Psalms van Salomo INLEIDING Hierdie versameling van agtien oorlogsliedere is die geskenk van 'n antieke Semitiese skrywer. Die oorspronklike manuskrip het vergaan, maar gelukkig is Griekse vertalings bewaar, en onlangs het 'n Siriese weergawe van dieselfde liedere opgeduik en is dit vir die eerste keer in 1909 deur dr. Rendel Harris in Engels gepubliseer. Die datum van die skryfwerk kan moontlik in die middel van die Eerste Eeu v.C. vasgestel word, want die tema van hierdie liedere is dié van Pompeius se optrede in Palestina en sy dood in Egipte in 48 v.C. Hierdie psalms het 'n belangrike plek beklee en was wydverspreid in die vroeë Kerk. Daar word gereeld na hulle verwys in die verskeie Kodekse en geskiedenisboeke van die eerste paar eeue van die Christelike era. Later het hulle om onverklaarbare redes verlore geraak; en is eers na die verloop van baie eeue vir ons gebruik herwin. Behalwe die literêre waarde van die trompetagtige ritme van hierdie verse, het ons hier 'n hoofstuk van roerende antieke geskiedenis geskryf deur 'n ooggetuie. Pompeius kom uit die Weste. Hy gebruik stormramme op die vestingwerke. Sy soldate onteer die altaar. Hy word in Egipte doodgemaak na 'n vreesaanjaende loopbaan. In die "regverdiges" van hierdie psalms sien ons die Fariseërs; in die "sondaars" sien ons die Sadduseërs. Dit is 'n epiese gedig van 'n groot volk in die greep van 'n groot krisis. HOOFSTUK 1 Ek het tot die Here geroep toe ek in nood was, Tot God toe sondaars aangeval het. Skielik is die oorlogsgeroep voor my gehoor; Ek het gesê: Hy sal na my luister, want ek is vol geregtigheid. Ek het in my hart gedink dat ek vol geregtigheid is, Omdat ek welgesteld was en ryk geword het aan kinders. Hulle rykdom het oor die hele aarde versprei, En hulle heerlikheid tot aan die einde van die aarde. Hulle is tot die sterre verhef; Hulle het gesê hulle sou nooit aanhanger wees nie.
Maar hulle het vermetel geword in hul voorspoed, En hulle was sonder begrip, Hulle sondes was in die geheim, En selfs ek het geen kennis van hulle gehad nie. Hulle oortredings het verder gegaan as dié van die heidene voor hulle; Hulle het die heilige dinge van die Here heeltemal besoedel. HOOFSTUK 2 Toe die sondaar trots geword het, het hy met 'n stormram versterkte mure neergewerp, En jy het hom nie teruggehou nie. Vreemde nasies het u altaar bestyg, Hulle het dit trots met hul sandale vertrap; Omdat die kinders van Jerusalem die heilige dinge van die Here verontreinig het, Het die offerandes van God deur ongeregtighede ontheilig. Daarom het Hy gesê: Werp hulle ver van My af; Dit was voor God as niks beskou nie, Dit was heeltemal onteer; Die seuns en die dogters was in 'n swaar gevangenskap, Verseël was hulle nek, gebrandmerk was dit onder die nasies. Volgens hulle sondes het Hy aan hulle gehandel, Want Hy het hulle oorgelaat in die hande van die wat oorwin het. Hy het sy aangesig afgewend van medelye met hulle, Jonk en oud en hulle kinders saam; Want hulle het almal kwaad gedoen deur nie te luister nie. En die hemele was toornig, En die aarde het hulle verafsku; Want geen man daarop het gedoen wat hulle gedoen het nie, En die aarde het alles herken U regverdige oordele, o God. Hulle het die seuns van Jerusalem as bespotting laat dien in ruil vir die hoere daarin; Elke reisiger het in die volle daglig binnegegaan. Hulle het met hul oortredinge gespot, soos hulle self gewoond was om te doen; In die volle daglig het hulle hul ongeregtighede geopenbaar. En die dogters van Jerusalem is verontreinig volgens u oordeel, Omdat hulle hulself met onnatuurlike omgang besoedel het. Ek is gekwel in my ingewande en my ingewande oor hierdie dinge.