Krant November 2023 ORO jubileum feestdag De mens achter de danser
EEN ZONDAG MIDDAG BULGAARS
WIE GAAT ER MEE NAAR ENGELAND VAREN?
Dans vandaag! en herhaal het elke morgen !!
Klederdrachten Zeeland, Zuid Beveland Uitgegeven door Frans Buffa & Zonen Te Amsterdam
Het voorafje. Deze vaste rubriek van de Oro-krant schrijf ik altijd als laatste bijdrage. Het heeft zoiets als: Alles overziende wil ik dit nog even kwijt. Ik betrap me erop dat de toonzetting vaak sterk onderhevig is aan stemmingen die op hun beurt weer beïnvloed worden door wat er in je persoonlijk leven speelt met ups en downs en andersom: wat er in de wereld gebeurt. Het is een beetje net als bij verkiezingen: De uitslag wordt nogal eens beïnvloed door plotselinge gebeurtenissen tijdens de laatste dagen ervoor. Zo kan ik me momenteel niet losmaken van de situatie in Israël en Gaza. Gelukkig heb ik geen beelden hoeven zien (kunnen zien) van de verschrikkelijke moordpartijen bij de inval van Hamas op 7 oktober. De afgelopen zondag in het programma Buitenhof zag ik wel de foto die Ahmet Polat toonde van de moeder met haar gestorven kind intens verstrengeld. Terwijl ik dit zit te schrijven zie ik de verslaggever van Al Jazeera, die op reportage zijnde geconfronteerd wordt met het bombardement waarbij vrouw, zoon en kleinkind omkomen; alles close up in beeld; het intense verdriet….. Op het andere net verliest AZ met 4-1 thuis van Aston Villa. Dat zou ik onder normale omstandigheden best een beetje erg hebben gevonden. Het doet me nu helemaal niets. Hebben jullie ook dat gevoel van machteloosheid of ben je in staat je schouders op te halen, het geweld en verdriet ter zelfbescherming van je af te laten glijden? Ik pak soms, om even tot rust te komen, de beschouwingen van de Vlaamse psychiater Dirk de Wachter. In zijn boek “Vertroostingen” toont hij zich aanhanger van de Franse filosoof Levinas die spreekt over troost vinden in “het kleine goede”. Dat is de medemens. De verbinding met de ander: de glimlach, een hand, een schouderklop. Genieten van ogenschijnlijk kleine dingen die je met elkaar beleeft. Hoewel in de ogen van ons Oro-bestuur het jubileum een geweldig groot “ding” is op de schaal van onze werelddanshobby, het behoort tot het “kleine goede” waar we als dansliefhebbers en volksmuziekliefhebbers met elkaar van genieten en nog lang op kunnen terugkijken. Laat dit alles een buffer zijn ter bescherming van de infiltraties van geweld en verdriet die dagelijks onze huiskamers binnenkomen. En verder hebben we onze onschuldige bezigheden als de Algemene Ledenvergadering (KOMEN ALSJEBLIEFT!) gevolgd door de instuif op 25 november. Het is temidden van het grote en verschrikkelijke wereldnieuws klein en goed. Evert Holterman, voorzitter
Dat is best wel een gewetensvraag als je snel zeeziek bent. Maar, omdat er in Yorkshire elk jaar tijdens Bank Holiday* een superleuk klein Scandinavisch festival wordt georganiseerd, namen we ook dit voorjaar weer vol goede moed de boot van Hoek van Holland naar Harwich. Gelukkig was de zee zeer kalm. Begin februari zaten we al op het vinkentouw om ons op te geven zodra de inschrijving werd geopend. Dat was maar goed ook want, net als vorig jaar, was “Scandimoot“ binnen een aantal uren geheel uitverkocht. Ze hadden dan ook weer een aantal top muzikanten en docenten uitgenodigd. En, als we dan toch aan de overkant zijn, knopen we er meteen een paar weken vakantie aan vast. Gewapend met een tijdelijk lidmaatschap van de National Trust hebben we tal van landhuizen, tuinen en industrieel erfgoed bezocht. Te beginnen met Flatford, het dorp van de schilder Constable. Daar waren we al om zeven uur ’s morgens doordat we om 6.30 van de boot af reden. Het was nagenoeg uitgestorven maar had daardoor ook een bijzondere sfeer. Een mooie kans om hier “even” een tekening te maken. Tijdens Scandimoot leerden we van Håkon en Ami Dregelid een dans uit het westen van Noorwegen: de “Vossestrand springar.” Håkon is daar geboren en getogen en Ami is docent dans aan het “Erik Sahlström
Institutet” in Tobo (Uppland), een gerenommeerde school voor traditionele muziek en dans. Ami staat bekend om het feit dat ze haar leerlingen héél véél laat lopen en dat wilden we nu ook zelf wel eens ervaren. Ondanks onze scepsis daarover moeten we erkennen dat het heel nuttig was. Op de terugreis konden we nog een weekend met Franse dans en muziek meepikken in Hadleigh, een stadje niet zo ver van Harwich. Ook daar waren we, net als in Yorkshire, de enige buitenlanders. Al met al hadden we de smaak zo te pakken dat we eind augustus opnieuw naar de UK afreisden. Dit keer naar “Summer days” op Kinnersley Castle in Herefordshire, vlak bij de grens met Wales. Dit festival is een mix van Zweedse en Franse dans en muziek. Maar daarover een andere keer. NB.Van Coronation Day merkten we niet zo veel, her en der wat vlaggetjes en….. het was heerlijk rustig op het landgoed dat we die dag bezochten. Bert en Greetje *Bank Holidays zijn nationale vrije dagen in het Verenigd Koninkrijk en Ierland. De naam is ontleend aan de gewoonte van de Bank of England om geen zaken te doen op sommige religieuze feestdagen.
