Amharic - The Book of Lamentations by Filipino Tracts and Literature Society Inc.

ሰቆቃዎቿ

ምዕራፍ1

1በሰዎችየተሞላችከተማእንዴትተቀምጣለች! እንዴትእንደመበለትሆነች!በአሕዛብ መካከልታላቅየነበረችበአውራጃዎችም መካከልያለችልዕልትእንዴትገባርሆነች!

2በሌሊትእጅግታለቅሳለችእንባዋም በጉንጯዋላይነው፤ከውሽሞችዋሁሉመካከል የሚያጽናናትየላትም፤ወዳጆችዋሁሉ ተንኰልተውባታል፥ጠላቶችዋምሆኑ።

3ይሁዳከመከራናከታላቅባርነትየተነሣ ተማረከች፤በአሕዛብመካከልተቀምጣለች ዕረፍትአላገኘችም፤አሳዳጆችዋሁሉ በመከራመካከልደረሱባት።

4ወደክብረበዓልየሚመጣየለምናየጽዮን መንገድአለቀሰችበሮችዋሁሉፈርሰዋል ካህናቶችዋምአለቀሱደናግልዋምተጨነቁ እርስዋምመራራሆናለች።

5ጠላቶቿአለቆችናቸውጠላቶቿም ተሳካላቸው።እግዚአብሔርስለበደልዋ ብዛትአስጨንቆአታልና፥ልጆችዋምበጠላት ፊትተማርከዋል።

6ከጽዮንምሴትልጅውበቷሁሉአልቋል፤ አለቆችዋማሰማርያእንደሌላቸውሚዳቋ ሆኑ፥በሚያሳድደውምፊትኀይልአጥተው ሄዱ።

7ኢየሩሳሌምበመከራዋናበጭንቀትዋወራት በቀድሞዘመንያገኘችውንደስየሚያሰኘውን ነገርዋንሁሉአሰበችሕዝቦቿምበጠላትእጅ በወደቁጊዜማንምየሚረዳትአልነበረም፤ ጠላቶችምአይተውአደረጉአት።ሰንበቶቿ ላይያፌዙበት።

8ኢየሩሳሌምጽኑኃጢአትሠርታለች፤ስለዚህ ተወገደች፤ያከብሩአትየነበሩትሁሉ ኀፍረተሥጋዋንአይተዋልናይንቋታል፤ እርስዋምጮኻለችወደኋላምተመለሰች።

9ርኵሰትዋበልብስዋአለ፤መጨረሻዋን አታስታውስም;ስለዚህበሚያስደንቅሁኔታ ወረደች:አጽናኝአልነበራትምአቤቱ መከራዬንተመልከት፤ጠላትራሱንከፍ

አድርጎአልና።

10፤ባላጋራውበመልካምነገርዋሁሉላይ እጁንዘርግቷል፤ወደጉባኤህእንዳይገቡ ያዘዝሃቸውአሕዛብወደመቅደሷእንደገቡ አይታለችና።

11ሕዝብዋሁሉአለቀሱ፥እንጀራም ይፈልጋሉ፤ነፍስንያጽናኑዘንድደስ የሚያሰኘውንዕቃቸውንበመብልሰጥተዋል፤ አቤቱ፥ተመልከትናተመልከት።ተሳዳቢ ሆኛለሁና።

12እናንተየምታልፉሁሉለእናንተምንም አይደለምን?እነሆ፥በእኔላይየተደረገ እንደኀዘኔያለኀዘንእግዚአብሔርበጽኑ ቍጣውቀንያስጨነቀኝእንደሆነእዩ።

13ከላይእሳትንበአጥንቶቼላይሰደደ በረታባቸውም፤ለእግሬመረብንዘረጋወደ

ከሌ፡ረገጣቸው፤ጐበዛዝቶቼንም፡ይደቅቃቸ ው፡ዘንድ፡ጉባኤን፡ጠራብኝ፤እግዚአብሔር ፡የይሁዳን፡ልጅ፡ድንግልን፡እንደ፡ወይን ፡መጭመቂያ፡ረገጣ።

16ስለዚህነገርአለቅሳለሁ;ዓይኔ፥ዓይኔ በውኃታፈስሳለች፥ነፍሴንየሚያድናት አጽናኝከእኔዘንድርቆአልና፤ጠላት ስላሸነፈልጆቼጠፍተዋል።

17ጽዮንእጆቿንትዘረጋለችየሚያጽናናትም የለም፤እግዚአብሔርስለያዕቆብጠላቶቹ በዙሪያውእንዲሆኑአዝዞአል፤ኢየሩሳሌም በመካከላቸውእንደመርገምትናት።

