KAPITULLI 1 1 Në vitin e dymbëdhjetë të mbretërimit të Nabukodonosorit, që mbretëroi në Ninive, qytetin e madh; në ditët e Arpaxadit, që mbretëronte mbi Medët në Ekbatane, 2 Dhe në Ekbatan ndërtuan mure rreth e qark prej gurësh, të gdhendura tre kubitë të gjerë dhe gjashtë kubitë të gjatë, dhe lartësia e murit ishte shtatëdhjetë kubitë dhe gjerësia e tij pesëdhjetë kubitë. 3 Dhe vendosi kullat e tij mbi portat e tij njëqind kubitë të larta dhe gjerësia në themel gjashtëdhjetë kubitë; 4 Ai bëri portat e tij, portat që ngriheshin deri në shtatëdhjetë kubitë, dhe gjerësia e tyre ishte dyzet kubitë, për të dalë nga ushtritë e tij të fuqishme dhe për të renditur këmbësorët e tij. 5 Edhe në ato ditë mbreti Nabukodonosor bëri luftë me mbretin Arpaksad në fushën e madhe, që është fusha në kufijtë e Ragaut. 6 Dhe erdhën tek ai të gjithë ata që banonin në krahinën malore dhe të gjithë ata që banonin pranë Eufratit, Tigrit, Hydaspes dhe fushës së Ariokut, mbretit të Elymeas, dhe shumë kombe të bijve të Kelodit, u mblodhën. në betejë. 7 Atëherë Nabukodonosori, mbreti i Asirianëve, dërgoi te të gjithë ata që banonin në Persi, te të gjithë ata që banonin në perëndim, te ata që banonin në Kiliki, në Damask, në Liban, në Antilibanus dhe te gjithë ata që banonin në bregun e detit, 8 Dhe atyre midis kombeve që ishin nga Karmeli, nga Galaadi, nga Galilea e lartë dhe nga fusha e madhe e Esdrelomit, 9 Dhe të gjithë atyre që ishin në Samari dhe në qytetet e saj, dhe përtej Jordanit deri në Jeruzalem, dhe Betane, dhe Kelus, dhe Kades, dhe në lumin e Egjiptit, dhe në Tafnes, dhe në Ramse dhe në gjithë vendin e Gesem-it, 10 Derisa të kaloni Tanis dhe Memfis dhe te gjithë banorët e Egjiptit, deri sa të arrini në kufijtë e Etiopisë. 11 Por të gjithë banorët e vendit hodhën poshtë urdhrin e Nabukodonosorit, mbretit të Asirisë, dhe nuk shkuan me të në betejë; sepse ata nuk kishin frikë prej tij; po, ai ishte para tyre si një njeri i vetëm dhe ata i larguan ambasadorët e tij pa efekt dhe me turp. 12 Prandaj Nabukodonosori u zemërua shumë me gjithë këtë vend dhe u betua për fronin dhe mbretërinë e tij, se me siguri do të hakmerrej në të gjitha ato brigje të Kilikisë, Damaskut dhe Sirisë, dhe se do të vriste me shpatë të gjithë banorët e toka e Moabit, bijtë e Amonit, të gjithë Judenë dhe të gjithë ata që ishin në Egjipt, deri sa të arrini në kufijtë e dy deteve. 13Pastaj marshoi në rend beteje me fuqinë e tij kundër mbretit Arpaksad në vitin e shtatëmbëdhjetë dhe fitoi në betejën e tij, sepse përmbysi tërë pushtetin e Arpakshadit, të gjithë kalorësit e tij dhe të gjitha qerret e tij, 14 Dhe u bë zot i qyteteve të tij, arriti në Ekbatan, mori kullat, plaçkiti rrugët e tij dhe e ktheu në turp bukurinë e tij. 15 Ai mori edhe Arpakshadin në malet e Ragaut, e goditi me shigjetat e tij dhe e shkatërroi plotësisht atë ditë. 16 Pas kësaj, ai u kthye në Ninive, ai dhe tërë grupi i tij i kombeve të ndryshme, që ishin një turmë e madhe luftëtarësh;
KAPITULLI 2 1 Dhe në vitin e tetëmbëdhjetë, ditën e njëzetenjëtë të muajit të parë, u fol në shtëpinë e Nabukodonosorit, mbretit të Asirianëve, që, siç tha ai, të hakmerrej mbi gjithë dheun. 2 Kështu ai thirri pranë vetes të gjithë oficerët e tij dhe të gjithë fisnikët e tij dhe u njoftoi atyre këshillën e tij të fshehtë dhe përfundoi nga goja e tij pikëllimin e gjithë tokës. 3 Atëherë ata vendosën të shkatërronin çdo mish që nuk i bindej urdhrit të gojës së tij. 4 Mbasi mbaroi këshillën e tij, Nabukodonosori, mbreti i Asirianëve, thirri Holofernesin, kreun e ushtrisë së tij, që ishte pranë tij, dhe i tha. 5 Kështu thotë mbreti i madh, zotëria i gjithë dheut: "Ja, ti do të largohesh nga prania ime dhe do të marrësh me vete njerëz që kanë besim në fuqinë e tyre, njëqind e njëzet mijë këmbësorë; dhe numri i kuajve me kalorësit e tyre dymbëdhjetë mijë. 6 Do të shkosh kundër gjithë krahinës perëndimore, sepse nuk iu bindën urdhërimit tim. 7 Dhe ti do t'i deklarosh se ata më përgatisin tokë dhe ujë: sepse unë do të dal në zemërimin tim kundër tyre dhe do të mbuloj tërë faqen e tokës me këmbët e ushtrisë sime dhe do t'i jap si plaçkë ato: 8 Kështu të vrarët e tyre do të mbushin luginat dhe përrenjtë e tyre dhe lumi do të mbushet me të vdekurit e tyre deri sa të vërshojë. 9 Dhe unë do t'i çoj robër në skajet e gjithë tokës. 10 Prandaj ti do të dalësh. dhe merr para meje të gjitha territoret e tyre; dhe në qoftë se ata të dorëzohen para teje, ti do t'i ruash për mua deri në ditën e ndëshkimit të tyre. 11 Por për ata që rebelohen, syri yt të mos i kursejë; por vëri në thertore dhe plaçkiji kudo që të shkosh. 12 Sepse ashtu siç rroj dhe me fuqinë e mbretërisë sime, gjithçka që kam thënë, do ta bëj me dorën time. 13 Dhe ki kujdes që të mos shkelësh asnjë nga urdhërimet e zotërisë tënd, por t'i zbatosh plotësisht, siç të kam urdhëruar dhe mos vono t'i zbatosh. 14 Atëherë Holoferni doli nga prania e zotërisë së tij dhe thirri tërë qeveritarët, komandantët dhe oficerët e ushtrisë së Asurit; 15 Dhe ai mblodhi njerëzit e zgjedhur për betejën, ashtu si e kishte urdhëruar zotëria e tij, deri në njëqind e njëzet mijë e dymbëdhjetë mijë harkëtarë me kuaj; 16 Dhe i vrapoi, ashtu si është urdhëruar një ushtri e madhe për luftë. 17 Mori për karrocat e tyre deve dhe gomarë, një numër i madh; dhe dele, lopë dhe dhi pa numër për furnizimin e tyre; 18 dhe shumë ushqime për çdo njeri të ushtrisë dhe shumë ar dhe argjend nga pallati mbretëror. 19 Pastaj doli me gjithë fuqinë e tij për të shkuar përpara mbretit Nabukodonosor në lundrim dhe për të mbuluar tërë faqen e tokës në drejtim të perëndimit me qerret e tyre, kalorësit dhe këmbësorët e tyre të zgjedhur. 20 Edhe një numër i madh vendesh të ndryshme erdhën me ta si karkaleca dhe si rëra e tokës, sepse turma ishte e panumërt. 21 U nisën nga Nineveja tre ditë në drejtim të fushës së Bectilethit dhe fushuan nga Bectileth, afër malit, që është në të majtë të Kilikisë së sipërme.
22 Pastaj mori gjithë ushtrinë e tij, këmbësorët, kalorësit dhe qerret e tij dhe u nis që andej në krahinën malore; 23 Shkatërruan Pudin dhe Ludin dhe plaçkitën tërë bijtë e Rasesit dhe bijtë e Izraelit që ndodheshin në drejtim të shkretëtirës në jug të vendit të Kelianëve. 24 Pastaj kaloi Eufratin, kaloi Mesopotaminë dhe shkatërroi të gjitha qytetet e larta që ndodheshin mbi lumin Arbonai, deri sa të arrini në det. 25 Pastaj pushtoi kufijtë e Kilikisë, vrau të gjithë ata që i rezistonin dhe arriti në kufijtë e Jafetit, që ishin në jug, përballë Arabisë. 26 Ai rrethoi gjithashtu tërë bijtë e Madianit, dogji çadrat e tyre dhe plaçkiti kokat e tyre. 27 Pastaj zbriti në fushën e Damaskut në kohën e korrjes së grurit, dogji të gjitha arat e tyre, shkatërroi kopetë e tyre dhe kopetë e tyre, plaçkiti edhe qytetet e tyre, shkatërroi plotësisht vendet e tyre dhe goditi të gjithë të rinjtë e tyre me tehu i shpatës. 28 Prandaj frika dhe tmerri i tij ra mbi të gjithë banorët e brigjeve të detit, që ishin në Sidon dhe në Tiro, ata që banonin në Sur dhe në Ocina dhe të gjithë ata që banonin në Jemnaan; dhe ata që banonin në Azotus dhe në Askalon kishin një frikë të madhe prej tij.