Een zondagmiddag Bulgaars Het Oro-bestuur streeft ernaar een zo gevarieerd mogelijk dansaanbod te realiseren. Naast de gewone wekelijkse cursusmomenten een aantal instuiven, pak weg 5 à 6 per seizoen, waarvan de helft met live-orkest. Die noemen we geen instuif maar bal. Het is maar dat je de terminologie onthoudt (!). En daarnaast - meestal op aandringen van enkele “verwoede” dansers een workshop, bijv. Roemeens, Israëlisch, Albanees met een speciale gastinstructeur. Op zondagmiddag 29 oktober mochten we Jaap Leegwater, specialist en autoriteit op het gebied van Bulgaarse dans en volksmuziek verwelkomen, begeleid door zijn vaste compaan, accordeonist Jan Wollring.
Jaap Leegwater en Jan Wollring Als bestuur ervaren we de organisatie van een speciale workshop altijd een beetje als een (financieel) risico. Zijn de leden er qua aantal voldoende voor te porren? Hoe zal de respons zijn van buiten Oro? Immers, je hebt een contract met de ingehuurde dansleider en in dit geval ook nog een muzikant, de kosten van de besproken zaal enz. Soms heb je nog maar een paar aanmeldingen op het moment van de dead-line van het contract en staan we voor de beslissing: doorgaan of afblazen? Anderzijds kunnen we financieel wel wat lijden en …….. op het laatste moment blijken er toch nog aanmeldingen te zijn of spontaan verschijnende deelnemers, vaak van buitenaf. Zo was het ook op 29 oktober. Op het laatste moment toch nog zo’n 30 deelnemers, waarvan de helft dansliefhebbers van buiten: Amersfoort, De Bilt, Beverwijk etc. De stemming zat er van meet af aan goed in. Dat is Jaap Leegwater met z’n jarenlange ervaring als dansinstructeur wel toevertrouwd. Fraai was ook te zien het samenspel met de accordeonist Jan Wollring: Als Jaap te veel tijd neemt voor mondelinge instructie begint Jan met brede glimlach gewoon te spelen en Jaap past zich onmiddellijk aan. Dat houdt de vaart erin. En zo werd een uitgebreid programma met aandacht voor specifieke regionale Bulgaarse varianten afgewerkt. De warming up was al bijzonder in de vorm van een speciale choreografie op basis van een compositie in Bulgaarse stijl die Jan Wollring een aantal jaren geleden had gemaakt, vanwege de 65’ste verjaardag van Jaap. Het werd een vrolijk en afwisselend begin van de middag. Vervolgens was het natuurlijk authentiek Bulgaars. De bijzondere maatsoorten, de ogenschijnlijk tegenstrijdige danspassen, bewegingen, voetafdrukken werden uitgebreid geoefend en toegelicht. Ja, een workshop is om te oefenen en te leren. Het is dan de opgave voor Jaap en Jan om het dansplezier erin te houden. Dat lukte beiden uitstekend, blijkens de reacties van de deelnemers aan het eind van de middag. Jaap ging zelfs nog een kwartiertje langer door dan strikt was afgesproken. Hij en accordeonist Jan bleken onvermoeibaar. Het laatste deel van het programma was, zoals ik het maar noem “de beklijving”: Wat we geleerd hebben in het voorgaande werd nog eens al dansend, zingend en fluitspelend (door Jaap), doorgenomen. Beiden namen een fles drank en een luid applaus mee naar huis.Volkomen verdiend, want het was een zeer geslaagde dansmiddag. Evert Holterman
De mens achter de dansers: Kelly en Vincent “Over het algemeen delen we dezelfde mening.” Het ligt normaal gesproken niet voor de hand iemand voor de tweede keer te interviewen, behalve als er een bijzondere aanleiding is. In dit geval zijn dat er meer dan één. In de eerste plaats natuurlijk het huwelijk tussen beiden, in de tweede plaats het feit dat Kelly, inmiddels voor het tweede jaar, dansleidster is bij Oro, terwijl ze vroeger “alleen maar” danste als gewoon lid. In de Oro-krant van november 2014 onder de titel “Zo moeder, zo zoon” het interview met Marjolein en Vincent, in november 2016 onder de
titel “Zo moeder, zo dochter: Hanneke en Kelly. Leuk om dat eens na te lezen. Maar nu, oktober 2023 op bezoek bij het echtpaar (sinds 16 mei) Vincent en Kelly in hun appartement in NieuwInverdan West in Zaandam, een mooie nieuwe buurt in het schilderachtige Zaandam met de kenmerkende verschillende kleuren groen van de huizen in Zaanse bouwstijl. Kelly leidde me direct naar het balkon voor het uitzicht van vierhoog. Trouwens ook de binnenkomst was overweldigend door het prachtige Kerstlandschap dat Kelly al knutselend - daar moet heel wat tijd in zijn gaan zitten - heeft geproduceerd.
