի քանի օր սգացի, ծոմ պահեցի ու աղոթեցի երկնքի Աստծո առաջ, 5 Եվ ասաց. «Աղաչում եմ քեզ, Տե՛ր, երկնքի Աստված, մեծ ու ահեղ Աստված, որ պահում ես ուխտն ու ողորմությունը նրանց համար, ովքեր սիրում են քեզ և պահում են քո պատվիրանները։ 6 Թող ականջդ ուշադիր լինի, աչքերդ բաց, որ լսես քո ծառայի աղոթքը, որ ես հիմա աղոթում եմ քո առաջ ցերեկ ու գիշեր քո ծառաների՝ Իսրայելի որդիների համար, և խոստովանես Իսրայելի որդիների մեղքերը, որոնք մենք մեղանչել ենք քեզ դեմ։ Ես էլ, իմ հոր տունն էլ մեղանչել ենք։ 7 Մենք շատ անօրեն ենք վարվել քեզ հետ եւ չենք պահել այն պատվիրանները, կանոնները եւ դատավճիռները, որոնք դու պատվիրել էիր քո ծառա Մովսեսին։ 8 Հիշի՛ր, աղաչում եմ քեզ, այն խոսքը, որ պատվիրեցիր քո ծառա Մովսեսին՝ ասելով. «Եթե յանցանք գործեք, ես ձեզ կցրեմ ազգերի մեջ»։ 9 Բայց եթե դուք դառնաք դեպի ինձ, պահեք իմ պատվիրանները և կատարեք դրանք, նույնիսկ եթե ձեզանից մինչև երկնքի ծայրը ցրված լինեք, ես նրանց այնտեղից կհավաքեմ և կբերեմ այն տեղը, որը ես ընտրել եմ իմ անունը այնտեղ դնելու համար։ 10 Արդ, սրանք են քո ծառաներն ու քո ժողովուրդը, որոնց դու փրկագնեցիր քո մեծ զորությամբ ու քո հզոր ձեռքով։ 11 Տե՛ր, աղաչում եմ քեզ, թող քո ականջը ուշադիր լինի քո ծառայի աղոթքին և քո անունից վախենալ ցանկացող քո ծառաների աղոթքին։ Եվ այսօր հաջողություն տուր քո ծառային և ողորմություն շնորհիր նրան այս մարդու աչքում, որովհետև ես թագավորի մատռուակն էի։ ԳԼՈՒԽ 2 1 Եվ եղավ այնպես, որ Արտաշես թագավորի քսաներորդ տարում, Նիսան ամսին, գինին նրա առաջ էր։ Ես վերցրի գինին ու տվեցի թագավորին։ Ես առաջ տխուր չէի եղել նրա ներկայությամբ։ 2 Ուստի թագավորն ինձ ասաց. «Ինչո՞ւ է քո դեմքը տխուր, քանի որ դու հիվանդ չես։ Սա ուրիշ բան չէ, քան սրտի տրտմություն»։ Ես շատ վախեցա, 3 Եվ ասաց թագավորին. «Թող թագավորը հավիտյան ապրի։ Ինչո՞ւ իմ դեմքը տխուր չլինի, երբ քաղաքը՝ իմ
հայրերի գերեզմանների տեղը, ավերակ է, և նրա դարպասները կրակով այրվել են»։ 4 Թագավորն ինձ ասաց. «Ի՞նչ ես խնդրում»։ Ես աղոթեցի երկնքի Աստծուն։ 5 Ես ասացի թագավորին. «Եթե թագավորին հաճելի է, և եթե քո ծառան քո աչքում հաճություն է գտել, ապա ինձ ուղարկիր Հուդա՝ իմ հայրերի գերեզմանների քաղաքը, որպեսզի կառուցեմ այն»։ 6 Եվ թագավորը հարցրեց ինձ (թագուհին նույնպես նստած էր նրա կողքին). «Որքա՞ն կտևի քո ճանապարհը, և ե՞րբ կվերադառնաս»։ Այսպիսով, թագավորը բարեհաճեց ինձ ուղարկել, և ես նրան ժամանակ նշանակեցի։ 7 Ես ասացի թագավորին. «Եթե թագավորին հաճելի է, թող նամակներ տրվեն գետի այն կողմի կառավարիչներին, որպեսզի նրանք ինձ տանեն մինչև Հուդա հասնեմ»։ 8 Եվ մի նամակ Ասափին՝ թագավորական անտառի պահապանին, որպեսզի նա ինձ փայտ տա՝ տանը կից պալատի դարպասների, քաղաքի պարսպի և այն տան համար գերաններ պատրաստելու համար, որտեղ ես պետք է մտնեմ։ Եվ թագավորը ինձ տվեց այն, ինչ իմ Աստծու բարի ձեռքն էր ինձ վրա։ 9 Ես եկա գետի այն կողմի կուսակալների մոտ և նրանց տվեցի թագավորի նամակները։ Թագավորը ինձ հետ զորքի հրամանատարներ ու հեծյալներ էր ուղարկել։ 10 Երբ Սանաբաղատ որոնացին և Տուբիա ամմոնացի ծառան լսեցին այդ մասին, շատ վշտացան, որ մի մարդ եկել էր Իսրայելի որդիների բարօրությունը փնտրելու։ 11 Ես եկա Երուսաղեմ և այնտեղ մնացի երեք օր։ 12 Ես գիշերը արթնացա՝ մի քանի մարդկանց հետ, և ոչ մեկին չպատմեցի, թե ինչ էր իմ Աստվածը դրել իմ սրտում անելու Երուսաղեմում։ Ինձ հետ ոչ մի անասուն չկար, բացի այն անասունից, որի վրա նստած էի։ 13 Եվ ես գիշերը դուրս եկա հովտի դարպասով, նույնիսկ վիշապի աղբյուրի առջև և գոմաղբի նավահանգստում, և տեսա Երուսաղեմի պարիսպները, որոնք քանդված էին, և նրա դարպասները այրվել էին կրակով։ 14 Ապա ես մոտեցա աղբյուրի դարպասին և թագավորի ավազանին, բայց իմ տակ գտնվող անասունի համար անցնելու տեղ չկար։ 15 Ապա գիշերը ես բարձրացա հեղեղատով, նայեցի պարիսպին, ապա հետ դարձա, մտա հովտի դարպասով և այդպես վերադարձա։ 16 Եվ իշխանները չգիտեին, թե ուր էի գնացել կամ ինչ էի անում, և ես դեռ չէի պատմել ո՛չ հրեաներին, ո՛չ քահանաներին, ո՛չ ազնվականներին, ո՛չ իշխաններին, ո՛չ էլ մյուսներին, ովքեր աշխատում էին։ 17 Այն ժամանակ ես նրանց ասացի. «Դուք տեսնում եք այն տառապանքը, որի մեջ մենք գտնվում ենք, թե ինչպես է Երուսաղեմը ավերվում, և նրա դարպասները կրակով այրվում։ Եկեք և կառուցենք Երուսաղեմի պարիսպը, որպեսզի այլևս նախատինք չդառնանք»։ 18 Այն ժամանակ ես նրանց պատմեցի իմ Աստծո բարի ձեռքի մասին, որը ինձ վրա էր, ինչպես նաև թագավորի խոսքերի մասին, որ նա ասել էր ինձ։ Եվ նրանք ասացին. «Եկեք վեր կենանք և կառուցենք»։ Այսպիսով նրանք զորացրին իրենց ձեռքերը այս բարի գործի համար։