HARDT
STARTSCHOT
Ze stond op de baan. De benen trilden van de spanning, ze wist niet wat komen zou. Ze keek naar links en rechts en rook de angst van de tegenstanders terwijl het startschot klonk.
Het was het begin van de herfst, nu toch wat anders. Ze begon aan een nieuw hoofdstuk: de politie
De eerste zes maanden moest ze een andere spier gebruiken dan dat ze gewend was, haar hersenspier. De theorie vloog haar om de oren, daarna mocht ze de praktijk in Ze was erg enthousiast.
Toen kreeg ze te horen dat ze de straat op mocht, ze werd begeleid door een ervaren buddy.
De eerste week op straat was anders dan verwacht, ze werd alleen maar aangekeken door iedereen. De blikken galmden over de straten We stapten in de auto en gelijk was het raak, de allereerste echte spoedmelding. De koplampen gingen aan en ze waren onderweg, de spanning was om te snijden Op hoge snelheid raasden we door de straten. Ze keek naar haar buddy, die zat er kalmpjes bij, die had de ervaring. De adrenaline stroomde door Jips lichaam, zoals oud vertrouwd Ze kwamen aan
Een doodnormaal huis in een doorsnee straatje. De collega’s waren al hard aan het werk met het reanimeren van het slachtoffer. Jip stond met haar paar weken werkervaring in de woonkamer van een vreemde, machteloos
Ze wilde ondanks dat gevoel toch iets betekenen In de koude stille nacht zette ze de straat af, de dood viel. Ze wist toen nog niet dat dit niet haar enige reanimatie zou zijn in deze week.
In diezelfde stille nacht keerden we terug naar het bureau. Gelukkig stonden daar collega’s voor ons klaar om ons na zo’n incident toch een veilig gevoel te geven We sloten af met een drankje en een praatje en gingen daarna weer helemaal leeg naar huis
Ze denkt terug aan haar andere overwinningen, maar deze keer op het kunstgras. De medailles om haar nek. Het politiewerk is heel anders, maar precies wat ze had verwacht. Ze is zeker blij met haar keuze
‘DE EERSTE WEEK OP STRAAT WAS ANDERS DAN VERWACHT, ZE WERD
ALLEEN MAAR AANGEKEKEN
DOOR IEDEREEN.’
DE KOUDE KOFFIE..
zaterdag 13 april 2014, het koffie apparaat stond al aan voor René zijn 4de koffie van de ochtend.
Iedereen op het bureau was aan het kletsen en de sirenes stonden voor nu nog uit. Totdat er op het bureau een heftige melding binnen kwam Via de porto hoorde ze dat er een jongetje van 2 vermist is Iedereen kwam gelijk in actie, de lucht was zwaar door de hevige spanning. De melding was binnen handbereik dus René trok een sprintje die kant op en sirenes achtervolgde.
René had geen idee wat hij zou aantreffen en was erg alert.
Toen ze bij de ouders aan kwamen bleek dat het jongetje was weggelopen via de achtertuin terwijl de ouders van het jongetje bezig waren in de tuin
De ouders waren hopeloos en hadden geen idee hoe ze verder moesten. De ouders rekende op de hulpverleners want de tijd tikte door en iedereen wou dat het kind weer veilig terecht kwam.
René ging met zijn collega in de omgeving van het huis zoeken voor het vermiste jongetje terwijl de tijd in hun nek hijgde. Ze hadden heel de wijk afgezocht
maar geen succes, ze kwamen bij een sloot uit en zagen een plastic zak wat heel onschuldig leek en dus ging de zoektocht verder.
Niet veel later kreeg René over de porto te horen dat het jongetje een luier droeg. Toen dacht hij meteen terug aan wat hij dacht een plastic zak te zijn
René vertrouwde het niet helemaal en ging direct terug naar het water en dook de sloot in.
Hij voelde de spanning opbouwen hoe dichter hij bij de ‘plastic zak ’ kwam. Niets kon hem tegen houden zelfs het koude water niet Hoe dichter bij hij kwam hoe duidelijker het werd dat het geen plastic zak bleef te zijn René zag dat dit het jongetje was en zijn hart schoot in zijn keel Hij trok het jongetje bovenwater en zorgde dat hij zo snel mogelijk terug bij de kant was Eenmaal op het vaste land begon hij gelijk met reanimeren. Er leek geen leven meer in te zitten maar toch bleven René en zijn collega het jongetje afwisselend te reanimeren. René hoorde in de verte de ambulance sirenes luider en luider worden. Toen de ambulance er was namen de ambulance broeders het reanimeren van René over.
Aan de gezichten van de ambulance broeders bleek het slecht nieuws te zijn.
