Die Tweede Boek van Adam en Eva HOOFSTUK 1 1 Toe Luluwa Kain se woorde hoor, het sy geween en na haar vader en moeder gegaan en hulle vertel hoe Kain sy broer Abel vermoor het. 2 Toe het hulle almal hardop geskreeu en hulle stemme verhef en hulle in die gesig geslaan en stof op hulle koppe gegooi en hulle klere geskeur en uitgegaan en na die plek gekom waar Abel doodgemaak is. 3 En hulle het hom dood op die grond gevind, en diere rondom hom; terwyl hulle geween en skreeu oor hierdie regverdige. Uit sy liggaam, vanweë sy reinheid, het 'n geur van soet speserye uitgegaan. 4 En Adam het hom gedra, sy trane het oor sy gesig gestroom; en hy het na die Skatgrot gegaan, waar hy hom neergelê het, en hom met soet speserye en mirre toegedraai. 5 En Adam en Eva het honderd-en-veertig dae lank in groot droefheid sy begrafnis voortgesit. Abel was vyftien en 'n half jaar oud, en Kain sewentien en 'n half jaar. 6 Wat Kain betref, toe die rou oor sy broer verby was, het hy sy suster Luluwa geneem en met haar getrou, sonder verlof van sy vader en moeder; want hulle kon hom nie van haar af weghou nie, weens hulle swaarmoedigheid. 7 Toe het hy afgegaan na die voet van die berg, weg van die tuin af, naby die plek waar hy sy broer doodgemaak het. 8 En in daardie plek was daar baie vrugtebome en woudbome. Sy suster het vir hom kinders gebaar, wat op hul beurt geleidelik begin vermeerder het totdat hulle daardie plek gevul het. 9 Maar wat Adam en Eva betref, hulle het sewe jaar lank nie na Abel se begrafnis bymekaargekom nie. Hierna het Eva egter swanger geword; en terwyl sy swanger was, het Adam vir haar gesê: Kom, laat ons 'n offer neem en dit aan God offer, en Hom vra om vir ons 'n mooi kind te gee, in wie ons vertroosting kan vind, en wat ons met Abel se suster kan verenig. 10 Toe het hulle 'n offerande voorberei en dit na die altaar gebring en dit voor die Here geoffer en Hom begin smeek om hulle offerande aan te neem en hulle 'n goeie nageslag te gee. 11 En God het Adam verhoor en sy offer aangeneem. Toe het hulle aanbid, Adam, Eva en hulle dogter, en afgekom na die Skatgrot en 'n lamp daarin gesit, om snags en bedags te brand, voor die liggaam van Abel. 12 Toe het Adam en Eva aangehou vas en bid totdat Eva se tyd aangebreek het dat sy verlos moes word, toe sy vir Adam gesê het: “Ek wil na die grot in die rots gaan om daarin te baar.” 13 En hy het gesê: “Gaan en neem jou dogter saam met jou om jou te bedien; maar ek sal in hierdie Skatgrot bly voor die liggaam van my seun Abel.” 14 Toe luister Eva na Adam en gaan saam met haar dogter, maar Adam het alleen in die Skatgrot gebly.
HOOFSTUK 2 1 En Eva het 'n seun gebaar, volkome pragtig van gestalte en van aangesig. Sy skoonheid was soos dié van sy vader Adam, maar nog mooier. 2 Toe is Eva getroos toe sy hom sien, en sy het agt dae in die grot gebly; toe stuur sy haar dogter na Adam om hom te sê om te kom en die kind te sien en hom 'n naam te gee. Maar die dogter het in sy plek by die liggaam van haar broer gebly totdat Adam teruggekeer het. So het sy ook. 3 Toe Adam kom en die kind se mooi voorkoms, sy skoonheid en sy volmaakte gestalte sien, was hy oor hom bly en het hy oor Abel getroos. Toe het hy die kind Set genoem, dit beteken: "God het my gebed verhoor en my uit my ellende verlos." Maar dit beteken ook "krag en sterkte". 4 Nadat Adam die kind 'n naam gegee het, het hy na die Skatgrot teruggekeer; en sy dogter het na haar moeder teruggegaan. 5 Maar Eva het in haar grot gebly totdat veertig dae verby was, toe sy by Adam gekom het en die kind en haar dogter saamgebring het. 6 En hulle het by 'n waterrivier gekom, waar Adam en sy dogter hulleself gewas het vanweë hulle droefheid oor Abel; maar Eva en die baba het hulle gewas vir reiniging. 7 Toe het hulle teruggekeer en 'n offerande geneem en na die berg gegaan en dit vir die baba geoffer; en God het hulle offerande aangeneem en Sy seën oor hulle en oor hulle seun Set gestuur; en hulle het teruggekeer na die Grot van Skatte. 8 Wat Adam betref, hy het sy vrou Eva nie weer geken al die dae van sy lewe nie; en daar is geen nageslag meer uit hulle gebore nie; maar net daardie vyf, Kain, Luluwa, Abel, Aklia en Set alleen. 9 Maar Set het in gestalte en krag toegeneem; en hy het vurig begin vas en bid. HOOFSTUK 3 1 Wat ons vader Adam betref, toe hy sien dat hy van sy vrou Eva geskei is, sewe jaar later, het Satan hom beny en hom so van haar geskei gesien, en hy het probeer om weer by haar te woon. 2 Toe het Adam opgestaan en bo die Skatgrot opgeklim; en hy het daar nag na nag geslaap. Maar sodra dit elke dag lig was, het hy na die grot afgekom om daar te bid en 'n seën daaruit te ontvang. 3 Maar toe dit aand geword het, het hy op die dak van die grot geklim en alleen geslaap, uit vrees dat Satan hom sou oorweldig. En hy het so nege-en-dertig dae lank alleen gebly. 4 Toe Satan, die hater van alle goeie dinge, toe hy Adam so alleen sien vas en bid, het hy aan hom verskyn in die vorm van 'n pragtige vrou, wat gekom en voor hom gestaan het in die nag van die veertigste dag, en aan hom gesê:5 "O Adam, van die tyd af dat jy in hierdie grot gewoon het, het ons groot vrede van jou ervaar, en jou gebede het ons bereik, en ons is oor jou vertroos. 6 "Maar nou, o Adam, dat jy oor die dak van die grot opgeklim het om te slaap, het ons twyfel oor jou gehad, en 'n groot droefheid het oor ons gekom as gevolg van jou skeiding van Eva. Maar weer, wanneer jy op die dak van hierdie grot is, word jou gebed uitgestort, en jou hart dwaal van kant tot kant."
Die Tweede Boek van Adam en Eva
7 “Maar toe jy in die grot was, was jou gebed soos vuur wat bymekaargekom het; dit het na ons neergedaal, en jy het rus gevind. 8 “Ek het ook getreur oor jou kinders wat van jou afgesny is, en my droefheid is groot oor die moord van jou seun Abel, want hy was regverdig, en oor 'n regverdige man sal almal treur. 9 “Maar ek was bly oor die geboorte van jou seun Set; maar na 'n kort rukkie het ek baie oor Eva getreur, omdat sy my suster is. Want toe God 'n diepe slaap oor jou gestuur en haar uit jou sy getrek het, het Hy my ook saam met haar uitgebring. Maar Hy het haar opgehef deur haar by jou te plaas, terwyl Hy my laat sak het. 10 "Ek het oor my suster gejuig omdat sy by jou was. Maar God het my voorheen 'n belofte gemaak en gesê: 'Moenie treur nie; wanneer Adam op die dak van die Skatgrot opgegaan het en van Eva, sy vrou, geskei is, sal Ek jou na hom stuur; jy sal jouself met hom verbind en vir hom vyf kinders baar, soos Eva vir hom vyf gebaar het.'" 11 "En nou, kyk! God se belofte aan my is vervul; want dit is Hy wat my na jou gestuur het vir die bruilof; want as jy met my trou, sal ek vir jou mooier en beter kinders baar as dié van Eva." 12 "Maar jy is nog maar net 'n jongman; moenie jou jeug in hierdie wêreld in droefheid beëindig nie, maar bring die dae van jou jeug deur in vrolikheid en plesier. Want jou dae is min en jou beproewing is groot. Wees sterk; eindig jou dae in hierdie wêreld in blydskap. Ek sal in jou welgeval hê, en jy sal op hierdie manier saam met My juig, en sonder vrees." 13 “Staan dan op en voer die bevel van jou God uit,” het sy toe nader aan Adam gekom en hom omhels. 14 Maar toe Adam sien dat hy deur haar oorweldig sou word, het hy met 'n vurige hart tot God gebid om hom van haar te verlos. 15 Toe het God Sy Woord aan Adam gestuur en gesê: “O Adam, daardie figuur is die een wat jou die Godheid en majesteit belowe het; Hy is nie gunstig teenoor jou gesind nie; maar Hy vertoon Homself aan jou een keer in die vorm van 'n vrou; 'n ander oomblik in die gelykenis van 'n engel; 'n ander keer in die gelykenis van 'n slang; en 'n ander keer in die gedaante van 'n god; maar Hy doen dit alles net om jou siel te vernietig. 16 "Nou, daarom, o Adam, omdat Ek jou hart verstaan, het Ek jou al baie keer uit sy hande gered; om jou te wys dat Ek 'n barmhartige God is; en dat Ek jou die beste begeer, en dat Ek jou nie ondergang begeer nie." HOOFSTUK 4 1 Toe het God Satan beveel om homself duidelik aan Adam te wys, in sy eie afskuwelike vorm. 2 Maar toe Adam hom sien, het hy gevrees en gebewe by sy aanskoue. 3 En God het vir Adam gesê: “Kyk na hierdie duiwel en na sy afskuwelike voorkoms, en weet dat dit hy is wat jou van helderheid na duisternis laat val het, van vrede en rus na arbeid en ellende. 4 En kyk, o Adam, na hom wat van homself gesê het dat hy God is! Kan God swart wees? Sou God die vorm van 'n vrou aanneem? Is daar iemand sterker as God? En kan Hy oorweldig word?