Vincent: “2 ½ jaar geleden hebben we dit appartement kunnen kopen; de woning is 54 m2. Dat is niet supergroot maar door de fijne indeling zijn we er zeer blij mee. Op den duur willen we wel een groter huis, het liefst een eengezinswoning.” Ik: ”Ik heb natuurlijk tal van vragen. Laat ik me aansluiten bij de eerdere interviews met jullie afzonderlijk. Ik herinner me dat Kelly zo’n zeven jaar geleden de havo afrondde en een hbostudie ergo-therapie ging doen en dat Vincent na het Coornhert-Lyceum naar de Pabo in Leiden is gegaan. Hoe ging het verder?”
Kelly: “Ik werk drie dagen per week als kinderergotherapeut in HaarlemSchalkwijk. Ergotherapie heet in het engels occupational therapy, wat vertaald handelings therapie betekent. Dit is eigenlijk een veel duidelijker benaming. Ik hou mij als ergotherapeut o.a. bezig met de fijn-motorische vaardigheden, zoals schrijfvaardigheid en kleutervaardigheden: knippen, kleuren en plakken. Daarnaast zie ik ook kinderen voor ADL-vragen: zelfstandig aan- en uitkleden, brood smeren etc. Hiervoor is regelmatig nauwe samenwerking nodig met leerkrachten, ouders en andere specialisten zoals fysiotherapeuten. Ik doe dat op zes werklocaties. Drie reguliere scholen, twee SBO-scholen (speciaal onderwijs) en de praktijk waar kinderen na schooltijd naartoe komen. Het is heel gevarieerd werk, maar ook erg intensief. Helaas heb ik zelf te maken met een prikkelbaar darmsyndroom (PDS), dat mijn energielevel nogal ondermijnt. Dus een werkweek van drie dagen met daarnaast twee avonden dansleider zijn bij Oro is al vrij veel. Daarnaast zing ik regelmatig op verschillende plekken en ik ben samen met Vincent lid van de demonstratiegroep van Paloina. Dat alles maakt dat de week en de weekenden goed gevuld zijn. Dan zijn de woensdagen dat we samen vrij zijn ontzettend heerlijk.”