Aan zijn vijfde kop koffie, aan een houten eettafel, in een Utrechtse woonwijk. René moest iets duidelijk maken wat hij geen ouder gunt: een overleden kind Ze hadden er alles aan gedaan. Het is niet gelukt, het was een heftig gesprek voor de ouder maar ook voor René. Hij verliet het huis met opgezwollen rode ogen
De collega’s die betrokken waren werden op non actief gezet en gingen met z’n allen naar het bureau om hun hart te luchten over de heftige gebeurtenis
Bij het ophangen van zijn uniform, het dichttrekken van de deur en het openen van zijn eigen voordeur, laat hij de gebeurtenis achter Zijn uniform is zijn harnas, toch blijft hij mens Zoals hij iedereen aanspoort vooral mens te blijven
‘NIETS KON HEM TEGEN
HOUDEN
ZELFS HET
KOUDE WATER NIET.’
TIJD KAN IEMANDS LEVEN KOSTEN
Het was een duistere avond, vlak voor het eind van onze shift
Het scherm lichtte op, het leek in eerste instantie op een normale melding Tot we eenmaal ter plaatse kwamen, veranderde de situatie al snel…
We kwamen daar aan en zagen de moeder en kinderen buiten staan, de vader: spoorloos?
De vrouw was overstuur. ‘Ja, we hadden hele erge ruzie en nu kom ik m’n huis niet meer in!’
We lopen naar de deur om een poging contact te maken met de man, bonzen we op de deur. Wat er volgde, was een doodse stilte We probeerden de voordeur nog te forceren, maar dat mocht niet baten.
Vervolgens overleggen wij wat we het beste kunnen doen om deze situatie onder controle te krijgen. Vervolgens liepen we naar achteren om via daar de situatie te bekijken. Toen zagen we een beeld dat je als mens liever niet zou willen zien
We schenen het licht naar het donkere moment Toen we door het raam heen met de zaklamp naar binnen schenen, zagen we in eerste instantie niets opvallends. We zagen de lange schaduwen van een bank, een eettafel met theekopjes en een fles drank. Een schaduw werd voor ons heel licht: de lange schaduw van een man, zonder dat we zijn voeten op de vloer zagen
De angst verscheen in de ogen van iedereen, ook bij ons
We moesten dit terugkoppelen aan het bureau: ‘Meneer heeft zichzelf opgehangen’ Reanimatie had geen nut meer, we waren te laat.
Vermoeid en geschrokken keerden we terug naar het bureau Na zo’n melding gaan we in gesprek met collega’s: dit soort beelden zijn op je netvlies gebrand. Toen ik het rapport een paar dagen later teruglas, zag ik dat de aarzeling de snelheid in de weg zat. De man had zichzelf verhangen tussen het moment van ter plaatse komen en het moment dat wij hem daadwerkelijk zagen hangen.
Dit zullen we nooit vergeten; het is een ingrijpende ervaring die we altijd met ons meedragen.
‘TOEN ZAGEN WE EEN BEELD DAT JE ALS MENS LIEVER
NIET ZOU WILLEN ZIEN.’
BLIJF IN LINIE
Wij zaten in de auto, we waren aan het rondrijden, net als elke normale avonddienst. In de auto was het gezellig, we hadden het over de plannen die we hadden voor het weekend.
Wij weten het nog goed, het moment dat de melding binnenkwam: een vechtpartij op een plein met horeca Op dat moment lijkt het iets kleins. Een paar jongeren die ruzie hebben. Iets wat je vaker meemaakt. We waren van plan op ze af te lopen, in de hoop een gesprek met ze te voeren. Maar toen ik daar aankwam, zag ik meteen dat het anders kon lopen. Er stonden een paar jongeren tegenover elkaar, maar terwijl wij erbij kwamen, groeide de groep snel.
Van alle kanten sloten jongeren aan Binnen no-time stonden we tegenover een grote groep. Een collega van mij werd direct uitgescholden Ik zag dat hij er klaar voor was om die jongen meteen aan te houden. Maar ik wist: als we dat nu doen, escaleert het. We vroegen om versterking. De groep stond al op scherp en beschermde elkaar Als wij er één uithalen, krijgen we de rest over ons heen
‘Blijf in linie’, zei ik tegen mijn collega’s Dat is het belangrijkste op zo’n moment. Niet iedereen zijn eigen ding laten doen, maar als één geheel blijven werken. Zeker voor de minder ervaren collega’s is dat lastig. Het viel mij op dat ik de meest ervaren agent was in deze situatie: ik zag dat sommigen uit hun rust werden gehaald Ze wilden reageren, voor zichzelf opkomen
Maar juist dan moet je het tegenovergestelde doen
De jongeren kwamen dichterbij. Er werd geschopt, geduwd, geschreeuwd
Ik kreeg van alles naar mijn hoofd. Maar ik deed niets terug
Soms moet je je laten uitschelden om de rust te bewaren Als je meegaat in die emotie, ben je het overzicht kwijt. Ik bleef communiceren Met mijn collega’s, maar ook onderling: wat gebeurt er, waar staan we, wat doen we Blijven luisteren naar elkaar is belangrijk. Ervaring helpt daarbij, je weet wat je moet doen en je kunt anderen daarin meenemen.
