Nehemia KAPITULLI 1 1 Fjalët e Nehemias, birit të Hakaliahut. Dhe ndodhi në muajin e Kisleut, në vitin e njëzetë, ndërsa unë isha në kështjellën e Shushanit, 2 Erdhi Hanani, një nga vëllezërit e mi, bashkë me disa burra të Judës; dhe unë i pyeta për Judenjtë që kishin shpëtuar, që kishin mbetur nga robëria, dhe për Jerusalemin. 3 Ata më thanë: "Ata që kanë mbetur nga robëria atje në provincë janë në një varfëri të madhe dhe në poshtërim; edhe muret e Jerusalemit janë shembur dhe portat e tij janë djegur me zjarr". 4 Kur dëgjova këto fjalë, u ula dhe qava, mbajta zi për disa ditë, agjërova dhe u luta para Perëndisë së qiellit, 5 dhe tha: “Të lutem shumë, o Zot, Perëndi i qiellit, Perëndi i madh dhe i tmerrshëm, që e ruan besëlidhjen dhe mëshirën për ata që e duan dhe zbatojnë urdhërimet e tij, 6 Le të jenë veshët e tu të vëmendshëm dhe sytë e tu të hapur, që të dëgjosh lutjen e shërbëtorit tënd, që unë tani drejtoj para teje ditë e natë për bijtë e Izraelit, shërbëtorët e tu, dhe të rrëfesh mëkatet e bijve të Izraelit, që kemi mëkatuar kundër teje. Unë dhe shtëpia e atit tim kemi mëkatuar. 7 Jemi sjellë shumë keq me ty dhe nuk kemi zbatuar urdhërimet, statutet dhe dekretet që i dhe shërbëtorit tënd Moisiut. 8 Mbaje mend, të lutem, fjalën që i urdhërove Moisiut, shërbëtorit tënd, duke i thënë: "Në rast se kryeni mëkat, unë do t'ju shpërndaj midis kombeve". 9 Por nëse ktheheni tek unë dhe zbatoni urdhërimet e mia dhe i zbatoni në praktikë, edhe sikur të keni qenë të dëbuar deri në skajin më të largët të qiellit, unë do t'i mbledh që andej dhe do t'i sjell në vendin që kam zgjedhur për të vënë emrin tim atje. 10 Tani këta janë shërbëtorët e tu dhe populli yt, që ti i ke shpenguar me fuqinë tënde të madhe dhe me dorën tënde të fortë. 11 O Zot, të lutem, le të jetë veshi yt i vëmendshëm ndaj lutjes së shërbëtorit tënd dhe lutjes së shërbëtorëve të tu që dëshirojnë të kenë frikë nga emri yt; dhe të lutem bëje të mbarë, sot, shërbëtorin tënd dhe bëji që ai të gjejë mëshirë në sytë e këtij njeriu, sepse unë isha kupëmbajtësi i mbretit. KAPITULLI 2 1 Në muajin Nisan, në vitin e njëzetë të mbretit Artakserks, vera ishte para tij. Unë e mora verën dhe ia dhashë mbretit. Nuk kisha qenë më parë i trishtuar në prani të tij. 2 Prandaj mbreti më tha: “Pse ke fytyrë të trishtuar, ndonëse nuk je i sëmurë? Kjo nuk është gjë tjetër veçse një trishtim i zemrës.” Atëherë pata shumë frikë, 3 dhe i thashë mbretit: “Rroftë mbreti përjetë! Pse të mos jetë fytyra ime e trishtuar, kur qyteti, vendi i varreve të etërve të mi, është i shkretë dhe portat e tij janë konsumuar nga zjarri? 4 Atëherë mbreti më tha: “Çfarë kërkon?” Kështu unë iu luta Perëndisë të qiellit. 5 Dhe unë i thashë mbretit: "Nëse kjo i pëlqen mbretit dhe nëse shërbëtori yt ka gjetur hir në sytë e tu, më dërgo në