5 "Kyk dan, o Adam, en aanskou hom gebind in jou teenwoordigheid, in die lug, nie in staat om weg te vlug nie! Daarom sê Ek vir jou, wees nie bang vir hom nie; wees van nou af versigtig en pasop vir hom, in wat hy ook al aan jou mag doen." 6 Toe het God Satan voor Adam weggedryf, wat Hy versterk het en wie se hart Hy vertroos het deur vir hom te sê: “Gaan af na die Skatgrot en moenie jou van Eva afsonder nie; Ek sal alle dierlike wellus in jou stilmaak.” 7 Van daardie uur af het dit Adam en Eva verlaat, en hulle het rus geniet volgens die gebod van God. Maar God het nie dieselfde aan enigeen van Adam se nageslag gedoen nie, maar net aan Adam en Eva. 8 Toe het Adam voor die Here aanbid, omdat Hy hom verlos het en omdat Hy sy hartstogte neergelê het. En hy het van bo die grot afgekom en by Eva gewoon soos voorheen. 9 Dit het die veertig dae van sy skeiding van Eva beëindig. HOOFSTUK 5 1 Wat Set betref, toe hy sewe jaar oud was, het hy goed en kwaad geken, en hy was aanhoudend in vas en gebed, en al sy nagte deurgebring om God om genade en vergifnis te smeek. 2 Hy het ook elke dag gevas wanneer hy sy offer gebring het, meer as sy vader; want hy was van 'n mooi aangesig, soos 'n engel van God. Hy het ook 'n goeie hart gehad en die beste eienskappe van sy siel bewaar; en om hierdie rede het hy elke dag sy offer gebring. 3 En God was tevrede met sy offer, maar Hy was ook tevrede met sy reinheid. En hy het so voortgegaan om die wil van God en van sy vader en moeder te doen, totdat hy sewe jaar oud was. 4 Daarna, toe hy van die altaar afkom en sy offer geoffer het, verskyn Satan aan hom in die vorm van 'n pragtige engel, helder van lig, met 'n staf van lig in sy hand, self omgord met 'n gordel van lig. 5 Hy het Set met 'n pragtige glimlag gegroet en hom met mooi woorde begin bedrieg en vir hom gesê: "O Set, waarom bly jy in hierdie berg? Want dit is ruig, vol klippe en sand, en bome sonder goeie vrugte; 'n wildernis sonder wonings en sonder dorpe; geen goeie plek om in te woon nie. Maar alles is hitte, moegheid en moeilikheid." 6 Hy het verder gesê: “Maar ons woon in pragtige plekke, in 'n ander wêreld as hierdie aarde. Ons wêreld is een van lig en ons toestand is van die beste; ons vroue is aantrekliker as enige ander; en ek wens jy, o Seth, om met een van hulle te trou; want ek sien dat jy mooi is om na te kyk, en in hierdie land is daar nie een vrou goed genoeg vir jou nie. Boonop is almal wat in hierdie wêreld woon, slegs vyf siele.” 7 "Maar in ons wêreld is daar baie mans en baie meisies, almal mooier as die ander. Ek wil jou dus hiervandaan verwyder, sodat jy my familie kan sien en met wie jy ook al wil trou." 8 "Jy sal dan by my bly en in vrede wees; jy sal gevul wees met prag en lig, soos ons is." 9 "Jy sal in ons wêreld bly en rus van hierdie wêreld en die ellende daarvan; jy sal nooit weer flou en uitgeput voel nie; jy sal nooit 'n offer bring of om genade smeek nie; want jy
Die Tweede Boek van Adam en Eva
sal nie meer sonde doen of deur hartstogte beïnvloed word nie." 10 “En as jy luister na wat ek sê, moet jy met een van my dogters trou; want by ons is dit geen sonde om so te doen nie; dit word ook nie as dierlike wellus gereken nie.” 11 "Want in ons wêreld het ons geen God nie; maar ons is almal gode; ons is almal van die lig, hemels, magtig, sterk en glorieryk." HOOFSTUK 6 1 Toe Set hierdie woorde hoor, was hy verbaas en het sy hart tot Satan se verraderlike toespraak geneig en vir hom gesê: "Het jy gesê daar is 'n ander wêreld geskape as hierdie; en ander wesens mooier as die wesens wat in hierdie wêreld is?" 2 En Satan het gesê: “Ja, kyk, jy het my gehoor, maar ek sal hulle en hulle weë nog prys, voor jou ore.” 3 Maar Set het vir hom gesê: “Jou toespraak het my verstom; en jou pragtige beskrywing van dit alles. 4 “Tog kan ek nie vandag saam met jou gaan nie; nie voordat ek na my vader Adam en my moeder Eva gegaan het en hulle alles vertel het wat jy vir my gesê het nie. Dan, as hulle my toestemming gee om saam met jou te gaan, sal ek kom.” 5 Set het weer gesê: “Ek is bang om enigiets te doen sonder die toestemming van my vader en moeder, sodat ek nie sal omkom soos my broer Kain en soos my vader Adam, wat die gebod van God oortree het nie. Maar kyk, jy ken hierdie plek; kom ontmoet my môre hier.” 6 Toe Satan dit hoor, sê hy vir Set: “As jy vir jou vader Adam vertel wat ek vir jou gesê het, sal hy jou nie saam met my laat gaan nie. 7 Maar luister na my; moenie vir jou vader en moeder vertel wat ek vir jou gesê het nie; maar kom vandag saam met my na ons wêreld; waar jy pragtige dinge sal sien en jouself daar sal vermaak, en hierdie dag onder my kinders sal feesvier, hulle sal aanskou en jou versadig met vreugde sal neem; en jou nog meer verbly. Dan sal ek jou môre na hierdie plek terugbring; maar as jy liewer by my wil bly, so moet dit wees.” 8 Toe antwoord Set: “Die gees van my vader en my moeder hang aan my; en as ek eendag vir hulle wegkruip, sal hulle sterf, en God sal my skuldig ag vir die sonde teen hulle. 9 “En as hulle nie geweet het dat ek na hierdie plek gekom het om my offer te bring nie, sou hulle nie een uur van my geskei wees nie; en ek sou ook nie na enige ander plek gaan nie, tensy hulle my toelaat. Maar hulle behandel my baie vriendelik, want ek kom gou na hulle terug.” 10 Toe sê Satan vir hom: “Wat sal met jou gebeur as jy jouself een nag vir hulle wegsteek en met dagbreek na hulle terugkeer?” 11 Maar Set, toe hy sien hoe hy aanhou praat het en dat hy hom nie wou verlaat nie, het gehardloop en na die altaar gegaan en sy hande na God uitgebrei en by Hom verlossing gesoek. 12 Toe het God sy Woord gestuur en Satan vervloek, wat van Hom gevlug het. 13 Maar Set het na die altaar gegaan en in sy hart gesê: “Die altaar is die plek van offerande, en God is daar; 'n
goddelike vuur sal dit verteer; daarom sal Satan my nie kan seermaak nie en my nie daarvandaan wegneem nie.” 14 Toe het Set van die altaar afgekom en na sy vader en moeder gegaan waar hy hulle op die pad gevind het, en verlang om sy stem te hoor, want hy het 'n rukkie getwyfel. 15 Toe begin Hy hulle vertel wat hom van Satan oorgekom het, in die vorm van 'n engel. 16 Maar toe Adam sy verhaal hoor, het hy sy gesig gesoen en hom teen daardie engel gewaarsku en vir hom gesê dat dit Satan was wat so aan hom verskyn het. Toe het Adam Set geneem, en hulle het na die Skatgrot gegaan en daarin gejuig. 17 Maar van daardie dag af het Adam en Eva nooit van hom geskei nie, na watter plek hy ook al mag gaan, hetsy vir sy offerande of vir enigiets anders. 18 Hierdie teken het met Set gebeur toe hy nege jaar oud was. HOOFSTUK 7 1 Toe ons vader Adam sien dat Set van 'n volkome hart was, het hy gewens dat hy met hom moes trou, sodat die vyand nie 'n ander keer aan hom sou verskyn en hom sou oorwin nie. 2 Toe sê Adam vir sy seun Set: “Ek wens, o my seun, dat jy met jou suster Aklia, Abel se suster, trou, sodat sy vir jou kinders kan baar wat die aarde sal vul, volgens God se belofte aan ons. 3 "Moenie bang wees nie, my seun; daar is geen skande in nie. Ek wil hê jy moet trou, uit vrees dat die vyand jou nie sal oorweldig nie." 4 Set wou egter nie trou nie; maar in gehoorsaamheid aan sy vader en moeder het hy nie 'n woord gesê nie. 5 So het Adam hom met Aklia getrou. En hy was vyftien jaar oud. 6 Maar toe hy twintig jaar oud was, het hy 'n seun verwek, wat hy Enos genoem het; en toe het hy ander kinders as hy verwek. 7 Toe het Enos grootgeword, getrou en die vader van Kenan geword. 8Kainan het ook grootgeword, getrou en Mahalalel verwek. 9 Daardie vaders is gedurende Adam se leeftyd gebore en het by die Skatgrot gewoon. 10 Toe was die dae van Adam negehonderd-en-dertig jaar en dié van Mahalalel honderd. Maar Mahalalel, toe hy grootgeword het, het hy vas, gebed en harde arbeid liefgehad, totdat die einde van die dae van ons vader Adam nader gekom het. HOOFSTUK 8 1 Toe ons vader Adam sien dat sy einde naby was, het hy sy seun Set geroep, wat na hom in die Skatgrot gekom het, en hy het vir hom gesê:2 "O Set, my seun, bring jou kinders en jou kindskinders na my toe, sodat ek my seën oor hulle kan uitstort voordat ek sterf." 3 Toe Set hierdie woorde van sy vader Adam hoor, het hy van hom af weggegaan, 'n vloed van trane oor sy gesig gestort en sy kinders en sy kindskinders bymekaargemaak en hulle na sy vader Adam gebring.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
