HOOFSTUK 1 1 In die twaalfde jaar van die regering van Nabukodonosor, wat geregeer het in Nineve, die groot stad; in die dae van Arpaksad, wat in Ekbatane oor die Meders geregeer het, 2 En hy het mure van Ekbatane rondom gebou van klippe wat drie el in breedte en ses el lank gekap is, en die hoogte van die muur sewentig el gemaak en sy breedte vyftig el. 3 En sit sy torings op sy poorte honderd el hoog, en sy breedte in die fondament sestig el; 4 En hy het sy poorte gemaak, poorte wat verhewe was tot die hoogte van sewentig el, en die breedte daarvan was veertig el, vir die uittrek van sy magtige leërs en vir die opstel van sy voetgangers. 5 Selfs in daardie dae het koning Nabukodonosor oorlog gevoer teen koning Arpaksad in die groot vlakte, dit is die vlakte in die grense van Ragau. 6 En almal wat in die gebergte gewoon het, en almal wat by die Eufraat woon, en Tigris en Hydaspes, en die vlakte van Ariog, die koning van die Elymeërs, en baie nasies van die seuns van Chelod het by hom gekom. na die stryd. 7 Toe het Nabukodonosor, die koning van die Assiriërs, gestuur na almal wat in Persië gewoon het, en na almal wat in die weste woon, en na die inwoners van Cilicië en Damaskus en Libanus en Antilibanus en na almal wat aan die seekus gewoon het, 8 En aan dié onder die nasies wat van Karmel en Galead en die hoër Galilea en die groot vlakte van Esdreloem was, 9 En aan almal wat in Samaria en sy stede was, en oorkant die Jordaan tot by Jerusalem, en Betán en Kelus en Kades en die Egipterivier en Tafnes en Ramses en die hele land Gesem, 10 Totdat julle anderkant Tanis en Memfis kom, en by al die inwoners van Egipte, totdat julle by die grense van Etiopië kom. 11 Maar al die inwoners van die land het die bevel van Nabukodonosor, die koning van die Assiriërs, verontagsaam, en hulle het nie saam met hom na die geveg gegaan nie; want hulle was nie vir hom bevrees nie; ja, hy was voor hulle soos een man, en hulle het sy gesante van hulle weggestuur sonder effek en met skande. 12 Daarom was Nabukodonosor baie kwaad vir hierdie hele land, en hy het gesweer by sy troon en koninkryk dat hy sekerlik gewreek sou word op al daardie kuste van Cilicië en Damaskus en Aram, en dat hy al die inwoners van die land met die swaard sou doodmaak. die land van Moab en die kinders van Ammon en die hele Judéa en almal wat in Egipte was, totdat julle by die grense van die twee seë kom. 13 Toe het hy in die sewentiende jaar in geveg met sy mag teen koning Arpaksad opgetrek, en hy het die oorhand gekry in sy geveg, want hy het al die mag van Arpaksad en al sy ruiters en al sy strydwaens omvergewerp. 14 En hy het heer oor sy stede geword en by Ekbatán aangekom en die torings ingeneem en die strate daarvan geplunder en die prag daarvan in skande verander. 15 Hy het ook Arpaksad in die gebergte van Ragau ingeneem en hom met sy pyle deurgeslaan en hom daardie dag met die banvloek getref. 16 En hy het daarna teruggekeer na Nineve, sowel hy as sy hele menigte van verskillende nasies, wat 'n baie groot menigte krygsmanne was, en daar het hy rustig geword en
'n maaltyd geëet, sowel hy as sy leër, honderd en twintig dae. HOOFSTUK 2 1 En in die agtiende jaar, die twee-en-twintigste dag van die eerste maand, was daar in die huis van Nabukodonosor, die koning van die Assiriërs, gepraat dat hy, soos hy gesê het, homself op die hele aarde moes wreek. 2 Hy het toe al sy amptenare en al sy edeles na hom geroep en sy geheime raad met hulle meegedeel en die verdrukking van die hele aarde uit sy eie mond beëindig. 3 Toe het hulle besluit om alle vlees te vernietig wat die gebod van sy mond nie gehoorsaam het nie. 4 En toe hy sy raad beëindig het, het Nabukodonosor, die koning van die Assiriërs, Holofernes, die owerste van sy leër, wat langs hom was, geroep en aan hom gesê. 5 So sê die groot koning, die heer van die hele aarde: Kyk, jy sal van my aangesig weggaan en manne saamneem wat op hul eie krag vertrou, honderd-en-twintigduisend voetgangers; en die getal perde met hulle ruiters twaalf duisend. 6 En jy moet teen die hele westelike land trek, omdat hulle my gebod ongehoorsaam was. 7 En jy moet te kenne gee dat hulle vir My aarde en water berei; want Ek sal in my toorn teen hulle uittrek en die hele aangesig van die aarde bedek met die voete van my leër, en Ek sal hulle as buit gee aan hulle: 8 Sodat hulle wat verslaan is, hulle valleie en spruite sal vul en die rivier vol sal word met hulle dooies totdat dit oorloop. 9 En Ek sal hulle as gevangenes lei tot in die uithoeke van die hele aarde. 10 Daarom moet jy uitgaan. en neem vooraf vir my al hulle grondgebiede; en as hulle hulle aan jou oorgee, moet jy dit vir my bewaar tot op die dag van hulle straf. 11 Maar aangaande die wederstrewiges, laat u oog hulle nie spaar nie; maar gooi hulle om te slag en plunder hulle oral waar jy gaan. 12 Want so waar as Ek leef en deur die krag van my koninkryk, alles wat Ek gespreek het, dit sal Ek deur my hand doen. 13 En pas op dat jy geen van die gebooie van jou heer oortree nie, maar doen dit ten volle, soos ek jou beveel het, en stel nie uit om dit te doen nie. 14 Toe het Holofernes weggegaan van die aangesig van sy heer en al die goewerneurs en owerstes en die offisiere van die leër van Assur geroep; 15 En hy het die uitverkore manne vir die geveg bymekaargemaak, soos sy heer hom beveel het, tot honderd en twintig duisend en twaalf duisend boogskutters te perde; 16 En hy het hulle gerangskik soos 'n groot leër vir die oorlog bevel gegee is. 17 En hy het kamele en esels vir hulle waens geneem, 'n baie groot aantal; en skape en beeste en bokke sonder getal vir hulle voorsiening; 18 En baie voedsel vir elke man van die leër, en baie goud en silwer uit die huis van die koning. 19 Toe het hy uitgetrek met al sy mag om voor koning Nabukodonosor uit te trek op die reis en om die hele oppervlakte van die aarde weswaarts te bedek met hulle strydwaens en ruiters en hulle uitverkore voetgangers.
20 En 'n groot aantal lande het saam met hulle gekom soos sprinkane en soos die sand van die aarde, want die menigte was ontelbaar. 21 En hulle het van Nineve af drie dagreise uitgetrek na die vlakte van Bektilet en laer opgeslaan van Bektilet af naby die berg wat aan die linkerkant van die boonste Cilicië is. 22 Toe het hy sy hele leër, sy voetgangers en ruiters en strydwaens geneem en daarvandaan na die gebergte getrek; 23 En hy het Phud en Lud vernietig en al die kinders van Rasses en die kinders van Israel wat in die rigting van die woestyn aan die suidekant van die land van die Kellie was, geplunder. 24 Daarna het hy deur die Eufraat getrek en deur Mesopotamië getrek en al die hoë stede wat aan die rivier Arbonai was, vernietig totdat julle by die see kom. 25 En hy het die gebied van Cilícië ingeneem en almal wat hom teëgestaan het, doodgemaak en by die grense van Jafet gekom wat na die suide lê, teenoor Arabië. 26 Hy het ook al die kinders van Madian omsingel en hulle tente verbrand en hulle skaaphokke geplunder. 27 Toe het hy afgegaan na die vlakte van Damaskus in die tyd van die koringoes, en al hulle landerye verbrand en hulle kleinvee en beeste vernietig, ook hulle stede verwoes en hulle lande met die banvloek getref en al hulle jongmanne verslaan met die skerpte van die swaard. 28 Daarom het die vrees en vrees vir hom op al die inwoners van die seekuslande geval wat in Sidon en Tirus was, en die wat in Sur en Okina gewoon het, en almal wat in Jemnaan gewoon het; en die wat in Azotus en Ascalon gewoon het, was baie bang vir hom. HOOFSTUK 3 1 Hulle het toe boodskappers na hom gestuur om vrede te behandel en gesê: 2 Kyk, ons, die dienaars van Nabukodonosor, die groot koning, lê voor jou; gebruik ons soos goed is in u oë. 3 Kyk, ons huise en al ons plekke en al ons koringlande en kleinvee en beeste en al die herberge van ons tente lê voor u aangesig; gebruik hulle soos dit jou behaag. 4 Kyk, selfs ons stede en die inwoners daarvan is u dienaars; kom en handel met hulle soos dit goed is in jou oë. 5 Die manne het toe na Holofernes gekom en dit op hierdie manier aan hom vertel. 6 Toe het hy afgekom na die seekus toe, hy sowel as sy leër, en wagposte in die hoë stede opgestel en uitgesoekte manne uit hulle geneem om te help. 7 En hulle en die hele land rondom het hulle ontvang met kranse, met danse en met tamboere. 8 Maar hy het hulle grense neergewerp en hulle bosse afgekap, want hy het besluit om al die gode van die land te vernietig, dat al die nasies slegs Nabukodonosor moes aanbid, en dat alle tale en stamme hom as god moes aanroep. 9 Hy het ook oorgetrek teen Esdraelon naby Judéa, teenoor die groot seestraat van Judéa. 10 En hy het laer opgeslaan tussen Geba en Skitopolis, en daar het hy 'n hele maand gebly om al die waens van sy leër bymekaar te maak.