Judë, në qytetin e varreve të etërve të mi, që ta rindërtoj atë". 6 Mbreti më tha (mbretëresha ishte ulur pranë tij): “Sa do të zgjasë udhëtimi yt dhe kur do të kthehesh?” Mbretit i pëlqeu të më dërgonte mua dhe unë i caktova një kohë. 7 Përveç kësaj i thashë mbretit: “Nëse mbretit i pëlqen, le të më jepen letra qeveritarëve matanë Lumit, që të më çojnë matanë derisa të arrij në Judë; 8 Dhe një letër për Asafin, rojtarin e pyllit të mbretit, që të më japë dru për të ndërtuar trarë për portat e pallatit që i përkisnin shtëpisë, për muret e qytetit dhe për shtëpinë në të cilën do të hyj. Dhe mbreti më dha bekimin, sipas dorës mirëdashëse të Perëndisë tim mbi mua. 9 Pastaj shkova te qeveritarët matanë lumit dhe u dhashë letrat e mbretit. Mbreti kishte dërguar me mua komandantë të ushtrisë dhe kalorës. 10 Kur Sanballati, Horoniti, dhe Tobia, shërbëtori i Amonitit, e dëgjuan këtë, u hidhëruan shumë që kishte ardhur një njeri për të kërkuar mirëqenien e bijve të Izraelit. 11 Kështu arrita në Jerusalem dhe qëndrova atje tri ditë. 12 Pastaj u ngrita natën, unë me pak burra me vete, dhe nuk i thashë askujt çfarë më kishte vënë në zemër Perëndia im të bëja në Jerusalem. Nuk kishte asnjë kafshë me mua, përveç kafshës mbi të cilën kisha hipur. 13 Dhe dola natën nga porta e luginës, madje përpara burimit të dragoit dhe deri te porta e plehut, dhe pashë muret e Jerusalemit, të cilat ishin shembur dhe portat e tij ishin konsumuar nga zjarri. 14 Pastaj shkova te porta e burimit dhe te pellgu i mbretit, por nuk kishte vend që të kalonte kafsha që ishte poshtë meje. 15 Pastaj u ngjita natën pranë përroit, pashë murin, pastaj u ktheva prapa dhe hyra nga porta e luginës, dhe kështu u ktheva. 16 Dhe sundimtarët nuk dinin se ku shkoja ose çfarë bëja; as nuk ua kisha thënë ende Judenjve, as priftërinjve, as fisnikëve, as sundimtarëve, as të tjerëve që bënin punën. 17 Atëherë u thashë atyre: "Ju e shihni gjendjen e mjeruar në të cilën ndodhemi, si është shkretuar Jerusalemi dhe si janë djegur portat e tij! Ejani, le të ndërtojmë muret e Jerusalemit, që të mos jemi më objekt turpi". 18 Atëherë unë u tregova atyre për dorën bamirëse të Perëndisë tim mbi mua, si dhe për fjalët që mbreti më kishte thënë. Ata thanë: "Le të ngrihemi dhe të ndërtojmë!". Kështu ata i forcuan duart e tyre për këtë vepër të mirë. 19 Por kur Sanballati, Horoniti, Tobia, shërbëtori Amonit, dhe Geshemi, Arabi, e dëgjuan këtë, na tallën dhe na përçmuan, duke thënë: "Çfarë po bëni? Mos doni, vallë, të ngrini krye kundër mbretit?". 20 Atëherë unë u përgjigja dhe u thashë atyre: "Perëndia i qiellit do të na bëjë të mbarë; prandaj ne, shërbëtorët e tij, do të ngrihemi dhe do të ndërtojmë; por ju nuk keni as pjesë, as të drejtë, as kujtim në Jerusalem". KAPITULLI 3 1 Atëherë Eliashibi, kryeprifti, u ngrit bashkë me vëllezërit e tij priftërinj dhe ndërtuan portën e Deleve; e shenjtëruan dhe i vunë dyert; e shenjtëruan deri në kullën e Meahut, deri në kullën e Hananeelit. 2 Pranë tij ndërtuan njerëzit e Jerikos dhe pranë tyre ndërtoi Zakuri, bir i Imrit.