KAPITULLI 3 1Kështu i dërguan ambasadorë për të qetësuar, duke i thënë: 2 Ja, ne, shërbëtorët e mbretit të madh Nabukodonosor ndodhemi para teje; na përdor siç do të jetë mirë në sytë e tu. 3 Ja, shtëpitë tona, të gjitha vendet tona, të gjitha arat tona me grurë, kopetë tona, bagëtitë e trasha dhe të gjitha strehëzat e çadrave tona shtrihen përpara fytyrës sate; përdorni ato ashtu siç ju pëlqen. 4 Vini re, edhe qytetet tona dhe banorët e tyre janë shërbëtorët e tu; eja dhe merru me ta ashtu siç të duket mirë. 5 Kështu ata njerëz erdhën në Holofernes dhe i treguan në këtë mënyrë. 6 Pastaj zbriti në bregun e detit, ai dhe ushtria e tij, vendosi garnizone në qytetet e larta dhe mori prej tyre njerëz të zgjedhur për ndihmë. 7 Kështu ata dhe gjithë krahina përreth i pritën me kurora, me valle dhe me dajre. 8 Megjithatë ai rrëzoi kufijtë e tyre dhe preu Asherimet e tyre, sepse ai kishte vendosur të shkatërronte të gjithë perënditë e vendit, që të gjitha kombet të adhuronin vetëm Nabukodonosorin dhe që të gjitha gjuhët dhe fiset ta thërrisnin atë si perëndi. 9 Ai doli gjithashtu kundër Esdraelonit, afër Judesë, përballë ngushticës së madhe të Judesë. 10 Pastaj fushoi midis Gebës dhe Skitopolisit dhe qëndroi atje një muaj të tërë për të mbledhur të gjitha qerret e ushtrisë së tij.
KAPITULLI 4 1 Tani bijtë e Izraelit, që banonin në Jude, dëgjuan gjithçka që Holofernesi, kreu i Nabukodonosorit, mbret i Asirianëve, u kishte bërë kombeve, dhe si u kishte prishur të gjithë tempujt e tyre dhe i asgjësoi.
2Prandaj patën një frikë të madhe prej tij dhe u shqetësuan për Jeruzalemin dhe për tempullin e Zotit, Perëndisë të tyre. 3 Sepse ata ishin kthyer rishtazi nga robëria dhe gjithë populli i Judesë u mblodh së fundmi; dhe enët, altari dhe shtëpia u shenjtëruan pas përdhosjes. 4 Prandaj dërguan njerëz në të gjitha brigjet e Samarisë, në fshatra, në Bethoron, në Belmen, në Jeriko, në Koba, në Esora dhe në luginën e Salemit. 5 Dhe pushtuan para se të gjitha majat e maleve të larta, fortifikuan fshatrat që ishin në to dhe grumbulluan ushqime për të siguruar luftën, sepse arat e tyre ishin korrur vonë. 6 Edhe kryeprifti Joacim, që ndodhej ato ditë në Jeruzalem, u shkroi banorëve të Bethulia dhe Betomesthamit, që ndodhet përballë Esdraelonit, në drejtim të fushës, afër Dothaimit, 7 I urdhëroi të ruanin kalimet e krahinës malore, sepse pranë tyre kishte një hyrje për në Jude dhe ishte e lehtë t'i ndaloje ata që do të ngjiteshin, sepse kalimi ishte i drejtë, maksimumi për dy burra. 8 Dhe bijtë e Izraelit vepruan ashtu siç i kishte urdhëruar kryeprifti Joacim, me pleqtë e të gjithë bijve të Izraelit që banonin në Jeruzalem. 9Atëherë të gjithë njerëzit e Izraelit i thirrën Perëndisë me zjarr të madh dhe e përulën shpirtin e tyre me vrull të madh: 10 Ata, gratë e tyre, fëmijët e tyre, bagëtia e tyre, të gjithë të huajt, rrogëtarët dhe shërbëtorët e tyre që blinin me para, vunë një thes mbi ijët e tyre. 11 Kështu çdo burrë e grua, fëmijët e vegjël dhe banorët e Jeruzalemit ranë përpara tempullit, hodhën hi mbi kokat e tyre dhe shtrinë thesin e tyre përpara Zotit; 12 Dhe të gjithë i klithën Perëndisë së Izraelit me një marrëveshje të vetme, që të mos i jepte si pre bijtë e tyre dhe plaçkë gratë e tyre dhe shkatërrimin e qyteteve të trashëgimisë së tyre dhe përdhosjen dhe fyerjen e shenjtërores, që kombet të gëzohen. 13 Kështu Perëndia i dëgjoi lutjet e tyre dhe shikoi vuajtjet e tyre, sepse populli agjëroi shumë ditë në mbarë Judenë dhe në Jeruzalem përpara shenjtërores së Zotit të Plotfuqishëm. 14Pastaj kryeprifti Joacim dhe të gjithë priftërinjtë që rrinin përpara Zotit dhe ata që i shërbenin Zotit, i ngjeshën ijët me thes dhe ofruan olokaustet e përditshme, me zotimet dhe dhuratat e popullit, 15 Dhe kishin hi në mitra dhe i klithën Zotit me gjithë fuqinë e tyre, që të shikonte me dashamirësi tërë shtëpinë e Izraelit.
KAPITULLI 5 1 Atëherë iu njoftua Holofernes, kreut të ushtrisë së Assurit, se bijtë e Izraelit ishin përgatitur për luftë, kishin mbyllur kalimet e krahinës malore dhe kishin fortifikuar të gjitha majat e kodrave të larta dhe kishin ka vendosur pengesa në vendet e kampanjës: 2 Për këtë ai u zemërua shumë dhe thirri të gjithë princat e Moabit, kapitenët e Amonit dhe të gjithë qeveritarët e bregut të detit, 3 Dhe ai u tha atyre: "Më tregoni tani, o bij të Kanaanit, kush është ky popull që banon në krahinën malore dhe cilat janë qytetet ku ata banojnë dhe cila është numri i madh i ushtrisë së tyre dhe ku janë fuqia dhe forca dhe cili mbret është vendosur mbi ta ose kapiten i ushtrisë së tyre;
4 Dhe pse kanë vendosur të mos vijnë të më takojnë, më shumë se të gjithë banorët e perëndimit. 5 Atëherë Akiori, kapiteni i të gjithë bijve të Amonit, tha: "Le të dëgjojë zotëria im tani një fjalë nga goja e shërbëtorit tënd dhe unë do të të shpall të vërtetën në lidhje me këtë popull që banon pranë teje dhe banon në vendet malore : dhe asnjë gënjeshtër nuk do të dalë nga goja e shërbëtorit tënd. 6 Ky popull vjen nga kaldeasit: 7 Dhe ata banuan deri tani në Mesopotami, sepse nuk deshën të ndiqnin perënditë e etërve të tyre, që ishin në vendin e Kaldeas. 8Sepse ata lanë rrugën e etërve të tyre dhe adhuruan Perëndinë e qiellit, Perëndinë që e njihnin; kështu i dëbuan nga prania e perëndive të tyre dhe ikën në Mesopotami dhe qëndruan atje shumë ditë si i huaj. 9Pastaj Perëndia i tyre i urdhëroi të largoheshin nga vendi ku kishin banuar dhe të shkonin në vendin e Kanaanit, ku banonin dhe u shtuan me ar, me argjend dhe me shumë bagëti. 10 Por, kur zija e bukës mbuloi gjithë vendin e Kanaanit, ata zbritën në Egjipt dhe mbetën të huaj, ndërsa ishin të ushqyer, dhe aty u bë një turmë e madhe, aq sa askush nuk mund të numëronte kombin e tyre. 11 Prandaj mbreti i Egjiptit u ngrit kundër tyre, i trajtoi me dinakëri, i poshtëroi me punime tullash dhe i bëri skllevër. 12 Atëherë ata i klithën Perëndisë të tyre, dhe ai goditi tërë vendin e Egjiptit me plagë të pashërueshme; kështu Egjiptasit i përzunë nga prania e tyre. 13 Dhe Perëndia thau Detin e Kuq para tyre, 14 Dhe i çoi në malin Sina dhe në Kades-Barn dhe i hodhi jashtë të gjithë banorët e shkretëtirës. 15 Kështu ata u vendosën në vendin e Amorejve, dhe me forcën e tyre shfarosën tërë banorët e Esebonit dhe, duke kaluar Jordanin, pushtuan tërë krahinën malore. 16 Dhe hodhën përpara tyre Kananejtë, Ferezejtë, Jebusejtë, Sikemitët dhe tërë Gergesejtë, dhe banuan në atë vend shumë ditë. 17 Dhe, ndërsa ata nuk mëkatuan përpara Perëndisë së tyre, ata patën mbarësi, sepse Perëndia që urren paudhësinë ishte me ta. 18 Por, kur ata u larguan nga rruga që ai i kishte caktuar, ata u shkatërruan në shumë beteja shumë të rënda dhe i çuan robër në një vend që nuk ishte i tyre, dhe tempulli i Perëndisë së tyre u rrëzua përtokë dhe qytetet e tyre u marrë nga armiqtë. 19 Por tani ata u kthyen te Perëndia i tyre, u ngjitën nga vendet ku ishin shpërndarë dhe pushtuan Jeruzalemin, ku është shenjtërorja e tyre, dhe ulen në krahinën malore; sepse ishte i shkretë. 20 Tani, pra, zotëria dhe guvernatori im, në qoftë se ka ndonjë gabim kundër këtij populli dhe ata mëkatojnë kundër Perëndisë së tyre, le të mendojmë se ky do të jetë rrënimi i tyre dhe le të ngjitemi dhe do t'i mundim. 21 Por në qoftë se nuk ka paudhësi në kombin e tyre, le të kalojë tani zotëria im, që Zoti i tyre t'i mbrojë dhe Perëndia i tyre të mos jetë për ta dhe ne të bëhemi një turp para gjithë botës. 22 Kur Akiori mbaroi këto fjalë, i gjithë populli që rrinte rreth çadrës murmuriti; dhe krerët e Holofernit dhe të gjithë ata që banonin buzë detit dhe në Moab thanë që ai ta vriste.