HOOFSTUK 4 1 En die kinders van Israel wat in Judea gewoon het, het gehoor alles wat Holofernes, die hoofowerste van Nabukodonosor, die koning van die Assiriërs, aan die nasies gedoen het, en op watter manier hy al hulle tempels geplunder en hulle tot niet gemaak het. 2 Daarom was hulle uitermate bang vir hom en was ontsteld oor Jerusalem en oor die tempel van die Here hulle God. 3 Want hulle is pas teruggekeer uit die ballingskap, en al die mense van Judéa is onlangs bymekaargekom, en die voorwerpe en die altaar en die huis is geheilig na die ontheiliging. 4 Daarom het hulle gestuur na al die gebiede van Samaria en die dorpe en na Bethoron en Belmen en Jerigo en na Choba en Esora en na die dal Salem. 5 En hulle het vooraf al die toppe van die hoë berge in besit geneem en die dorpies wat daarin was versterk, en lewensmiddele opgeslaan vir oorlogsvoorsiening, want hulle landerye is onlangs afgeoes. 6 Ook Joácim, die hoëpriester, wat in daardie dae in Jerusalem was, het aan die inwoners van Betúlia en Betómestam geskrywe, wat teenoor Esdraelon lê, in die rigting van die oop veld, naby Dothaim, 7 En hulle bevel om die gange van die bergland te bewaak, want daardeur was daar 'n ingang na Judéa, en dit was maklik om die wat sou opkom, te keer, want die deurgang was reguit, vir hoogstens twee man. 8 En die kinders van Israel het gedoen soos die hoëpriester Joäkim hulle beveel het, met die oudstes van die hele volk van Israel wat in Jerusalem gewoon het. 9 Toe het elke man van Israel met groot ywer tot God geroep, en met groot heftigheid het hulle hulle siele verneder. 10 Hulle sowel as hulle vroue en hulle kinders en hulle vee en al die vreemdelinge en huurlinge en hulle dienaars wat met geld gekoop is, het rouklere om hulle heupe getrek. 11 So het dan elke man en vrou en die kindertjies en die inwoners van Jerusalem voor die tempel geval en as op hulle hoofde gegooi en hulle roukleed uitgesprei voor die aangesig van die HERE; ook het hulle rouklere om die altaar gesit, 12 En hulle het almal met eenstemmigheid aangeroep tot die God van Israel, dat Hy hulle kinders nie as buit sou gee en hulle vroue as buit nie, en die stede van hulle erfdeel tot vernietiging en die heiligdom tot ontheiliging en smaad, en vir die nasies om oor bly te wees. 13 En God het hulle gebede verhoor en hulle verdrukkinge aanskou, want die volk het baie dae in die hele Judea en Jerusalem gevas voor die heiligdom van die Here die Almagtige. 14 En Joakim, die hoëpriester, en al die priesters wat voor die aangesig van die HERE gestaan het, en die wat die HERE gedien het, het hul lendene met rouklere omgord en die daaglikse brandoffers gebring, met die geloftes en vrye geskenke van die volk, 15 En hulle het as op hulle tulbande gehad en die HERE aangeroep met al hulle krag, dat Hy die hele huis van Israel genadiglik sou aansien.
HOOFSTUK 5 1 Toe is dit aan Holofernes, die owerste van die leër van Assur, bekend gemaak dat die kinders van Israel gereed gemaak het vir oorlog en die gange van die bergland afgesluit het en al die toppe van die hoë heuwels versterk het en hindernisse in die veldtoglande gelê: 2 Waaroor hy baie kwaad geword het en al die vorste van Moab en die owerstes van Ammon en al die goewerneurs van die seekus geroep het, 3 En hy sê vir hulle: Vertel my tog, seuns van Kanaän, wie hierdie volk is wat in die gebergte woon, en wat die stede is waarin hulle woon, en wat die menigte van hulle leër is, en waarin hulle is mag en sterkte, en watter koning oor hulle aangestel is, of owerste van hulle leër; 4 En waarom het hulle besluit om my nie te kom ontmoet nie, meer as al die inwoners van die weste. 5 Toe sê Akior, die owerste van al die kinders van Ammon: Laat my heer nou 'n woord hoor uit die mond van u kneg, en ek sal jou die waarheid verkondig aangaande hierdie volk wat naby jou woon en die berglande bewoon. : en daar sal geen leuen uit die mond van u kneg kom nie. 6 Hierdie volk stam uit die Chaldeërs: 7 En hulle het voorheen as vreemdeling in Mesopotamië vertoef, omdat hulle die gode van hulle vaders wat in die land Chaldéa was, nie wou volg nie. 8 Want hulle het die weg van hulle voorvaders verlaat en die God van die hemel, die God wat hulle geken het, aanbid; en hulle het hulle van die aangesig van hulle gode verdryf, en hulle het na Mesopotamië gevlug en baie dae daar as vreemdelinge vertoef. 9 Toe het hulle God hulle bevel gegee om weg te gaan van die plek waar hulle as vreemdelinge vertoef het, en na die land Kanaän te gaan, waar hulle gewoon het en vermeerder het met goud en silwer en baie vee. 10 Maar toe 'n hongersnood die hele land Kanaän oordek het, het hulle na Egipte afgetrek en daar as vreemdelinge vertoef, terwyl hulle gevoed was, en daar 'n groot menigte geword, sodat 'n mens hulle nasie nie kon tel nie. 11 Daarom het die koning van Egipte teen hulle opgestaan en listig met hulle gehandel en hulle met bakstene verneder en hulle as slawe aangestel. 12 Toe het hulle hul God aangeroep, en Hy het die hele Egipteland met ongeneeslike plae getref. 13 En God het die Rooi See voor hulle laat droogmaak, 14 En hulle het hulle na die berg Sina en Kades-Barne gebring en almal wat in die woestyn woon, weggegooi. 15 En hulle het in die land van die Amoriete gewoon, en hulle het almal van Esebon deur hulle krag vernietig, en hulle het deur die Jordaan getrek en die hele gebergte in besit geneem. 16 En hulle het die Kanaäniete, die Feresiete, die Jebusiete en die Sigemiete en al die Gergesiete voor hulle uitgewerp, en hulle het baie dae in daardie land gewoon. 17 En terwyl hulle nie gesondig het voor hulle God nie, was hulle voorspoedig, want die God wat ongeregtigheid haat, was met hulle. 18 Maar toe hulle weggetrek het van die weg wat Hy hulle bestem het, is hulle vernietig in baie swaar gevegte, en is gevangenes weggevoer na 'n land wat nie aan hulle s'n was nie, en die tempel van hulle God is op die grond neergegooi, en hulle stede was deur die vyande geneem.