18እግዚአብሔርጻድቅነው;በትእዛዙላይ ዓምፅአለሁና፤እናንተሰዎችሁሉ፥ እባካችሁስሙ፥ኀዘኔንምእዩ፤ደናግልና ጎበዞቼተማርከውሄዱ።

19ውሽሞቼንጠራሁ፥እነርሱግንአታለሉኝ፤

21እንደጮኽሁሰምተዋል፤የሚያጽናናኝ የለም፤ጠላቶቼሁሉመከራዬንሰምተዋል፤ ስላደረግህደስአላቸው፤የጠራኸውንምቀን ታመጣለህእንደእኔይሆናሉ።

ክፋታቸውሁሉበፊትህይግባ፤ስለ መተላለፌምሁሉእንዳደረግህብኝእንዲሁ አድርግባቸው፤ልቅሶዬብዙነውልቤም ደከመ።

ምዕራፍ2

1እግዚአብሔርበቍጣውየጽዮንንሴትልጅ እንዴትበደመናሸፈነው፥የእስራኤልንም ውበትከሰማይወደምድርጣለ፥በቍጣውምቀን የእግሩንመረገጫአላሰበም።

2እግዚአብሔርየያዕቆብንማደሪያሁሉዋጠ፥ አልራራምም፤የይሁዳንሴትልጅምሽጎች በቍጣውአፈረሰ።ወደምድርአወረዳቸው፤ መንግሥቱንናአለቆችዋንአረከስ።

በጽኑቍጣውየእስራኤልንቀንድሁሉ ቈረጠ፤ቀኝእጁንምከጠላትፊትመለሰ፥ በያዕቆብምላይበዙሪያውእንደምትበላ እሳትነድዶአል።

4ቀስቱንእንደጠላትገተረ፤እንደጠላት በቀኙቆመለዓይንምደስየሚያሰኘውን በጽዮንሴትልጅድንኳንገደለ፤መዓቱን እንደእሳትአፈሰሰ።

5እግዚአብሔርእንደጠላትሆነ፤እስራኤልን

የተከበሩትን በዓላትና ሰንበትን

አስረሳ፥በቍጣውምቍጣናቀ።ንጉሡንና ካህኑንተናደዱ።

7እግዚአብሔርመሠዊያውንጥሎመቅደሱንጠላ

የአዳራሾችዋንምቅጥርበጠላትእጅአሳልፎ ሰጠ።እንደታላቅበዓልቀንበእግዚአብሔር ቤትውስጥጩኸትአድርገዋል።

8እግዚአብሔርየጽዮንንሴትልጅቅጥር ያፈርስዘንድአሰበ፤ገመድዘረጋ፥እጁንም ከማፍረስአላራቀም፤ስለዚህግንቡንና ቅጥርንአለቀሰ።አብረውደከሙ።

9ደጆችዋወደምድርገቡ፤መወርወሪያዋን አፈረሰሰበረም፤ንጉሥዋናአለቆችዋ በአሕዛብመካከልናቸው፤ሕግከቶየለም፤

ነቢያቶችዋደግሞከእግዚአብሔርዘንድ ራእይአላገኙም።

10የጽዮንሴትልጅሽማግሌዎችበምድርላይ ተቀምጠውዝምአሉ፤በራሳቸውላይትቢያ ነስንሰዋል።ማቅለበሱ፤የኢየሩሳሌም ደናግል ራሳቸውን በምድር ላይ

አንጠልጥለዋል።

11ዓይኖቼበእንባደከሙአንጀቴምታወከ፤ ስለሕዝቤሴትልጅጥፋትጉበቴበምድርላይ ፈሰሰ።ምክንያቱምሕፃናትናጡትጫጩቶች በከተማይቱጎዳናዎችይሳለቃሉ።

12እናቶቻቸውን።እህልናየወይንጠጅወዴት አለ?በከተማውጎዳናዎችላይእንደቆሰሉ፣ ነፍሳቸውበእናቶቻቸውእቅፍውስጥ በፈሰሰችጊዜ፣

13ስለአንተምንነገርእመሰክርልሃለሁ? የኢየሩሳሌምልጅሆይ፥ምንአስመስላሻለሁ? የጽዮንልጅድንግልሆይአጽናንሽዘንድምን አስተካክልሻለሁ?ስብራትህእንደባሕር ታላቅነውናማንሊፈውስህይችላል?