23 Sepse, thonë ata, ne nuk do të kemi frikë nga fytyra e bijve të Izraelit, sepse ja, ky është një popull që nuk ka forcë as fuqi për një betejë të fortë 24 Tani, pra, zotëri Holofernes, ne do të ngjitemi dhe ata do të jenë një pre që do të hahet nga gjithë ushtria jote.
KAPITULLI 6 1Kur pushoi zhurma e njerëzve që ishin rreth sinedrit, Holofernesi, kreu i ushtrisë së Assurit, i tha Akiorit dhe gjithë moabitëve përpara gjithë grupit të kombeve të tjera: 2 Dhe kush je ti, Akior, dhe rrogëtarët e Efraimit, që ke profetizuar kundër nesh si sot dhe ke thënë që të mos bëjmë luftë me bijtë e Izraelit, sepse Perëndia i tyre do t'i mbrojë? dhe kush është Zoti përveç Nabukodonosorit? 3 Ai do të dërgojë fuqinë e tij dhe do t'i shkatërrojë nga faqja e dheut dhe Perëndia i tyre nuk do t'i çlirojë; por ne shërbëtorët e tij do t'i shkatërrojmë si një njeri i vetëm; sepse ata nuk janë në gjendje të mbajnë fuqinë e kuajve tanë. 4Sepse bashkë me ta do t'i shkelim me këmbë dhe malet e tyre do të dehen me gjakun e tyre dhe fushat e tyre do të mbushen me kufomat e tyre dhe gjurmët e tyre nuk do të mund të qëndrojnë para nesh, sepse do të vdesin plotësisht, Mbreti Nabukodonosor, zoti i gjithë dheut, thotë: "Asnjë nga fjalët e mia nuk do të jetë e kotë". 5 Dhe ti, Achior, rrogëtar i Amonit, që ke thënë këto fjalë në ditën e paudhësisë sate, nuk do ta shohësh më fytyrën time që nga kjo ditë, derisa të marr hak kundër këtij kombi që doli nga Egjipti. 6 Dhe atëherë shpata e ushtrisë sime dhe turma e atyre që më shërbejnë do të kalojnë nëpër krahët e tu dhe ti do të biesh në mesin e të vrarëve të tyre, kur të kthehem. 7 Prandaj shërbëtorët e mi do të të kthejnë në krahinën malore dhe do të të vendosin në një nga qytetet e kalimeve: 8 Dhe nuk do të vdisësh, derisa të shkatërrohesh bashkë me ta. 9 Dhe në qoftë se bindeni në mendjen tuaj se do të kapen, mos u bjerë fytyra juaj: Unë e kam thënë dhe asnjë nga fjalët e mia nuk do të jetë e kotë. 10 Atëherë Holoferni urdhëroi shërbëtorët e tij që rrinin në çadrën e tij që të merrnin Akiorin, ta çonin në Bethulia dhe ta dorëzonin në duart e bijve të Izraelit. 11 Kështu shërbëtorët e tij e kapën dhe e nxorën nga kampi në fushë; dhe nga mesi i fushës në krahinën malore, arritën te burimet që ishin poshtë Bethulias. 12 Banorët e qytetit, kur i panë, morën armët dhe dolën nga qyteti në majë të kodrës; dhe të gjithë ata që përdornin hobe i pengonin të dilnin duke hedhur gurë kundër tyre. 13 Megjithatë, pasi u futën fshehurazi nën kodër, e lidhën Akiorin, e hodhën poshtë, e lanë në rrëzë të kodrës dhe u kthyen te zotëria e tyre. 14 Por bijtë e Izraelit zbritën nga qyteti i tyre, erdhën tek ai, e zgjidhën dhe e çuan në Bethulia dhe ua paraqitën qeveritarëve të qytetit. 15 Që në ato ditë ishin Ozias, bir i Mikas, nga fisi i Simeonit, Kabrisi, bir i Gothonielit, dhe Harmisi, bir i Melkielit. 16 Ata mblodhën të gjithë pleqtë e qytetit dhe tërë të rinjtë e tyre vrapuan bashkë me gratë e tyre në asamble dhe vendosën Akiorin në mes të gjithë popullit të tyre. Pastaj Ozias e pyeti për atë që u bë.
17 Dhe ai u përgjigj dhe u tha atyre fjalët e këshillit të Holofernit dhe të gjitha fjalët që kishte thënë në mes të princave të Assurit dhe të gjitha ato që Holoferni kishte thënë me krenari kundër shtëpisë së Izraelit. 18 Atëherë populli ra përmbys, adhuroi Perëndinë dhe i thirri Perëndisë. duke thënë, 19 O Zot, Perëndi i qiellit, shiko krenarinë e tyre dhe mëshiro për gjendjen e ulët të kombit tonë dhe shiko fytyrën e atyre që janë shenjtëruar për ty sot. 20 Atëherë e ngushëlluan Akiorin dhe e lavdëruan shumë. 21 Oziahu e nxori nga asambleja në shtëpinë e tij dhe shtroi një banket për pleqtë; dhe tërë atë natë thirrën për ndihmë Perëndinë e Izraelit.
KAPITULLI 7 1 Të nesërmen Holoferni urdhëroi gjithë ushtrinë e tij dhe gjithë popullin e tij që kishte ardhur për të marrë pjesë, që të largonin kampin e tyre kundër Bethulias, të merrnin përpara të përpjetat e krahinës malore dhe të bënin luftë kundër bijve të Izraelit. . 2 Atëherë njerëzit e tyre të fortë i hoqën kampet e tyre atë ditë dhe ushtria e njerëzve të luftës ishte njëqind e shtatëdhjetë mijë këmbësorë dhe dymbëdhjetë mijë kalorës, përveç bagazheve dhe njerëz të tjerë që ishin në këmbë midis tyre, një turmë shumë e madhe . 3 Ata fushuan në luginën afër Bethulias, pranë burimit, dhe u shtrinë në gjerësinë e Dothaimit deri në Belmaim dhe në gjatësi nga Bethulia deri në Cynamon, që ndodhet përballë Esdraelonit. 4 Tani bijtë e Izraelit, kur panë turmën e tyre, u tronditën shumë dhe i thanë secili fqinjit të tij: "Tani këta njerëz do të lëpijnë faqen e dheut; sepse as malet e larta, as luginat, as kodrat nuk mund të përballojnë peshën e tyre. 5 Atëherë secili mori armët e tij të luftës dhe, mbasi ndezën zjarr mbi kullat e tyre, mbetën dhe vëzhguan tërë atë natë. 6 Por ditën e dytë Holoferni nxori jashtë të gjithë kalorësit e tij përpara syve të bijve të Izraelit që ishin në Bethuli, 7 Shikoi kalimet deri në qytet, arriti te burimet e ujërave të tyre, i mori dhe vendosi garnizone luftëtarësh mbi ta, dhe ai vetë u nis drejt popullit të tij. 8 Atëherë tërë krerët e bijve të Esaut, gjithë qeveritarët e popullit të Moabit dhe komandantët e bregut të detit erdhën tek ai dhe i thanë: 9 Le të dëgjojë tani një fjalë zotëria ynë, që të mos ketë asnjë përmbysje në ushtrinë tënde. 10 Sepse ky popull i bijve të Izraelit nuk ka besim në shtizat e tyre, por në lartësitë e maleve ku banon, sepse nuk është e lehtë të ngjitesh në majat e maleve të tyre. 11 Tani, pra, zotëria im, mos luftoni kundër tyre në grup lufte dhe nuk do të humbasë as edhe një njeri nga populli yt. 12Qëndro në kampin tënd dhe ruaj tërë njerëzit e ushtrisë sate, dhe shërbëtorët e tu lërini në duart e tyre burimin e ujit që del nga rrëza e malit. 13 Sepse të gjithë banorët e Bethulias e kanë ujin e tyre që andej; kështu etja do t'i vrasë dhe ata do të heqin dorë nga qyteti i tyre. 14 Kështu ata, gratë e tyre dhe fëmijët e tyre do të konsumohen nga zjarri, dhe para se shpata të vijë kundër tyre, do të përmbysen në rrugët ku banojnë. 15 Kështu do t'u japësh atyre një shpërblim të keq; sepse ata u rebeluan dhe nuk e takuan personin tënd paqësisht.