19 Maar nou het hulle na hulle God teruggekeer en opgekom van die plekke waarheen hulle verstrooi was, en Jerusalem in besit geneem, waar hulle heiligdom is, en sit op die bergland; want dit was woes. 20 Nou dan, my heer en goewerneur, as daar enige dwaling teen hierdie volk is, en hulle sondig teen hulle God, laat ons dink dat dit hulle ondergang sal wees, en laat ons optrek, en ons sal hulle oorwin. 21 Maar as daar geen ongeregtigheid in hulle nasie is nie, laat my heer nou verbygaan, sodat hulle Here hulle nie beskerm en hulle God vir hulle is nie, en ons 'n smaad word voor die hele wêreld. 22 En toe Akior hierdie woorde voltooi het, het die hele volk wat rondom die tent gestaan het, gemurmureer, en die hoofmanne van Holofernes en almal wat langs die see en in Moab gewoon het, het gesê dat hy hom moes doodmaak. 23 Want, sê hulle, ons sal nie bang wees vir die aangesig van die kinders van Israel nie, want kyk, dit is 'n volk wat geen krag of krag het vir 'n sterk stryd nie. 24 Nou dan, heer Holofernes, sal ons optrek, en hulle sal 'n prooi wees om verslind te word van u hele leër. HOOFSTUK 6 1 En toe die rumoer van die manne oor die Raad opgehou het, het Holofernes, die owerste van die leër van Assur, aan Akior en al die Moabiete voor al die ander nasies gesê: 2 En wie is jy, Akior, en die huurlinge van Efraim, dat jy vandag teen ons geprofeteer het en gesê het dat ons nie oorlog moet voer teen die volk Israel nie, omdat hulle God hulle sal beskerm? en wie is God behalwe Nabuchodonosor? 3 Hy sal sy krag stuur en hulle van die aarde af verdelg, en hulle God sal hulle nie red nie; want hulle is nie in staat om die krag van ons perde te onderhou nie. 4 Want saam met hulle sal ons hulle vertrap, en hulle berge sal dronk word van hulle bloed, en hulle landerye sal vol word met hulle lyke, en hulle voetstappe sal voor ons nie kan bly staan nie, want hulle sal heeltemal vergaan, sê koning Nabukodonosor, heer van die hele aarde, want hy het gesê: Geen van my woorde sal tevergeefs wees nie. 5 En jy, Akior, ’n huurling van Ammon, wat hierdie woorde gespreek het op die dag van jou ongeregtigheid, sal my aangesig van vandag af nie meer sien nie, totdat Ek wraak neem op hierdie nasie wat uit Egipte uitgetrek het. 6 En dan sal die swaard van my leër en die menigte van die wat My dien, deur jou sye trek, en jy sal onder hulle wat verslaan is, val as ek terugkeer. 7 My dienaars sal jou dan nou na die gebergte terugbring en jou in een van die stede van die gange laat sit. 8 En jy sal nie omkom totdat jy saam met hulle verdelg is nie. 9 En as jy jou in jou gedagtes oortuig dat hulle gevang sal word, laat jou aangesig nie val nie: Ek het dit gespreek, en geen van my woorde sal tevergeefs wees nie. 10 Toe het Holofernes aan sy dienaars wat in sy tent gewag het, bevel gegee om Akior te neem en hom na Betúlia te bring en hom oor te gee in die hand van die kinders van Israel. 11 En sy dienaars het hom geneem en hom uit die laer na die vlakte gebring, en hulle het uit die middel van die vlakte na die bergland gegaan en by die fonteine gekom wat onder Betúlia was.
12 En toe die manne van die stad hulle sien, het hulle hul wapens opgeneem en uit die stad uitgegaan tot op die top van die heuwel; 13 Maar nadat hulle in die geheim onder die heuwel ingegaan het, het hulle Akior gebind en hom neergegooi en hom aan die voet van die heuwel agtergelaat en na hul heer teruggekeer. 14 Maar die Israeliete het uit hulle stad afgekom en na hom gekom en hom losgemaak en hom na Betúlia gebring en hom aan die goewerneurs van die stad gebring. 15 wat in daardie dae was Ozias, die seun van Miga, uit die stam van Símeon, en Chabris, die seun van Gotóniel, en Charmis, die seun van Melchiël. 16 En hulle het al die oudstes van die stad bymekaargeroep, en al hulle jeug het saamgehardloop, en hulle vroue, na die vergadering, en hulle het Akior in die midde van al hulle volk laat staan. Toe vra Ozias hom oor wat gedoen is. 17 En hy het geantwoord en aan hulle die woorde van die raad van Holofernes vertel, en al die woorde wat hy gespreek het te midde van die vorste van Assur, en wat Holofernes ook al met trots gespreek het teen die huis van Israel. 18 Toe het die volk neergeval en God aanbid en tot God geroep. sê, 19 O Here God van die hemel, aanskou hulle trots, en ontferm U oor die lae landgoed van ons nasie, en kyk na die aangesig van diegene wat vandag aan U geheilig is. 20 Toe het hulle Akior getroos en hom baie geprys. 21 En Ozias het hom uit die vergadering na sy huis geneem en 'n maaltyd vir die oudstes berei; en hulle het die God van Israel daardie hele nag om hulp aangeroep. HOOFSTUK 7 1 Die volgende dag het Holofernes bevel gegee aan sy hele leër en al sy volk wat gekom het om sy deel te neem, om hulle laer teen Betulia op te trek, om die beklimmings van die gebergte vooruit te neem en om oorlog te voer teen die kinders van Israel . 2 Toe het hulle sterk manne hulle laers op dié dag verwyder, en die leër van die krygsmanne was honderd en sewentig duisend voetgangers en twaalf duisend ruiters, buiten die bagasie, en ander manne wat onder hulle aan die gang was, 'n baie groot menigte . 3 En hulle het laer opgeslaan in die dal naby Betúlia, by die fontein, en hulle het hulle in die breedte uitgesprei oor Dotaim tot by Belmaim, en in die lengte van Betúlia af tot Cynamon wat teenoor Esdraelon lê. 4 En toe die kinders van Israel die menigte van hulle sien, was hulle baie ontsteld en het elkeen vir sy naaste gesê: Nou sal hierdie manne die oppervlakte van die aarde oplek; want die hoë berge en die valleie of die heuwels is nie in staat om hulle gewig te dra nie. 5 Toe het elkeen sy oorlogswapens opgeneem, en toe hulle vure op hulle torings aangesteek het, het hulle daardie hele nag gebly en gewaak. 6 Maar op die tweede dag het Holofernes al sy ruiters uitgebring voor die oë van die kinders van Israel wat in Betulia was, 7 En hy het die gange na die stad bekyk en by die fonteine van hulle water gekom en dit ingeneem en garnisoene van krygsmanne oor hulle aangestel, en hy het self weggetrek na sy volk toe.
