Die Nasareërbelofte Numeri 6:1-21 1 Toe het die HERE met Moses gespreek en gesê: 2 Spreek met die kinders van Israel en sê vir hulle: Wanneer 'n man of 'n vrou hom afsonder om 'n gelofte van 'n Nasireër af te lê, om hom aan die HERE af te sonder, 3 Hy moet homself van wyn en sterk drank afsonder en geen asyn van wyn of asyn van sterk drank drink nie, en hy mag ook geen sterk drank van druiwe drink nie en ook geen vogtige of gedroogde druiwe eet nie. 4 Al die dae van sy afsondering mag hy niks eet wat van die wingerdstok gemaak is nie, van die pitte tot die doppe. 5 Al die dae van die gelofte van sy nasireërskap mag geen skeermes op sy hoof kom nie; totdat die dae vervul is waarin hy homself aan die HERE afgesonder het, moet hy heilig wees en die lokke van sy hoof laat groei. 6 Al die dae dat hy homself aan die HERE afgesonder het, mag hy by geen dooie liggaam kom nie. 7 Hy mag homself nie aan sy vader of aan sy moeder, aan sy broer of aan sy suster onrein maak as hulle sterwe nie, want die wyding van sy God is op sy hoof. 8 Al die dae van sy afsondering is hy heilig aan die HERE. 9 En as iemand baie skielik by hom sterwe en hy die hoof van sy wyding verontreinig, dan moet hy sy hoof skeer op die dag van sy reiniging, op die sewende dag moet hy dit skeer. 10 En op die agtste dag moet hy twee skilpadduiwe of twee jong duiwe na die priester bring, na die ingang van die tent van samekoms. 11 En die priester moet die een as sondoffer en die ander as brandoffer offer en vir hom versoening doen omdat hy deur die dooie gesondig het, en hy moet sy hoof op dieselfde dag heilig. 12 En hy moet die dae van sy afsondering aan die HERE wy en 'n jaaroud lam as skuldoffer bring; maar die dae wat tevore was, sal verlore gaan, omdat sy afsondering verontreinig is. 13 En dit is die wet van die Nasireër: Wanneer die dae van sy afsondering verby is, moet hy na die ingang van die tent van samekoms gebring word. 14 En hy moet sy offer aan die HERE bring: een jaaroud lam sonder gebrek as brandoffer en een jaaroud ooilam sonder gebrek as sondoffer en een ram sonder gebrek as dankoffers, 15 en 'n mandjie ongesuurde brood, koeke van fyn meel gemeng met olie en ongesuurde vate met olie gesalf, en hulle spysoffer en hulle drankoffers. 16 En die priester moet hulle voor die aangesig van die HERE bring en sy sondoffer en sy brandoffer berei. 17 En hy moet die ram as dankoffer aan die HERE saam met die mandjie ongesuurde brode offer; die priester moet ook sy spysoffer en sy drankoffer offer.
1
Die Nasareërbelofte
18 En die Nasireër moet die hoof van sy afgesonderde man by die ingang van die tent van samekoms skeer en die hare van sy afgesonderde man se hoof neem en dit in die vuur gooi wat onder die dankoffer is. 19 En die priester moet die gekookte blad van die ram neem en een ongesuurde koek uit die mandjie en een ongesuurde platkoek en dit op die hande van die Nasireër sit nadat die hare van sy nasireërskap afgeskeer is. 20 En die priester moet dit as 'n beweegoffer voor die aangesig van die HERE beweeg. Dit is heilig vir die priester, saam met die beweegbors en die hefskouer; en daarna mag die Nasireër wyn drink. 21 Dit is die wet van die Nasireër wat 'n gelofte gedoen het, en van sy offer aan die HERE vir sy nasireërskap, behalwe wat sy hand sal verkry; volgens die gelofte wat hy gedoen het, so moet hy handel volgens die wet van sy nasireërskap.