16 Dhe këto fjalë i pëlqyen Holofernit dhe gjithë shërbëtorëve të tij, dhe ai caktoi të vepronte ashtu siç kishin thënë. 17 Kështu kampi i bijve të Amonit u nis dhe bashkë me ta pesë mijë asirianë, fushuan në luginë dhe morën ujërat dhe burimet e ujërave të bijve të Izraelit. 18 Atëherë bijtë e Esaut u ngjitën me bijtë e Amonit dhe fushuan në krahinën malore përballë Dothaimit; dhe dërguan disa prej tyre në jug dhe në lindje, kundër Ekrebelit, që është afër Khusit, domethënë mbi përroin Moçmur; Pjesa tjetër e ushtrisë së Asirianëve fushoi në fushë dhe mbuloi tërë vendin; dhe çadrat dhe karrocat e tyre ishin ngritur për një turmë shumë të madhe. 19 Atëherë bijtë e Izraelit i klithën Zotit, Perëndisë të tyre, sepse zemra e tyre ishte dobësuar, sepse të gjithë armiqtë e tyre i kishin rrethuar rreth e qark dhe nuk kishte rrugëdalje nga mesi i tyre. 20 Kështu tërë grupi i Assurit qëndroi rreth tyre, këmbësorët, qerret dhe kalorësit e tyre, tridhjetë e katër ditë, kështu që të gjitha enët e ujit të tyre u shkatërruan të gjithë banorët e Bethulias. 21 Dhe sternat u boshatisën dhe nuk patën ujë për të pirë për një ditë; sepse u jepnin të pinë me masë. 22 Prandaj fëmijët e tyre të vegjël ishin pa zemër, dhe gratë dhe të rinjtë e tyre ranë të fikët nga etja dhe ranë në rrugët e qytetit dhe te kalimet e portave, dhe nuk kishte më forcë në to. 23 Atëherë gjithë populli u mblodh te Ozias dhe te kreu i qytetit, të rinj, gra dhe fëmijë, dhe bërtiti me zë të lartë dhe tha përpara gjithë pleqve: 24 Zoti qoftë gjykatësi midis nesh dhe jush, sepse na keni bërë një dëm të madh, duke mos kërkuar paqen e bijve të Assurit. 25 Sepse tani nuk kemi asnjë ndihmës, por Perëndia na ka shitur në duart e tyre, që të na rrëzojnë para tyre nga etja dhe një shkatërrim i madh. 26 Tani thirrini ata dhe jepini si plaçkë tërë qytetin popullit të Holofernit dhe tërë ushtrisë së tij. 27 Sepse është më mirë për ne të bëhemi plaçkë për ta sesa të vdesim nga etja, sepse ne do të jemi shërbëtorë të tij, që shpirti ynë të jetojë dhe të mos e shohim vdekjen e foshnjave tona para syve tanë, as gratë tona, as fëmijët tanë të vdesin. 28 Ne marrim si dëshmi kundër jush qiejt dhe tokën dhe Perëndinë tonë dhe Zotin e etërve tanë, që na dënon sipas mëkateve tona dhe të etërve tanë, që nuk bën siç kemi thënë sot. 29 Atëherë në mes të asamblesë pati një të qarë të njëpasnjëshme; dhe ata i klithën Zotit Perëndi me zë të lartë. 30 Atëherë Ozias u tha atyre: "Vëllezër, tregohuni të guximshëm, le të durojmë edhe pesë ditë, në të cilën Zoti, Perëndia ynë, do të tregojë mëshirën e tij ndaj nesh". sepse ai nuk do të na braktisë plotësisht. 31 Dhe nëse këto ditë kalojnë dhe nuk na vjen asnjë ndihmë, unë do të veproj sipas fjalës sate. 32 Dhe ai e shpërndau popullin, secili sipas detyrës së tij; dhe ata shkuan te muret dhe kullat e qytetit të tyre dhe i dërguan gratë dhe fëmijët në shtëpitë e tyre.
KAPITULLI 8 1 Në atë kohë Judith e dëgjoi këtë, që ishte e bija e Merarit, birit të Oksit, birit të Jozefit, birit të Ozelit, birit të Elcias, birit të Ananias, birit të Gedeonit, birit të Rafaimit. , i biri i Akithos, i biri i Eliut, i biri i Eliabit, i biri i Natanaelit, i biri i Samaelit, i biri i Salasadalit, i biri i Izraelit. 2 Manasi ishte burri i saj, nga fisi dhe nga fisi i tij, i cili vdiq në korrjen e elbit. 3 Në fakt, ndërsa qëndronte në këmbë për të mbikëqyrur ata që lidhnin duajt në fushë, i ra nxehtësia mbi kokën e tij, ai ra në shtrat dhe vdiq në qytetin e Bethulias; dhe e varrosën bashkë me etërit e tij në fushën midis Dothaimit dhe Balamos. . 4 Kështu Judita mbeti e ve në shtëpinë e saj tre vjet e katër muaj. 5 Ajo i bëri një tendë në krye të shtëpisë së saj, veshi një thes në ijë dhe veshi rrobat e vejushës së saj. 6 Dhe agjëroi gjithë ditët e vejurisë së saj, përveç të shtunëve, të shtunave, të hënës së re, të hënës së re, të festave dhe të ditëve solemne të shtëpisë së Izraelit. 7 Ajo ishte gjithashtu me pamje të bukur dhe shumë e bukur për t'u parë; burri i saj Manasi i kishte lënë arin, argjendin, shërbëtorët dhe shërbëtoret, bagëtinë dhe tokat; dhe ajo qëndroi mbi ta. 8 Dhe nuk kishte asnjë që t'i thoshte asaj një fjalë të keqe; pasi ajo i frikësohej shumë Perëndisë. 9 Kur dëgjoi fjalët e liga të popullit kundër guvernatorit, i ra të fikët nga mungesa e ujit; sepse Judith kishte dëgjuar të gjitha fjalët që Ozias u kishte thënë dhe që ishte betuar t'ua dorëzonte qytetin asirianëve pas pesë ditësh; 10Atëherë ajo dërgoi pritësen e saj, që kishte në dorë të gjitha gjërat që kishte, të thërriste Ozias, Chabris dhe Charmis, pleqtë e qytetit. 11 Ata erdhën tek ajo dhe ajo u tha atyre: "Më dëgjoni tani, o qeveritarë të banorëve të Bethulias, sepse fjalët tuaja që keni thënë sot përpara popullit nuk janë të drejta, në lidhje me këtë betim që keni bërë dhe shqiptuar. mes Perëndisë dhe jush, dhe kemi premtuar t'ua dorëzojmë qytetin armiqve tanë, nëse brenda këtyre ditëve Zoti nuk kthehet për t'ju ndihmuar. 12 Dhe tani kush jeni ju që e tunduat Perëndinë sot dhe qëndroni në vend të Perëndisë mes fëmijëve të njerëzve? 13 Dhe tani provoni Zotin e Plotfuqishëm, por ju nuk do të dini kurrë asgjë. 14 Sepse ju nuk mund të gjeni thellësinë e zemrës së njeriut, as nuk mund t'i dalloni gjërat që ai mendon; atëherë si mund të kërkoni Perëndinë, që i ka bërë të gjitha këto gjëra, dhe të njihni mendjen e tij ose të kuptoni qëllimin e tij? Jo, vëllezërit e mi, mos provokoni zemërimin e Zotit, Perëndisë tonë. 15 Sepse, nëse nuk do të na ndihmojë brenda këtyre pesë ditëve, ai ka fuqi të na mbrojë kur të dojë, madje çdo ditë, ose të na shkatërrojë përpara armiqve tanë. 16 Mos i lidhni këshillat e Zotit, Perëndisë tonë, sepse Perëndia nuk është si njeriu që të kërcënohet; as ai nuk është si bir njeriu që të lëkundet. 17 Le të presim, pra, shpëtimin e tij dhe ta thërrasim të na ndihmojë, dhe ai do ta dëgjojë zërin tonë, nëse i pëlqen. 18 Sepse në epokën tonë nuk u ngrit asnjë, as në këto ditë nuk ka midis nesh as fis, as familje, as popull, as qytet që adhuron perëndi të bëra me duar, siç ka qenë më parë.
19 Për këtë, etërit tanë iu dorëzuan shpatës dhe plaçkitjes, dhe ranë shumë para armiqve tanë. 20 Por ne nuk njohim asnjë perëndi tjetër, prandaj kemi besim se ai nuk do të na përçmojë ne dhe asnjë nga kombi ynë. 21 Sepse, po të na trajtojnë kështu, gjithë Judea do të shkretohet dhe shenjtërorja jonë do të prishet; dhe ai do të kërkojë përdhosjen e tij nga goja jonë. 22 Dhe masakrën e vëllezërve tanë, robërinë e vendit dhe shkretimin e trashëgimisë sonë, ai do ta kthejë mbi kokën tonë midis johebrenjve, kudo që të jemi në skllavëri; dhe ne do të jemi një fyerje dhe një turp për të gjithë ata që na zotërojnë. 23 Sepse skllavëria jonë nuk do të jetë e favorshme, por Zoti, Perëndia ynë, do ta kthejë në çnderim. 24 Tani, pra, o vëllezër, le t'u tregojmë një shembull vëllezërve tanë, sepse zemra e tyre varet nga ne, dhe shenjtërorja, shtëpia dhe altari prehen mbi ne. 25 Le të kremtojmë gjithashtu Zotin, Perëndinë tonë, që na vë në provë, ashtu si bëri etërit tanë. 26 Kujto çfarë i bëri Abrahamit, si e vuri në provë Isakun dhe çfarë i ndodhi Jakobit në Mesopotami të Sirisë, kur ai mbajti delet e Labanos, vëllait të nënës së tij. 27 Sepse ai nuk na ka vënë në provë në zjarr, ashtu si veproi ata, për të shqyrtuar zemrat e tyre dhe nuk ka marrë hak kundër nesh; por Zoti i fshikullon ata që i afrohen për t'i këshilluar. 28 Atëherë Ozias i tha: "Të gjitha ato që ke thënë, i ke thënë me zemër të mirë dhe askush nuk mund t'i kundërshtojë fjalët e tua". 29 Sepse kjo nuk është dita e parë në të cilën shfaqet dituria jote; por që nga fillimi i ditëve të tua gjithë populli e njeh zgjuarsinë tënde, sepse shpirti i zemrës sate është i mirë. 30 Por populli kishte shumë etje dhe na detyruan t'u bëjmë atë që i kemi thënë dhe të bëjmë një betim mbi veten tonë, të cilin nuk do ta thyejmë. 31 Prandaj tani lutu për ne, sepse je një grua perëndimore dhe Zoti do të na dërgojë shi për të mbushur sternat tona dhe nuk do të na ligështohen më. 32 Atëherë Judith u tha atyre: "Më dëgjoni dhe unë do të bëj një gjë që do t'u shkojë brez pas brezi bijve të kombit tonë". 33 Ju do të qëndroni këtë natë te porta, dhe unë do të dal me gruan time në pritje; dhe brenda ditëve që ju keni premtuar t'ua dorëzoni qytetin armiqve tanë, Zoti do ta vizitojë Izraelin me dorën time. 34 Por mos pyetni për veprimin tim, sepse nuk do t'jua shpall deri sa të mbarojnë gjërat që bëj. 35 Atëherë Ozias dhe princat i thanë: "Shko në paqe dhe Zoti Perëndi qoftë para teje, për të marrë hak kundër armiqve tanë". 36 Kështu ata u kthyen nga çadra dhe shkuan në dhomat e tyre.