8 Toe het al die owerstes van die kinders van Esau en al die goewerneurs van die volk van Moab en die owerstes van die seekus na hom gekom en gesê: 9 Laat ons heer nou 'n woord hoor, dat daar geen omverwerping in u leër plaasvind nie. 10 Want hierdie volk van die kinders van Israel vertrou nie op hulle spiese nie, maar op die hoogtes van die berge waarin hulle woon, omdat dit nie maklik is om op die toppe van hulle berge te klim nie. 11 Nou dan, my heer, veg nie teen hulle in die slagorde nie, en daar sal nie soveel as een man van u volk omkom nie. 12 Bly in jou laer en bewaar al die manne van jou leër, en laat jou dienaars die fontein van water wat aan die voet van die berg uitvloei, in hulle hande kry. 13 Want al die inwoners van Betulia het hulle water daarvandaan; so sal hulle dors doodmaak, en hulle sal hul stad prysgee, en ons en ons volk sal optrek na die toppe van die berge wat naby is, en hulle sal laer opslaan om te sorg dat niemand uit die stad uittrek nie. 14 En hulle en hulle vroue en hulle kinders sal deur vuur verteer word, en voordat die swaard teen hulle kom, sal hulle omvergegooi word op die strate waar hulle woon. 15 So moet jy hulle 'n slegte beloning gee; omdat hulle wederstrewig was en u persoon nie in vrede ontmoet het nie. 16 En hierdie woorde het Holofernes en al sy dienaars behaag, en hy het aangestel om te doen soos hulle gespreek het. 17 En die laer van die kinders van Ammon het weggetrek, en saam met hulle vyf duisend van die Assiriërs, en hulle het laer opgeslaan in die dal en die waters en die fonteine van die water van die kinders van Israel ingeneem. 18 Toe het die kinders van Esau saam met die kinders van Ammon opgetrek en laer opgeslaan in die gebergte teenoor Dotaim; en hulle het van hulle gestuur na die suide en na die ooste, teenoor Ekrebel wat naby Chusi is op die spruit Mochmur; en die res van die leër van die Assiriërs het laer opgeslaan in die vlakte en die hele land bedek; en hulle tente en waens het vir 'n baie groot menigte opgeslaan. 19 Toe het die kinders van Israel die HERE hulle God aangeroep, omdat hulle hart beswyk het, want al hulle vyande het hulle rondom omsingel, en daar was geen uitweg onder hulle uit nie. 20 So het die hele menigte van Assur rondom hulle gebly, hulle voetgangers, strydwaens en ruiters, vier en dertig dae lank, sodat al hulle watervoorwerpe al die versperrings van Betulia versuim het. 21 En die putte was leeg, en hulle het vir een dag geen water gehad om hulle versadig te drink nie; want hulle het hulle met maat drink gegee. 22 Daarom was hulle jong kinders van hart, en hulle vroue en jongmanne het beswyk van dors en het neergeval in die strate van die stad en by die deurgange van die poorte, en daar was geen krag meer in hulle nie. 23 Toe het die hele volk by Ozias en die owerstes van die stad vergader, jongmanne sowel as vroue en kinders, en met 'n groot stem uitgeroep en voor al die oudstes gesê: 24 God, wees regter tussen ons en julle, want julle het ons groot skade aangedoen deurdat julle nie vrede van die kinders van Assur geëis het nie. 25 Want nou het ons geen helper nie, maar God het ons in hulle hand verkoop, sodat ons met dors en groot verwoesting voor hulle neergewerp kan word.
26 Roep hulle dan nou na jou toe, en gee die hele stad oor as buit aan die mense van Holofernes en aan sy hele leër. 27 Want dit is beter dat ons vir hulle 'n buit gemaak word as om van dors te sterf; want ons sal sy dienaars wees, sodat ons siele kan lewe en die dood van ons suigelinge voor ons oë nie sien nie, ook nie ons vroue of ons kinders om te sterf. 28 Ons neem die hemel en die aarde en ons God en die Here van ons vaders as getuie teen julle, wat ons straf volgens ons sondes en die sondes van ons vaders, dat hy nie doen soos ons vandag gesê het nie. 29 Toe was daar 'n groot geween met een instemming te midde van die vergadering; en hulle het die Here God met 'n groot stem aangeroep. 30 Toe sê Ozias vir hulle: Broeders, hou goeie moed, laat ons nog vyf dae verduur, in die ruimte waarin die Here ons God sy goedertierenheid aan ons kan betoon; want Hy sal ons nie heeltemal in die steek laat nie. 31 En as hierdie dae verbygaan en daar geen hulp vir ons kom nie, sal ek doen volgens u woord. 32 En hy het die volk verstrooi, elkeen op sy eie bevel; en hulle het na die mure en torings van hulle stad gegaan en die vroue en kinders in hulle huise gestuur, en hulle is baie laag in die stad gebring. HOOFSTUK 8 1 En in dié tyd het Judit daarvan gehoor, wat die dogter was van Merari, die seun van Os, die seun van Josef, die seun van Osel, die seun van Elcia, die seun van Ananias, die seun van Gedeon, die seun van Rafaim , die seun van Acitho, die seun van Eliu, die seun van Eliab, die seun van Natanael, die seun van Samael, die seun van Salasadal, die seun van Israel. 2 En Manasse was haar man, uit haar stam en familie, wat in die garsoes gesterf het. 3 Want terwyl hy gestaan en toesig hou oor die wat gerwe in die veld bind, het die hitte oor sy hoof gekom, en hy het op sy bed geval en in die stad Betúlia gesterf; en hulle het hom by sy vaders begrawe in die veld tussen Dothaim en Balamo . 4 Judit was dus drie jaar en vier maande ’n weduwee in haar huis. 5 En sy het vir haar 'n tent op die top van haar huis gemaak en 'n roukleed om haar heupe aangetrek en haar weduwee se klere gedra. 6 En sy het gevas al die dae van haar weduweeskap, behalwe die aande van die sabbatte en die sabbatte en die aande van die nuwemane en die nuwemane en die feeste en feesdae van die huis van Israel. 7 Sy was ook mooi van voorkoms en baie mooi om te aanskou, en haar man Manasse het vir haar goud en silwer en slawe en slavinne en vee en grond laat oorbly; en sy het op hulle gebly. 8 En daar was niemand wat haar 'n slegte woord gegee het nie; omdat sy God baie gevrees het. 9 En toe sy die slegte woorde van die volk teen die goewerneur hoor, dat hulle beswyk het weens gebrek aan water; want Judit het al die woorde gehoor wat Ozias met hulle gespreek het en dat hy gesweer het om die stad ná vyf dae aan die Assiriërs oor te gee;
10 Toe het sy haar wagter, wat die regering gehad het van alles wat sy het, gestuur om Ozias en Chabris en Charmis, die oudstes van die stad, te roep. 11 En hulle het na haar gekom, en sy het vir hulle gesê: Luister tog na my, o goewerneurs van die inwoners van Betulia, want julle woorde wat julle vandag voor die volk gespreek het, is nie reg aangaande hierdie eed wat julle gemaak en uitgespreek het nie. tussen God en jou, en het belowe om die stad aan ons vyande te gee, tensy die Here binne hierdie dae hom bekeer om jou te help. 12 En nou, wie is julle wat God vandag versoek het en in die plek van God onder die mensekinders staan? 13 En beproef nou die Here die Almagtige, maar julle sal nooit iets weet nie. 14 Want julle kan die diepte van die hart van 'n mens nie vind nie, en kan julle nie sien wat hy dink nie; hoe kan julle dan God ondersoek wat al hierdie dinge gemaak het, en sy verstand ken, of sy voorneme begryp? Nee, my broeders, moenie die Here onse God terg nie. 15 Want as Hy ons nie binne hierdie vyf dae help nie, het Hy mag om ons te verdedig wanneer Hy wil, selfs elke dag, of om ons voor ons vyande te vernietig. 16 Moenie die raadsbesluite van die Here onse God bind nie, want God is nie soos 'n mens om bedreig te word nie; ook is hy nie soos die seun van 'n mens, dat hy sou wankel nie. 17 Laat ons daarom wag op sy redding en Hom aanroep om ons te help, en Hy sal ons stem hoor as dit Hom behaag. 18 Want daar het niemand in ons tyd opgestaan nie, en daar is nie nou in hierdie dae geen stam of familie of volk of stad onder ons wat gode aanbid wat met hande gemaak is, soos voorheen was nie. 19Daarom is ons vaders aan die swaard en as buit oorgegee en het hulle 'n groot val voor ons vyande gehad. 20 Maar ons ken geen ander god nie, daarom vertrou ons dat hy ons nie en ook nie enige van ons nasie sal verag nie. 21 Want as ons so gevat word, sal die hele Judéa verwoes word, en ons heiligdom sal geplunder word; en hy sal die ontheiliging daarvan by ons mond eis. 22 En die slagting van ons broers en die ballingskap van die land en die verwoesting van ons erfdeel, sal Hy op ons hoofde bring onder die heidene, waar ons ook al in slawerny sal wees; en ons sal 'n aanstoot en 'n smaad wees vir almal wat ons besit. 23 Want ons diensbaarheid sal nie tot guns gebring word nie, maar die Here onse God sal dit in oneer verander. 24 Nou dan, o broers, laat ons 'n voorbeeld aan ons broers toon, want hulle harte steun op ons, en die heiligdom en die huis en die altaar rus op ons. 25 Laat ons ook die Here onse God loof, wat ons beproef, net soos Hy met ons vaders gedoen het. 26 Onthou wat hy aan Abraham gedoen het, en hoe hy Isak op die proef gestel het, en wat met Jakob gebeur het in Mesopotamië van Sirië, toe hy die skape van Laban, sy moeder se broer, aangehou het. 27 Want Hy het ons nie in die vuur getoets soos Hy hulle gedoen het om hulle harte te ondersoek nie, en Hy het nie op ons gewreek nie; maar die Here gésel die wat tot Hom kom, om hulle te vermaan. 28 Toe sê Ozias vir haar: Alles wat jy gespreek het, het jy met 'n goeie hart gespreek, en daar is niemand wat jou woorde kan weerspreek nie.
