Epistola e Dytë e Klementit drejtuar Korintasve KAPITULLI 1 1 Vëllezër, ne duhet ta mendojmë Jezu Krishtin si Perëndi: si gjykatës të të gjallëve dhe të vdekurve; as nuk duhet ta nënvlerësojmë shpëtimin tonë. 2 Sepse, nëse e përçmojmë, do të shpresojmë vetëm të marrim prej tij disa gjëra të vogla. 3 Dhe nëse veprojmë kështu, do të mëkatojmë, duke mos marrë parasysh se nga jemi thirrur, nga kush dhe për në cilin vend; dhe sa shumë Jezu Krishti u detyrua të vuante për ne. 4 Çfarë shpërblimi do t’i japim, pra, ose çfarë fryti të denjë për atë që na ka dhënë? 5 Sepse me të vërtetë sa të mëdha janë ato përparësi që ia detyrohemi atij në lidhje me shenjtërinë tonë? Ai na ka ndriçuar: si një atë, na ka quajtur bijtë e tij; na ka shpëtuar ne që ishim të humbur dhe të pajetë. 6 Çfarë lavdie do t’i japim atij? Ose çfarë shpërblimi mund të jetë në përputhje me ato gjëra që kemi marrë? 7 Ne kishim të meta në të kuptuarit tonë; adhuronim gurë dhe dru; ar, argjend dhe bronz, vepra të duarve të njeriut; dhe e gjithë jeta jonë nuk ishte gjë tjetër veçse vdekja. 8 Prandaj, të rrethuar nga errësira dhe duke pasur një mjegull të tillë para syve tanë, ne kemi shikuar lart dhe, me vullnetin e tij, kemi lënë mënjanë renë me të cilën ishim të rrethuar. 9 Sepse ai pati dhembshuri për ne dhe, duke u prekur nga zemra për ne, na shpëtoi; duke parë tek ne shumë gabime dhe shkatërrime; dhe duke parë se nuk kishim shpresë për shpëtim, përveçse vetëm nëpërmjet tij. 10 Sepse ai na thirri ne që nuk ishim; dhe u kënaq nga hiçi të na jepte jetë. KAPITULLI 2 1 Gëzohu, o shterpë, që nuk lind, shpërthe dhe bërtit ti që nuk dhemb, sepse ajo që është e braktisur ka shumë më tepër fëmijë sesa ajo që ka burrë. 2 Meqë tha: “Gëzohu ti shterpë, që nuk lind”, foli për ne; sepse kisha jonë ishte shterpë përpara se t’i jepeshin fëmijë. 3 Dhe përsëri; kur tha: “Bërtit ti që nuk vuan nga dhembjet e lindjes”, ai nënkuptonte këtë: Që, sipas mënyrës së grave që vuajnë nga dhembjet e lindjes, ne të mos pushojmë së luturi Perëndisë me bollëk. 4 Dhe për atë që vijon, sepse ajo që është e braktisur ka më shumë fëmijë sesa ajo që ka burrë: prandaj u shtua, sepse populli ynë që duket se është braktisur nga Perëndia, tani duke besuar në të, është bërë më shumë se ata që dukeshin se kishin Perëndinë. 5 Dhe një Shkrim tjetër thotë: “Nuk erdha t’i thërras të drejtët, por mëkatarët në pendim.” Kuptimi i të cilit është ky: ata që ishin të humbur duhet të shpëtohen.