KAPITULLI 9 1 Judith ra përmbys me fytyrën e saj, vuri hi mbi kokën e saj dhe zbuloi thesin me të cilin ishte veshur; dhe në kohën kur ofrohej temjani i asaj mbrëmjeje në Jeruzalem në shtëpinë e Zotit, Judith thirri me zë të lartë dhe tha:
2 O Zot, Perëndi i Simeonit, atit tim, të cilit i dhe shpatën për t'u hakmarrë nga të huajt, që zgjidhën brezin e një shërbëtoreje për ta ndotur, zbuluan kofshën për turp të saj dhe ndotën virgjërinë e saj deri në turpin e saj; sepse ti the: "Nuk do të jetë kështu; dhe megjithatë ata bënë kështu: 3 Prandaj ti i dhe sundimtarët e tyre të vriten, kështu që ata e lyen shtratin e tyre në gjak, duke u mashtruar, dhe i goditën shërbëtorët me zotërit e tyre dhe zotërit në fronet e tyre; 4 Dhe i ke dhënë gra të tyre, bijat e tyre në robëri dhe tërë plaçkën e tyre për ta ndarë midis bijve të tu të dashur; të cilët u prekën nga zelli yt dhe urrenin ndotjen e gjakut të tyre dhe të thërrisnin ty për ndihmë. 5 Sepse ti ke bërë jo vetëm ato gjëra, por edhe ato që ranë më parë dhe që erdhën më pas; ti ke menduar për gjërat që janë tani dhe që do të vijnë. 6 Po, gjërat që ti vendose ishin gati dhe tha: "Ja, ne jemi këtu, sepse të gjitha rrugët e tua janë përgatitur dhe gjykimet e tua janë në paranjohjen tënde". 7 Sepse, vini re, Asirianët janë shumëzuar në fuqinë e tyre; ata lartësohen me kalë dhe me njerëz; ata mburren me forcën e këmbësorëve të tyre; kanë besim te mburoja, te shtiza, te harku dhe te hobeja; dhe mos e di që ti je Zoti që thyen betejat; emri yt është Zoti. 8 Hidhe fuqinë e tyre në fuqinë tënde dhe rrëzo forcën e tyre në zemërimin tënd, sepse ata kanë vendosur të ndotin shenjtëroren tënde, të ndotin tabernakullin ku prehet emri yt i lavdishëm dhe të rrëzojnë me shpatë bririn e altarit tënd. 9 Shiko krenarinë e tyre dhe dërgo mbi kokat e tyre zemërimin tënd; jepi në dorën time, që jam e ve, pushtetin që kam ngjizur. 10 Rrahni me mashtrimin e buzëve të mia shërbëtorin me princin dhe princin me shërbëtorin; shkatërroni lavdinë e tyre me dorën e një gruaje. 11 Sepse fuqia jote nuk qëndron në shumësi, as fuqia jote te njerëzit e fortë; sepse ti je një Perëndi i të pikëlluarve, një ndihmës i të shtypurve, një mbështetës i të dobëtit, një mbrojtës i të varfërve, një shpëtimtar i atyre që nuk kanë shpresë. . 12 Të lutem, të lutem, o Perëndi i atit tim dhe Perëndi i trashëgimisë së Izraelit, Zot i qiejve dhe i tokës, Krijues i ujërave, mbret i çdo krijese, dëgjo lutjen time. 13 Dhe bëjeni plagën dhe goditjen e tyre fjalën dhe mashtrimin tim, ata që kanë vendosur gjëra mizore kundër besëlidhjes sate dhe shtëpisë sate të shenjtë, kundër majës së Sionit dhe kundër shtëpisë së zotërimit të bijve të tu. 14 Dhe bëj që çdo komb dhe fis të pranojë se ti je Perëndia i çdo fuqie dhe fuqie dhe se nuk ka asnjë tjetër që e mbron popullin e Izraelit përveç teje.
KAPITULLI 10 1 Mbas kësaj ajo pushoi së thirruri te Perëndia i Izraelit dhe i kishte dhënë fund të gjitha këtyre fjalëve. 2 Ajo u ngrit aty ku kishte rënë, thirri shërbëtoren e saj dhe zbriti në shtëpinë ku ajo banonte në ditët e shtunës dhe në ditët e festave të saj, 3 Dhe hoqi thesin që kishte veshur, hoqi rrobat e vejushërisë, e lau trupin e saj në të gjithë me ujë, u lye me vaj të çmuar, gërsheti flokët e kokës dhe veshi një gomë mbi dhe veshi rrobat e saj të gëzimit, me të cilat ishte veshur gjatë jetës së Manasit, burrit të saj.
4 Dhe ajo mori sandale në këmbë dhe vuri rreth saj byzylykët e saj, zinxhirët, dhe unazat e saj, dhe vathët e saj dhe të gjitha stolitë e saj, dhe u zbukurua me guxim, për të joshur sytë e të gjithë njerëzve që do ta shihnin. 5 Pastaj ajo i dha shërbëtores së saj një shishe verë dhe një enë vaji dhe mbushi një thes me grurë të pjekur, me copa fiku dhe me bukë të mirë; kështu ajo i palosi të gjitha këto gjëra dhe i vuri mbi të. 6 Kështu ata dolën te porta e qytetit të Bethulias dhe gjetën aty Ozias dhe pleqtë e qytetit, Chabris dhe Charmis. 7 Dhe kur e panë që fytyra e saj ishte ndryshuar dhe veshja e saj ishte ndryshuar, u mrekulluan shumë nga bukuria e saj dhe i thanë asaj. 8 Perëndia, Perëndia i etërve tanë, të dhëntë hirin dhe kryeje sipërmarrjet e tua për lavdinë e bijve të Izraelit dhe për lartësimin e Jeruzalemit. Pastaj ata adhuruan Zotin. 9 Dhe ajo u tha atyre: "Urdhëroni të më hapen portat e qytetit, që të mund të dal për të kryer gjërat për të cilat më keni folur. Kështu ata i urdhëruan të rinjtë që t'ia hapnin, siç u kishte thënë ajo. 10 Mbasi vepruan kështu, Judita doli, ajo dhe shërbëtorja e saj; dhe njerëzit e qytetit u kujdesën për të, derisa ajo zbriti nga mali, derisa e kaloi luginën dhe nuk mund ta shihte më. 11 Kështu ata dolën drejt në luginë; dhe roja e parë e Asirianëve i doli përpara, 12 Dhe e mori dhe e pyeti: "Nga ç'popull je ti?". dhe nga vjen ti? dhe ku shkon? Dhe ajo tha: "Unë jam një grua nga Hebrenjtë dhe kam ikur prej tyre, sepse ata do t'ju jepen për t'u shfarosur. 13 Dhe unë do të vij përpara Holofernes, kreut të ushtrisë suaj, për të shpallur fjalët e së vërtetës; dhe unë do t'i tregoj një udhë përmes së cilës ai do të shkojë dhe do të fitojë gjithë krahinën malore, pa humbur trupin ose jetën e asnjërit prej njerëzve të tij. 14 Tani, kur njerëzit dëgjuan fjalët e saj dhe panë fytyrën e saj, u çuditën shumë për bukurinë e saj dhe i thanë: 15 Ti e shpëtove jetën tënde, duke u nxituar të zbresësh në prani të zotërisë tonë; tani eja në çadrën e tij dhe disa nga ne do të të çojnë deri sa të të dorëzojnë në duart e tij. 16 Dhe kur të jesh para tij, mos ki frikë në zemrën tënde, por tregoje sipas fjalës sate; dhe ai do të të përgjërohet mirë. 17 Pastaj zgjodhën midis tyre njëqind burra për ta shoqëruar atë dhe shërbëtoren e saj; dhe e çuan në çadrën e Holofernit. 18Atëherë pati një turmë në të gjithë kampin, sepse erdhi zhurma e saj midis çadrave dhe e rrethuan, ndërsa ajo qëndronte jashtë çadrës së Holofernit, derisa i treguan për të. 19 Dhe ata u mrekulluan nga bukuria e saj dhe i admiruan bijtë e Izraelit për shkak të saj, dhe secili i tha fqinjit të tij: "Kush do ta përçmonte këtë popull që ka midis tyre gra të tilla?". me siguri nuk është mirë që të mbetet një njeri prej tyre, i cili, nëse lirohet, mund të mashtrojë gjithë tokën. 20 Dhe ata që ishin shtrirë pranë Holofernit dolën me gjithë shërbëtorët e tij dhe e futën në çadër. 21 Tani Holoferni u shtri në shtratin e tij nën një tendë, e thurur me të purpurt, me ar, me smerald dhe me gurë të çmuar. 22 Kështu ata e treguan për të; dhe ai doli përpara çadrës së tij me llamba argjendi që i shkonin përpara. 23 Dhe kur Judith u paraqit para tij dhe shërbëtorëve të tij, të gjithë u mrekulluan me bukurinë e fytyrës së saj; dhe ajo
ra përmbys me fytyrën për tokë dhe e respektoi; dhe shërbëtorët e tij e morën.