29 Want dit is nie die eerste dag waarop u wysheid geopenbaar word nie; maar van die begin van jou dae af ken die hele volk jou verstand, omdat die gesindheid van jou hart goed is. 30 Maar die volk was baie dors en het ons gedwing om aan hulle te doen soos ons gespreek het, en 'n eed oor onsself te bring wat ons nie sal verbreek nie. 31 Daarom, bid jy nou vir ons, want jy is 'n godvrugtige vrou, en die Here sal vir ons reën gee om ons putte vol te maak, en ons sal nie meer beswyk nie. 32 Toe sê Judit vir hulle: Luister na my, en ek sal iets doen wat van geslag tot geslag tot die kinders van ons volk sal gaan. 33Julle sal in die nag in die poort staan, en ek sal saam met my bediende uitgaan; en binne die dae wat julle beloof het om die stad aan ons vyande te gee, sal die HERE Israel deur my hand besoek. 34 Maar vra julle nie na my daad nie, want ek sal dit nie aan julle verkondig voordat die dinge wat ek doen, volbring is nie. 35 Toe sê Ozias en die vorste vir haar: Gaan in vrede, en die Here God wees voor jou, om wraak te neem op ons vyande. 36 Hulle het toe van die tent af teruggekeer en na hulle afdelings gegaan.
Naam rus te ontheilig en om die horing van u altaar met swaard neer te gooi. 9 Kyk na hulle trots, en stuur u toorn op hulle hoofde; gee in my hand, wat 'n weduwee is, die krag wat ek ontvang het. 10 Slaan deur die bedrog van my lippe die dienskneg met die vors, en die vors met die dienaar; breek hulle statigheid af deur die hand van 'n vrou. 11 Want u krag bestaan nie in menigte nie, en u mag nie in sterk manne nie; want U is 'n God van die ellendiges, 'n helper van die verdruktes, 'n ondersteuner van die swakkes, 'n beskermer van die verlate mense, 'n redder van die wat sonder hoop is. . 12 Ek bid U tog, o God van my vader en God van die erfdeel van Israel, Here van die hemel en die aarde, Skepper van die waters, koning van al die skepsels, luister na my gebed! 13 En maak my spraak en bedrog hulle wond en wond, wat wrede dinge voorgeneem het teen u verbond en u heilige huis en teen die top van Sion en teen die huis van die besitting van u kinders. 14 En laat elke nasie en stam erken dat U die God van alle mag en mag is, en dat daar niemand anders is wat die volk van Israel beskerm behalwe U nie.
HOOFSTUK 9
1 En daarna het sy opgehou om die God van Israel aan te roep en aan al hierdie woorde 'n einde te maak. 2 Sy het opgestaan waar sy neergeval het, en haar slavin geroep en afgegaan in die huis waarin sy gebly het op die sabbatdae en op haar feesdae, 3 En sy het die roukleed uitgetrek wat sy aangehad het, en die klere van haar weduweeskap uitgetrek en haar liggaam oraloor met water gewas en haarself met kosbare salf gesalf en die hare van haar hoof gevleg en 'n band aangetrek. dit, en trek haar klere van blydskap aan waarmee sy beklee was gedurende die lewe van haar man Manasse. 4 En sy het sandale aan haar voete geneem en haar armbande en haar kettings en haar ringe en haar oorringe en al haar versierings om haar gesit en haar dapper versier om die oë te lok van alle mense wat haar sou sien. 5 Toe het sy vir haar slavin 'n bottel wyn en 'n kruik olie gegee en 'n sak gevul met gebraaide koring en vyeklompe en fyn brood; en sy het al hierdie dinge saamgevou en dit op haar gelê. 6 Hulle het toe uitgegaan na die poort van die stad Betulia en gevind dat Ozias en die oudstes van die stad, Chabris en Charmis, daar staan. 7 En toe hulle haar sien dat haar voorkoms verander het en haar klere verander het, het hulle haar baie verwonder oor haar skoonheid en vir haar gesê. 8 Die God, die God van ons vaders, gee aan jou guns en doen jou ondernemings tot eer van die kinders van Israel en tot die verheffing van Jerusalem. Toe het hulle God aanbid. 9 En sy sê vir hulle: Beveel dat die poorte van die stad vir my oopgemaak moet word, dat ek kan uitgaan om die dinge te volbring waarvan julle met my gespreek het. Toe het hulle die jongmanne bevel gegee om vir haar oop te maak soos sy gespreek het. 10 En nadat hulle dit gedoen het, het Judit uitgegaan, sy en haar slavin saam met haar; en die manne van die stad het na haar omgesien totdat sy van die berg af gegaan het en
1 Judit het op haar aangesig geval en as op haar hoof gegooi en die roukleed ontbloot waarmee sy geklee was; en omtrent die tyd toe die reukwerk van daardie aand in Jerusalem in die huis van die Here gebring is, het Judit met 'n groot stem uitgeroep en gesê: 2 Here, God van my vader Simeon, aan wie U 'n swaard gegee het om wraak te neem op die vreemdelinge, wat die gordel van 'n diensmeisie losgemaak het om haar te verontreinig, en die heup tot haar skande ontdek en haar maagdelikheid tot haar smaad besoedel het; want jy het gesê: Dit sal nie so wees nie; en tog het hulle so gedoen: 3 Daarom het U hulle vorste oorgegee om gedood te word, sodat hulle hul bed in bloed geverf het, omdat hulle mislei is, en die dienaars saam met hulle here, en die vorste op hulle trone geslaan het; 4 En hulle het hulle vroue as buit gegee, en hulle dogters as gevangenes, en al hulle buit om onder jou dierbare kinders verdeel te word; wat deur u ywer ontroer was en die besoedeling van hulle bloed verafsku het en U om hulp aangeroep het: o God, o my God, luister ook na my, 'n weduwee. 5 Want jy het nie alleen daardie dinge bewerk nie, maar ook die dinge wat tevore uitgeval het en wat daarna gekom het; jy het gedink aan die dinge wat nou is en wat kom. 6 Ja, die dinge wat jy vasgestel het, was gereed en het gesê: Kyk, ons is hier, want al jou weë is voorberei, en jou oordele is in jou voorkennis. 7 Want kyk, die Assiriërs word vermeerder in hulle mag; hulle is verhewe met perd en mens; hulle roem in die sterkte van hulle voetgangers; hulle vertrou op skild en spies en buig en slinger; en weet nie dat U die Here is wat die oorloë verbreek nie; die Here is u Naam. 8 Werp hulle krag neer in u krag, en bring hulle mag neer in u toorn, want hulle het hulle voorgeneem om u heiligdom te verontreinig en die tabernakel waar u heerlike
HOOFSTUK 10
totdat sy deur die dal gegaan het en haar nie meer kon sien nie. 11 So het hulle dan reguit in die dal getrek, en die eerste wag van die Assiriërs het haar ontmoet, 12 En hy het haar geneem en haar gevra: Van watter volk is jy? en waar kom jy vandaan? en waarheen gaan jy? En sy sê: Ek is 'n vrou van die Hebreërs, en ek het vir hulle gevlug, want hulle sal aan jou gegee word om te verteer. 13 En ek kom voor Holofernes, die hoofkaptein van jou leër, om woorde van waarheid te verkondig; en Ek sal hom 'n weg wys, waardeur hy sal gaan en die hele bergland verower, sonder om die liggaam of die lewe van een van sy manne te verloor. 14 En toe die manne haar woorde hoor en haar aangesig sien, was hulle baie verwonderd oor haar skoonheid en sê vir haar: 15 U het u lewe gered deurdat u u gehaas het voor die aangesig van ons heer; kom dan nou na sy tent, en sommige van ons sal u lei totdat hulle u in sy hand oorgegee het. 16 En as jy voor hom staan, wees nie bevrees in jou hart nie, maar wys dit aan hom volgens jou woord; en hy sal jou goed smeek. 17 Toe het hulle honderd man uit hulle gekies om haar en haar slavin te vergesel; en hulle het haar na die tent van Holofernes gebring. 18 Toe was daar 'n opeenhoping in die hele laer, want haar koms was geraas tussen die tente, en hulle het om haar gekom terwyl sy buite die tent van Holofernes staan totdat hulle hom van haar vertel het. 19 En hulle was verwonderd oor haar skoonheid en het die kinders van Israel oor haar bewonder, en elkeen het vir sy naaste gesê: Wie sou hierdie volk verag wat sulke vroue onder hulle het? dit is tog nie goed dat daar een man van hulle oorbly wat die hele aarde kan verlei as hy losgelaat word nie. 20 En die wat naby Holofernes gelê het, het uitgegaan, en al sy dienaars en hulle het haar in die tent ingebring. 21 En Holofernes het op sy bed gerus onder 'n afdak, wat geweef was met purper en goud, en smaragde en edelgesteentes. 22 En hulle het hom van haar te kenne gegee; en hy het voor sy tent uitgegaan met silwer lampe voor hom uit. 23 En toe Judit voor hom en sy dienaars kom, was hulle almal verwonderd oor die skoonheid van haar aangesig; en sy het op haar aangesig neergeval en hom vereer, en sy dienaars het haar opgeneem. HOOFSTUK 11 1 Toe sê Holofernes vir haar: Vrou, wees gerus, moenie bevrees wees in jou hart nie, want ek het nooit iemand kwaad aangedoen wat gewillig was om Nabukodonosor, die koning van die hele aarde, te dien nie. 2 As u volk dan wat op die berge woon, nie deur My verlig het nie, sou Ek my spies nie teen hulle opgehef het nie, maar hulle het hierdie dinge aan hulleself aangedoen. 3 Maar sê nou vir my waarom jy vir hulle gevlug het en na ons toe gekom het, want jy het gekom om te beskerm; wees van goeie vertroosting, jy sal in hierdie nag lewe en hierna: 4 Want niemand sal jou kwaad aandoen nie, maar smeek jou goed soos hulle die dienaars van koning Nabukodonosor, my heer, doen.