4 Maar toe ons vader Adam hulle rondom hom sien, het hy geween omdat hy van hulle geskei moes word. 5 En toe hulle hom sien ween, het hulle almal saam geween en op sy aangesig geval en gesê: “Hoe sal jy van ons geskei word, o ons vader? En hoe sal die aarde jou ontvang en jou vir ons oë verberg?” So het hulle baie gekla, en met soortgelyke woorde. 6 Toe het ons vader Adam hulle almal geseën en vir Set gesê, nadat hy hulle geseën het: 7 "O Set, my seun, jy weet dat hierdie wêreld vol droefheid en moegheid is; en jy weet alles wat oor ons gekom het as gevolg van ons beproewinge daarin. Ek beveel jou dus nou met hierdie woorde: om onskuld te bewaar, om rein en regverdig te wees, en op God te vertrou; en moenie staatmaak op die praatjies van Satan nie, en ook nie op die verskynings waarin hy homself aan jou sal wys nie." 8 Maar onderhou die gebooie wat Ek jou vandag gee; gee dit dan aan jou seun Enos; en laat Enos dit aan sy seun Kenan gee; en Kenan aan sy seun Mahalaleel; sodat hierdie gebod vas sal bly onder al jou kinders. 9 "O Set, my seun, die oomblik as ek dood is, neem my liggaam en meng dit met mirre, aalwyn en kassia, en los my hier in hierdie Skatgrot waarin al hierdie tekens is wat God ons uit die tuin gegee het." 10 "O my seun, hierna sal 'n vloed kom en alle skepsels oorweldig, en slegs agt siele oorlaat." 11 “Maar, o my seun, laat diegene wat dit in daardie tyd uit jou kinders sal laat uitsluit, my liggaam saam met hulle uit hierdie grot neem; en wanneer hulle dit saamgeneem het, laat die oudste onder hulle sy kinders beveel om my liggaam in 'n skip te lê totdat die vloed bedaar het, en hulle uit die skip kom. 12 Dan sal hulle my liggaam neem en dit in die middel van die aarde neerlê, kort nadat hulle uit die waters van die vloed gered is. 13 “Want die plek waar my liggaam neergelê sal word, is die middel van die aarde; God sal daarvandaan kom en al ons familie red. 14 “Maar nou, o Set, my seun, plaas jouself aan die hoof van jou volk; versorg hulle en waak oor hulle in die vrees van God; en lei hulle op die goeie weg, beveel hulle om tot God te vas; en laat hulle verstaan dat hulle nie na Satan moet luister nie, anders vernietig hy hulle.” 15 “Skei dan weer jou kinders en jou kindskinders van Kain se kinders af; laat hulle nooit met hulle meng nie, en kom nie naby hulle in hul woorde of in hul dade nie.” 16 Toe het Adam sy seën op Set en op sy kinders en op al sy kindskinders laat neerdaal. 17 Toe draai hy hom na sy seun Set en na Eva, sy vrou, en sê vir hulle: “Bewaar hierdie goud, hierdie wierook en hierdie mirre wat God ons as 'n teken gegee het, want in die dae wat kom, sal 'n vloed die hele skepping oorstroom. Maar die wat in die ark ingaan, sal die goud, die wierook en die mirre saam met my liggaam neem; en hulle sal die goud, die wierook en die mirre saam met my liggaam in die middel van die aarde neerlê. 18 “Dan, na 'n lang tyd, sal die stad waarin die goud, die wierook en die mirre saam met my liggaam gevind is, geplunder word. Maar wanneer dit geplunder word, sal die goud, die wierook en die mirre saam met die buit wat bewaar word, versorg word; en niks daarvan sal vergaan totdat die Woord van God, wat mens geword het, sal kom
nie; wanneer konings hulle sal neem en aan Hom goud sal aanbied as teken van Sy Koningskap; wierook as teken van Sy Godskap van hemel en aarde; en mirre as teken van Sy lyding. 19 "Ook koue, as 'n teken van Sy oorwinning oor Satan, en al ons vyande; wierook as 'n teken dat Hy uit die dood sal opstaan, en verhewe sal word bo dinge in die hemel en dinge op die aarde; en mirre, as teken dat Hy bitter gal sal drink; en die pyne van die hel van Satan sal voel. 20 “En nou, o Set, my seun, kyk, Ek het aan jou verborge geheimenisse geopenbaar wat God aan my geopenbaar het. Onderhou my gebod, vir jouself en vir jou volk,” HOOFSTUK 9 1 Toe Adam sy gebod aan Set voltooi het, het sy ledemate losgeraak, sy hande en voete alle krag verloor, sy mond het stom geword en sy tong het heeltemal opgehou praat. Hy het sy oë toegemaak en die gees gegee. 2 Maar toe sy kinders sien dat hy dood was, het hulle oor hom gewerp, mans en vroue, oud en jonk, en geween. 3 Die dood van Adam het plaasgevind aan die einde van negehonderd-en-dertig jaar wat hy op die aarde geleef het; op die vyftiende dag van Barmudeh, na die berekening van 'n sonsondergang, op die negende uur. 4 Dit was op 'n Vrydag, die einste dag waarop Hy geskep is en waarop Hy gerus het; en die uur waarop Hy gesterf het, was dieselfde as die uur waarop Hy uit die tuin gekom het. 5 Toe het Set hom goed toegedraai en hom gebalsem met baie soet speserye, van heilige bome en van die Heilige Berg; en sy liggaam is aan die oostekant van die binnekant van die grot neergelê, aan die kant van die wierook; en 'n kandelaar wat aan die brand gehou het, voor hom geplaas. 6 Toe het sy kinders die hele nag tot dagbreek voor hom gestaan en oor hom gehuil en getreur. 7 Toe het Set en sy oudste seun Enos, en Kenan, die seun van Enos, uitgegaan en goeie offers geneem om aan die Here te bring, en hulle het na die altaar gekom waarop Adam gawes aan God geoffer het toe hy geoffer het. 8 Maar Eva het vir hulle gesê: “Wag totdat ons God eers gevra het om ons offer te aanvaar en die siel van Adam, sy dienaar, by Hom te bewaar en dit te laat rus.” 9 En hulle het almal opgestaan en gebid. HOOFSTUK 10 1 En toe hulle hul gebed beëindig het, het die Woord van God gekom en hulle vertroos oor hulle vader Adam. 2 Daarna het hulle hul geskenke vir hulself en vir hul vader geoffer. 3 En toe hulle klaar was met hul offer, het die Woord van God tot Set, die oudste onder hulle, gekom en vir hom gesê: “O Set, Set, Set, drie keer. Soos Ek met jou vader was, so sal Ek ook met jou wees totdat die belofte wat Ek hom gemaak het, vervul word – jou vader het gesê: Ek sal my Woord stuur en jou en jou nageslag red. 4 Maar wat jou vader Adam betref, onderhou die gebod wat hy jou gegee het; en skei jou nageslag van dié van jou broer Kain. 5 En God het Sy Woord van Set teruggetrek. 6 Toe het Set, Eva en hulle kinders van die berg af gekom na die Skatgrot.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
7 Maar Adam was die eerste wie se siel in die land Eden, in die Skatgrot, gesterf het; want niemand het voor hom gesterf nie, behalwe sy seun Abel, wat vermoor gesterf het. 8 Toe het al die kinders van Adam opgestaan en oor hulle vader Adam geween en aan hom offerandes gebring, honderd-en-veertig dae lank.
God te aanbid. Hulle het hulself geseën in die liggaam van hul vader Adam, en hulself daarmee gesalf. 14 En hulle het so gedoen totdat die einde van Set nader gekom het.