KAPITULLI 11 1 Atëherë Holoferni i tha: "Grua, ngushëllohu, mos ki frikë në zemrën tënde, sepse nuk kam bërë kurrë keq askënd që dëshiron t'i shërbejë Nabukodonosorit, mbretit të gjithë dheut". 2 Prandaj, nëse populli yt që banon në male nuk do të kishte ndezur dritën nga unë, unë nuk do ta ngrija shtizën time kundër tij; por ata i kanë bërë këto gjëra për veten e tyre. 3 Por tani më trego pse ke ikur prej tyre dhe ke ardhur te ne, sepse ke ardhur për mbrojtje; Ji i qetë, do të jetosh këtë natë dhe më pas: 4 Sepse askush nuk do të të bëjë keq, por do të të përgjërohet, ashtu si bëjnë shërbëtorët e mbretit Nabukodonosor, zotërisë tim. 5 Atëherë Judita i tha: "Merr fjalët e shërbëtorit tënd dhe lëre shërbëtoren tënde të flasë në praninë tënde dhe unë nuk do t'i tregoj asnjë gënjeshtër zotërisë tim këtë natë". 6 Dhe në qoftë se do të ndjekësh fjalët e shërbëtores sate, Perëndia do ta bëjë këtë gjë të kalojë plotësisht pranë teje; dhe zoti im nuk do t'i dështojë qëllimet e tij. 7 Ashtu si rron Nabukodonosori, mbret i gjithë dheut dhe rron fuqia e tij, që të dërgoi për të mbështetur çdo qenie të gjallë, sepse pranë teje nuk do t'i shërbejnë vetëm njerëzit, por edhe kafshët e fushave dhe bagëtia, dhe shpendët e qiellit do të jetojnë me fuqinë tënde nën Nabukodonosorin dhe tërë shtëpinë e tij. 8 Sepse ne kemi dëgjuar për diturinë dhe për politikat e tua dhe është raportuar në mbarë dheun se ti je vetëm i shkëlqyer në gjithë mbretërinë, i fuqishëm në njohuri dhe i mrekullueshëm në bëmat e luftës. 9 Tani për sa i përket çështjes që Akiori foli në këshillin tuaj, ne i dëgjuam fjalët e tij; sepse njerëzit e Bethulias e shpëtuan dhe ai u tregoi atyre gjithçka që të kishte thënë. 10 Prandaj, o zot dhe guvernator, mos respekto fjalën e tij; por vendose në zemrën tënde, sepse është e vërtetë, sepse kombi ynë nuk do të dënohet, as shpata nuk mund t'i mundë, nëse nuk mëkatojnë kundër Perëndisë së tyre. 11 Dhe tani, që zotëria im të mos mposhtet dhe të zhgënjehet nga qëllimi i tij, madje vdekja tani ka rënë mbi ta dhe mëkati i tyre i ka zënë, me të cilin ata do të provokojnë zemërimin e Perëndisë së tyre sa herë që të bëjnë atë që nuk është e përshtatshme për t'u bërë bërë: 12 Sepse ushqimet e tyre u mungojnë dhe i gjithë uji i tyre është i pakët, dhe ata kanë vendosur të vënë duart mbi bagëtinë e tyre dhe kanë vendosur të konsumojnë të gjitha ato gjëra që Perëndia i ka ndaluar të hanë sipas ligjeve të tij. 13 Dhe janë të vendosur të shpenzojnë prodhimet e para të të dhjetave të verës dhe të vajit, që i kishin shenjtëruar dhe të rezervuara për priftërinjtë që shërbejnë në Jeruzalem përpara Perëndisë tonë; të cilat gjëra nuk është e lejuar për asnjë nga njerëzit aq sa t'i prekë me duar. 14 Sepse kanë dërguar disa në Jeruzalem, sepse edhe ata që banojnë atje kanë bërë të njëjtën gjë, për t'u sjellë leje nga Senati. 15 Tani kur do t'u njoftojnë, do ta bëjnë menjëherë dhe do të jepen ty për t'i shkatërruar po atë ditë.
16 Prandaj unë shërbëtorja jote, duke i ditur të gjitha këto, kam ikur nga prania e tyre; dhe Perëndia më dërgoi të punoj me ty, ku gjithë toka dhe kushdo që do ta dëgjojë do të habitet. 17 Sepse shërbëtori yt është fetar dhe i shërben Perëndisë së qiellit ditë e natë; tani, zotëria im, unë do të qëndroj me ty dhe shërbëtori yt do të dalë natën në luginë dhe unë do t'i lutem Perëndisë, dhe ai do të më thotë kur të kenë kryer mëkatet e tyre: 18 Dhe unë do të vij dhe do të të tregoj; atëherë do të dalësh me gjithë ushtrinë tënde dhe nuk do të ketë asnjë prej tyre që do të të kundërshtojë. 19 Dhe unë do të të çoj në mes të Judesë, deri sa të dalësh përpara Jeruzalemit; dhe unë do të vendos fronin tënd në mes të tij; dhe do t'i përzënë si dele që nuk kanë bari, dhe një qen nuk do të hapë gojën kundër teje, sepse këto gjëra më janë thënë sipas njohurive të mia, dhe ato m'u treguan dhe unë jam dërguar të tregoj ty. 20 Atëherë fjalët e saj i pëlqeu Holofernit dhe gjithë shërbëtorëve të tij; dhe ata u mrekulluan nga dituria e saj dhe thanë: 21 Nuk ka një grua të tillë nga një skaj i tokës në tjetrin, për bukurinë e fytyrës dhe për diturinë e fjalës. 22 Kështu i tha Holoferni. Perëndia bëri mirë që të dërgoi përpara popullit, me qëllim që forca të jetë në duart tona dhe shkatërrimi mbi ata që e shohin me lehtësi zotërinë time. 23 Dhe tani je e bukur në fytyrën tënde dhe e zgjuar në fjalët e tua; me siguri, nëse bën siç ke thënë, Perëndia yt do të jetë Perëndia im dhe do të banosh në shtëpinë e mbretit Nabukodonosor dhe do të jesh i famshëm në të gjithë dheu.
KAPITULLI 12 1 Pastaj urdhëroi ta sillnin aty ku ishte vendosur pjata e tij; dhe urdhëroi që t'i përgatisnin nga ushqimet e tij dhe ajo të pinte nga vera e tij. 2 Judith tha: "Unë nuk do të ha prej tij, që të mos ndodhë një shkelje, por do të sigurohet për mua nga gjërat që kam sjellë". 3 Atëherë Holoferni i tha: "Nëse furnizimi jot dështon, si do të të japim të njëjtën gjë?". sepse midis nesh nuk ka asnjë nga kombi yt. 4 Atëherë Judith i tha: Ashtu siç rron, zotëria im, shërbëtorja jote nuk do t'i shpenzojë gjërat që kam, përpara se Zoti të punojë me dorën time ato që ka vendosur. 5Atëherë shërbëtorët e Holofernit e futën në çadër dhe ajo e zuri gjumi deri në mesnatë dhe u ngrit kur ishte vigjilja e mëngjesit, 6 Dhe dërgoi në Holofernes për të shpëtuar: "Të urdhërojë zotëria im që shërbëtorja jote të shkojë për t'u lutur". 7 Atëherë Holoferni urdhëroi rojet e tij të mos e linin; kështu ajo qëndroi në kamp tri ditë; doli natën në luginën e Bethulias dhe u la në një burim uji pranë kampit. 8 Kur ajo doli, iu lut Zotit, Perëndisë të Izraelit, që ta drejtonte rrugën e saj për të rritur bijtë e popullit të saj. 9 Kështu ajo hyri e pastër dhe qëndroi në çadër derisa hëngri mishin e saj në mbrëmje. 10 Ditën e katërt Holoferni shtroi një banket vetëm për shërbëtorët e tij dhe nuk thirri asnjë nga oficerët në banket.