5 Toe sê Judit vir hom: Ontvang die woorde van u dienaar en laat u dienares voor u aangesig spreek, en ek sal in hierdie nag geen leuen aan my heer verkondig nie. 6 En as jy die woorde van jou dienares volg, sal God die saak volkome by jou laat verbygaan; en my heer sal aan sy planne nie versuim nie. 7 So waar as Nabukodonosor, die koning van die hele aarde, leef en sy mag leef, wat jou gestuur het om al die lewende wesens te onderhou; want nie net die mense sal hom deur jou dien nie, maar ook die diere van die veld en die vee, en die voëls van die hemel sal deur u krag lewe onder Nabukodonosor en sy hele huis. 8 Want ons het gehoor van u wysheid en u beleid, en dit word oor die hele aarde gerapporteer, dat U net voortreflik is in die hele koninkryk, en magtig in kennis en wonderlik in oorlogsprestasies. 9 En aangaande die saak wat Akior in u raad gespreek het, ons het sy woorde gehoor; want die manne van Betúlia het hom gered, en hy het aan hulle alles vertel wat hy met jou gespreek het. 10 Daarom, o heer en goewerneur, respekteer sy woord nie; maar lê dit in jou hart op, want dit is waar; want ons volk sal nie gestraf word nie, en die swaard kan hulle nie oorweldig as hulle nie teen hulle God sondig nie. 11 En nou, dat my heer nie verslaan en sy voorneme verydel word nie, selfs die dood is nou op hulle geval, en hulle sonde het hulle ingehaal, waarmee hulle hulle God tot toorn sal terg wanneer hulle ook al doen wat nie geskik is om te wees nie gedoen: 12 Want hulle voer beswyk hulle, en al hulle water is min, en hulle het besluit om die hande op hulle vee te lê, en het hulle voorgeneem om al die dinge te eet wat God hulle verbied het om te eet deur sy wette. 13 En hulle is vasbeslote om die eerstelinge van die tiendes van die wyn en die olie wat hulle geheilig het, uit te gee en vir die priesters wat in Jerusalem dien voor die aangesig van onse God, bewaar het; die dinge wat dit vir geeneen van die mense geoorloof is om met hulle hande aan te raak nie. 14 Want hulle het sommige na Jerusalem gestuur, omdat ook die wat daar woon, so gedoen het om vir hulle 'n lisensie van die senaat te bring. 15 En as hulle dit aan hulle bring, sal hulle dit dadelik doen, en hulle sal op dieselfde dag aan jou gegee word om vernietig te word. 16 Daarom, ek, u slavin, omdat ek dit alles weet, het ek van hulle aangesig gevlug; en God het my gestuur om dinge met jou te doen, waaroor die hele aarde verstom sal staan, en elkeen wat daarna luister. 17 Want u dienaar is godsdienstig en dien die God van die hemel dag en nag; nou dan, my heer, sal ek by u bly, en u dienaar sal in die nag uitgaan na die dal, en ek sal tot God bid, en hy sal vir my sê wanneer hulle hul sondes gepleeg het: 18 En Ek sal kom en dit aan jou te kenne gee; dan sal jy uittrek met jou hele leër, en daar sal niemand van hulle wees wat jou teëstaan nie. 19 En Ek sal jou deur die midde van Judéa lei totdat jy voor Jerusalem kom; en Ek sal jou troon daarin sit; en jy moet hulle aanjaag soos skape wat geen herder het nie, en 'n hond sal nie soseer sy bek vir jou oopmaak nie; jy.
20 Toe het haar woorde Holofernes en al sy dienaars behaag; en hulle was verwonderd oor haar wysheid en het gesê: 21 Daar is nie so 'n vrou van die een einde van die aarde tot die ander einde van die aarde nie, beide vir skoonheid van gesig en wysheid van woorde. 22 Net so het Holofernes vir haar gesê. God het goed gedoen om jou voor die volk uit te stuur, sodat krag in ons hande kan wees en vernietiging oor die wat my heer sagmoedig ag. 23 En nou is jy tegelyk mooi in jou aangesig en geestig in jou woorde; sekerlik as jy doen soos jy gespreek het, sal jou God my God wees, en jy sal in die huis van koning Nabukodonosor woon, en in die hele aarde. HOOFSTUK 12 1 Toe het hy bevel gegee om haar in te bring waar sy bord gesit is; en het beveel dat hulle vir haar van sy eie voedsel moes berei, en dat sy van sy eie wyn moes drink. 2 En Judit sê: Ek sal nie daarvan eet nie, dat daar nie 'n oortreding is nie; maar vir my sal voorsiening gemaak word van wat ek gebring het. 3 Toe sê Holofernes vir haar: As jou voorsiening misluk, hoe moet ons jou so iets gee? want daar is niemand by ons uit u nasie nie. 4 Toe sê Judit vir hom, so waar as u siel leef, my heer, u dienares sal die goed wat ek het, nie uitbring voordat die Here die dinge wat Hy bepaal het, deur my hand werk nie. 5 Toe het die dienaars van Holofernes haar in die tent ingebring, en sy het tot middernag geslaap, en sy het opgestaan toe dit teen die môrewag was, 6 En gestuur na Holofernes, red, Laat my heer nou beveel dat u dienares mag uitgaan om te bid. 7 Toe het Holofernes sy lyfwag bevel gegee dat hulle haar nie moes aanhou nie; so het sy drie dae in die laer gebly en in die nag uitgegaan na die dal van Betulia en haarself in 'n waterfontein by die laer gewas. 8 En toe sy uitkom, het sy die Here, die God van Israel, gesmeek om haar weg te rig na die opwekking van die kinders van haar volk. 9 Sy het toe rein ingekom en in die tent gebly totdat sy in die aand haar vleis geëet het. 10 En op die vierde dag het Holofernes 'n feesmaal slegs vir sy eie dienaars berei en nie een van die offisiere na die maaltyd geroep nie. 11 Toe sê hy vir Bagoas, die hofdienaar, wat bevel gegee het oor alles wat hy het: Gaan nou en oortuig hierdie Hebreeuse vrou wat by jou is, dat sy na ons toe kom en saam met ons eet en drink. 12 Want kyk, dit sal vir ons 'n skande wees as ons so 'n vrou laat gaan sonder om haar geselskap te hê; want as ons haar nie na ons toe trek nie, sal sy ons bespot. 13 Toe gaan Bagoas van die teenwoordigheid van Holofernes af en kom na haar en sê: Laat hierdie mooi meisie nie bang wees om na my heer te kom en voor sy aangesig geëer te word en wyn te drink en vrolik te wees met ons en wees vandag gemaak as een van die dogters van die Assiriërs wat in die huis van Nabukodonosor dien. 14 Toe sê Judit vir hom: Wie is ek nou, dat ek my heer sou teëspreek? Waarlik, alles wat hom behaag, sal ek gou doen, en dit sal my vreugde wees tot die dag van my dood.
