Կորած ոչխարը, կորած մետաղադրամը և անառակ որդին Ղուկաս 15։1-32 1 Այն ժամանակ բոլոր մաքսավորներն ու մեղավորները մոտենում էին նրան՝ նրան լսելու համար։ 2 Եվ փարիսեցիներն ու դպիրները տրտնջում էին ու ասում. «Սա մեղավորներին ընդունում է և նրանց հետ ուտում»։ 3 Եվ նա այս առակն ասաց նրանց՝ ասելով. 4 Ձեզանից ո՞վ է այն մարդը, որ հարյուր ոչխար ունենա և կորցնի դրանցից մեկը, չի թողնի իննսունինը անապատում և չի գնա կորածին հետևից, մինչև որ գտնի այն։ 5 Եվ երբ գտնում է այն, ուրախանալով՝ դնում է այն իր ուսերին։ 6 Եվ երբ տուն է գալիս, կանչում է իր ընկերներին ու հարևաններին և ասում նրանց. «Ուրախացե՛ք ինձ հետ, որովհետև գտա իմ կորած ոչխարը»։ 7 Ասում եմ ձեզ, որ այսպէս ուրախութիւն կը լինի երկնքում մէկ մեղաւորի համար, որն ապաշխարում է, քան իննսունինը արդարների համար, որոնք ապաշխարութեան կարիք չունեն։ 8 Կամ ո՞ր կինը, տասը կտոր արծաթ ունենալով, եթե մեկ կտոր կորցնի, ճրագ չի վառի, տունը չի մաքրի և ջանասիրաբար չի փնտրի, մինչև գտնի այն։ 9 Եվ երբ գտնի, կկանչի իր ընկերուհիներին ու հարևաններին ու կասի. «Ուրախացե՛ք ինձ հետ, որովհետև գտա կորցրած դրամս»։ 10 Այսպես էլ, ասում եմ ձեզ, ուրախություն կլինի Աստծո հրեշտակների առաջ մեկ մեղավորի համար, որն ապաշխարում է։ 11 Եվ նա ասաց. « Մի մարդ երկու որդի ուներ։ 12 Եվ նրանցից կրտսերը հորն ասաց. «Հա՛յր, տուր ինձ ունեցվածքից ինձ ընկնող բաժինը»։ Եվ նա իր ունեցվածքը բաժանեց նրանց։ 13 Եվ մի քանի օր չանցած՝ կրտսեր որդին հավաքեց ամեն ինչ և գնաց հեռավոր երկիր, և այնտեղ վատնեց իր ունեցվածքը՝ անառակ կյանքով։ 14 Եվ երբ նա ամեն ինչ սպառեց, այդ երկրում մեծ սով եղավ, և նա սկսեց կարիքի մեջ լինել։ 15 Եվ նա գնաց ու միացավ այդ երկրի մի քաղաքացու, և նա ուղարկեց նրան իր դաշտերը՝ խոզեր արածեցնելու։ 16 Եվ նա ուզում էր իր փորը լցնել խոզերի կերած կեղևով, բայց ոչ ոք չէր տալիս նրան։
1
17 Եվ երբ նա ուշքի եկավ, ասաց. «Քանի՞ վարձկան ծառաներ կան հորս մոտ, որոնք հացի պաշար ունեն, իսկ ես սովից մեռնում եմ»։ 18 Ես կկանգնեմ ու կգնամ հորս մոտ ու կասեմ նրան. «Հա՛յր, մեղանչեցի երկնքի դեմ ու քո առաջ, 19 Եվ այլևս արժանի չեմ քո որդի կոչվելու. ինձ դարձրու քո վարձկաններից մեկի պես։ 20 Եվ նա վեր կացավ ու եկավ իր հոր մոտ։ Երբ նա դեռ շատ հեռու էր, հայրը տեսավ նրան և խղճաց նրան։ Վազեց, ընկավ նրա պարանոցին ու համբուրեց նրան։ 21 Որդին ասաց նրան. «Հա՛յր, մեղանչեցի երկնքի դեմ և քո առաջ, և այլևս արժանի չեմ քո որդի կոչվելու»։ 22 Հայրը իր ծառաներին ասաց. «Բերեք լավագույն պատմուճանը և հագցրեք նրան, մատանի դրեք նրա ձեռքին և կոշիկներ՝ նրա ոտքերին։ 23 Եվ բերեք պարարտ հորթը, մորթեք այն, և եկեք ուտենք ու ուրախանանք։ 24 Որովհետև իմ որդին մեռած էր և կենդանացավ, կորած էր և գտնվեց։ Եվ նրանք սկսեցին ուրախանալ։ 25 Նրա ավագ որդին դաշտում էր։ Երբ նա եկավ ու մոտեցավ տանը, լսեց երաժշտության ու պարերի ձայներ։ 26 Եվ ծառաներից մեկին կանչելով՝ հարցրեց, թե այդ ինչ է նշանակում։ 27 Եվ նա ասաց նրան. «Քո եղբայրը եկել է, և քո հայրը մորթեց պարարտ եզը, որովհետև նրան ողջ-առողջ վերադարձրեց»։ 28 Եվ նա զայրացավ և չէր ուզում ներս մտնել։ Ուստի հայրը դուրս եկավ և աղաչեց նրան։ 29 Նա պատասխանեց հորը. «Ահա այսքան տարի եմ ծառայում քեզ և երբեք քո պատվիրանը չեմ զանց արել։ Բայց դու ինձ երբեք մի ուլ չտվիր, որ ընկերներիս հետ ուրախանամ։ 30 Բայց հենց որ քո այս որդին եկավ, որը քո ունեցվածքը կերավ պոռնիկների հետ, դու նրա համար մորթեցիր պարարտ հորթը։ 31 Եվ նա ասաց նրան. «Որդի՛, դու միշտ ինձ հետ ես, և իմ ամեն ինչ քոնն է»։ 32 Պէտք էր ուրախանալ եւ ուրախանալ, որովհետեւ քո այս եղբայրը մեռած էր եւ կենդանացաւ, կորած էր եւ գտնուեց։
2