HOOFSTUK 11
1 Toe het Set, die regverdige, sy seun Enos en Kenan, die seun van Enos, en Mahalalel, die seun van Kenan, geroep en vir hulle gesê: 2 “Aangesien my einde naby is, wil ek 'n dak oor die altaar bou waarop offergawes geoffer kan word.” 3 Hulle het na sy bevel geluister en uitgegaan, almal, oud en jonk, en hard daaraan gewerk en 'n pragtige dak oor die altaar gebou. 4 En Set se gedagte deur dit te doen, was dat 'n seën oor sy kinders op die berg sou kom; en dat hy 'n offer vir hulle moes bring voor sy dood. 5 Toe die bou van die dak voltooi was, het hy hulle beveel om offerandes te bring. Hulle het ywerig hiermee gewerk en dit na Set, hulle vader, gebring, wat dit geneem en op die altaar geoffer het; en God gebid het om hulle offerandes aan te neem, om genade te betoon aan die siele van sy kinders en hulle uit die hand van Satan te bewaar. 6 En God het sy offer aangeneem en sy seën op hom en sy kinders gestuur. En toe het God aan Set 'n belofte gemaak en gesê: "Aan die einde van die groot vyf en 'n half dae waaroor Ek aan jou en jou vader 'n belofte gemaak het, sal Ek my Woord stuur en jou en jou nageslag red." 7 Toe het Set en sy kinders en sy kleinkinders bymekaargekom en van die altaar afgekom en na die Skatgrot gegaan – waar hulle gebid het en hulself geseën het in die liggaam van ons vader Adam en hulself daarmee gesalf het. 8 Maar Set het 'n paar dae in die Skatgrot gebly en toe gely—ly tot die dood toe. 9 Toe het Enos, sy eersgebore seun, na hom toe gekom, saam met Kenan, sy seun, en Mahalalel, Kenan se seun, en Jered, die seun van Mahalalel, en Henog, Jered se seun, met hulle vroue en kinders om 'n seën van Set te ontvang. 10 Toe het Set oor hulle gebid en hulle geseën en hulle by die bloed van Abel die Regverdige besweer en gesê: “Ek smeek julle, my kinders, om nie een van julle van hierdie heilige en suiwer berg af te laat gaan nie. 11 Moenie gemeenskap hê met die kinders van Kain, die moordenaar en die sondaar, wat sy broer vermoor het nie; want julle weet, o my kinders, dat ons van hom en van al sy sonde met al ons mag vlug, omdat hy sy broer Abel vermoor het.” 12 Nadat Set dit gesê het, het hy Enos, sy eersgebore seun, geseën en hom beveel om gereeld in reinheid voor die liggaam van ons vader Adam te dien, al die dae van sy lewe; dan ook om soms na die altaar te gaan wat Set gebou het. En hy het hom beveel om sy volk in geregtigheid, in oordeel en reinheid te voed al die dae van sy lewe. 13 Toe het Set se ledemate losgeraak; sy hande en voete het alle krag verloor; sy mond het stom geword en kon nie praat nie; en hy het die gees uitgegee en gesterf die dag ná sy negehonderd-en-twaalfde jaar, op die sewende-entwintigste dag van die maand Abib; Henog was toe twintig jaar oud.
1 Na die dood van Adam en Eva het Set sy kinders en sy kindskinders van Kain se kinders geskei. Kain en sy nageslag het afgetrek en weswaarts gaan woon, onder die plek waar hy sy broer Abel vermoor het. 2 Maar Set en sy kinders het noordwaarts op die berg van die Skatgrot gewoon om naby hulle vader Adam te wees. 3 En Set die oudste, lank en goed, met 'n goeie siel, en van 'n sterk gemoed, het aan die hoof van sy volk gestaan; en hulle in onskuld, boetedoening en sagmoedigheid versorg, en het nie een van hulle toegelaat om na Kain se kinders af te gaan nie. 4 Maar vanweë hulle eie reinheid is hulle "Kinders van God" genoem, en hulle was by God, in plaas van die leërskare engele wat geval het; want hulle het voortgegaan om God te prys en psalms tot Hom te sing in hulle grot – die Grot van Skatte. 5 Toe het Set voor die liggaam van sy vader Adam en sy moeder Eva gestaan, en dag en nag gebid en om genade vir homself en sy kinders gevra; en dat Hy hom raad sou gee wanneer hy moeilike tye met 'n kind sou hê. 6 Maar Set en sy kinders het nie van aardse werk gehou nie, maar het hulle aan hemelse dinge oorgegee; want hulle het niks anders gedink as lofliedere, doksologieë en psalms tot God nie. 7 Daarom het hulle te alle tye die stemme van engele gehoor wat God prys en verheerlik; van binne die tuin, of wanneer hulle deur God op 'n sending gestuur is, of wanneer hulle na die hemel opgegaan het. 8 Want Set en sy kinders het, vanweë hulle eie reinheid, daardie engele gehoor en gesien. Die tuin was egter nie ver bo hulle nie, maar slegs sowat vyftien geestelike el. 9 Een geestelike el is gelykstaande aan drie el van 'n mens, altesaam vyf-en-veertig el. 10 Set en sy kinders het op die berg onder die tuin gewoon; hulle het nie gesaai of geoes nie; hulle het geen voedsel vir die liggaam bewerk nie, selfs nie koring nie, maar net offerandes. Hulle het geëet van die vrugte en van die geurige bome wat op die berg gegroei het waar hulle gewoon het. 11 Toe het Set gereeld elke veertig dae gevas, net soos sy oudste kinders, want die familie van Set het die geur van die bome in die tuin geruik wanneer die wind daarheen gewaai het. 12 Hulle was gelukkig, onskuldig, sonder skielike vrees, daar was geen jaloesie, geen bose daad, geen haat onder hulle nie. Daar was geen dierlike hartstog nie; uit geen mond onder hulle het vuil woorde of vloek uitgegaan nie; geen bose raad of bedrog nie. Want die manne van daardie tyd het nooit gesweer nie, maar onder moeilike omstandighede, wanneer mense moes sweer, het hulle gesweer by die bloed van Abel die Regverdige. 13 Maar hulle het hul kinders en hul vroue elke dag in die grot gedwing om te vas en te bid, en om die Allerhoogste
HOOFSTUK 12
Die Tweede Boek van Adam en Eva
14 Toe het hulle die liggaam van Set versigtig opgerol en hom met soet speserye gebalsem en hom in die Skatgrot neergelê, aan die regterkant van ons vader Adam se liggaam, en hulle het veertig dae lank oor hom getreur. Hulle het geskenke vir hom geoffer, soos hulle vir ons vader Adam gedoen het. 15 Na die dood van Set het Enos aan die hoof van sy volk opgestaan, wat hy in geregtigheid en oordeel gevoed het, soos sy vader hom beveel het. 16 Maar teen die tyd dat Enos agthonderd-en-twintig jaar oud was, het Kain 'n groot nageslag gehad; want hulle het gereeld getrou, omdat hulle aan dierlike wellus oorgegee was; totdat die land onder die berg met hulle gevul was. HOOFSTUK 13 1 In daardie dae het Lameg, die blinde, geleef, wat uit die seuns van Kain was. Hy het 'n seun gehad met die naam Atun, en hulle twee het baie vee gehad. 2 Maar Lameg was gewoond daaraan om hulle te stuur om by 'n jong skaapwagter te wei, wat hulle versorg het; en wat, wanneer hy saans huis toe kom, voor sy grootvader en voor sy vader Atun en sy moeder Hazina geween het, en vir hulle gesê het: "Wat my betref, ek kan nie alleen daardie beeste wei nie, anders sal iemand my van sommige van hulle beroof of my ter wille van hulle doodmaak." Want onder die kinders van Kain was daar baie roof, moord en sonde. 3 Toe het Lameg hom jammer gekry en gesê: “Waarlik, as hy alleen is, kan hy deur die manne van hierdie plek oorweldig word.” 4 Lameg het toe opgestaan en 'n boog geneem wat hy van jongs af bewaar het voordat hy blind geword het. Hy het groot pyle en gladde klippe en 'n slingervel geneem en saam met die jong skaapwagter veld toe gegaan en homself agter die vee gaan plaas terwyl die jong skaapwagter die vee opgepas het. Lameg het dus baie dae lank so gedoen. 5 Intussen kon Kain, vandat God hom verwerp en hom met bewerasie en vrees vervloek het, nêrens bly of rus vind nie; maar het van plek tot plek rondgeswerf. 6 Op sy omswerwinge het hy by die vroue van Lameg gekom en hulle oor hom uitgevra. Hulle het vir hom gesê: “Hy is in die veld by die beeste.” 7 Toe het Kain hom gaan soek; en toe hy in die veld kom, het die jong skaapwagter sy geraas gehoor, en die vee wat voor hom bymekaarkom. 8 Toe sê hy vir Lameg: “Ag, my heer, is dit 'n wilde dier of 'n rower?” 9 Toe sê Lameg vir hom: “Laat my verstaan watter kant hy kyk as hy opkom.” 10 Toe het Lameg sy boog gespan en 'n pyl daarop gesit en 'n klip in die slingervel gesit. Toe Kain uit die oop veld kom, sê die skaapwagter vir Lameg: “Skiet, kyk, hy kom!” 11 Toe skiet Lameg na Kain met sy pyl en tref hom in sy sy. Lameg slaan hom met 'n klip uit sy slingervel, wat op sy gesig geval en albei sy oë uitgeslaan het; toe val Kain dadelik neer en sterf. 12 Toe kom Lameg en die jong skaapwagter na hom toe en vind hom op die grond lê. En die jong skaapwagter sê vir hom: Dit is Kain, ons grootvader, wat u doodgemaak het, o my heer!