15 Sy het toe opgestaan en haar met haar klere en al haar vrou se klere versier, en haar diensmeisie het gegaan en vir haar sagte velle op die grond gelê teenoor Holofernes, wat sy van Bagoas vir haar daaglikse gebruik ontvang het, sodat sy kon sit en eet op hulle. 16 En toe Judith inkom en gaan sit het, was Holofernes sy hart oorweldig met haar, en sy gedagtes was ontroer, en hy het haar geselskap baie begeer; want hy het 'n tyd gewag om haar te mislei, van die dag af dat hy haar gesien het. 17 Toe sê Holofernes vir haar: Drink nou en wees vrolik met ons. 18 Toe sê Judit: Ek sal nou drink, my heer, want my lewe is vandag meer groot in my as al die dae vandat ek gebore is. 19 Toe neem sy en eet en drink voor hom wat haar slavin voorberei het. 20 En Holofernes het groot behae in haar gehad en meer wyn gedrink as wat hy ooit op een dag vandat hy gebore is, gedrink het. HOOFSTUK 13 1 En toe dit aand geword het, het sy dienaars haastig vertrek, en Bagoas het sy tent buite toe gesluit en die kelners van die aangesig van sy heer weggestuur. en hulle het na hul beddens gegaan, want hulle was almal moeg, want die fees was lank. 2 En Judit het alleen in die tent agtergebly, en Holofernes het alleen op sy bed gelê, want hy was vol wyn. 3 En Judit het haar slavin beveel om buite haar slaapkamer te staan en op haar te wag. uitgekom, soos sy daagliks gedoen het, want sy het gesê dat sy sou uitgaan na haar gebede, en sy het met Bagoas gespreek volgens dieselfde doel. 4 Almal het toe uitgegaan en niemand het in die slaapkamer oorgebly nie, nie klein of groot nie. Toe het Judit by sy bed gestaan en in haar hart gesê: Here, God van alle mag, kyk na hierdie geskenk op die werke van my hande tot die verhoging van Jerusalem. 5 Want nou is die tyd om u erfdeel te help en u ondernemings uit te voer tot die vernietiging van die vyande wat teen ons opgestaan het. 6 Toe kom sy by die pilaar van die bed, wat by Holofernes se hoof was, en sy het sy kleed daarvandaan afgehaal, 7 En hy het na sy bed gegaan en die hare van sy hoof gegryp en gesê: Versterk my, Here, God van Israel, vandag! 8 En sy het twee keer op sy nek geslaan met al haar krag, en sy het sy hoof van hom weggeneem. 9 En hy het sy liggaam van die bed afgetuimel en die afdak van die pilare afgetrek; en anon nadat sy uitgegaan het, en Holofernes sy hoof aan haar slavin gegee het; 10 En sy het dit in haar sak vleis gesit, en hulle twee het volgens hulle gewoonte saam gegaan om te bid; en toe hulle by die laer verbygaan, het hulle die dal omgetrek en die berg Betúlia opgetrek en by die poorte daarvan gekom. 11 Toe sê Judit van ver aan die wagte by die poort: Maak oop, maak nou die poort oop: God, onse God, is met ons om nog sy mag in Jerusalem te toon en sy leër teen die vyand soos Hy hierdie dag gedoen. 12 En toe die manne van haar stad haar stem hoor, het hulle gou afgegaan na die poort van hulle stad, en hulle het die oudstes van die stad geroep.
13 En hulle het toe almal saam gehardloop, klein en groot, want dit was vir hulle vreemd dat sy gekom het; en hulle het die poort oopgemaak en hulle ontvang en 'n vuur gemaak vir 'n lig en rondom hulle gaan staan. 14 Toe sê sy met 'n groot stem vir hulle: Prys, loof God, loof God, sê ek, want Hy het sy goedertierenheid nie van die huis van Israel weggeneem nie, maar in hierdie nag ons vyande deur my hande verdelg. 15 Toe haal sy die kop uit die sak en wys dit en sê vir hulle: Kyk, daar is die hoof van Holofernes, die hoofowerste van die leër van Assur, en daar is die afdak waarin hy in sy dronkenskap gelê het; en die Here het hom deur die hand van 'n vrou geslaan. 16 So waar as die Here leef, wat my bewaar het op my weg wat ek gegaan het, my aangesig het hom verlei tot sy verderf, en tog het hy geen sonde met my begaan om my te verontreinig en te beskaam nie. 17 Toe was die hele volk wonderbaarlik verbaas, en hulle het gebuig en God aanbid en eendragtig gesê: Geseënd is U, o onse God, wat vandag die vyande van u volk tot niet gemaak het. 18 Toe sê Ozias vir haar: O dogter, geseënd is jy van die Allerhoogste God bo al die vroue op die aarde; en geloofd sy die Here God wat die hemel en die aarde geskape het, wat jou gerig het om die hoof van die vernaamste van ons vyande af te sny. 19 Hieroor sal jou vertroue nie wyk uit die hart van mense wat aan die krag van God dink vir ewig nie. 20 En God gee hierdie dinge aan jou tot 'n ewige lof, om jou te besoek in goeie dinge, omdat jy jou lewe nie gespaar het vir die ellende van ons nasie nie, maar wraak geneem het op ons ondergang deur 'n reguit pad voor onse God te wandel. En die hele volk het gesê: So be it, so be it. HOOFSTUK 14 1 Toe sê Judit vir hulle: Luister tog na my, my broers, en neem hierdie kop en hang dit op die hoogste plek van julle mure. 2 En sodra die môre verskyn en die son oor die aarde opkom, neem julle elkeen sy wapens, en trek elke dapper man uit die stad uit, en stel julle 'n owerste oor hulle aan, asof julle wil gaan af in die veld na die wag van die Assiriërs; maar gaan nie af nie. 3 Dan moet hulle hul wapenrusting neem en in hul laer ingaan en die owerstes van die leër van Assur oprig en na die tent van Holofernes hardloop, maar hom nie vind nie; dan sal vrees op hulle val, en hulle sal voor jou aangesig vlug. 4 So moet julle dan hulle agtervolg en almal wat in die gebied van Israel woon, hulle agtervolg en onderweg omkeer. 5 Maar voordat julle hierdie dinge doen, noem my Akior, die Ammoniet, dat hy hom kan sien en ken wat die huis van Israel verag het en hom na ons toe gestuur het as 't ware tot sy dood. 6 Toe roep hulle Akior uit die huis van Osias; en toe hy kom en die hoof van Holofernes in 'n man se hand in die vergadering van die volk sien, het hy op sy aangesig geval, en sy gees het beswyk. 7 Maar toe hulle hom teruggekry het, het hy voor Judit se voete neergeval en haar vereer en gesê: Geseënd is jy in al
die tente van Juda en in al die nasies wat jou Naam verskrik sal hoor. 8 Vertel my dan nou al die dinge wat jy in hierdie dae gedoen het. Toe het Judit hom te midde van die volk vertel alles wat sy gedoen het van die dag af dat sy uitgegaan het tot op daardie uur wat sy met hulle gespreek het. 9 En toe sy opgehou het om te praat, het die volk met 'n groot stem uitgeroep en 'n gejubel in hulle stad gemaak. 10 En toe Akior alles sien wat die God van Israel gedoen het, het hy grootliks in God geglo en die vlees van sy voorhuid besny en aangesluit by die huis van Israel tot vandag toe. 11 En sodra die oggend aanbreek, het hulle die kop van Holofernes aan die muur opgehang, en elkeen het sy wapens geneem, en hulle het met bendes uitgegaan na die seestrand van die berg. 12 Maar toe die Assiriërs hulle sien, het hulle na hul leiers gestuur, wat na hul owerstes en tribunes en na elkeen van hul owerstes gekom het. 13 Hulle het toe by Holofernes se tent gekom en aan hom wat die toesig oor al sy dinge gehad het, gesê: Ontwaak tog, ons heer, want die slawe het die moed gehad om teen ons af te trek om te veg, sodat hulle met die banvloek getref kan word. 14 Toe het in Bagoas gegaan en aan die ingang van die tent geklop; want hy het gedink dat hy met Judith geslaap het. 15 Maar omdat niemand geantwoord het nie, het hy dit oopgemaak en in die slaapkamer ingegaan en hom dood op die vloer gevind, en sy kop is van hom weggeneem. 