11 Atëherë ai i tha eunukut Bagoas, i cili kishte ngarkuar të gjitha ato që kishte: "Shko dhe bindësh këtë grua hebreje që është me ty, që të vijë te ne, të hajë e të pijë me ne". 12 Sepse, ja, do të jetë turp për ne, nëse e lëmë një grua të tillë të shkojë, pa e shoqëruar; sepse, nëse nuk e tërheqim te ne, ajo do të na përqesh me përbuzje. 13 Atëherë Bagoasi u largua nga prania e Holofernes dhe shkoi tek ajo dhe tha: "Kjo vajzë e bukur të mos ketë frikë të vijë te zotëria im, të nderohet në praninë e tij, të pijë verë, të gëzohet me ne dhe të jetë e bëri këtë ditë si një nga bijat e Asirianëve që shërbejnë në shtëpinë e Nabukodonosorit. 14 Atëherë Judith i tha: "Kush jam unë tani që të kundërshtoj zotërinë tim?". me siguri çdo gjë që i pëlqen atij, unë do ta bëj shpejt dhe do të jetë gëzimi im deri në ditën e vdekjes sime. 15Atëherë ajo u ngrit dhe u stolis me rrobat e saj dhe me të gjitha veshjet e saj femërore; dhe shërbëtorja e saj shkoi dhe i vuri në tokë lëkura të buta përballë Holofernit, që kishte marrë nga Bagoasi për përdorim të përditshëm, që të mund të ulej dhe hani mbi to. 16 Tani, kur Judith hyri dhe u ul, Holofernesit iu rrëmbye zemra me të dhe mendja e tij u trondit dhe ai dëshironte shumë shoqërinë e saj; sepse priti një kohë për ta mashtruar, që nga dita që e kishte parë. 17 Atëherë Holoferni i tha: "Pi tani dhe gëzohu me ne". 18 Atëherë Judita tha: "Unë do të pi tani, zotëria im, sepse jeta ime është madhëruar sot tek unë më shumë se të gjitha ditët që nga koha kur linda". 19 Pastaj ajo mori, hëngri dhe piu para tij atë që kishte përgatitur shërbëtorja e saj. 20 Dhe Holoferni u gëzua shumë prej saj dhe piu më shumë verë nga ç'kishte pirë në çdo kohë në një ditë që kur lindi.
KAPITULLI 13 1 Kur u ngrys, shërbëtorët e tij nxituan të nisen; Bagoasi mbylli çadrën e tij jashtë dhe i largoi kamarierët nga prania e zotërisë së tij; dhe shkuan në shtretërit e tyre, sepse të gjithë ishin të lodhur, sepse festa ishte e gjatë. 2 Judith mbeti vetëm në çadër dhe Holoferni i shtrirë i vetëm në shtratin e tij, sepse ishte ngopur me verë. 3 Tani Judith e kishte urdhëruar shërbëtoren e saj të qëndronte jashtë dhomës së saj të gjumit dhe ta priste. duke dalë, siç bënte çdo ditë, sepse tha se do të shkonte për t'u lutur dhe i foli Bagoas për të njëjtin qëllim. 4 Kështu të gjithë dolën dhe askush nuk mbeti në dhomën e gjumit, as i vogël as i madh. Atëherë Judita, duke qëndruar pranë shtratit të tij, tha në zemrën e saj: "O Zot, Perëndi i çdo fuqie, shiko këtë dhuratë mbi veprat e duarve të mia për lartësimin e Jeruzalemit". 5 Sepse tani është koha për të ndihmuar trashëgiminë tënde dhe për të ekzekutuar sipërmarrjet e tua për të shkatërruar armiqtë që janë ngritur kundër nesh. 6Atëherë ajo erdhi te shtylla e shtratit, që ishte mbi kokën e Holofernit, dhe ia hoqi prej andej faunën e tij, 7 Pastaj iu afrua shtratit të tij, kapi flokët e kokës dhe tha: "Më forco, o Zot, Perëndi i Izraelit, sot". 8 Dhe ajo e goditi dy herë në qafë me gjithë forcën e saj dhe ia hoqi kokën.
9 Dhe e hodhi trupin e tij nga shtrati dhe e rrëzoi tendën nga shtyllat; mbasi ajo doli, ia dha kokën Holofernes shërbëtores së saj; 10 Dhe e vuri në thesin e saj me mish; kështu të dy shkuan në lutje, sipas zakonit të tyre, dhe, kur kaluan kampin, rrethuan luginën, u ngjitën në malin e Bethulias dhe arritën te portat e tij. 11 Atëherë Judith u tha nga larg rojeve të portës: "Hape, hape tani portën; Perëndia, Perëndia ynë, është me ne, për të treguar akoma fuqinë e tij në Jeruzalem dhe forcat e tij kundër armikut, ashtu siç ka bërë këtë ditë. 12 Kur njerëzit e qytetit të saj dëgjuan zërin e saj, nxituan të zbresin te porta e qytetit të tyre dhe thirrën pleqtë e qytetit. 13 Dhe ata vrapuan të gjithë bashkë, të vegjël dhe të mëdhenj, sepse ishte e çuditshme për ta që ajo erdhi; kështu ata hapën portën, i morën, ndezën një zjarr për dritë dhe u ndalën rreth tyre. 14 Atëherë ajo u tha atyre me zë të lartë: ''Lëvdoni, lavdëroni Perëndinë, lëvdoni Perëndinë, them unë, sepse ai nuk e hoqi mëshirën e tij nga shtëpia e Izraelit, por i shkatërroi armiqtë tanë me duart e mia këtë natë. 15 Kështu ajo nxori kokën nga çanta, ia tregoi dhe u tha atyre: ja, kreu i Holofernes, kreut të ushtrisë së Assurit, dhe ja tenda, ku ai ishte shtrirë në gjendje të dehur; dhe Zoti e goditi me dorën e një gruaje. 16 Ashtu siç rron Zoti, që më ka mbajtur në rrugën time në të cilën kam shkuar, fytyra ime e ka mashtruar atë deri në shkatërrimin e tij, por ai nuk ka kryer mëkat me mua për të më ndotur dhe turpëruar. 17 Atëherë tërë populli mbeti i habitur, u përkul, adhuroi Perëndinë dhe tha me një mendje: "Qofsh i bekuar, o Perëndia ynë, që sot i shkatërrove armiqtë e popullit tënd". 18 Atëherë Ozias i tha: "O bijë, je e bekuar nga Perëndia Shumë i Larti mbi të gjitha gratë e tokës; dhe i bekuar qoftë Zoti Perëndi, që ka krijuar qiejt dhe tokën, që të ka urdhëruar t'i presësh kokën kreut të armiqve tanë. 19 Sepse besimi yt nuk do të largohet nga zemra e njerëzve që kujtojnë fuqinë e Perëndisë përjetë. 20 Dhe Perëndia t'i kthejë këto gjëra për ty për një lëvdim të përjetshëm, për të të vizituar në të mira, sepse nuk ke kursyer jetën për fatkeqësinë e kombit tonë, por je hakmarrë për shkatërrimin tonë, duke ecur drejt përpara Perëndisë tonë. Dhe gjithë populli tha; Kështu qoftë, qoftë kështu.
KAPITULLI 14 1 Atëherë Judith u tha atyre: "Më dëgjoni tani, vëllezërit e mi, merrni këtë kokë dhe vareni në vendin më të lartë të mureve tuaja". 2 Dhe sapo të shfaqet mëngjesi dhe dielli do të lindë mbi tokë, merrni secili armët e tij dhe dilni jashtë çdo burrë trim nga qyteti dhe vendosni një kapiten mbi ta, sikur të dëshironit zbrit në fushë në drejtim të rojës së Asirianëve; por mos shkoni poshtë. 3 Atëherë ata do të marrin armaturën e tyre dhe do të shkojnë në kampin e tyre, do të ngrenë komandantët e ushtrisë së Assurit dhe do të vrapojnë në çadrën e Holofernes, por nuk do ta gjejnë; atëherë do t'i bjerë frika dhe ata do të ikin para fytyrës sate.
4 Kështu ju dhe të gjithë banorët e brigjeve të Izraelit do t'i ndiqni dhe do t'i përmbysni ndërsa shkojnë. 5 Por përpara se të bëni këto gjëra, më thirrni Achior, Amonitin, që të shohë dhe të njohë atë që përçmoi shtëpinë e Izraelit dhe që e dërgoi te ne si të vdiste. 6 Pastaj thirrën Akiorin nga shtëpia e Ozias; dhe kur erdhi dhe pa kokën e Holofernit në dorën e një njeriu në asamblenë e popullit, ra me fytyrë për tokë dhe shpirti i tij ra. 7 Por, mbasi e gjetën, ai ra në këmbët e Juditës, e respektoi dhe tha: "Ti je e bekuar në të gjitha çadrat e Judës dhe në të gjitha kombet që, duke dëgjuar emrin tënd, do të mbeten të habitur". 8 Tani më trego të gjitha gjërat që ke bërë këto ditë. Atëherë Judita i tregoi në mes të popullit gjithçka që kishte bërë, që nga dita që doli deri në atë orë që u foli atyre. 9 Kur ajo mbaroi së foluri, populli bërtiti me zë të lartë dhe bëri një zhurmë gëzimi në qytetin e tyre. 10 Kur Akiori pa të gjitha ato që kishte bërë Perëndia i Izraelit, besoi shumë në Perëndinë dhe rrethpreu mishin e prepucit të tij dhe u bashkua me shtëpinë e Izraelit deri në ditën e sotme. 11 Dhe sapo u bë mëngjesi, ata varën kokën e Holofernit në mur, dhe secili mori armët e tij dhe u nis me banda në ngushticat e malit. 12 Por asirianët, kur i panë, dërguan te krerët e tyre, të cilët erdhën te krerët e tyre, te tribunat e tyre dhe te secili nga krerët e tyre. 13 Kështu ata erdhën në çadrën e Holofernit dhe i thanë atij që ishte përgjegjës për të gjitha gjërat e tij: "Zgjohu tani, zoti ynë, sepse skllevërit kanë guxim të zbresin kundër nesh për të luftuar, me qëllim që të shkatërrohen plotësisht". 14 Pastaj shkoi në Bagoas dhe trokiti në derën e çadrës; sepse mendonte se kishte fjetur me Judithin. 15 Por, duke qenë se askush nuk përgjigjej, ai e hapi, hyri në dhomën e gjumit dhe e gjeti të hedhur përtokë të vdekur dhe ia hoqën kokën. 16 Prandaj ai bërtiti me zë të lartë, me të qara, me psherëtima dhe me një britmë të madhe dhe grisi rrobat e tij. 17Mbasi hyri në çadrën ku banonte Judita; dhe, kur nuk e gjeti, u hodh përpara popullit dhe thirri: 18 Këta skllevër kanë vepruar në mënyrë të pabesë; një grua nga hebrenjtë ka turpëruar shtëpinë e mbretit Nabukodonosor, sepse ja, Holoferni shtrihet për tokë pa kokë. 19Kapitenët e ushtrisë asiriane, kur dëgjuan këto fjalë, grisën tunikat e tyre dhe mendjet e tyre u tronditën jashtëzakonisht shumë, dhe u dëgjua një britmë dhe një zhurmë e madhe në të gjithë kampin.