Vincent: “Ik studeer nog aan de Pabo Leiden. Ben wel bijna klaar met mijn studie. Ik ben leerkracht in een duobaan op De Werkschuit, een reguliere basisschool in Haarlem-Noord. Dat ik nog niet helemaal klaar ben met de studie komt mede door vorig schooljaar. Ik heb toen vier dagen gewerkt, waardoor de studie nogal in het gedrang kwam. Dit had natuurlijk alles te maken met het schreeuwend tekort aan leerkrachten. Dit jaar werk ik twee dagen minder, dus de opleiding moet nu snel afgerond kunnen worden.” Ik: “Hoe bevalt het lesgeven?” Vincent: “Ik vind het lesgeven ontzettend leuk. Sommige randzaken in het onderwijs zijn minder. Dit jaar geef ik les aan groep 5. Het is fijn om te mogen werken met kinderen die enthousiast zijn. Groep 5 vind ik de leukste groep om les aan te geven. Ze zijn oud genoeg om mijn grappen te snappen maar nog lang niet aan het puberen. Als leerkracht vind ik een fijne
en gezellige sfeer in de klas het belangrijkste.” Ik: “Nog even terug naar jullie huwelijksdag. Dat was op 16 mei. Ikzelf was met het bestuur bij het feest in Purmerend. Iedereen was feestelijk aangekleed. Er was muziek, er werd gedanst, er werden prachtige foto’s gemaakt. Ik vond het heel voorbeeldig. Jullie zullen er een heel goed gevoel aan hebben overgehouden.” Vincent en Kelly: “We kijken met een erg fijn gevoel terug op deze dag. Het liep helemaal zoals we gehoopt hadden. We hadden veel vertrouwen in alle mensen aan wie we wat uitbesteed hadden. Dit kwam mede doordat we voor alles bekenden van ons hadden gevraagd. Dit gaf een zeer persoonlijke touch aan de dag. Zo hebben een goede bekende van ons en onze getuigen gesproken op onze ceremonie, waren de foto- en videograaf vrienden van ons en heeft Dominike onze openingsdans gemaakt. Dit zorgde ervoor dat we heel de dag volop hebben kunnen genieten en daarna nog lang op een roze wolk hebben geleefd. Na de bruiloft zijn we een paar dagen naar Disneyland Parijs geweest als mini-huwelijksreis. In de zomer zijn we op onze echte huwelijksreis geweest naar de Azoren. We hebben daar twee heerlijke weken gehad. Op alle drie de eilanden waar we zijn geweest hadden we een huurauto, waardoor we veel vrijheid hadden en van uitzichtpunt naar uitzichtpunt hebben kunnen rijden. De natuur daar is echt adembenemend. Overal hortensia’s, prachtig!”
Vincent: “Oh ja, ter aanvulling over de huwelijksceremonie zelf: Wat heel leuk was, de kinderen op mijn school waren heel nieuwsgierig naar hoe zoiets gaat, een huwelijkssluiting. We hebben de hele ceremonie op school nog eens dunnetjes overgedaan. De kinderen speelden het spel mee. Er is een leuke fotoreportage van gemaakt.”
Ik: “Nog even over dansen bij Oro. Hoe belangrijk is Oro voor jullie geweest? Vncent en Kelly: “We hebben elkaar leren kennen bij Oro. Dat was bij de dinsdag 1-groep in 2014. Je kunt zeggen dat bij het nieuwjaarsbal in 2015 onze relatie is bevestigd.Vanaf dat moment zijn we samen.” Ik: “Ik kan niet anders dan concluderen dat jullie een ontzettend druk leven hebben. Kelly, vertel eens wat over je zangbezigheden. Ik heb op de dinsdagavonden gemerkt dat de combinatie dansen en zingen heel wezenlijk is voor je.” Kelly: “Zingen zit in mijn familie. Mijn opa en oma’s zaten al in kerkkoren. Ik ben met mijn moeder al van jongsaf aan meegegaan naar de kerkkoren waarin zij zong. Nu zingen we altijd samen, zelfs in drie koren. Ikzelf heb drie jaar lang zangles gehad. Mijn moeder en ik, we houden beiden vooral van het meer klassieke repertoire. Als zangles heb ik ervoor gekozen om EVT- zangles te
nemen (Estill Voice Training), waarbij je leert je stem op verschillende manieren te gebruiken. Een musical bijvoorbeeld stelt heel andere eisen aan je stem dan een klassiek repertoire.” We waren ongemerkt anderhalf uur verder. Bij al die gesprekken die ik houd vliegt de tijd. Dat bedoel ik niet als mijn verdienste. Een interview met twee mensen tegelijk is nooit éénrichtingverkeer. Het is altijd boeiend de interactie mee te maken tussen de geïnterviewden. Leuk was het hun eigen discussies en onderlinge correcties mee te maken. Die waren soms best stevig zonder dat ze iets ruzie-achtigs hadden. Het was allemaal heel open en spontaan. Heel belangrijk vinden ze het voor hun onderlinge verhouding dat ze veel van elkaar weten, van elkaars dagelijks werk. “We hebben overlappende vakgebieden, waardoor we elkaar heel goed begrijpen”, zei Vincent. “Over het algemeen delen we dezelfde mening.” Dank voor jullie gastvrijheid en de open gedachtenwisseling, Kelly en Vincent. Het lukte voor de file door de Velsertunnel te komen. Verkeersveiligheid is een groot ding, ondanks dat mijn gedachten onderweg zowel bij de weg als bij het gesprek waren. Evert Holterman
De mens achter de danser: We maken nader kennis met Jessie Overmaat. Hoe kies je iemand voor een interview in de Oro-krant? Of anders gezegd: hoe vind je iemand bereid meer over zichzelf te vertellen aan anderen binnen de vereniging, die je verder nauwelijks kent en oppervlakkig ontmoet tijdens sommige dansmomenten?