16 Daarom het hy met 'n groot stem geroep, met geween en gesug en met 'n sterk geroep, en hy het sy klere geskeur. 17 Nadat hy in die tent ingegaan het waar Judit gebly het, en toe hy haar nie kry nie, spring hy na die volk toe en roep: 18 Hierdie slawe het verraderlik gehandel; een vrou uit die Hebreërs het skande oor die huis van koning Nabukodonosor gebring, want kyk, Holofernes lê sonder 'n kop op die grond. 19 Toe die owerstes van die Assiriërs se leër hierdie woorde hoor, het hulle hul klere geskeur en hulle verstand was wonderlik ontsteld, en daar was 'n geroep en 'n baie groot geraas deur die hele laer. HOOFSTUK 15 1 En toe die wat in die tente was, dit hoor, was hulle verbaas oor die ding wat gebeur het. 2 En vrees en bewing het op hulle geval, sodat daar niemand was wat voor die oë van sy naaste gedurf het nie, maar almal saam gestorm het, en hulle het gevlug na al die paaie van die vlakte en van die gebergte. 3 Ook die wat in die berge rondom Betúlia kamp opgeslaan het, het weggevlug. Toe het die kinders van Israel, elkeen wat onder hulle 'n krygsman was, op hulle afgestorm. 4 Daarop het Ozias na Betomasthem en na Bebai en Chobai en Cola en na al die streke van Israel gestuur om te vertel wat gebeur het, en dat almal hulle vyande sou afstorm om hulle te vernietig. 5 En toe die kinders van Israel dit hoor, het hulle almal eenstemmig op hulle geval en hulle na Chobai gedood; net so ook die wat van Jerusalem af gekom het en uit die hele gebergte, want die mense het hulle vertel wat dinge gebeur het. in die laer van hulle vyande) en die wat in Gílead en in
Galiléa was, het hulle agtervolg met 'n groot slagting totdat hulle verby Damaskus en sy grense was. 6 En die oorblyfsels wat in Betúlia gewoon het, het op die laer van Assur geval en hulle geplunder en is baie verryk. 7 En die kinders van Israel wat van die slagting teruggekeer het, het wat oorgebly het; en die dorpe en die stede wat op die berge en in die vlakte was, het baie buit gemaak, want die menigte was baie groot. 8 Toe het Joakim, die hoëpriester, en die oudstes van die kinders van Israel wat in Jerusalem gewoon het, gekom om die goeie dinge te aanskou wat God aan Israel bekend gemaak het, en om Judit te sien en haar te groet. 9 En toe hulle by haar kom, het hulle haar eendragtig geseën en vir haar gesê: U is die verheffing van Jerusalem, U is die groot eer van Israel, U is die groot vreugde van ons nasie. 10 U het al hierdie dinge deur u hand gedoen: baie goed aan Israel gedoen, en God het 'n welbehae daarin; En die hele volk sê: Dit laat dit so! 11 En die volk het die laer vir dertig dae geplunder, en hulle het aan Judith Holofernes sy tent gegee en al sy bord en beddens en voorwerpe en al sy goed; en sy het dit geneem en dit op haar muil neergelê; en het haar waens gereed gemaak en dit daarop neergesit. 12 Toe het al die vroue van Israel saamgehardloop om haar te sien en haar geseën en vir haar 'n dans onder hulle gemaak; en sy het takke in haar hand geneem en ook aan die vroue wat by haar was, gegee. 13 En hulle het 'n olyfkrans op haar en haar slavin gesit wat by haar was, en sy het voor die hele volk uit gegaan in die dans en al die vroue gelei; en al die manne van Israel het gevolg in hulle wapenrusting met kranse en met liedere in hul monde. HOOFSTUK 16 1 Toe het Judit hierdie danksegging begin sing in die hele Israel, en die hele volk het hierdie loflied agter haar aan gesing. 2 En Judit sê: Begin tot eer van my God met tamboere, sing tot eer van my Here met simbale; stem vir Hom 'n nuwe psalm, verhef Hom en roep sy Naam aan. 3 Want God verbreek die oorloë, want onder die laers het Hy my gered onder die volke uit die hand van die wat my vervolg het. 4 Assur het uit die berge uit die noorde gekom, hy het gekom met tienduisende van sy leër, waarvan die menigte die strome toegehou het, en hulle ruiters het die heuwels oordek. 5 Hy het gespog dat hy my grondgebied sou verbrand en my jongmanne met die swaard sou doodmaak en die suigkinders teen die grond sou slaan en my suigelinge as 'n buit sou maak en my maagde as 'n buit. 6 Maar die Almagtige Here het hulle teleurgestel deur die hand van 'n vrou. 7 Want die magtige het nie deur die jongmanne geval nie, en die seuns van die Titane het hom nie geslaan nie, en geen hoë reuse het hom opgestel nie; maar Judit, die dogter van Merari, het hom verswak met die skoonheid van haar gelaat. 8 Want sy het die kleed van haar weduweeskap uitgetrek vir die verheffing van die verdruktes in Israel, en haar
aangesig met salf gesalf en haar hare in 'n band gebind en 'n linnekleed geneem om hom te bedrieg. 9 Haar sandale het sy oë bekoor, haar skoonheid het sy gedagtes gevange geneem, en die besie het deur sy nek gegaan. 10 Die Perse het gebewe van haar vrymoedigheid, en die Meders was verskrik oor haar gehardheid. 11 Toe het my ellendiges gejuig, en my swakkes het hard geroep; maar hulle was verbaas; hulle het hul stemme verhef, maar hulle is omvergewerp. 12 Die seuns van die meisies het hulle deurboor en hulle verwond soos die kinders van vlugtelinge; hulle het omgekom deur die stryd van die Here. 13 Ek wil 'n nuwe lied tot eer van die Here sing: O Here, U is groot en heerlik, wonderlik van krag en onoorwinlik. 14 Laat al die skepsels U dien, want U het gespreek, en hulle is gemaak, U het u Gees uitgestuur, en dit het hulle geskape, en daar is niemand wat u stem kan weerstaan nie. 15 Want die berge sal wankel van hulle fondamente saam met die waters, die rotse smelt soos was voor u aangesig; tog is U genadig oor die wat U vrees. 16 Want elke offer is vir jou te min vir 'n lieflike geur, en al die vet is nie genoeg vir jou brandoffer nie; maar hy wat die Here vrees, is altyd groot. 17 Wee die nasies wat teen my geslag opstaan! die Here die Almagtige sal op hulle wraak neem in die oordeelsdag, deur vuur en wurms in hulle vlees te steek; en hulle sal hulle voel en vir ewig ween. 18 En sodra hulle in Jerusalem ingegaan het, het hulle die Here aanbid; en sodra die volk gereinig was, het hulle hul brandoffers en hul vryoffers en hul gawes gebring. 19 Judith het ook al die goed van Holofernes, wat die volk vir haar gegee het, gewy en die afdak wat sy uit sy slaapkamer geneem het, gegee as 'n geskenk aan die Here. 20 En die volk het drie maande lank in Jerusalem voor die heiligdom feesgemaal en Judit het by hulle gebly. 21 Ná hierdie tyd het elkeen na sy eie erfdeel teruggekeer, en Judit het na Betulia gegaan en in haar eie besit gebly en was op haar tyd eerbaar in die hele land. 22 En baie het haar begeer, maar niemand het haar geken al die dae van haar lewe nie, nadat haar man Manasse gesterf het en by sy volk versamel is. 23 Maar sy het meer en meer in eer geword en in die huis van haar man oud geword, honderd en vyf jaar oud, en haar slavin vrygemaak; en sy het gesterwe in Betúlia, en hulle het haar begrawe in die spelonk van haar man Manasse. 24 En die huis van Israel het haar sewe dae lank betreur; en voordat sy gesterf het, het sy haar goed uitgedeel aan almal wat die naaste aan haar man Manasse was, en aan die naaste van haar familie. 25 En daar was niemand wat die kinders van Israel meer bang gemaak het in die dae van Judit en ook nie 'n lang tyd na haar dood nie.