Simson Rigters 13 1 En die kinders van Israel het weer gedoen wat verkeerd was in die oë van die HERE; en die HERE het hulle veertig jaar lank in die hand van die Filistyne oorgegee. 2 En daar was 'n sekere man van Sora, uit die familie van die Daniete, wie se naam Manoag was; en sy vrou was onvrugbaar en het nie gebaar nie. 3 Toe verskyn die Engel van die HERE aan die vrou en sê vir haar: Kyk tog, jy is onvrugbaar en het nie gebaar nie, maar jy sal swanger word en 'n seun baar. 4 Neem jou dan nou tog in ag en drink geen wyn of sterk drank nie, en eet geen onrein ding nie. 5 Want kyk, jy sal swanger word en 'n seun baar; en geen skeermes mag op sy hoof kom nie; want die kind sal 'n Nasireër van God wees van die moederskoot af, en hy sal Israel begin verlos uit die hand van die Filistyne. 6 Toe kom die vrou en vertel dit aan haar man en sê: 'n Man van God het na my toe gekom, en sy aangesig was soos die aangesig van 'n engel van God, baie vreeslik; maar ek het hom nie gevra waar hy vandaan is nie, en hy het my ook nie sy naam meegedeel nie. 7 Maar Hy het vir my gesê: Kyk, jy sal swanger word en 'n seun baar; en drink nou geen wyn of sterk drank nie, en eet niks wat onrein is nie, want die kind sal 'n Nasireër van God wees van die moederskoot af tot die dag van sy dood. 8 Toe het Manoag die HERE gesmeek en gesê: Ag, my Here, laat die man van God wat U gestuur het, na ons toe terugkom, en hy sal ons leer wat ons moet doen met die kind wat gebore sal word. 9 En God het na die stem van Manoag geluister, en die Engel van God het weer na die vrou gekom terwyl sy in die veld sit, maar haar man Manoag was nie by haar nie. 10 Toe het die vrou haastig gehardloop en dit aan haar man vertel en vir hom gesê: Kyk, die man het aan my verskyn wat die ander dag na my gekom het. 11 Toe staan Manoag op en loop agter sy vrou aan. Hy kom by die man aan en vra hom: “Is jy die man wat met die vrou gepraat het?” Hy antwoord: “Ek is.” 12 Toe sê Manoag: Laat u woorde nou uitkom. Hoe moet ons die seun beveel, en hoe moet ons met hom doen? 13 Toe sê die Engel van die HERE vir Manoag: Vir alles wat Ek aan die vrou gesê het, moet sy haar in ag neem. 14 Sy mag niks eet wat van die wingerdstok afkomstig is nie, en sy mag ook geen wyn of sterk drank drink nie, en sy mag niks onreins eet nie; alles wat Ek haar beveel het, moet sy onderhou. 15 Toe sê Manoag vir die Engel van die HERE: Laat ons U tog ophou totdat ons 'n bokkie vir U gereed gemaak het. 16 Toe sê die Engel van die HERE vir Manoag: Al hou jy My op, Ek sal nie van jou brood eet nie; en as jy 'n brandoffer wil bring, moet jy dit aan die HERE offer. Want Manoag het nie geweet dat hy 'n Engel van die HERE was nie. 2
Die Nasareërbelofte
17 Toe sê Manoag vir die Engel van die HERE: Wat is u naam, sodat ons U eer kan bewys wanneer u woorde uitkom? 18 Toe sê die Engel van die HERE vir hom: Waarom vra jy so na my Naam, terwyl dit geheim is? 19 Toe neem Manoag 'n bokkie met 'n spysoffer en offer dit op 'n rots aan die HERE; en die engel het wonderbaarlik gehandel, terwyl Manoag en sy vrou dit aanskou. 20 Want toe die vlam van die altaar na die hemel opstyg, het die Engel van die HERE in die vlam van die altaar opgevaar. En Manoag en sy vrou het dit gesien en op hulle aangesig na die grond geval. 21 Maar die Engel van die HERE het nie meer aan Manoag en sy vrou verskyn nie. Toe het Manoag geweet dat hy 'n Engel van die HERE was. 22 Toe sê Manoag vir sy vrou: Ons sal sekerlik sterwe, want ons het God gesien. 23 Maar sy vrou sê vir hom: As die HERE ons wou doodmaak, sou Hy nie 'n brandoffer en 'n spysoffer uit ons hand aangeneem het nie en ons nie al hierdie dinge gewys het nie en ons nie sulke dinge soos nou vertel het nie. 24 En die vrou het 'n seun gebaar en hom Simson genoem. En die kind het grootgeword, en die HERE het hom geseën. 25 En die Gees van die HERE het hom soms begin beweeg in die laer van Dan tussen Sora en Estaol. Rigters 14 1 Simson het afgegaan na Timna en daar 'n vrou gesien, een van die dogters van die Filistyne. 2 Toe het hy opgekom en dit aan sy vader en sy moeder vertel en gesê: Ek het 'n vrou in Timna gesien uit die dogters van die Filistyne; kry haar dan nou vir my as vrou. 3 Toe sê sy vader en sy moeder vir hom: Is daar dan geen vrou onder die dogters van jou broers of onder my hele volk dat jy gaan trou met die onbesnede Filistyne nie? Toe sê Simson vir sy vader: Kry haar vir my, want sy is welgevallig in my oë. 4 Maar sy vader en sy moeder het nie geweet dat dit van die HERE was nie, dat hy 'n rede teen die Filistyne gesoek het; want in dié tyd het die Filistyne oor Israel geheers. 