ben de jongste van 9 kinderen. Daarvan is er één jongen boven mij, de rest meisjes. Twee zussen zijn inmiddels, helaas heel jong, om en nabij 60, overleden.” Ik: “Vertel eens iets over het gezin.” Jessie: “Mijn ouders waren beiden bioloog. Ze gaven les. Ze hielden van het buitenleven. Dat heb ik van ze meegekregen. Ik heb 16 jaar in Amsterdam gewoond. Toen verhuisden we naar Leusden-Zuid.” Ik: “Was dat voor jou een grote overgang?” Jessie: “Een heel grote overgang. Ik vond het er verschrikkelijk. We kwamen terecht in een saaie nieuwbouwwoning. Ik vond het huis zielloos. Dat is volgens mij de beste typering. Ik heb er anderhalf jaar gewoond en ben toen teruggekeerd naar Amsterdam. Ben op kamers gaan wonen. Ik ben daar de opleiding HBO-J gaan doen, Jeugd-Welzijn. Heb op dat gebied na mijn afstuderen verschillende banen gehad en ook nog een aantal korte cursussen gevolgd, o.a. gebarentaal. Dat had te maken met mijn aanstelling op een SH-school, school voor slechthorenden. Ook regelmatig vrijwilligerswerk gedaan op het gebied van welzijnswerk. Ik woonde inmiddels samen met mijn toenmalige vriend op een woonboot in de Brouwersgracht.” Ik: “Hoe kwam je zo in Haarlem terecht, want ik kan me zo voorstellen dat je je kiplekker voelde in Amsterdam, zeker in vergelijking met Leusden?” Jessie: “Dat kwam dankzij mijn zus, die daar een huis kreeg. Dat was in 1973. Ik ben met mijn vriend meegegaan; we zijn samen met haar en haar vriend in dat huis gaan wonen. Ik kreeg een baan bij het Medisch Kinderdagverblijf Aerdenhout. De medische kant van het kinderwerk trok mij erg. Ik ben later als pedagogisch medewerker in het Elisabeth Gasthuis (tegenwoordig dus het Spaarne
Gasthuis. lokatie Zuid) gaan werken.” Ik: “Wat hield die functie in?” Jessie: “Je begeleidde kinderen en bereidde ze voor op een operatie. In feite doe ik nog steeds dergelijk begeleidend werk; ik ben nu pedagogisch coach. Tegenwoordig doe ik dat bij een kinderopvangorganisatie, waar ik collega’s begeleid op pedagogisch gebied en beleidsprotocollen bespreek en aanpas. Volgend jaar maart ga ik over als ZZP’er op basis van een 0-uren contract. Ik ga dan minder werken. Lichamelijk vooral heel belangrijk voor mij, want ik heb al jaren nogal belemmerende rug- en gewrichtsklachten. Die rug van mij blijft een probleem.” Ik: “Hoe is je privésituatie? Woon je nog samen of (inmiddels) getrouwd?” Jessie: “Niet getrouwd. We hebben een latrelatie, wonen niet samen maar wel dicht bij elkaar in Haarlem-Zuid-West. Samen hebben we twee kinderen (dochters van 32 en 29).”
JESSIE OVERMAAT
Zo liep ik dit voorjaar tijdens de 50+-instuif min of meer toevallig aan tegen Jessie. Ze was vrolijk aanwezig; je zag haar met veel plezier dansen. Aanleiding voor mij om eens nader kennis te maken. Nou, dat duurde even voor we het gesprek konden hebben, maar direct na de zomer op de donderdaggroep in De Ringvaart was het zover. Het was heel warm, ook deze middag in september. Door de beheerder werden als “tegengas” waterijsjes aan een stokje uitgedeeld. Het werd best een knoeiboel want ze smolten sneller dan je ze kon opeten, maar toch, een heel sympathiek gebaar. Jessie gaf aan ondanks haar beslist jongere uitstraling toch al 66 jaar te zijn. Ik: “Weet je waar de naam Overmaat vandaan komt?” Jessie: “Het is een Twentse naam, oorspronkelijk moet het geweest zijn Over de Mate. Maar ik ben geboren in Amsterdam-Zuid in de buurt van het Olympisch Stadion. Ik
Ik: “Hoe kwam je zo bij volksdansen terecht?” Jessie: “Door mijn moeder. Ze gaf les op een middelbare school. Ik