14ነቢያቶችህከንቱናከንቱነገርአይተዋል ኃጢአትህንምአልገለጡምምርኮህንምይመልሱ ዘንድ።ነገርግንበአንተላይየውሸት ሸክሞችንናመባረርንአይቻለሁ።

15የሚያልፉሁሉያጨበጭቡብሃል፤

በኢየሩሳሌምሴት ልጅ ያፏጫሉ አንገታቸውንምያወዛወዛሉ።

16፤ጠላቶችሽ፡ዅሉ፡አፋቸውን፡በአንቺ፡ላ ይ፡ከፍተዋል፡ያፏጫሉ፡ጥርሳቸውንም ያፋጫሉ፡አለቃናት፡ይላሉ። አግኝተናል

አይተናል።

17እግዚአብሔርያሰበውንአደረገ።በቀድሞ ዘመንያዘዘውንፈጸመ፤ አፈረሰ አልራራምም፤ጠላትህንበአንተደስ አሰኝቶአልየጠላቶችህንምቀንድአቆመ።

18ልባቸውወደእግዚአብሔርጮኸ፤የጽዮን ሴትልጅቅጥርሆይ፥እንባበቀንናበሌሊት እንደወንዝይፍሰስ፤ለራስህዕረፍት አትስጥ።የዐይንህብሌንአያቋርጥ።

19ተነሥተህበሌሊትጩኽ፤በምጥቆች መጀመሪያልብህንበእግዚአብሔርፊትእንደ ውኃአፍስሰው፤በራብራስላይሳሉስለ ሕፃናትህሕይወትእጅህንወደእርሱአንሣ። በየመንገዱ።

20አቤቱ፥እነሆ፥ይህንያደረግህለትለማን እንደሆነተመልከት።በውኑሴቶች

22አንተበተቀደሰቀንድንጋጤዬንበዙሪያዬ ጠራኸኝ፥በእግዚአብሔርምቍጣቀንአንድም አልቀረም፥የጠቀስኋቸውንናያሳደግኋቸውን ጠላቴአጠፋቸው።

ምዕራፍ3

1በቍጣውበትርመከራንያየሁሰውእኔነኝ።

2መራኝወደጨለማምአገባኝ፥ነገርግንወደ ብርሃንአይደለም።

3በእውነትበላዬተመልሷል;ቀኑንሙሉእጁን በእኔላይይመልሳል።

4ሥጋዬንናቁርበቴንአርጅቶአል;አጥንቴን ሰበረ።

5በእኔላይሠራን፥በሃሞትናምጥከበበኝ።

6ቀድሞእንደሞቱበጨለማስፍራአኖረኝ።

7ከበበኝ፥መውጣትምአልችልም፤ ሰንሰለቴንምአከበደኝ።

እንደአንበሳሆነኝ።

አደረገኝ።

12ቀስቱንገለጥአድርጎለቀስትምልክት አደረገኝ።

13የጭንጫውንፍላጻዎችበጕልበቴውስጥ አስገቡ።

14በሕዝቤሁሉላይመሳለቂያሆንሁ፤እና ዘፈናቸውቀኑንሙሉ።

15ምሬትንሞላኝ፥በእሬትምአስከረኝ።

16ጥርሴንበጠጠርድንጋይሰበረ፥በአመድም ከደነኝ።

17ነፍሴንምከሰላምአርቀሃታል፥ ብልጽግናንረሳሁ።

18እኔም፡ ጕልበቴና ተስፋዬ ከእግዚአብሔርዘንድጠፋ፡አልሁ።

19መከራዬንናጉስቁላዬን፥እሬትንና ሐሞትንአስበኝ።

20ነፍሴእነርሱንአስባቸዋለችበእኔም ተዋረደች።

ይህንበአእምሮዬአስታውሳለሁ፥ ስለዚህምተስፋአደርጋለሁ።

22ያልጠፋነውከእግዚአብሔርምሕረት የተነሣነው፥ምሕረቱአያልቅምና።

ጥዋትጥዋትአዲስናቸውታማኝነትህም ታላቅነው።

24እግዚአብሔርእድልፈንታዬነውትላለች ነፍሴ።

28ተሸክሞታልናብቻውንተቀምጦዝምይላል።

29አፉንበአፈርውስጥያስገባል;ከሆነተስፋ

ሊኖርይችላል

30ጉንጯንለሚመታውይሰጠዋል፥ስድብም

ጠግቦበታል።

31እግዚአብሔርለዘላለምአይጥልምና፤

32ቢያሳዝንምእንደምሕረቱብዛትይራራል።

33በፈቃዱየሰውንልጆችአያሠቃይምወይም

አያሳዝንምና።

34የምድርንእስረኞችሁሉከእግሩበታች ያደቅቃቸውዘንድ።

35የሰውንመብትበልዑልፊትይመልስዘንድ፥

36ሰውንበፍርዱያጣምምዘንድእግዚአብሔር አይወደውም።

37እግዚአብሔርባያዘዘውጊዜየሚናገርእና የሚሆነውማንነው?