5 Toe het Simson afgegaan, saam met sy vader en sy moeder, na Timna, en toe hulle by die wingerde van Timna kom, het 'n jong leeu op hom gebrul. 6 Toe het die Gees van die HERE hom kragtig bemeester, en hy het hom verskeur soos hy 'n bokkie sou verskeur, en hy het niks in sy hand gehad nie; maar hy het sy vader en sy moeder nie vertel wat hy gedoen het nie. 7 Toe gaan hy af en praat met die vrou, en sy was welgevallig in Simson se oë. 8 En na 'n tyd het hy teruggekeer om haar te gaan haal, en hy het omgedraai om die karkas van die leeu te sien; en kyk, daar was 'n swerm bye en heuning in die karkas van die leeu. 9 En hy het daarvan in sy hande geneem en verder geëet. En hy het by sy vader en moeder gekom en dit aan hulle gegee, en hulle het geëet; maar hy het hulle nie vertel dat hy die heuning uit die karkas van die leeu geneem het nie. 10 Toe gaan sy vader na die vrou af, en Simson het daar 'n feesmaal berei, want so was die gewoonte van die jongmanne. 11 En toe hulle hom sien, het hulle dertig metgeselle saamgebring om by hom te wees. 12 Toe sê Simson vir hulle: Ek sal julle nou 'n raaisel voorlê. As julle dit vir my binne die sewe dae van die fees duidelik kan uitlê en dit uitvind, dan sal ek julle dertig doeke en dertig stel klere gee. 13 Maar as julle dit nie vir my kan sê nie, moet julle my dertig doeke en dertig stel klere gee. Toe sê hulle vir hom: Stel jou raaisel op, sodat ons dit kan hoor. 14 Toe sê Hy vir hulle: “Uit die eter het spys gekom, en uit die sterke het soetheid gekom.” En hulle kon die raaisel in drie dae nie ontrafel nie. 15 En op die sewende dag het hulle vir Simson se vrou gesê: “Los jou man dat hy die raaisel vir ons kan uitlê, anders verbrand ons jou en jou vader se huis met vuur. Het julle ons geroep om te neem wat ons besit? Is dit nie so nie?”
3
Die Nasareërbelofte
16 Toe huil die vrou van Simson voor hom en sê: Jy haat my net en jy het my nie lief nie. Jy het die kinders van my volk 'n raaisel opgedis en dit my nie vertel nie. Toe sê hy vir haar: Kyk, ek het dit nie aan my vader en my moeder vertel nie, en moet ek dit jou vertel? 17 En sy het sewe dae lank, terwyl hulle feesmaal geduur het, voor hom geween; en op die sewende dag het hy dit vir haar vertel, omdat sy hom bedroef het; en sy het die raaisel aan die kinders van haar volk vertel. 18 Toe sê die manne van die stad vir hom op die sewende dag, voor sononder: Wat is soeter as heuning, en wat is sterker as 'n leeu? Toe sê hy vir hulle: As julle nie met my vers geploeg het nie, sou julle my raaisel nie uitgevind het nie. 19 Toe het die Gees van die HERE oor hom gekom, en hy het afgegaan na Askelon en dertig man van hulle doodgeslaan en hulle buit geneem en stel klere gegee aan die wat die raaisel uitgelê het. Toe het sy toorn ontvlam en opgegaan na die huis van sy vader. 20 Maar Simson se vrou is aan sy metgesel gegee, wat hy as sy vriendin gebruik het. Rigters 15 1 Maar 'n rukkie daarna, gedurende die koringoes, het Simson sy vrou met 'n bokkie besoek en gesê: Ek sal na my vrou in die kamer ingaan. Maar haar vader wou hom nie toelaat om in te gaan nie. 2 Toe sê haar vader: Ek het werklik gedink dat jy haar heeltemal gehaat het; daarom het ek haar aan jou metgesel gegee. Is haar jonger suster nie mooier as sy nie? Neem haar tog in haar plek. 3 En Simson het van hulle gesê: Nou sal ek onskuldiger wees as die Filistyne, al doen ek hulle kwaad aan. 4 Simson het toe gegaan en driehonderd jakkalse gevang en vuurfakkels geneem en stert teen stert gedraai en 'n vuurfakkel tussen die twee sterte ingesit. 5 En toe hy die fakkels aan die brand gesteek het, het hy dit in die ongeslypte graan van die Filistyne laat ingaan en die stokke sowel as die ongeslypte graan, saam met die wingerde en olywe verbrand. 6 Toe vra die Filistyne: “Wie het dit gedoen?” En hulle antwoord: “Simson, die skoonseun van die Timniet, omdat hy sy vrou geneem en haar aan sy metgesel gegee het.” Toe trek die Filistyne op en verbrand haar en haar vader met vuur. 7 Toe sê Simson vir hulle: “Al het julle dit gedoen, sal ek my tog op julle wreek, en daarna sal ek ophou.” 8 En hy het hulle heup en dy geslaan met 'n groot slagting; en hy het afgegaan en gaan woon op die top van die rots Etam. 9 Toe het die Filistyne opgetrek en in Juda laer opgeslaan en hulle in Lehi versprei. 10 Toe sê die manne van Juda: “Waarom het julle teen ons opgetrek?” En hulle antwoord: “Ons het opgetrek om Simson te bind, om aan hom te doen soos hy aan ons gedoen het.” 11 Toe het drieduisend man van Juda na die top van die rots Etam gegaan en vir Simson gesê: Weet jy nie dat die Filistyne oor ons heers nie? Wat het jy nou aan ons gedoen? Toe sê hy vir hulle: Soos hulle aan my gedoen het, so het ek aan hulle gedoen. 