6 Sepse kjo është, me të vërtetë, vërtet e madhe dhe e mrekullueshme, jo për të vërtetuar ato gjëra që janë ende në këmbë, por ato që po bien. 7 Kështu iu duk mirë Krishtit të shpëtonte atë që ishte humbur; dhe kur erdhi në botë, shpëtoi shumë veta dhe na thirri ne që ishim tashmë të humbur. 8 Duke qenë se ai ka treguar kaq shumë mëshirë ndaj nesh; dhe kryesisht për këtë, ne që jemi gjallë, tani nuk u bëjmë më flijime perëndive të vdekura, as nuk u bëjmë asnjë adhurim atyre, por nëpërmjet tij jemi sjellë në njohurinë e Atit të së vërtetës. 9 Me çfarë do të tregojmë se e njohim vërtet, përveçse duke mos e mohuar atë me anë të të cilit e kemi njohur? 10 Sepse edhe ai vetë thotë: “Kushdo që do të më rrëfejë përpara njerëzve, edhe unë do ta rrëfej përpara Atit tim.” Ky, pra, është shpërblimi ynë nëse do të rrëfejmë atë me anë të të cilit jemi shpëtuar. 11 Por, ku duhet ta rrëfejmë atë?—Domethënë, duke bërë ato gjëra që ai thotë dhe duke mos iu bindur urdhërimeve të tij: duke e adhuruar atë jo vetëm me buzët tona, por me gjithë zemrën tonë dhe me gjithë mendjen tonë. Sepse ai thotë te Isaia: Ky popull më nderon me buzët e tij, por zemra e tij është larg meje. 12 Le të mos e quajmë atë vetëm Zot, sepse kjo nuk do të na shpëtojë. Sepse ai thotë: Jo kushdo që më thotë Zot, Zot, do të shpëtohet, por ai që praktikon drejtësinë. 13 Prandaj, vëllezër, le ta rrëfejmë atë me anë të veprave tona; duke dashur njëri-tjetrin; duke mos kryer kurorëshkelje, duke mos folur keq kundër njëri-tjetrit, duke mos pasur zili njëri-tjetrin, por duke qenë të përmbajtur, të mëshirshëm, të mirë. 14 Le të kemi gjithashtu një ndjesi të ndërsjellë për vuajtjet e njëri-tjetrit dhe të mos jemi lakmues për para, por le ta rrëfejmë Perëndinë me anë të veprave tona të mira dhe jo me ata që janë ndryshe. 15 Gjithashtu, le të mos kemi frikë nga njerëzit, por nga Perëndia. Prandaj, nëse do të bënim gjëra të tilla të liga, Zoti ka thënë: Edhe sikur të bashkoheshit me mua, madje në gjirin tim, dhe të mos i zbatonit urdhërimet e mia, unë do t'ju braktisja dhe do t'ju thoja: Largohuni nga unë; nuk e di nga jeni, o ju që bëni paudhësi. KAPITULLI 3 1 Prandaj, vëllezër, duke e lënë me dëshirë për hir të ndërgjegjes sonë shtegun tonë në këtë botë, le të bëjmë vullnetin e atij që na thirri dhe të mos kemi frikë të largohemi nga kjo botë. 2 Sepse Zoti thotë: “Do të jeni si dele në mes të ujqërve”. Pjetri u përgjigj dhe tha: “Po sikur ujqërit t’i shqyejnë delet?” Jezusi i tha Pjetrit: “Delet të mos kenë frikë nga ujqërit pas vdekjes. As ju mos kini frikë nga ata që ju vrasin dhe pas kësaj nuk kanë çfarë të bëjnë më shumë me ju; por kini frikë nga ai që, pas vdekjes suaj, ka pushtet të hedhë shpirtin dhe trupin në ferr. 3 Sepse, vëllezër, merrni parasysh se qëndrimi i këtij mishi në botën e tanishme është vetëm i vogël dhe me një vazhdimësi të shkurtër, por premtimi i Krishtit është i madh dhe i mrekullueshëm, madje edhe pjesa tjetër e mbretërisë që do të vijë dhe e jetës së përjetshme. 4 Çfarë duhet të bëjmë atëherë që ta arrijmë atë? - Duhet ta organizojmë bisedën tonë me shenjtëri dhe drejtësi, t’i shohim të gjitha gjërat e kësaj bote si të pavërteta dhe të