Langzaam kregen we meer grip op de situatie. We dreven de groep stap voor stap richting de weg
We bewaarden de rust en bewogen als een lijn
De spanning zakte. Mensen haakten af. Op dat moment grepen we in Met drie of vier collega’s hebben we een paar van de jongens aangehouden. We hebben ze aan een fietsenrek geboeid, zodat we overzicht hielden Daarna zijn we met hen naar het bureau gelopen Op het bureau werd besloten dat ze een bekeuring kregen Het was geen grote actie, maar wel een belangrijke.
Dit soort situaties laten zien waar het echt om draait in mijn werk: blijven communiceren en vertrouwen op elkaar Bovenal: ons werk goed uitvoeren onder druk. Want als je dat verliest, verlies je alles
‘BLIJF IN LINIE’, ZEI IK
TEGEN MIJN COLLEGA’S.’
MIJN GROTE DROOM
Het is 2023, 7 jaar na mijn grote hoogtepunt, de Olympische
Spelen, op mijn afstand de 10 km hardlopen, waar ik helaas 28e werd wegens de dominante
Kenianen. Ik heb een zware blessure opgelopen in mijn achillespees en ik heb besloten te stoppen met het topsportleven.
Ik ga mijn grote droom achterna, de politieacademie Hoe gaat dat voor mij zijn? Kan ik wel goed samenwerken na zolang aan mijzelf te hebben gedacht?
Ik weet van mijzelf dat ik een dominant persoon ben en ik weet dat ik hier nog veel over te leren heb.
Het is 1,5 jaar later. Het is 2024 en ik ga voor het eerst de straten op. Ik heb ondertussen veel geleerd over samenwerken, ik kan wat beter dingen uit handen geven en minder snel de leiding nemen
Toch blijf ik het nog af en toe moeilijk vinden, vooral als ik niks kan doen terwijl ik dat wel had willen doen.
Het was een dinsdagmiddag, ik had dienst en we waren op straat. Er kwam een melding binnen en we moesten iemand buiten heterdaad aanhouden Ik merkte voor het eerst dat ik bewust nadacht over of ik een stap terug moest doen Ik vond het moeilijk, maar ik liet de collega’s het doen en stond zelf op een afstand mee te kijken Ik had gelukkig tijdens mijn dienst twee collega’s die mij veel meenamen in wat we deden en ik mocht ook alles aan ze vragen. Dit is niet iets dat vanzelfsprekend is en als je dat niet hebt, moet je zelf veel uitzoeken.
Over samenwerken gesproken, nu ik zo’n 1,5 jaar bij de politie werk merk ik dat als je op een melding komt alles automatisch gaat, iedereen weet wat ze moeten doen en we gaan aan de slag, het voelt echt als een geoliede machine Je merkt ook al snel als iemand er niet voor de 100% bij is, dan loopt de samenwerking altijd een stuk minder. Het moeilijkste om mee samen te werken is vaak de gezondheidszorg, de belangen liggen daar echt een stuk anders. Als iemand bijvoorbeeld al voor de 8ste keer vandaag een melding heeft van een verward persoon, kan het maar zo zijn dat de gezondheidszorg er niks mee doet omdat zij de noodzaak niet zien Dan is het samenwerken moeilijk, want wij moeten er dan weer heen en het rondt onze melding niet af
Ik heb veel dingen geleerd, iets waarvan ik niet dacht dat ik dit zo goed zou kunnen. Ik heb in de topsport jarenlang aan mijzelf gedacht en altijd mijzelf op één gezet en juist de rest op twee.
De mentale weerbaarheid tijdens een 10 km voelt bijna hetzelfde als een melding waarbij de samenwerking niet loopt, het doorzettingsvermogen van een uitzichtloze marathon voelt bijna hetzelfde als urenlang bij een melding staan waar de gezondheidszorg niks kan en wij ook radeloos zijn met wat we ermee moeten. Dit doorzettingsvermogen helpt mij hier enorm bij en zal ik ook altijd meenemen. De geoliede machine die je hebt tijdens een melding voelt nog net niet hetzelfde als dat ene estafetteteam dat goud wint op een groot toernooi, de blijdschap bij de collega’s als je samen een melding oplost is goud waard
Ik heb tijdens mijn carrière veel dingen overwonnen, van het stoppen met hardlopen wegens een blessure naar elke dag het mooiste beroep op aarde uitvoeren, waarbij ik al mijn talenten kan combineren, dat is meer dan die olympische medaille.
is een publicatie van Politie MDT. Deze uitgave presenteert de gesprekken die studenten van ROC Midden d l d h bb d li i
Met dank aan:
Alle vertellers voor het delen van hun verhalen en de docenten voor de leuke samenwerking
Meer weten?
Ga naar www.tinofable.nl
Copyright © 2026 HUMINT Solutions