12 Toe sê hulle vir hom: “Ons het afgekom om jou te bind en jou in die hand van die Filistyne oor te gee.” Toe sê Simson vir hulle: “Sweer vir my dat julle my nie self sal aanval nie.” 13 Toe sê hulle vir hom: Nee, maar ons sal jou vasbind en in hulle hand oorlewer, maar ons sal jou sekerlik nie doodmaak nie. Toe bind hulle hom met twee nuwe toue vas en bring hom uit die rots op. 14 Toe hy by Lehi kom, het die Filistyne teen hom geskreeu, en die Gees van die HERE het hom kragtig bemeester, en die toue wat aan sy arms was, het geword soos vlas wat in die vuur verbrand is, en sy bande het van sy hande af losgekom. 15 Toe het hy 'n nuwe eselskakebeen gevind en sy hand uitgesteek en dit geneem en daarmee duisend man doodgeslaan. 16 Toe sê Simson: Met die kakebeen van 'n esel, hope op hope, met die kakebeen van 'n esel het ek duisend man doodgemaak.
4
Die Nasareërbelofte
17 En toe hy klaar gepraat het, het hy die kakebeen uit sy hand gegooi en daardie plek Ramatlehi genoem. 18 En hy het baie dors gehad en die HERE aangeroep en gesê: U het hierdie groot verlossing in die hand van u dienaar gegee, en moet ek nou van dors sterwe en in die hand van die onbesnedenes val? 19 Maar God het 'n holte in die kakebeen oopgekloof, en daar het water uitgekom; en nadat hy gedrink het, het sy gees teruggekom en hy het lewendig geword. Daarom het Hy dit En-Hakkore genoem, wat tot vandag toe in Lehi is. 20 En hy het Israel twintig jaar lank gerig in die dae van die Filistyne. Rigters 16 1 Toe het Simson na Gasa gegaan en daar 'n hoer gesien en by haar ingegaan. 2 Toe is aan die Gasiërs meegedeel: Simson het hier aangekom. En hulle het hom omsingel en hom die hele nag lank in die stadspoort voorgelê en die hele nag stilgebly en gesê: Môreoggend, wanneer dit dag word, sal ons hom doodmaak. 3 En Simson het tot middernag gelê en teen middernag opgestaan en die deure van die stadspoort en die twee pilare gegryp en daarmee weggegaan, met grendel en al, en dit op sy skouers gesit en dit opgedra na die top van die heuwel wat teenoor Hebron lê. 4 En daarna het hy 'n vrou in die dal Sorek liefgekry, wie se naam Delila was. 5 Toe het die vorste van die Filistyne na haar toe opgekom en vir haar gesê: “Los hom en kyk waarin sy groot krag lê, en waarmee ons hom kan oorwin, sodat ons hom kan bind om hom te teister; en ons sal jou elkeen van ons elf honderd silwerstukke gee.” 6 Toe sê Delila vir Simson: Vertel my tog waarin jou groot krag lê, en waarmee jy gebind kan word om jou te teister. 7 Toe sê Simson vir haar: As hulle my bind met sewe groen lint wat nooit uitgedroog is nie, dan sal ek swak wees en soos 'n ander mens wees. 8 Toe het die vorste van die Filistyne vir haar sewe vars lappe gebring wat nie uitgedroog was nie, en sy het hom daarmee gebind. 9 En daar was manne wat by haar in die kamer gelê het, en sy het vir hom gesê: Die Filistyne is op jou, Simson! Toe breek hy die wiggies soos 'n toudraad breek as dit aan die vuur raak. So was sy krag nie bekend nie. 10 Toe sê Delila vir Simson: Kyk, jy het my bedrieg en vir my leuens vertel; vertel my nou tog waarmee jy gebind kan word. 11 Toe sê hy vir haar: As hulle my vasbind met nuwe toue waarmee nooit gewerk is nie, dan sal ek swak wees en soos 'n ander mens wees. 12 Toe neem Delila nuwe toue en bind hom daarmee vas en sê vir hom: Die Filistyne is op jou, Simson! En daar was hinderlae wat in die kamer gelê het. Toe ruk hy hulle van sy arms af soos 'n draad. 13 Toe sê Delila vir Simson: “Tot nou toe het jy my bedrieg en vir my leuens vertel; sê vir my waarmee jy gebind kan word.” Toe sê hy vir haar: “As jy die sewe hare van my hoof met die web weef.” 14 Sy het dit toe met die pen vasgemaak en vir hom gesê: “Die Filistyne is op jou, Simson!” Hy het toe wakker geword en met die pen van die balk en die web weggegaan. 15 Toe sê sy vir hom: Hoe kan jy sê: Ek het jou lief, as jou hart nie met my is nie? Jy het my nou al drie keer gespot en my nie vertel waarin jou groot krag lê nie. 16 En dit het gebeur toe sy hom dag vir dag met haar woorde aangepor en by hom aangehou het, sodat sy siel tot die dood toe gekwel was; 17 Toe het hy haar sy hele hart vertel en vir haar gesê: Daar het nog geen skeermes oor my hoof gekom nie, want ek is 'n Nasireër van God van my moeder se skoot af. As ek geskeer word, sal my krag van my wyk en ek sal swak word en wees soos enige ander mens.