13 Toe was Lameg jammer daaroor, en uit die bitterheid van sy spyt het hy sy hande saamgeslaan en met sy plat palm die kop van die jongman geslaan, wat asof dood neergeval het; maar Lameg het gedink dit was 'n skynbeweging; daarom het hy 'n klip opgetel en hom geslaan en sy kop verpletter totdat hy gesterf het. HOOFSTUK 14 1 Toe Enos negehonderd jaar oud was, het al die kinders van Set en Kenan, en sy eersgeborene, saam met hulle vroue en kinders, om hom vergader en hom om 'n seën gevra. 2 Toe het Hy oor hulle gebid en hulle geseën en hulle by die bloed van Abel die Regverdige besweer en vir hulle gesê: “Laat geeneen van julle kinders van hierdie heilige berg afkom nie, en laat hulle geen gemeenskap hê met die kinders van Kain, die moordenaar nie.” 3 Toe het Enos sy seun Kenan geroep en vir hom gesê: “Kyk, o my seun, en rig jou hart op jou volk, en vestig hulle in geregtigheid en in onskuld; en staan dienend voor die liggaam van ons vader Adam, al die dae van jou lewe.” 4 Hierna het Enos in rus gegaan, negehonderd-vyf-entagtig jaar oud; en Kenan het hom toegedraai en hom in die Skatgrot aan die linkerkant van sy vader Adam neergelê; en offerandes vir hom gebring, volgens die gebruik van sy vaders. HOOFSTUK 15 1 Na die dood van Enos het Kenan aan die hoof van sy volk gestaan in geregtigheid en onskuld, soos sy vader hom beveel het; hy het ook voortgegaan om voor die liggaam van Adam te dien, binne die Grot van Skatte. 2 Toe hy negehonderd-en-tien jaar oud was, het lyding en beproewing hom oorval. En net toe hy op die punt gestaan het om te rus, het al die vaders met hulle vroue en kinders na hom gekom, en hy het hulle geseën en hulle by die bloed van Abel, die regverdige, besweer en vir hulle gesê: “Laat niemand onder julle van hierdie heilige berg afgaan nie, en moenie gemeenskap hê met die kinders van Kain, die moordenaar nie.” 3 Mahalalel, sy eersgebore seun, het hierdie gebod van sy vader ontvang, wat hom geseën het en gesterf het. 4 Toe het Mahalalel hom met soet speserye gebalsem en hom in die Skatgrot by sy vaders neergelê; en hulle het vir hom offerandes gebring volgens die gebruik van hulle vaders. HOOFSTUK 16 1 Toe het Mahalalel oor sy volk gestaan en hulle in geregtigheid en onskuld gevoed, en hulle dopgehou om te sien dat hulle geen gemeenskap met die kinders van Kain gehad het nie. 2 Hy het ook in die Skatgrot aangehou bid en voor die liggaam van ons vader Adam gedien en God om genade vir homself en sy volk gesmeek; totdat hy agthonderd-ensewentig jaar oud was, toe hy siek geword het. 3 Toe het al sy kinders by hom vergader om hom te sien en sy seën oor hulle almal te vra voordat hy hierdie wêreld verlaat het.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
4 Toe staan Mahalalel op en gaan sit op sy bed, terwyl sy trane oor sy gesig stroom, en hy roep sy oudste seun Jered, wat na hom toe gekom het. 5 Toe soen hy sy gesig en sê vir hom: “O Jered, my seun, ek besweer jou by Hom wat hemel en aarde gemaak het, om oor jou volk te waak en hulle in geregtigheid en in onskuld te voed; en om nie een van hulle van hierdie Heilige Berg af te laat afgaan na die kinders van Kain nie, sodat hy nie saam met hulle vergaan nie. 6 “Hoor, o my seun, hierna sal daar 'n groot verwoesting oor hierdie aarde kom as gevolg van hulle; God sal toornig wees op die wêreld en hulle met waters vernietig. 7 “Maar ek weet ook dat jou kinders nie na jou sal luister nie, en dat hulle van hierdie berg sal afkom en met die kinders van Kain gemeenskap sal hê, en dat hulle saam met hulle sal omkom. 8 “O my seun, leer hulle en bewaak hulle, sodat geen skuld op jou neerkom om hulle onthalwe nie.” 9 Mahalalel het verder vir sy seun Jered gesê: “Wanneer ek sterf, balsem my liggaam en lê dit in die Skatgrot, langs die liggame van my vaders; staan dan langs my liggaam en bid tot God; en sorg vir hulle, en vervul jou bediening voor hulle, totdat jy self in rus ingaan.” 10 Toe het Mahalalel al sy kinders geseën; en toe het hy op sy bed gaan lê en in rus gegaan soos sy vaders. 11 Maar toe Jered sien dat sy vader Mahalalel dood was, het hy geween en bedroef en sy hande en sy voete omhels en gesoen; en so ook al sy kinders. 12 En sy kinders het hom sorgvuldig gebalsem en hom langs die liggame van sy vaders neergelê. Toe het hulle opgestaan en veertig dae lank oor hom gerou. HOOFSTUK 17 1 Toe het Jered die gebod van sy vader onderhou en soos 'n leeu oor sy volk opgestaan. Hy het hulle in geregtigheid en onskuld gevoed en hulle beveel om niks te doen sonder sy raad nie. Want hy was bang vir hulle, dat hulle na die kinders van Kain sou gaan. 2 Daarom het hy hulle herhaaldelik bevele gegee; en hy het dit aangehou doen tot die einde van die vierhonderd-vyfen-tagtigste jaar van sy lewe. 3 Aan die einde van hierdie genoemde jare het hierdie teken tot hom gekom. Terwyl Jered soos 'n leeu voor die liggame van sy vaders gestaan het, gebid en sy volk gewaarsku het, het Satan hom beny en 'n pragtige verskyning teweeggebring, omdat Jered sy kinders niks sonder sy raad wou laat doen nie. 4 Toe verskyn Satan aan hom met dertig manne van sy leërskare, in die vorm van aantreklike manne; Satan self was die oudste en langste onder hulle, met 'n fyn baard. 5 Hulle het by die ingang van die grot gaan staan en Jered daaruit geroep. 6 Hy het na hulle toe uitgegaan en hulle gevind soos mooi manne, vol lig en van groot skoonheid. Hy het verwonderd geraak oor hulle skoonheid en hulle voorkoms; en by homself gewonder of hulle nie dalk van die kinders van Kain was nie. 7 Hy het ook in sy hart gesê: “Net soos die kinders van Kain nie tot op die hoogte van hierdie berg kan kom nie, en geeneen van hulle so mooi is soos hierdie lyk nie, en onder
hierdie manne is daar nie een van my familie nie – hulle moet vreemdelinge wees.” 8 Toe het Jered en hulle 'n groet uitgeruil en hy het aan die oudste onder hulle gesê: “O my vader, verduidelik vir my die wonder wat in jou is, en sê vir my wie hierdie is, saam met jou; want hulle lyk vir my soos vreemde manne.” 9 Toe begin die oudste huil, en die res het saam met hom huil; en hy sê vir Jered: “Ek is Adam wat God eerste gemaak het; en dit is Abel, my seun, wat deur sy broer Kain vermoor is, in wie se hart Satan hom gegee het om te vermoor. 10 “Dít is dan my seun Set, wat ek van die Here gevra het, en Hy het hom aan my gegee, om my in Abel se plek te vertroos. 11 “Dan is hierdie een my seun Enos, seun van Set, en daardie ander een is Kenan, seun van Enos, en daardie ander een is Mahalalel, seun van Kenan, jou vader.” 12 Maar Jered het steeds verwonderd gebly oor hulle verskyning en oor die spraak van die ouderling met hom. 13 Toe sê die oudste vir hom: “Moenie jou verwonder nie, o my seun; ons woon in die land noord van die tuin, wat God voor die wêreld geskep het. Hy wou ons nie daar laat woon nie, maar het ons binne die tuin geplaas, waaronder julle nou woon. 14 “Maar nadat ek oortree het, het Hy my daaruit laat kom, en ek is in hierdie grot agtergelaat om te woon; groot en kwaai probleme het my oorval; en toe my dood nader kom, het ek my seun Set beveel om sy mense goed te versorg; en hierdie gebod van my moet van die een na die ander oorgedra word, tot die einde van die toekomstige geslagte. 15 “Maar, o Jered, my seun, ons woon in pragtige streke, terwyl jy hier in ellende leef, soos jou vader Mahalaleel my meegedeel het; hy het vir my gesê dat 'n groot vloed sal kom en die hele aarde sal oorweldig. 16 "Daarom, o my seun, uit vrees vir jou onthalwe, het ek opgestaan en my kinders saam met my geneem, en hierheen gekom sodat ons jou en jou kinders kon besoek; maar ek het jou in hierdie grot gevind waar jy huil, en jou kinders versprei oor hierdie berg, in die hitte en in ellende. 17 “Maar, o my seun, toe ons ons pad verloor het en so ver gekom het, het ons ander manne onder hierdie berg gevind; wat 'n pragtige land bewoon, vol bome en vrugte, en allerhande groenigheid; dit is soos 'n tuin; sodat toe ons hulle gevind het, ons gedink het hulle was jy; totdat jou vader Mahalaleel vir my gesê het dat hulle nie so iets was nie. 18 “Nou dan, o my seun, luister na my raad en gaan af na hulle toe, jy en jou kinders. Julle sal rus van al hierdie lyding waarin julle is. Maar as jy nie na hulle afgaan nie, staan dan op, neem jou kinders en kom saam met ons na ons tuin; julle sal in ons pragtige land woon en julle sal rus van al hierdie moeite wat jy en jou kinders nou dra.” 19 Maar toe Jered hierdie toespraak van die ouderling hoor, het hy hom verwonder; en hy het heen en weer gegaan, maar op daardie oomblik het hy nie een van sy kinders gevind nie. 20 Toe antwoord hy en sê vir die oudste: “Waarom het julle julle tot vandag toe verberg?” 21 En die oudste het geantwoord: “As jou vader dit nie vir ons gesê het nie, sou ons dit nie geweet het nie.” 22 Toe het Jered geglo dat sy woorde waar was.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