38ከልዑልአፍክፉናመልካምነገር አይወጣምን?

39ሕያውሰውስለምንስሰውስለኃጢአቱ ቅጣትያጕረመርማል?

40መንገዳችንንእንመርምርእንፈትንወደ እግዚአብሔርምእንመለስ።

41ልባችንንበእጃችንበሰማይወዳለውወደ እግዚአብሔርእናንሳ።

42በድለናልዐምፀናልአንተምይቅር

አላለህም።

43ቍጣንከደንህአሳድደኸንም፤ገድለህ አልራራህም።

44ጸሎታችንእንዳያልፍራስህንበደመና

ከደንህ።

45፤በሕዝብ፡መካከል፡እንደ፡ግርፋትና፡ጕ

ድጓድ፡አደረግኸን።

46ጠላቶቻችንሁሉበእኛላይአፋቸውን

ከፍተዋል።

47ፍርሃትናወጥመድጥፋትናጥፋትበላያችን ደርሰናል።

48፤ስለሕዝቤሴትልጅጥፋትዓይኔየውኃ ወንዝፈሰሰ።

49ዓይኖቼያንጠባጥባሉ፥አያቋርጡም፥ያለ

አንዳችመቆራረጥ፥

50እግዚአብሔርእስኪያይከሰማይም እስኪያይድረስ።

51ስለከተማዬሴቶችልጆችሁሉዓይኔልቤን ነካ።

52ጠላቶቼያለምክንያትእንደወፍክፉኛ አሳደዱኝ።

53በጕድጓድውስጥሕይወቴንቈርጠውድንጋይ ጣሉብኝ።

54ውኃበራሴላይፈሰሰ;ተቆርጬአለሁአልሁ።

55አቤቱ፥ከጕድጓድውስጥስምህንጠራሁ።

56ቃሌንሰምተሃል፤ጆሮህንከመተንፈሴና ከጩኸቴአትሰውር።

57በጠራሁህቀንቀርበህ፡አትፍራ፡ አልህ።

58አቤቱ፥የነፍሴንፍርድተከራከርህ፤ ሕይወቴንተቤዠኸው።

59አቤቱ፥በደሌንአይተሃል፤ፍርዴን ፍረድ።

60በቀልንሁሉበእኔምላይአሳባቸውንሁሉ

አይተሃል።

61አቤቱ፥ስድባቸውንበእኔምላይያሰቡትን

65የልብኀዘንንስጣቸው፥እርግማንህንም ስጣቸው።

66ከእግዚአብሔርሰማያትበታችበቍጣ አሳድዳቸውአጥፋቸውም። ምዕራፍ4

1ወርቁእንዴትደብዛዛሆነ!በጣምጥሩው ወርቅእንዴትተለወጠ!በየመንገዱአናትላይ የመቅደሱድንጋዮችይፈስሳሉ።

2የከበሩየጽዮንልጆች፥ከጥሩወርቅጋር ሲነጻጸሩ፥የሸክላሠሪእጅእንደተሠራ እንደሸክላማድጋእንዴትተቈጠሩ!