ging mee op zomerkamp en mijn moeder gaf er volksdansles. Ik vond dat geweldig om mee te maken. Ikzelf had er ook wel in door willen gaan als dansleidster, maar mijn moeder hield mij daarvan af.Vond het geen serieuze optie, waar je je brood mee kon verdienen. Zeker als vrouw. Ze vond toen al dat vrouwen zoveel mogelijk financieel onafhankelijk moesten zijn. Bovendien had ik als jongvolwassene al problemen met mijn rug.” Ik: “Maar dat belemmerde je niet om toch te blijven dansen?” Jessie: “Nee, zij het wel met tussenpozen. Ik heb zelfs in de demonstratiegroep gezeten van Kolo Amsterdam.Veel Balkan-repertoire gedaan. Ook dankzij de lessen van Ciga Despotovic.” Ik: “Is het Balkan-repertoire favoriet bij jou?” Jessie: “Ja en ook Turks. Ik ben gelukkig wel muzikaal. Als je op de muziek let zijn de bewegingen een heel logisch gevolg daarop. Je voelt aan de muziek waar de veranderingen in de bewegingen die je maakt zitten. Ik hou vooral van de muziek met een grote trom achter je. Je celmembramen trillen mee. Je lichaamscellen resoneren op die trillingen. Het maakt vrolijk en geeft mij energie. Ik vind ook dat Mariëtte altijd heel mooie muziek uitkiest. Ik word er ter plekke gelukkig van.” Ik: “Wat doe je nog meer in je vrije tijd?” Jessie: “Schrijven. Ik zit in een schrijversgroep van 5 mensen. We schrijven fictie en non-fictie. We hebben al eens samen een boek geschreven, het heet Lenteperikelen. Ik schrijf ook wel poëzie, vooral als ik treurig ben. Ik ben een gevoelsmens en gelukkig ook creatief en sociaal. Mijn moeder heeft me geleerd vindingrijk te zijn. Als jongste van 9 kinderen moest je wel je eigen feestje bouwen, want je komt vaak als laatste aan bod of niet. En daarnaast, dus naast schrijven, hou ik van zwemmen in natuurwater; in zee, in duinmeren. Natuurwater met lelies, met kroos, geeft een natuurlijk evenwicht.” We waren inmiddels anderhalf uur verder. Ik heb geboeid naar haar geluisterd. Eerst was Jessie op mijn vragen nogal terughoudend. Het leek wel of ze zich een beetje op haar hoede toonde. Niet onbegrijpelijk natuurlijk, want een interviewer is toch een beetje een indringer in de persoonlijke levenssfeer. Gedurende het gesprek gaf ze zich steeds meer. Ik beschouw dat als een vertrouwensband. Wat mij ook trof dat ze aangaf te kunnen genieten van kleine dingen in het leven. Daar wordt ze gelukkig van. Ik heb anderhalf uur mogen vertoeven met een heel sympathieke, originele vrouw. Ik hoop dat dit gesprek een overeenkomstige neerslag daarvan is. Dank je wel Jessie. Evert Holterman
Versiering maken. Ik heb genoten van het verzinnen en het maken van de versiering die bij het jubileumfeest hing en dank voor alle complimenten! Wil je dit nu zelf ook zoiets maken? Ja, dat kan. Ik nam12 dezelfde papiertjes. Ik gebruikte A4 en A5 papieren uit twaalf dezelfde orokranten. Voor thuis kun je ook A6 of zelfs A7 gebruiken. Papier kan zijn: rol kadopapier of mooie papieren uit een papierblokje. Te koop bij o.a. de action. Vervolgens trek je een lijn op een vel papier. Het eerste papiertje leg je recht langs de lijn, de tweede leg je onderaan het hoekje gelijk en draai je een beetje naar buiten, de derde idem, maar iets verder naar buiten en de vierde leg je met de korte kant gelijk aan de lijn. De tweede en derde kun nu nog een beetje goed verdeeld schuiven. Plak de papiertjes aan elkaar. Maak zo drie sets en plak deze vervolgens aan elkaar. Versieren kan met glitter, palletjes, stickertjes en dergelijke. Eventueel aanvullen met geknipte bladeren en ondersteund door een achterblad.