5
Die Nasareërbelofte
18 Toe Delila sien dat hy sy hele hart aan haar bekend gemaak het, het sy gestuur en die vorste van die Filistyne laat roep en gesê: “Kom hierdie keer op, want hy het sy hele hart aan my bekend gemaak.” Toe het die vorste van die Filistyne na haar opgekom en geld in hulle hand gebring. 19 En sy het hom op haar knieë aan die slaap gemaak; en sy het 'n man geroep en hom die sewe hare van sy hoof laat afskeer; en sy het hom begin te teister, en sy krag het van hom gewyk. 20 Toe sê sy: Die Filistyne is op jou, Simson! Toe word hy wakker en sê: Ek sal uitgaan soos die vorige kere en myself skud. Maar hy het nie geweet dat die HERE van hom gewyk het nie. 21 Maar die Filistyne het hom gegryp en sy oë uitgesteek en hom afgebring na Gasa en hom met koperboeie gebind; en hy het in die gevangenis gemaal. 22 Maar die hare van sy kop het weer begin groei nadat hy geskeer was. 23 Toe het die vorste van die Filistyne bymekaargekom om 'n groot offer aan hulle god Dagon te bring en om vrolik te wees; want hulle het gesê: Ons god het ons vyand Simson in ons hand oorgegee. 24 En toe die volk hom sien, het hulle hulle god geprys, want hulle het gesê: Ons god het ons vyand en die vernietiger van ons land, wat baie van ons doodgemaak het, in ons hande oorgegee. 25 Toe hulle hart vrolik was, sê hulle: “Roep Simson, dat hy ons kan vermaak.” Toe roep hulle Simson uit die gevangenis, en hy het hulle vermaak en hom tussen die pilare neergesit. 26 Toe sê Simson vir die seun wat hom aan die hand vashou: Laat my toe dat ek die pilare kan voel waarop die huis staan, sodat ek daarteen kan leun. 27 En die huis was vol manne en vroue, en al die vorste van die Filistyne was daar; en daar was op die dak omtrent drieduisend manne en vroue wat gekyk het terwyl Simson speel. 28 Toe roep Simson die HERE aan en sê: Ag Here HERE, dink tog aan my en versterk my tog net hierdie keer, o God, sodat ek dadelik op die Filistyne oor my twee oë kan wreek. 29 En Simson het die twee middelste pilare vasgehou waarop die huis gestaan het en waarop dit ondersteun was, die een met sy regterhand en die ander met sy linkerhand. 30 Toe sê Simson: “Laat my saam met die Filistyne sterf!” Toe buig hy hom met al sy mag, en die huis het op die vorste en op al die mense wat daarin was, geval. Die dooies wat hy by sy dood doodgemaak het, was meer as dié wat hy in sy lewe doodgemaak het. 31 Toe het sy broers en die hele huis van sy vader afgekom en hom opgetel en opgebring en hom begrawe tussen Sora en Estaol in die graf van sy vader Manoag. En hy het Israel twintig jaar lank gerig.