23 Toe sê daardie ouderling vir Jered: “Waarom het jy omgedraai, so en so?” En hy het gesê: “Ek het een van my kinders gesoek om hom te vertel van my vaart saam met jou, en van hulle afkoms na diegene oor wie jy met my gepraat het.” 24 Toe die ouderling Jered se voorneme hoor, het hy vir hom gesê: “Laat daardie voorneme nou staan, en kom saam met ons; jy sal ons land sien; as die land waarin ons woon jou behaag, sal ons en jy hierheen terugkeer en jou gesin saam met ons neem. Maar as ons land jou nie behaag nie, sal jy na jou eie plek terugkeer.” 25 En die ouderling het Jered aangespoor om te gaan voordat een van sy kinders hom anders sou raad gee. 26 Jered het toe uit die grot gekom en saam met hulle gegaan, en tussen hulle. En hulle het hom getroos totdat hulle by die top van die berg van die seuns van Kain gekom het. 27 Toe sê die ouderling vir een van sy metgeselle: “Ons het iets by die ingang van die grot vergeet, en dit is die gekose kledingstuk wat ons gebring het om Jered mee te beklee.” 28 Toe sê hy vir een van hulle: “Gaan terug, jy, iemand; en ons sal hier vir jou wag totdat jy terugkom. Dan sal ons Jered aantrek en hy sal soos ons wees, goed, aantreklik en geskik om saam met ons na ons land te kom.” 29 Toe het daardie een teruggegaan. 30 Maar toe hy 'n entjie weg was, roep die ouderling hom en sê vir hom: “Wag totdat ek opkom en met jou praat.” 31 Toe staan hy stil, en die ouderling het na hom toe gegaan en vir hom gesê: “Een ding het ons by die grot vergeet, dit is om die lamp wat daarin brand, bo die lyke wat daarin is, uit te blus. Kom dan gou terug na ons toe.” 32 Daardie een het gegaan, en die oudste het teruggekom na sy makkers en na Jered. En hulle het van die berg af gekom, en Jered saam met hulle; en hulle het by 'n fontein van water gebly, naby die huise van die kinders van Kain, en vir hul metgesel gewag totdat hy die kleed vir Jered gebring het. 33 Hy wat toe teruggegaan het na die grot, het die lamp uitgeblus en na hulle gekom en 'n spook saamgebring en dit vir hulle gewys. En toe Jared dit sien, het hy hom verwonder oor die skoonheid en grasie daarvan, en hy het hom in sy hart verbly in die geloof dat dit alles waar was. 34 Terwyl hulle daar gebly het, het drie van hulle in die huise van die seuns van Kain gegaan en vir hulle gesê: “Bring vir ons vandag kos by die fontein, sodat ons en ons vriende kan eet.” 35 Maar toe die seuns van Kain hulle sien, het hulle hulle oor hulle verwonder en gedink: “Hulle is pragtig om na te kyk, en soos ons nog nooit tevore gesien het nie.” Toe het hulle opgestaan en saam met hulle na die fontein van water gegaan om hulle metgeselle te sien. 36 Hulle het hulle so aantreklik gevind dat hulle hardop oor hul plekke geroep het dat ander bymekaarkom en na hierdie pragtige wesens moet kyk. Toe het hulle mans en vroue om hulle vergader. 37 Toe sê die oudste vir hulle: “Ons is vreemdelinge in julle land. Bring vir ons lekker kos en drank, julle en julle vroue, sodat ons onsself by julle kan verkwik.” 38 Toe daardie manne hierdie woorde van die ouderling hoor, het elkeen van Kain se seuns sy vrou gebring, en 'n ander het sy dogter gebring, en so het baie vroue na hulle
gekom; elkeen het Jered óf namens homself óf namens sy vrou aangespreek; almal gelyk. 39 Maar toe Jered sien wat hulle doen, het sy siel homself van hulle losgeruk; hy wou nie van hulle kos of hulle drank proe nie. 40 Die ouderling het 'n wenk gesien toe hy homself van hulle losruk en vir hom gesê het: "Moenie treurig wees nie; ek is die groot ouderling, soos jy my sal sien doen, doen jouself net so." 41 Toe sprei hy sy hande uit en neem een van die vroue, en vyf van sy metgeselle het dieselfde voor Jered gedoen, sodat hy sou doen soos hulle gedoen het. 42 Maar toe Jered sien hoe hulle skande pleeg, het hy geween en in sy gedagtes gesê: My vaders het nog nooit so iets gedoen nie. 43 Toe het hy sy hande uitgebrei en met 'n vurige hart en met baie geween gebid, en God gesmeek om hom uit hulle hande te verlos. 44 Skaars het Jered begin bid, toe vlug die ouderling saam met sy metgeselle; want hulle kon nie in 'n plek van gebed bly nie. 45 Toe draai Jered om, maar kon hulle nie sien nie, maar hy het homself tussen die kinders van Kain bevind. 46 Toe het hy geween en gesê: “O God, vernietig my nie met hierdie ras waaroor my vaders my gewaarsku het nie; want nou, o my Here God, het ek gedink dat diegene wat aan my verskyn het, my vaders was; maar ek het ontdek dat hulle duiwels was, wat my deur hierdie pragtige verskyning verlei het, totdat ek hulle geglo het. 47 “Maar nou vra ek U, o God, om my te verlos van hierdie ras, onder wie ek nou vertoef, soos U my van daardie duiwels verlos het. Stuur u engel om my uit hulle midde te trek, want ek het self nie die mag om uit hulle midde te ontsnap nie.” 48 Toe Jered sy gebed voltooi het, het God sy engel tussen hulle gestuur, wat Jered geneem en hom op die berg gesit het, en hom die weg gewys het, hom raad gegee het, en toe van hom weggegaan het. HOOFSTUK 18 1 Die kinders van Jered was gewoond om hom uur na uur te besoek om sy seën te ontvang en sy raad te vra vir alles wat hulle gedoen het; en wanneer hy 'n werk gehad het om te doen, het hulle dit vir hom gedoen. 2 Maar hierdie keer toe hulle die grot binnegegaan het, het hulle nie vir Jered gevind nie, maar hulle het die lamp uitgeblus en die liggame van die vaders rondgegooi gevind, en stemme het deur die krag van God van hulle gekom wat gesê het: “Satan het ons seun in 'n verskyning bedrieg en hom wou vernietig, soos hy ons seun Kain vernietig het.” 3 Hulle het ook gesê: “Here, God van hemel en aarde, verlos ons seun uit die hand van Satan, wat 'n groot en valse verskyning voor Hom gemaak het.” Hulle het ook oor ander sake gepraat, deur die krag van God. 4 Maar toe die kinders van Jered hierdie stemme hoor, het hulle gevrees en oor hulle vader gaan ween; want hulle het nie geweet wat hom oorgekom het nie. 5 En hulle het daardie dag oor hom geween tot sonsondergang.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
6 Toe kom Jered met 'n treurige aangesig, ellendig in gees en liggaam, en bedroef omdat hy van die liggame van sy vaders geskei is. 7 Maar toe hy nader aan die grot kom, het sy kinders hom gesien en na die grot gehaas en aan sy nek gehang, terwyl hulle huil en vir hom sê: “O vader, waar was u, en waarom het u ons verlaat soos u nie gewoond was om te doen nie?” En weer: “O vader, toe u verdwyn het, het die lamp oor die liggame van ons vaders uitgegaan, die liggame is rondgegooi, en stemme het van hulle af gekom.” 8 Toe Jered dit hoor, was hy jammer en het hy die grot binnegegaan; en daar het hy die liggame rondgegooi gevind, die lamp uitgedoof, en die vaders self wat gebid het vir sy verlossing uit die hand van Satan. 9 Toe val Jered op die liggame neer en omhels hulle, en sê: “O my vaders, deur julle voorbidding, laat God my verlos uit die hand van Satan! En ek smeek julle, sal God vra om my te bewaar en my van Hom te bewaar tot die dag van my dood.” 10 Toe het al die stemme opgehou behalwe die stem van ons vader Adam, wat met Jered gespreek het deur die krag van God, net soos 'n mens met sy medemens sou praat, en gesê het: "O Jered, my seun, offer gawes aan God omdat Hy jou uit die hand van Satan verlos het; en wanneer jy daardie offerandes bring, laat dit so wees dat jy hulle offer op die altaar waarop ek geoffer het. Pasop dan ook vir Satan; want hy het my baie keer mislei met sy verskynings, en wou my vernietig, maar God het my uit sy hand verlos." 