KAPITULLI 15 1 Dhe ata që ishin në çadra, kur dëgjuan, mbetën të habitur për atë që ndodhi. 2 Dhe frika dhe dridhja i zuri ata, saqë nuk kishte njeri që të guxonte të qëndronte në sytë e fqinjit të tij; por, të gjithë së bashku me vrap, ata ikën në çdo anë të fushës dhe të krahinës malore. 3 Edhe ata që kishin fushuar në malet rreth Bethulias ikën. Atëherë bijtë e Izraelit, të gjithë ata që ishin luftëtarë midis tyre, u vërsulën kundër tyre.
4 Pastaj dërgoi Oziahun në Betomasthem, në Bebai, në Chobai, dhe në Cola dhe në të gjitha brigjet e Izraelit, që do të duhej të tregonin gjërat që kishin ndodhur, dhe që të gjithë të nxitonin kundër armiqve të tyre për t'i shkatërruar. 5 Kur bijtë e Izraelit e dëgjuan, të gjithë ranë mbi ta me një marrëveshje dhe i vranë në Kobai; po ashtu edhe ata që erdhën nga Jeruzalemi dhe nga gjithë krahina malore (sepse njerëzit u kishin thënë se çfarë kishin ndodhur në kampin e armiqve të tyre) dhe ata që ishin në Galaad dhe në Galile, i ndoqën me një masakër të madhe, derisa kaluan Damaskun dhe kufijtë e tij. 6 Pjesa tjetër që banonte në Bethulia ra mbi kampin e Assurit, i plaçkiti dhe u pasurua shumë. 7 Dhe bijve të Izraelit që u kthyen nga masakra kishin atë që kishte mbetur; fshatrat dhe qytetet që ishin në male dhe në fushë morën shumë plaçkë, sepse turma ishte shumë e madhe. 8 Atëherë kryeprifti Joacim dhe pleqtë e bijve të Izraelit që banonin në Jeruzalem erdhën për të parë të mirat që Perëndia i kishte treguar Izraelit, për të parë Juditën dhe për ta përshëndetur. 9 Dhe kur erdhën tek ajo, e bekuan njëlloj dhe i thanë: "Ti je lartësimi i Jeruzalemit, ti je lavdia e madhe e Izraelit, ti je gëzimi i madh i kombit tonë. 10 Ti i ke bërë të gjitha këto gjëra me dorën tënde; i ke bërë shumë të mira Izraelit dhe Perëndia është i kënaqur me këtë. Qoftë i bekuar përjetë nga Zoti i Plotfuqishëm. Dhe gjithë populli tha: "Kështu qoftë". 11 Populli plaçkiti kampin për tridhjetë ditë; dhe i dha Judith Holofernes çadrën e tij, gjithë pjatën e tij, shtretërit, enët dhe gjithë sendet e tij; dhe ajo e mori dhe e vuri mbi mushkën e saj; përgatiti qerret e saj dhe i vuri. 12 Atëherë të gjitha gratë e Izraelit vrapuan bashkë për ta parë, e bekuan dhe vallëzuan mes tyre; ajo mori degë në dorë dhe ua dha edhe grave që ishin me të. 13 Pastaj i vunë asaj dhe shërbëtores së saj një kurorë ulliri, dhe ajo shkoi përpara gjithë popullit në valle, duke udhëhequr të gjitha gratë; dhe të gjithë burrat e Izraelit e ndiqnin me armaturë me kurora dhe me këngë. në gojët e tyre.
KAPITULLI 16 1 Atëherë Judita filloi të këndojë këtë falenderim në të gjithë Izraelin dhe tërë populli këndoi pas saj këtë këngë lëvdimi. 2 Judith tha: "Filloni Perëndisë tim me dajre, këndojini Zotit tim me cembale; këndojini atij një psalm të ri; lartësojeni dhe përmendni emrin e tij". 3 Sepse Perëndia i thyen betejat, sepse ai më çliroi nga duart e atyre që më përndjekin midis kampeve në mes të popullit. 4 Asuri doli nga malet nga veriu, erdhi me ushtrinë e tij me dhjetë mijë veta; turma e tyre ndaloi përrenjtë dhe kalorësit e tyre mbuluan kodrat. 5 Ai mburrej se do të digjte kufijtë e mi, do të vriste të rinjtë e mi me shpatë, do t'i godiste në tokë fëmijët e gjirit, do t'i bënte pre e fëmijëve të mi dhe pre e virgjëreshave të mia. 6 Por Zoti i Plotfuqishëm i ka zhgënjyer nga dora e një gruaje.
7 Sepse i fuqishmi nuk u rrëzua nga të rinjtë, as bijtë e titanëve nuk e goditën, as gjigantët e mëdhenj nuk iu kundërvunë; por Judita, e bija e Merarit, e dobësoi me bukurinë e fytyrës së saj. 8 Sepse hoqi rrobën e saj të vejërisë për të lartësuar të shtypurit në Izrael, e vajosi fytyrën me vaj erëkëndshëm, i lidhi flokët në gomë dhe mori një rrobë prej liri për ta mashtruar. 9 Sandalet e saj ia rrëmbyen sytë, bukuria e saj e pushtoi mendjen dhe faucioni i kaloi nëpër qafë. 10 Persianët u drodhën nga guximi i saj dhe medët u trembën nga guximi i saj. 11 Atëherë të pikëlluarit e mi bërtitën nga gëzimi dhe të dobëtit e mi klithën me zë të lartë; por ata mbetën të habitur; këta ngritën zërin, por u rrëzuan. 12 Bijtë e vajzave i kanë shpuar dhe i kanë plagosur si bij të arratisurve; ata humbën jetën në betejën e Zotit. 13 Unë do t'i këndoj Zotit një këngë të re: O Zot, ti je i madh dhe i lavdishëm, i mrekullueshëm në forcë dhe i pamposhtur. 14 Le të të shërbejnë të gjitha krijesat, sepse ti fole dhe ato u krijuan, ti dërgove frymën tënde dhe ai i krijoi, dhe askush nuk mund t'i rezistojë zërit tënd. 15 Sepse malet do të lëvizin nga themelet e tyre bashkë me ujërat, shkëmbinjtë do të shkrihen si dylli në praninë tënde; megjithatë ti je i mëshirshëm me ata që kanë frikë nga ti. 16 Sepse çdo flijim është i pakët për ty një erë e këndshme dhe gjithë dhjami nuk të mjafton për olokaustin tënd; por ai që ka frikë nga Zoti është i madh në çdo kohë. 17 Mjerë kombet që ngrihen kundër fisit tim! Zoti i Plotfuqishëm do të hakmerret me ta ditën e gjyqit, duke vënë zjarr dhe krimba në mishin e tyre; dhe ata do t'i ndiejnë dhe do të qajnë përjetë. 18 Sapo hynë në Jeruzalem, adhuruan Zotin; dhe, sapo populli u pastrua, ofroi olokaustet e tij, ofertat e tij falas dhe dhuratat e tyre. 19 Judita i kushtoi gjithashtu të gjitha gjërat e Holofernit që populli i kishte dhënë dhe ia dha Zotit tendën që kishte nxjerrë nga dhoma e tij e gjumit. 20 Kështu populli vazhdoi të festonte në Jeruzalem përpara shenjtërores për tre muaj dhe Judita mbeti me ta. 21 Pas kësaj kohe, secili u kthye në trashëgiminë e vet, dhe Judith shkoi në Bethulia dhe mbeti në pronën e saj dhe në kohën e saj ishte e nderuar në mbarë vendin. 22 Dhe shumë e dëshiruan, por askush nuk e njohu gjatë gjithë ditëve të jetës së saj, pasi Manasi i vdiq burri i saj dhe u bashkua me popullin e tij. 23 Por ajo rritej gjithnjë e më shumë në lavdi dhe u plak në shtëpinë e burrit të saj, duke qenë njëqind e pesë vjeç, dhe e liroi shërbëtoren e saj; kështu ajo vdiq në Bethulia dhe e varrosën në shpellën e burrit të saj Manasit. 24 Dhe shtëpia e Izraelit e qau shtatë ditë me radhë; dhe para se të vdiste, ajo ua shpërndau pasurinë e saj të gjithë atyre që ishin më të afërt me Manasin, burrin e saj, dhe atyre që ishin më të afërt të fisit të saj. 25 Dhe nuk pati asnjë që t'i trembte më bijtë e Izraelit në ditët e Juditës, as shumë kohë pas vdekjes së saj.