Samuel 1 Samuel 1 1 Daar was 'n man van Ramatajim-Sofiem, van die gebergte van Efraim, en sy naam was Elkana, die seun van Jeroham, die seun van Elihu, die seun van Tohu, die seun van Suf, 'n Efratiet. 2 En hy het twee vroue gehad; die naam van die een was Hanna en die naam van die ander Peninna; en Peninna het kinders gehad, maar Hanna het geen kinders gehad nie. 3 En hierdie man het jaar na jaar uit sy stad opgetrek om te aanbid en aan die HERE van die leërskare in Silo te offer. En die twee seuns van Eli, Hofni en Pinehas, die priesters van die HERE, was daar. 4 En toe die tyd aanbreek dat Elkana geoffer het, het hy aan sy vrou Peninna en aan al haar seuns en haar dogters dele gegee. 5 Maar aan Hanna het hy 'n waardige deel gegee, want hy het Hanna liefgehad, maar die HERE het haar skoot toegesluit. 6 En haar teëstander het haar ook erg geterg om haar te vererg, omdat die HERE haar skoot toegesluit het. 7 En soos hy jaar na jaar gedoen het, wanneer sy opgegaan het na die huis van die HERE, so het sy haar geterg; daarom het sy geween en nie geëet nie. 6
Die Nasareërbelofte
8 Toe sê Elkana, haar man, vir haar: Hanna, waarom ween jy? En waarom eet jy nie? En waarom is jou hart bedroef? Is ek nie vir jou beter as tien seuns nie? 9 Hanna het toe opgestaan nadat hulle in Silo geëet en gedrink het. Eli, die priester, het op 'n stoel by 'n paal van die tempel van die Here gesit. 10 En sy was bitterlik in haar siel en het tot die HERE gebid en bitterlik geween. 11 En sy het 'n gelofte afgelê en gesê: o HERE van die leërskare, as U waarlik die ellende van u dienares aansien en aan my dink en u dienares nie vergeet nie, maar aan u dienares 'n manlike kind gee, dan sal ek hom aan die HERE gee al die dae van sy lewe, en geen skeermes sal op sy hoof kom nie. 12 En terwyl sy aanhou bid het voor die aangesig van die HERE, het Eli op haar mond gelet. 13 Hanna het in haar hart gepraat; net haar lippe het geroer, maar haar stem is nie gehoor nie; daarom het Eli gedink sy was dronk. 14 Toe sê Eli vir haar: Hoe lank sal jy dronk wees? Sit jou wyn van jou af weg. 15 Toe antwoord Hanna en sê: Nee, my heer, ek is 'n vrou met 'n bedroefde gemoed; ek het geen wyn of sterk drank gedrink nie, maar ek het my siel voor die aangesig van die HERE uitgestort. 16 Moenie u dienares vir 'n dogter van Belial beskou nie, want uit die oorvloed van my klagte en verdriet het ek tot hiertoe gespreek. 17 Toe antwoord Eli en sê: Gaan in vrede, en mag die God van Israel jou bede gee wat jy van Hom gevra het. 18 Toe sê sy: Mag u dienares guns in u oë vind. Toe het die vrou haar pad gegaan en geëet, en haar aangesig was nie meer treurig nie. 19 En hulle het die môre vroeg opgestaan en voor die aangesig van die HERE aanbid en teruggekeer en na hulle huis in Rama gekom. En Elkana het sy vrou Hanna herken, en die HERE het aan haar gedink. 20 Toe Hanna dan swanger raak, het sy 'n seun gebaar en hom Samuel genoem en gesê: Omdat ek hom van die HERE gevra het. 21 En die man Elkana het opgegaan en sy hele huisgesin om aan die HERE die jaarlikse offer en sy gelofteoffer te bring. 22 Maar Hanna het nie opgegaan nie, want sy het aan haar man gesê: Ek sal nie opgaan voordat die kind gespeen is nie, en dan sal ek hom bring, dat hy voor die aangesig van die HERE kan verskyn en daar vir ewig kan bly. 23 Toe sê haar man Elkana vir haar: Doen wat goed is in jou oë; bly totdat jy hom gespeen het; mag die HERE net sy woord bevestig. En die vrou het gebly en haar seun laat drink totdat sy hom gespeen het. 24 En nadat sy hom gespeen het, het sy hom saam met haar geneem met drie bulle en een efa meel en 'n sak wyn, en hom na die huis van die HERE in Silo gebring; en die kind was jonk. 25 En hulle het 'n bul geslag en die kind na Eli gebring. 26 En sy sê: Ag, my heer, so waar as u siel leef, my heer, ek is die vrou wat hier by u gestaan het en tot die HERE gebid het. 27 Vir hierdie kind het ek gebid, en die HERE het my bede gegee wat ek van Hom gevra het. 28 Daarom het ek hom ook aan die HERE geleen; solank as wat hy leef, sal hy aan die HERE geleen wees. En hy het die HERE daar aanbid.