11 “Beveel jou volk om op hul hoede te wees teen hom; en hou nooit op om gawes aan God te offer nie.” 12 Toe het die stem van Adam ook stil geword; en Jered en sy kinders het hieroor gewonder. Toe het hulle die liggame neergelê soos hulle aanvanklik was; en Jered en sy kinders het daardie hele nag tot dagbreek gebid. 13 Toe het Jered 'n offer gebring en dit op die altaar geoffer, soos Adam hom beveel het. En terwyl hy na die altaar opgegaan het, het hy tot God gebid om genade en om vergifnis van sy sonde, aangaande die lamp wat uitgaan. 14 Toe verskyn God aan Jered op die altaar en seën hom en sy kinders, en aanvaar hulle offerandes; en beveel Jared om van die heilige vuur van die altaar te neem, en daarmee die lamp aan te steek wat lig op die liggaam van Adam gewerp het. HOOFSTUK 19 1 Toe het God weer aan hom die belofte geopenbaar wat Hy aan Adam gemaak het; Hy het aan hom die 5500 jaar verduidelik en aan hom die verborgenheid van Sy koms na die aarde geopenbaar. 2 En God het vir Jered gesê: “Wat die vuur betref wat jy van die altaar geneem het om die lamp mee aan te steek, laat dit by jou bly om lig aan die liggame te gee; en laat dit nie uit die grot kom totdat die liggaam van Adam daaruit kom nie. 3 Maar, o Jered, sorg vir die vuur, sodat dit helder brand in die lamp; moenie weer uit die grot gaan voordat jy 'n bevel ontvang deur 'n visioen, en nie in 'n verskyning nie, wanneer dit deur jou gesien word. 4 “Beveel dan u volk weer om nie met die kinders van Kain gemeenskap te hê nie en om nie hulle weë te leer nie;
want Ek is God wat nie haat en werke van ongeregtigheid liefhet nie.” 5 God het ook baie ander gebooie aan Jered gegee en hom geseën. En toe het Hy sy Woord van hom teruggetrek. 6 Toe het Jered nader gekom met sy kinders, vuur geneem en na die grot afgekom en die lamp voor die liggaam van Adam aangesteek; en hy het sy volk gebooie gegee soos God hom beveel het om te doen. 7 Hierdie teken het met Jered gebeur aan die einde van sy vierhonderd-en-vyftigste jaar; soos ook baie ander wonders, teken ons nie op nie. Maar ons teken slegs hierdie een op ter wille van kortheid, en om nie ons verhaal te verleng nie. 8 En Jered het tagtig jaar lank sy kinders geleer; maar daarna het hulle begin om die gebooie wat Hy hulle gegee het, te oortree, en baie dinge te doen sonder sy raad. Hulle het begin om van die Heilige Berg af te gaan, een na die ander, en om met die kinders van Kain te meng, in vuil geselskap. 9 Nou, die rede waarom die kinders van Jered die Heilige Berg afgeklim het, is dit wat ons nou aan julle sal openbaar. HOOFSTUK 20 1 Nadat Kain afgegaan het na die land van donker grond, en sy kinders daarin vermeerder het, was daar een van hulle, wie se naam Genun was, die seun van Lameg die blinde, wat Kain doodgeslaan het. 2 Maar wat hierdie Genun betref, Satan het in hom in sy kinderjare gekom; en hy het allerhande trompette en horings en snaarinstrumente, simbale en harpe en liere en harpe en fluite gemaak; en hy het te alle tye en op elke uur daarop gespeel. 3 En toe hy op hulle gespeel het, het Satan in hulle gekom, sodat uit hulle midde pragtige en soete klanke gehoor is wat die hart verower het. 4 Toe het hy groepe op groepe bymekaargemaak om daarop te speel; en toe hulle gespeel het, het dit die kinders van Kain welgevallig, wat hulleself met sonde onder mekaar aangevuur het, en soos met vuur gebrand het; terwyl Satan hulle harte, een met mekaar, aangevuur het en wellus onder hulle vermeerder het. 5 Satan het Genun ook geleer om sterk drank uit die land te bring; en hierdie Genun het groepe op groepe in drankhuise bymekaargebring; en allerhande vrugte en blomme in hulle hande gebring; en hulle het saam gedrink. 6 So het hierdie Genun sonde buitengewoon vermeerder; hy het ook met trots opgetree en die kinders van Kain geleer om allerhande grofste goddeloosheid te pleeg, wat hulle nie geken het nie; en hulle tot menigvuldige dade aangestel wat hulle voorheen nie geken het nie. 7 Toe Satan sien dat hulle aan Genun toegegee het en na hom geluister het in alles wat hy vir hulle gesê het, het hy hom baie verheug en Genun se begrip vermeerder totdat hy yster geneem en daarmee oorlogswapens gemaak het. 8 Toe hulle dronk was, het haat en moord onder hulle toegeneem; die een het die ander geweld aangewend om hom kwaad te leer, deur sy kinders te neem en hulle voor sy aangesig te verontreinig. 9 En toe manne sien dat hulle oorwin is, en ander sien wat nie oorweldig is nie, het diegene wat verslaan is na Genun gekom, by hom skuiling gesoek, en hy het hulle sy bondgenote gemaak.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
10 Toe het die sonde onder hulle baie toegeneem, totdat 'n man met sy eie suster, of dogter, of moeder, en ander getrou het, of met die dogter van sy vader se suster, sodat daar geen onderskeid meer in verwantskap was nie, en hulle nie meer geweet het wat ongeregtigheid is nie; maar het goddeloos gehandel, en die aarde is met sonde besoedel, en hulle het God die Regter, wat hulle geskep het, vertoorn. 11 Maar Genun het groepe op groepe bymekaargemaak wat op horings en op al die ander instrumente wat ons reeds genoem het, aan die voet van die Heilige Berg gespeel het; en hulle het dit gedoen sodat die kinders van Set wat op die Heilige Berg was, dit sou hoor. 12 Maar toe die kinders van Set die geraas hoor, het hulle verwonderd geraak en in groepe gekom en bo-op die berg gaan staan om na diegene onder te kyk; en so het hulle 'n hele jaar lank gedoen. 13 Toe Genun aan die einde van daardie jaar sien dat hulle bietjie vir bietjie tot hom gewen word, het Satan in hom ingevaar en hom geleer om kleurstowwe vir klere van verskillende patrone te maak, en hom laat verstaan hoe om bloedrooi en pers te kleur en wat nog meer. 14 En die seuns van Kain wat dit alles gedoen het, en geskitter het in skoonheid en pragtige klere, het aan die voet van die berg in prag bymekaargekom, met horings en pragtige klere, en perdewedrenne, en allerhande gruwels gepleeg. 15 Intussen het die kinders van Set, wat op die Heilige Berg was, gebid en God geprys in die plek van die leërskare engele wat geval het; daarom het God hulle "engele" genoem, omdat Hy baie oor hulle gejuig het. 16 Maar hierna het hulle nie meer Sy gebod nagekom nie, en ook nie die belofte wat Hy aan hulle vaders gemaak het, nagekom nie; maar hulle het ontspan van hulle vas en gebed, en van die raad van Jered, hulle vader. En hulle het aangehou om op die top van die berg bymekaar te kom om na die kinders van Kain te kyk, van oggend tot aand, en na wat hulle gedoen het, na hulle pragtige klere en ornamente. 17 Toe kyk die kinders van Kain van onder af op en sien die kinders van Set in skares op die top van die berg staan; en hulle het na hulle geroep om na hulle af te kom. 18 Maar die kinders van Set het van bo af vir hulle gesê: “Ons ken nie die weg nie.” Toe het Genun, die seun van Lameg, hulle hoor sê dat hulle nie die weg ken nie, en hy het homself daaroor bekommer hoe hy hulle sou laat val. 19 Toe verskyn Satan in die nag aan hom en sê: “Daar is geen manier vir hulle om van die berg af te kom waarop hulle woon nie; maar wanneer hulle môre kom, sê vir hulle: Kom na die westekant van die berg; daar sal julle die pad van 'n waterstroom vind wat na die voet van die berg afvloei, tussen twee heuwels; kom so af na ons toe.” 20 Toe dit dag word, het Genun die horings geblaas en die tromme onder die berg geslaan, soos hy gewoond was. Die kinders van Set het dit gehoor en gekom soos hulle gewoond was. 21 Toe sê Genun vir hulle van onder af: “Gaan na die westekant van die berg, daar sal julle die pad vind om af te kom.” 22 Maar toe die kinders van Set hierdie woorde van hom hoor, het hulle teruggegaan na die grot na Jered om hom alles te vertel wat hulle gehoor het. 23 Toe Jered dit hoor, was hy bedroef; want hy het geweet dat hulle sy raad sou oortree.
