Die Verlore Skaap, Die Verlore Muntstuk en die Verlore Seun Lukas 15:1-32 1 Toe het al die tollenaars en sondaars na Hom toe gekom om na Hom te luister. 2 En die Fariseërs en die skrifgeleerdes het gemor en gesê: Hierdie man ontvang sondaars en eet saam met hulle. 3 En Hy het hulle hierdie gelykenis vertel en gesê: 4 Watter man onder julle wat honderd skape het en een van hulle verloor, laat nie die nege-ennegentig in die woestyn staan en gaan agter die een aan wat verlore is totdat hy dit vind nie? 5 En wanneer hy dit gevind het, sit hy dit op sy skouers en is bly. 6 En wanneer hy by die huis kom, roep hy sy vriende en bure bymekaar en sê vir hulle: Wees saam met my bly, want ek het my skaap teruggekry wat verlore was. 7 Ek sê vir julle dat daar net so blydskap in die hemel sal wees oor een sondaar wat hom bekeer, meer as oor nege-en-negentig regverdiges wat geen bekering nodig het nie. 8 Of watter vrou wat tien silwerstukke het, as sy een stukkie verloor, steek nie 'n lamp op en vee die huis uit en soek sorgvuldig totdat sy dit vind nie? 9 En wanneer sy dit gevind het, roep sy haar vriendinne en bure bymekaar en sê: Wees saam met my bly, want ek het die penning teruggekry wat ek verloor het. 10 Net so sê Ek vir julle, daar is blydskap in die teenwoordigheid van die engele van God oor een sondaar wat hom bekeer. 11 En hy het gesê: 'n Sekere man het twee seuns gehad. 12 En die jongste van hulle sê vir sy vader: Vader, gee my die deel van die besittings wat my toekom. En hy het sy besittings onder hulle verdeel. 13 En nie baie dae daarna nie het die jongste seun alles bymekaargemaak en na 'n ver land vertrek en daar sy besittings deur losbandigheid verkwis. 14 En toe hy alles deurgebring het, het daar 'n swaar hongersnood in daardie land ontstaan, en hy het begin gebrek ly. 15 En hy het gegaan en by 'n burger van daardie land aangesluit; en dié het hom na sy lande gestuur om varke op te pas. 16 En hy wou sy maag vul met die peule wat die varke eet, en niemand het dit vir hom gegee nie.
1
17 En toe hy tot homself kom, sê hy: Hoeveel huurlinge van my vader het genoeg brood, en ek vergaan van honger! 18 Ek sal opstaan en na my vader gaan, en ek sal vir hom sê: Vader, ek het teen die hemel en voor u gesondig, 19 En ek is nie meer werd om u seun genoem te word nie; maak my soos een van u huurlinge. 20 Hy het opgestaan en na sy vader toe gegaan. Toe hy nog ver weg was, het sy vader hom gesien en innig jammer vir hom gevoel. Hy het gehardloop en hom om die hals geval en hom gesoen. 21 En die seun sê vir hom: Vader, ek het gesondig teen die hemel en voor u, en ek is nie meer werd om u seun genoem te word nie. 22 Maar die vader sê vir sy dienaars: Bring die beste kleed en trek dit vir hom aan, en gee 'n ring aan sy hand en skoene aan sy voete. 23 En bring die vetgemaakte kalf hier en slag dit, en laat ons eet en vrolik wees. 24 Want hierdie seun van my was dood en het weer lewendig geword; hy was verlore en is gevind. En hulle het begin vrolik wees. 25 Sy oudste seun was in die veld, en toe hy nader kom aan die huis, het hy musiek en dans gehoor. 26 En hy het een van die dienaars geroep en gevra wat dit beteken. 27 En hy sê vir hom: Jou broer het gekom, en jou vader het die vetgemaakte kalf geslag, omdat hy hom behoue teruggekry het. 28 Toe word hy kwaad en wil hy nie ingaan nie. Sy vader gaan toe uit en smeek hom. 29 En hy antwoord en sê vir sy vader: Kyk, ek dien u so baie jare en ek het nooit u gebod oortree nie, en u het my nooit 'n bokkie gegee, sodat ek saam met my vriende vrolik kon wees nie. 30 Maar toe hierdie seun van u kom, wat u goed saam met hoere deurgebring het, het u vir hom die vetgemaakte kalf geslag. 31 En hy sê vir hom: Seun, jy is altyd by my, en alles wat ek het, is joune. 32 Dit was gepas dat ons vrolik en bly was, want hierdie broer van jou was dood en het weer lewendig geword; en hy was verlore en is gevind.
2