Johannes die Doper Lukas 1 1 Aangesien baie onderneem het om 'n verklaring van die dinge wat onder ons die meeste geglo word, in orde te stel, 2 soos hulle, wat van die begin af ooggetuies en dienaars van die woord was, aan ons oorgelewer het,
7
Die Nasareërbelofte
3 Dit het my ook goedgedink, hoogedele Teofilus, nadat ek van die begin af alles deeglik onder die knie gehad het, om dit in volgorde aan u te skrywe, 4 Sodat jy die sekerheid kan weet van die dinge waarin jy onderrig is. 5 Daar was in die dae van Herodes, koning van Judéa, 'n sekere priester met die naam Sagaría, uit die afdeling van Abía; en sy vrou was uit die dogters van Aäron, en haar naam was Elisabet. 6 En hulle was albei regverdig voor God en het onberispelik in al die gebooie en verordeninge van die Here gewandel. 7 En hulle het geen kind gehad nie, omdat Elisabet onvrugbaar was, en hulle was albei al op ver gevorderde leeftyd. 8 En terwyl hy die priesteramp voor God in die orde van sy afdeling waargeneem het, 9 Volgens die gebruik van die priesteramp was dit sy lot om wierook te brand wanneer hy in die tempel van die Here ingegaan het. 10 En die hele menigte van die volk was buite besig om te bid tydens die reukwerk. 11 En daar het aan hom 'n engel van die Here verskyn wat aan die regterkant van die reukofferaltaar staan. 12 En toe Sagaría hom sien, was hy ontsteld, en vrees het hom oorval. 13 Maar die engel sê vir hom: “Moenie vrees nie, Sagaría, want jou gebed is verhoor, en jou vrou Elisabet sal vir jou 'n seun baar, en jy moet hom Johannes noem.” 14 En jy sal vreugde en blydskap hê, en baie sal oor sy geboorte bly wees. 15 Want hy sal groot wees in die oë van die Here, en hy sal geen wyn of sterk drank drink nie, en hy sal vervul word met die Heilige Gees, reeds van sy moeder se skoot af. 16 En baie van die kinders van Israel sal hy tot die Here hulle God bekeer. 17 En hy sal voor Hom uitgaan in die gees en die krag van Elía, om die harte van die vaders terug te bring tot die kinders en die ongehoorsames tot die gesindheid van die regverdiges, om vir die Here 'n toegeruste volk te berei. 18 Toe sê Sagaría vir die engel: Waaraan sal ek dit weet? Want ek is 'n ou man, en my vrou is op ver gevorderde ouderdom. 19 En die engel antwoord en sê vir hom: Ek is Gabriël wat voor God staan, en ek is gestuur om met jou te spreek en jou hierdie goeie tyding te verkondig. 20 En kyk, jy sal stom wees en nie kan praat tot op die dag dat hierdie dinge gebeur nie, omdat jy my woorde nie glo nie, wat op hulle tyd vervul sal word. 21 En die mense het op Sagaría gewag en was verwonderd dat hy so lank in die tempel gebly het. 22 En toe hy uitkom, kon hy nie met hulle praat nie; en hulle het bemerk dat hy 'n gesig in die tempel gesien het, want hy het vir hulle gewink en sprakeloos gebly. 23 En sodra die dae van sy bediening vervul was, het hy na sy eie huis gegaan. 24 En ná daardie dae het sy vrou Elisabet swanger geword en haar vyf maande lank verberg en gesê: 25 So het die Here met my gehandel in die dae toe Hy my aangesien het om my smaad onder die mense weg te neem. 26 En in die sesde maand is die engel Gabriël deur God gestuur na 'n stad in Galilea met die naam van Nasaret, 27 Aan 'n maagd wat verloof was aan 'n man met die naam Josef, uit die huis van Dawid; en die naam van die maagd was Maria. 28 En die engel het na haar toe gekom en gesê: Wees gegroet, begenadigde! Die Here is met jou; geseënd is jy onder die vroue. 29 En toe sy hom sien, was sy ontsteld oor sy woord en het haar daaroor nagedink watter soort groet dit moes wees. 30 En die engel sê vir haar: “Moenie vrees nie, Maria, want jy het genade by God gevind.” 31 En kyk, jy sal swanger word en 'n seun baar, en jy moet hom Jesus noem. 32 Hy sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word; en die Here God sal aan Hom die troon van sy vader Dawid gee.