24 Hierna het honderd man van die kinders van Set bymekaargekom en vir mekaar gesê: “Kom, laat ons afgaan na die kinders van Kain, en kyk wat hulle doen, en onsself saam met hulle vermaak.” 25 Maar toe Jered dit van die honderd man hoor, was sy siel ontroer en sy hart bedroef. Hy het toe met groot ywer opgestaan en tussen hulle gestaan en hulle by die bloed van Abel die Regverdige gesweer: "Laat niemand van julle van hierdie heilige en suiwer berg afgaan nie, waarin ons vaders beveel het om te woon." 26 Maar toe Jered sien dat hulle sy woorde nie aanvaar nie, het hy vir hulle gesê: “O my goeie en onskuldige en heilige kinders, weet dat wanneer julle van hierdie heilige berg afdaal, God julle nie sal toelaat om weer daarna terug te keer nie.” 27 Hy het hulle weer besweer en gesê: “Ek besweer by die dood van ons vader Adam en by die bloed van Abel, Set, Enos, Kenan en Mahalalel dat julle na My sal luister en nie van hierdie heilige berg afkom nie; want die oomblik as julle dit verlaat, sal julle rus van die lewe en van barmhartigheid hê; en julle sal nie meer kinders van God genoem word nie, maar kinders van die duiwel.” 28 Maar hulle wou nie na sy woorde luister nie. 29 Henog was in daardie tyd reeds groot en ywerig vir God, en hy het opgestaan en gesê: “Luister na my, seuns van Set, klein en groot – wanneer julle die gebod van ons vaders oortree en van hierdie heilige berg afdaal – julle sal nooit weer hierheen kom vir ewig nie.” 30 Maar hulle het teen Henog in opstand gekom en wou nie na sy woorde luister nie, maar het van die Heilige Berg afgegaan. 31 En toe hulle na die dogters van Kain gekyk het, na hulle pragtige figure, en na hulle hande en voete wat met kleur geverf was, en versiersels op hulle gesigte getatoeëer het, het die vuur van sonde in hulle aangesteek. 32 Toe het Satan hulle baie mooi laat lyk voor die seuns van Set, net soos hy ook die seuns van Set van die mooiste laat lyk het in die oë van die dogters van Kain, sodat die dogters van Kain die seuns van Set soos roofdiere begeer het, en die seuns van Set die dogters van Kain, totdat hulle gruwel met hulle gepleeg het. 33 Maar nadat hulle so in hierdie onreinheid verval het, het hulle teruggekeer met die pad waarmee hulle gekom het, en probeer om die Heilige Berg te bestyg. Maar hulle kon nie, want die klippe van daardie heilige berg was van vuur wat voor hulle geflits het, en daarom kon hulle nie weer opklim nie. 34 En God was toornig op hulle, en het berou oor hulle gehad omdat hulle van heerlikheid neergedaal het, en daardeur hul eie reinheid of onskuld verloor of versaak het, en in die besoedeling van sonde geval het. 35 Toe het God Sy Woord aan Jered gestuur en gesê: “Hierdie kinders van jou, wat jy ‘My kinders’ genoem het – kyk, hulle het My gebod oortree en het neergedaal na die woning van verderf en sonde. Stuur ’n boodskapper na die wat oorbly, sodat hulle nie ondergaan en verlore gaan nie.” 36 Toe het Jered voor die Here geween en Hom om genade en vergifnis gevra. Maar hy het gewens dat sy siel van sy liggaam moes wyk, eerder as om hierdie woorde van God te hoor oor die afkoms van sy kinders van die Heilige Berg.
Die Tweede Boek van Adam en Eva
37 Maar hy het God se bevel gevolg en vir hulle gepreek om nie van daardie heilige berg af te gaan nie, en om nie gemeenskap te hê met die kinders van Kain nie. 38 Maar hulle het nie op sy boodskap geluister nie en wou nie na sy raad luister nie. HOOFSTUK 21 1 Hierna het 'n ander groep bymekaargekom, en hulle het gegaan om na hul broers om te sien; maar hulle het net so goed omgekom soos hulle. En so was dit, groep na groep, totdat net 'n paar van hulle oorgebly het. 2 Toe het Jered van droefheid siek geword, en sy siekte was so erg dat die dag van sy dood nader gekom het. 3 Toe het hy Henog, sy oudste seun, en Metusalag, Henog se seun, en Lameg, die seun van Metusalag, en Noag, die seun van Lameg, geroep. 4 En toe hulle by Hom kom, het Hy oor hulle gebid en hulle geseën en vir hulle gesê: “Julle is regverdige, onskuldige seuns; moenie van hierdie heilige berg afkom nie; want kyk, julle kinders en julle kindskinders het van hierdie heilige berg afgegaan en hulleself van hierdie heilige berg vervreem deur hulle afskuwelike wellus en oortreding van God se gebod. 5 “Maar ek weet deur die krag van God dat Hy julle nie op hierdie heilige berg sal verlaat nie, omdat julle kinders sy gebod en dié van ons vaders, wat ons van hulle ontvang het, oortree het. 6 “Maar, o my seuns, God sal julle na ’n vreemde land neem, en julle sal nooit weer terugkeer om hierdie tuin en hierdie heilige berg met julle oë te aanskou nie. 7 "Daarom, o my seuns, rig julle harte op julleself en onderhou die gebod van God wat met julle is. En wanneer julle van hierdie heilige berg af gaan na 'n vreemde land wat julle nie ken nie, neem die liggaam van ons vader Adam saam met julle, en daarmee saam hierdie drie kosbare geskenke en offerandes, naamlik die goud, die wierook en die mirre; en laat hulle wees op die plek waar die liggaam van ons vader Adam sal lê." 8 "En aan hom van julle wat oorbly, o my seuns, sal die Woord van God kom, en wanneer hy uit hierdie land vertrek, sal hy die liggaam van ons vader Adam saamneem en dit in die middel van die aarde lê, die plek waar verlossing bewerkstellig sal word." 9 Toe sê Noag vir hom: “Wie van ons sal oorbly?” 10 En Jered het geantwoord: “Jy is die een wat oorbly. En jy moet die liggaam van ons vader Adam uit die grot neem en dit by jou in die ark plaas wanneer die vloed kom.” 11 "En jou seun Sem, wat uit jou lendene sal voortkom, hy sal die liggaam van ons vader Adam lê in die middel van die aarde, op die plek waar verlossing sal kom." 12 Toe draai Jered na sy seun Henog en sê vir hom: “Jy, my seun, bly in hierdie grot en dien ywerig voor die liggaam van ons vader Adam al die dae van jou lewe; en voed jou volk in geregtigheid en onskuld.” 13 En Jered het nie meer gesê nie. Sy hande was los, sy oë toe, en hy het in rus gegaan soos sy vaders. Sy dood het plaasgevind in die driehonderd-en-sestigste jaar van Noag, en in die negehonderd-nege-en-tagtigste jaar van sy eie lewe; op die twaalfde van Takhsas op 'n Vrydag.
14 Maar toe Jered sterf, het trane oor sy gesig gestroom vanweë sy groot droefheid oor die kinders van Set, wat in sy dae geval het. 15 Toe het Henog, Metusalag, Lameg en Noag, hierdie vier, oor hom geween en hom sorgvuldig gebalsem en hom in die Skatgrot neergelê. Toe het hulle opgestaan en veertig dae lank oor hom getreur. 16 En toe hierdie dae van rou verby was, het Henog, Metusalag, Lameg en Noag in hartseer gebly, omdat hulle vader van hulle weggegaan het, en hulle het hom nie meer gesien nie. HOOFSTUK 22 1 Maar Henog het die gebod van sy vader Jered onderhou en aangehou om in die grot te dien. 2 Dit is hierdie Henog met wie baie wonders gebeur het, en wat ook 'n beroemde boek geskryf het; maar daardie wonders mag nie op hierdie plek vertel word nie. 3 Toe hierna het die kinders van Set afgedwaal en geval, hulle, hulle kinders en hulle vrouens. En toe Henog, Metusalag, Lameg en Noag hulle sien, het hulle harte gely as gevolg van hulle val in twyfel vol ongeloof; en hulle het geween en God se genade gesoek om hulle te bewaar en hulle uit daardie goddelose geslag te lei. 4 Henog het driehonderd-vyf-en-tagtig jaar lank in sy bediening voor die Here voortgegaan, en aan die einde van daardie tyd het hy deur die genade van God bewus geword dat God van plan was om hom van die aarde te verwyder. 5 Toe sê hy vir sy seun: “O my seun, ek weet dat God van voorneme is om die waters van die Vloed oor die aarde te bring en ons skepping te vernietig. 6 “En julle is die laaste heersers oor hierdie volk op hierdie berg; want ek weet dat daar nie een van julle oor sal bly om kinders te verwek op hierdie heilige berg nie; en ook sal geeneen van julle oor die kinders van sy volk heers nie; en ook sal geen groot menigte van julle op hierdie berg oorbly nie.” 7 Henog het ook vir hulle gesê: “Waak oor julle siele en hou vas aan julle vrees vir God en aan julle diens aan Hom, en aanbid Hom in opregte geloof en dien Hom in geregtigheid, onskuld en oordeel, in berou en ook in reinheid.” 8 Toe Henog sy gebooie aan hulle voltooi het, het God hom van daardie berg na die land van die lewe vervoer, na die wonings van die regverdiges en die uitverkorenes, die woning van die Paradys van vreugde, in lig wat tot die hemel reik; lig wat buite die lig van hierdie wêreld is; want dit is die lig van God wat die hele wêreld vul, maar wat geen plek kan bevat nie. 9 Omdat Henog dus in die lig van God was, was hy buite bereik van die dood; totdat God hom wou laat sterf. 10 Nie een van ons vaders of hulle kinders het op daardie heilige berg oorgebly nie, behalwe daardie drie, Metusalag, Lameg en Noag. Want al die ander het van die berg afgegaan en saam met die kinders van Kain in sonde geval. Daarom is hulle daardie berg verbied, en niemand het daarop oorgebly behalwe daardie drie manne nie.