Nagenieten van de Jubileumdag Wat gebeurde er? Hoe voelde het? Verslag van een strikt persoonlijke beleving. Ik hou niet zo van vroeg opstaan en zeker niet op zaterdag. Soms moet het. Dat was zo op 23 september. 8 uur in het Schoter, dat was de afspraak. Om half 8 onderweg van Bennebroek naar Haarlem-Noord; er stonden mannen te vissen aan de Leidsevaart. Met enige afschuw nam ik het waar. Hoe lang staan ze er al? vroeg ik me af. Doen ze dat soms elke week? Niet te geloven…… Op het Schoter gingen de voorbereidingen voorspoedig. Fijn dat er zoveel vrijwilligers waren, een vaste kern, de jubileumcommissie, een aantal familieleden. Niets went kennelijk zo snel als vroeg actief zijn in een groep. Alsof het dagelijks werk was en op tijd koffie doet wonderen. Trouwens, wat een heerlijk gebak en - in een indrukwekkende hoeveelheid - stond er even later opgesteld. Prachtige versieringen, ontworpen door Andrea, kregen her en der verspreid in de grote zaal hun plek. Om 10.15 uur had ik de eer het openingswoord te doen en alle aanwezigen welkom te heten. De geluidsinstallatie werkte naar behoren, mits je de microfoon natuurlijk wel op de goede afstand van je mond houdt. Dat was dus nog even oefenen, maar de zaal gebruikte zijn inspraakrecht. De sfeer van gezelligheid zat er meteen in. Koffie, gebak en elkaars weerzien zullen daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen. En dan de eerste workshop: Efie Derksen met op de achtergrond haar vader Hans, de accordeonist. Efie toonde zich een vurige pleitbezorger van de Bosnische folklore met muziek en dans. Haar doel was en is de verbindende kracht van de levende folklore te laten beleven. Ze heeft dat ook visueel gemaakt in de documentaire “My Borrowed Heritage". In mijn beeldvorming, niet gehinderd door kennis, is Bosnië één gebied, een soort provincie, meer niet. Hoe naïef! Met de kaart op de achtergrond werden we geïnformeerd over de verschillende klederdrachten, gewoonten, dansen die alle tot de Bosnische cultuur behoren. Die diversiteit was ook eigenlijk geen verrassing. Een groot genoegen om Efie in ons midden te hebben gehad met de muzikale ondersteuning van Hans. De trots op zijn dochter was te zien aan zijn gezicht en te horen aan zijn spel. En dan is het dus tijd voor de lunch. De heerlijke en gevarieerde broodjes stonden opgesteld waar een paar uur daarvoor het gebak werd geëtaleerd; broodjes verzorgd door het bedrijf van Dominike. Tijdens de lunch hebben we de allereerste dansleider van Oro kunnen verrassen: Harold Prein. Hij was er! Het eerste exemplaar van het door Andrea opgestelde jubileumboekje “Van volksdans naar werelddans in Haarlem” was voor hem, vergezeld van een fraai boeket. Harold was zichtbaar verrast. ‘s Middags deelden we ons allen op voor de workshops, hetzij zang onder leiding van Rosalie
Krijger, hetzij percussie door Gunnar Graafmans. Over de eerste kan ik niks inhoudelijks te berde brengen behalve dat de deelnemers na afloop heel opgewekt de zaal uitkwamen. Aan de tweede heb ikzelf actief deelgenomen. Het was er een vrolijke boel, we “timmerden” er met z'n allen op instructie van Gunnar lustig op los.Veel verschillende ritmes werden geoefend onder grote vrolijkheid en enthousiasme. Het uur vloog voorbij. Dat het tweede deel van de middag een groot succes zou worden stond van tevoren vast, omdat het concept veelvuldig is beproefd: Het bal onder leiding van Mariëtte, Claudy, Cor en Lilian begeleid door, wat je bijna ons huisorkest zou kunnen noemen, Turquasi. Gewoon, zoals altijd bij de 50+ instuiven - dit keer noemden we het “middagbal” - vrolijk en gezellig. Elke dansgroep van Oro verzorgde tijdens het bal een minioptreden wat een extra accent toevoegde aan de sfeer. Achter de coulissen gebeurde ondertussen van alles: Achterin werd de bar verder ingericht voor “de borrel”, in een andere zaal de voorbereidingen voor het buffet. Tijdens het buffet (heerlijk van smaak) - het was voor onze grote organisator Bert spannend of er wel genoeg was gezien de stormloop van de vele “hongerigen” - mochten we plotseling alsnog burgemeester Jos Wienen verwelkomen. Dat het eerste exemplaar van het jubileumboekje inmiddels was uitgereikt deerde hem niet: “Ik heb zo vaak eerste stenen gelegd die helemaal geen eerste steen waren.” Een paar vriendelijke woorden over en weer en weg was Jos, op naar het volgende evenement waar hij op deze zaterdagavond verwacht werd. “Ja, Jos, je hebt het erg druk, zelfs op zaterdag, maar …… je hebt er zelf voor gekozen. Natuurlijk erg fijn, dat je tijd voor ons vrijmaakte.” En dan vanaf 8 uur het slotstuk: het bal met het orkest Sultan onder leiding van Stef Koopman. De dansleiding was in de vertrouwde handen van Dominike en Kelly. Als intermezzo was er tweemaal een optreden van de meidengroep Ziplamak. Doordat het tweede optreden na tien uur viel bleven veel deelnemers langer dan we gewend zijn bij dergelijke bals, zoals bij het Nieuwjaarsbal. Het was opnieuw heel feestelijk en dat was ook de bedoeling. Uiteraard waren aan het eind velen te bedanken, behalve natuurlijk orkest en dansleiding: de jubileumcommissie, de helpers in de zaal, de “opscheppers” bij het buffet, de mensen van de bar. Feestvieren bestaat uit denken, plannen, voorbereiden, werken en genieten. Dat hebben we met z’n allen gedaan. Met z’n allen, dat waren bijna 140 deelnemers, waaronder veel oud-leden. Onze leden hebben er behalve het fraaie jubileumboekje een lekkere hoodie aan overgehouden: Oro biedt in verschillende opzichten warmte. Evert Holterman
Lied uit Podgrmeč, gebied in noord Bosnië, onder aan de berg Grmeč. Het is een Bosnisch vrouwenlied over een schaapherder die verliefd is op een van de meisjes. Er is 1 voor-zangeres en de rest zet een tweede stem in.