3፤የባሕር፡አውሬዎች፡ጡት፡ይሳሉ፡ልጆቻቸ ውንም፡ይጠባሉ፡የሕዝቤ፡ሴት፡ልጅ፡በምድ ረ፡በዳ፡እንደ፡ሰጎኖች፡ጨካኞች፡ኾነች።

4፤የሚጠባሕፃንምላስከጥምየተነሣከአፉ

ማጠራቀሚያዎችንተያይዘዋል።

የሕዝቤሴትልጅኃጢአትበቅጽበት ከተገለበጠችውከሰዶምኃጢአትቅጣት ይበልጣልና፥እጅምካልደረሰባት።

7ናዝራውያንዋከበረዶይልቅንጹሐንነበሩ፥ ከወተትምየነጡነበሩ፥ከቀይዕንቍይልቅ አካላቸውቀይነበረ፥መልካቸውምእንደ ሰንፔርነበረ።

8ፊታቸውከድንጋይከሰልይልቅጥቁርነው; በአደባባይአይታወቁም፤ቁርበታቸው ከአጥንታቸውጋርተጣብቋል።ደርቋልእንደ በትርምሆነ።

9በሰይፍየተገደሉትበራብከተገደሉት ይሻላሉ፤እነዚህከእርሻፍሬየተነሳ ወድቀዋልና።

የርኅሩኆችሴቶችእጅልጆቻቸውን ቀቅለዋል፥በሕዝቤምሴትልጅጥፋት መብልያቸውሆነ።

11እግዚአብሔርመዓቱንፈጸመ፤ጽኑቍጣውን አፍስሷል፥በጽዮንምላይእሳትንአነደደ፥ መሠረትዋንምበልቶአል።

12የምድርነገሥታትናበዓለምየሚኖሩሁሉ ጠላትናጠላትወደኢየሩሳሌምበሮችይገቡ ዘንድባላመኑምነበር።

13የጻድቃንንደምበውስጥዋስላፈሰሱስለ ነቢያቶችዋኃጢአትናስለካህናቶችዋ

16የእግዚአብሔርቍጣከፋፈላቸው;ወደፊት

አይመለከታቸውም፤ የካህናቱን ፊት

አላፈገፈጉም፥ለሽማግሌዎችምአይደሉም።

17እኛስከንቱረድኤታችንየተነሣ

ዓይኖቻችንገናወድቀዋል፤በመመልከታችንም ሊያድነንየማይችልንሕዝብጠበቅን።

18በጎዳናዎቻችንላይእንዳንሄድ እግራችንንያሳድዳሉ፤ፍጻሜያችንቀርቦአል ዘመናችንም ተፈጸመ። ፍጻሜያችን

ደርሶአልና።

19አሳዳጆቻችንከሰማይንስርይልቅፈጣኖች ናቸው፥በተራሮችላይአሳደዱብን፥በምድረ በዳምሸመቁን።

20እግዚአብሔርየቀባውየአፍንጫችን

እስትንፋስበጕድጓዳቸውተወሰደ፤በእርሱ ጥላሥርበአሕዛብመካከልእንኖራለን ያልነው።

21በዖጽምድርየምትቀመጪየኤዶምልጅሆይ፥ ደስይበልሽሐሴትምአድርጊ።ጽዋውምወደ አንተያልፋል፤ትሰክራለህትራቃለህም።

22የጽዮንልጅሆይ፥የኃጢአትሽቅጣት ተፈጽሞአል። ዳግመኛወደምርኮ አይወስድሽም፤የኤዶምሴትልጅሆይ፥ ኃጢአትሽንጐብኝቶአል።እርሱኃጢአትህን ይገልጣል።

ምዕራፍ5

1አቤቱ፥የደረሰብንንአስብ፤ተመልከት ስድባችንንምተመልከት።

2ርስታችንለእንግዶችቤቶቻችንም ለእንግዶችተመለሱ።

3እኛድሀአደጎችነን፤እናቶቻችንእንደ መበለቶችናቸው።

4ውኃችንንበገንዘብጠጥተናል;እንጨታችን ተሽጦልናል።

5አንገታችንበስደትላይነን፤ደክመናል ዕረፍትምየለንም።

6ለግብፃውያንናለአሦራውያንእንጀራ

እንዲጠግቡእጅሰጥተናል።

7አባቶቻችንኃጢአትንሠርተዋልእንጂ የሉም፤ኃጢአታቸውንምተሸክመናል።

8ባሪያዎችገዝተውናል፥ከእጃቸውም የሚያድነንየለም።

9ከምድረበዳሰይፍየተነሣበሕይወታችን ሥጋእንጀራችንንወሰድን።

10ከአስጨናቂውራብየተነሣቁርበታችን እንደምድጃጠቆረ።

11፤በጽዮንያሉትንሴቶች፥በይሁዳምከተሞች ቈነጃጅትንአስደፍረዋል።

12አለቆችበእጃቸውተሰቅለዋል የሽማግሌዎችምፊትአልተከበረም።

13ጕልማሶቹንምይፈጫቸውዘንድወሰዱ፥ ልጆቹምከእንጨትበታችወደቁ።

ሽማግሌዎችከበሩ፥ጐበዛዝቱም ከዘፋናቸውአልፈዋል።

15የልባችንደስታቀርቷል;ዳንሳችንወደ ሀዘንተቀየረ።

16ዘውዱከራሳችንላይወደቀ፤ኃጢአትን

ቀበሮዎችይመላለሱበታል።

አቤቱ፥አንተለዘላለምትኖራለህ። ዙፋንህከትውልድእስከትውልድ።

20ስለምንለዘላለምትረሳናለህ?ይህን ያህልዘመንምተውኸን?

አቤቱ፥ወደአንተመልሰንእኛም እንመለሳለን።ዘመናችንንእንደቀድሞ አድስ።

22አንተግንፈጽመህጥለኸናል፤በእኛላይ እጅግተቈጥተሃል።