8
Die Nasareërbelofte
33 En Hy sal oor die huis van Jakob heers tot in ewigheid, en aan sy koninkryk sal daar geen einde wees nie. 34 Toe sê Maria vir die engel: Hoe kan dit wees, aangesien ek geen man ken nie? 35 En die engel antwoord en sê vir haar: Die Heilige Gees sal oor jou kom en die krag van die Allerhoogste sal jou oorskadu. Daarom sal ook die heilige ding wat uit jou gebore sal word, die Seun van God genoem word. 36 En kyk, jou niggie Elisabet, sy het ook 'n seun in haar ouderdom ontvang, en hierdie maand is die sesde maand vir haar wat onvrugbaar genoem is. 37 Want by God sal niks onmoontlik wees nie. 38 En Maria sê: “Hier is die diensmaagd van die Here; laat dit met my wees volgens u woord.” En die engel het van haar weggegaan. 39 En Maria het in daardie dae opgestaan en haastig na die bergstreek gegaan, na 'n stad van Juda; 40 en sy het in die huis van Sagaría gegaan en Elisabet gegroet. 41 En toe Elisabet die groet van Maria hoor, het die baba in haar skoot opgespring, en Elisabet is vervul met die Heilige Gees. 42 En sy het met 'n groot stem uitgeroep en gesê: Geseënd is jy onder die vroue, en geseënd is die vrug van jou skoot. 43 En waarvandaan het dit my oorgekom dat die moeder van my Here na my toe kom? 44 Want kyk, sodra die geluid van jou groet in my ore weerklink het, het die kindjie in my skoot van blydskap opgespring. 45 En gelukkig is sy wat geglo het, want die dinge wat deur die Here aan haar gesê is, sal vervul word. 46 En Maria het gesê: My siel loof die Here, 47 En my gees het gejuig in God, my Verlosser. 48 Want Hy het die nederige status van sy diensmaagd aangesien, want kyk, van nou af sal al die geslagte my gelukkig noem. 49 Want Hy wat magtig is, het groot dinge aan my gedoen, en heilig is sy Naam. 50 En sy barmhartigheid is van geslag tot geslag oor die wat Hom vrees. 51 Hy het krag getoon met sy arm; Hy het die trotsaards in die verbeelding van hulle hart verstrooi. 52 Hy het die magtiges van hulle trone afgeruk en die nederiges verhoog. 53 Hongeriges het Hy met goeie dinge versadig, en rykes het Hy leeg weggestuur. 54 Hy het sy kneg Israel gehelp deur aan sy barmhartigheid te dink; 55 soos Hy tot ons vaders gespreek het, aan Abraham en aan sy nageslag tot in ewigheid. 56 En Maria het omtrent drie maande by haar gebly en na haar huis teruggekeer. 57 Toe kom die tyd dat Elisabet moes baar, en sy het 'n seun gebaar. 58 En haar bure en haar niggies en niggies het gehoor hoe die Here haar groot barmhartigheid bewys het, en hulle was saam met haar bly. 59 En op die agtste dag het hulle gekom om die kindjie te besny; en hulle het hom Sagaría genoem, na die naam van sy vader. 60 En sy moeder antwoord en sê: Nie so nie, maar hy moet Johannes genoem word. 61 En hulle het vir haar gesê: Daar is niemand van jou familie wat met hierdie naam genoem word nie. 62 En hulle het met die hand gewys hoe hy hom wou laat roep. 63 En hy het 'n skryftafel gevra en geskryf en gesê: Sy naam is Johannes. En hulle was almal verwonderd. 64 En dadelik is sy mond oopgemaak en sy tong losgemaak, en hy het gepraat en God geprys. 65 En vrees het oor almal gekom wat rondom hulle gewoon het, en al hierdie woorde is versprei deur die hele bergland van Judéa. 66 En almal wat dit gehoor het, het dit ter harte geneem en gesê: Wat vir 'n kindjie sal hierdie word! En die hand van die Here was met hom.
9
Die Nasareërbelofte
67 En sy vader Sagaría is vervul met die Heilige Gees en het geprofeteer en gesê: 68 Geseënd sy die Here, die God van Israel, want Hy het sy volk besoek en verlos, 69 En het vir ons 'n horing van verlossing opgerig in die huis van sy dienaar Dawid; 70 soos Hy gespreek het deur die mond van sy heilige profete wat van die begin van die wêreld af bestaan het: 71 Sodat ons gered mag word van ons vyande en uit die hand van almal wat ons haat; 72 Om die guns te bewys wat aan ons vaders belowe is, en om sy heilige verbond te onthou; 73 Die eed wat Hy aan ons vader Abraham gesweer het, 74 Dat Hy aan ons mag gee dat ons, verlos uit die hand van ons vyande, Hom sonder vrees kan dien, 75 In heiligheid en geregtigheid voor Hom, al die dae van ons lewe. 76 En jy, kindjie, sal 'n profeet van die Allerhoogste genoem word, want jy sal voor die aangesig van die Here uitgaan om sy weë voor te berei; 77 Om kennis van saligheid aan sy volk te gee deur die vergifnis van hulle sondes, 78 Deur die innige barmhartigheid van onse God, waardeur die opgang van bo ons besoek het, 79 om lig te gee aan die wat in duisternis en in die skaduwee van die dood sit, om ons voete te rig op die pad van vrede. 80 En die kindjie het gegroei en sterk geword in die gees, en hy was in die woestyne tot die dag van sy vertoning aan Israel.
10