Vertaling:
1: Čuvam ovce, al'ne mogu sama 2: Dođi dragi, dođi dragi, makar nedjeljama (2x)
1: Ik zorg voor mijn schapen, maar wil niet alleen zijn 2: Kom schat, kom schat, in ieder geval op zondag (2x)
1: Ako ne znaš, gdje ja čuvam ovce 2: Ti ćeš čuti, ti ćeš čuti, na ovcama zvonce(2x)
1: Als je niet weet waar ik de schapen houd 2: Je zult het horen, je zult het horen, de bellen op de schapen (2x)
1: Budi momak, pa preskoči žicu 2: Pa poljubi, pa poljubi, mene čobanicu(2x)
1: Wees een vent, dus spring over de draad 2: Kus me, kus me, mijn herder (2x)
Bitola Bitola, moj roden kraj, Vo tebe sum roden, meni si mi mil. Wat kan: Haarlem is mooi T’is een mooie stad T’is een mooie stad, mijn schat Maar mooier nog ben jij
Zangworkshop Bella Ciao Una mattina mi son svegliato o bella ciao, bella ciao Bella ciao ciao ciao Una mattina mi son svegliato e ho trovato l’invasor. Wat kan: Kom in de kring staan Of in een rijtje Want Oro danst Oro danst Oro danst danst danst Met zijn allen, werelddansen Dans maar met ons mee.
Workshop percussie
Oro is familie Warm en gezellig dansen wij samen Iedereen hier zal dat kunnen beamen
Dansen houdt je jong
Oro algemeen Postadres: Jan van Zutphenstraat 12 2037 VB Haarlem telefoonnummer: 023-5332427 girorekening: NL27 INGB 0000 696091 tnv Oro Vereniging voor Werelddans KvK nummer: 40594382 Opzeggen van het lidmaatschap van Oro doe je voor 1 augustus schriftelijk of per mail bij ledenadministratie@orodans.nl. Als je niet opzegt, blijf je volgend seizoen lid en verwelkomen we je op de groep waar je al danste. Je moet dan dus voor die groep de contributie betalen. Oro bestuur Voorzitter Evert Holterman Secretaris Godelieve Mars Penningmeester Bert Kersting PR en communicatie Natasja Boon Algemeen lid Harrie van Parera
voorzitter@orodans.nl info@orodans.nl penningmeester@orodans.nl pr@orodans.nl
Oro bestuursondersteuning Ledenadministratie Greetje van Hulst ledenadministratie@orodans.nl Webmaster Stan Giling webbeheer@orodans.nl redactie@orodans.nl Oro-krant redactie Evert Holterman, Andrea Roosen, Greetje van Hulst Oro docenten mariette@orodans.nl Mariëtte van Gelder Kelly Hinfelaar kelly@orodans.nl claudy@orodans.nl Claudy van der Werff Kan je een keer niet komen dansen? Laat het de docent weten via bovenstaande mail.
Vakanties 2023-2024 De groepen van Oro dansen niet tijdens de schoolvakanties en op de feestdagen. Kerstvakantie: 23 december – 7 januari Voorjaarsvakantie: 17 - 25 februari Pasen: 31 maart en 1 april Meivakantie: 27 april - 5 mei Hemelvaart: 9 mei Pinksteren: 19 - 20 mei Activiteitenprogramma 2024 13 januari Nieuwjaarsbal 4 februari Instuif Israëlisch 24 februari Instuif met Roemeens tintje 24 maart Instuif 50+ 20 april Instuif Internationaal 1 juni Slotbal met orkest Mista