esca93issuu

Jaargang 22 - editie 2 mei - juni 2026 - nr. 93

verschijnt tweemaandelijks - afgiftekantoor Stabroek

PB 8/5414 - erkenning P003525

Escamoteur Inhoud

Editoriaal

Mentalisme rules

Coverstory: Mind2Mind

Dit sympathieke duo beheerst zo’n beetje de magische wereld op dit moment: wereldkampioenen mentalisme, een vaste stek in Las Vegas, de titel van Stage Magicians of the year én de eerste performers met een full-evening show in Dubai. Hoe zijn ze zover geraakt? Wat was hun drijfveer? Wie werkt er mee achter de schermen? U leest alles in een uitgebreid en boeiend interview met Marcel Verbakel.

Warme oproep aan goochelaars die naar collega’s gaan kijken

Is het u ook al overkomen dat er een “collega” op het podium komt om u te helpen... maar net het tegenovergestelde doet? Enkele bedenkingen van Gili die het al meermaals meemaakte...

Dr; Gilbertino - Goochelkunstenaar

Een mooi artrikel van Kobe en Christ van Herwegen over Dr. Gilbertino, een bijzondere man uit Vlaanderen die gefascineerd door de goochelkunst er zijn gehele leven aan wijdde. U kent wellicht nog de befaamde ‘Gilbertino Silk Tube’? Wel, die draagt zijn naam.

Robin Matrix - 100 % MAGIC

Robin Matrix koesterde al jaren een droom: een eigen theatershow. Niet zomaar een voorstelling met wat losse trucs, maar een complete belevenis waarin alles samen zou komen waar ik al die jaren aan gewerkt heb: magie, muziek, emotie, humor, spanning en verwondering. Die droom werd realiteit!

Gewikt en gewogen (after Blackpool edition)

Blackpool ligt al even achter ons, maar we hebben best wat effecten en nieuwigheden mee naar huis genomen en ze in de praktijk uitgetest. Benieuwd? 6 pagina’s vol bruikbare informatie voor uw volgende aanschaf (of juist niet!).

Blackpool Magic Convention 2026

Voor het eerst in zijn rijke geschiedenis duurde het legendarische congres in Winter Gardens Blackpool dit jaar maar liefst vier dagen, van donderdag 19 tot en met zondag 22 februari 2026. Wie erbij was, weet het: dit was geen gewone editie, maar een marathon van magie, ontmoetingen en indrukken, met dagen die naadloos in elkaar overliepen en nachten die steevast te kort waren. Onder meer op basis van de getuigenissen van John Van Der Lely reconstrueren we deze editie zoals ze beleefd werd: intens, soms chaotisch, maar vooral onvergetelijk. Met héél wat leuke beelden dankzij Daniel Eden!

...is meer dan een vakblad. Op de website www.escamoteur.be vindt u een agenda met leuke activiteiten in de goochelwereld en kunt u zich ook aanmelden voor de gratis e-mail nieuwsbrief Escadigital. Vergeet ook niet onze Facebook pagina te bezoeken en te liken om op de hoogte te blijven van al het leuke en spannende nieuws.

Escamoteur

VAKBLAD VOOR DE GOOCHELAAR

Redactieadres

Gunther Guinée

Antwerpsesteenweg 271 bus 7 2950 Kapellen

tel.: +32(0)495/22.76.90 info@escamoteur.be www.escamoteur.be

Abonnementen:

Een jaarabonnement telt 6 nummers

Prijs België: 60 € - Prijs Nederland: 75 €

Rek.: KBC 733-0273181-59

BIC: KREDBEBB

IBAN: BE 84733027318159

Lay-out en vormgeving

Gunther Guinée

Corrector: Mario Fernández

Verantwoordelijke uitgever en hoofdredactie:

Gunther Guinée

Antwerpsesteenweg 271 bus 7 2950 Kapellen

Copyright De meningen en standpunten van de teksten in deze uitgave zijn die van de respectievelijke auteurs en worden niet noodzakelijk gedeeld door de uitgever. Niets uit deze uitgave mag - noch geheel, noch gedeeltelijk - worden overgenomen zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

Op de cover

Het internationaal gelauwerde mentalismeduo Mind2Mind blijft geschiedenis schrijven. James Harrington en Marina Liani werden recent uitgeroepen tot Stage Magicians of the Year, één van de meest prestigieuze onderscheidingen binnen de internationale magie- en entertainmentwereld. De award bevestigt hun status als absolute wereldtop binnen het moderne mentalisme. Lees het exclusief en uitgebreid gesprek met dit sypathieke duo vanaf pagina 6 n kom alles te weten over hun ervaringen en successen.

Inhoud

Mentalisme rules

Wat vliegt de tijd toch gigantisch snel. Dit magazine had er eigenlijk al lang moeten liggen, maar door de drukte met mijn agenda en eigen optredens is het jammer genoeg niet gelukt het eerder af te werken. Ondertussen zijn we wél terug goed op dreef en na deze editie begin ik meteen aan de zomereditie, dus die komt er ook vrij snel achteraan.

In deze uitgave hebben we een exclusief interview met de wereldkampioenen mentalisme, Mind2Mind, die momenteel een vaste stek hebben gekregen in Las Vegas en ook werden uitgeroepen tot “Stage magicians of the year”. Best een lijvig interview, maar dan ook bijzonder interessant en een unicum dat we dit gesprek hebben kunnen doen, met dank daarvoor aan Marcel Verbakel.

Mentalisme wordt steeds belangrijker. Daar waar mentalisten vroeger werden aanzien als “luie goochelaars” die met zo weinig mogelijk materiaal zoveel mogelijk wilden doen, heeft mentalisme een vaste plaats verworven binnen onze magische wereld. Ook volgende maand / uitgave gaan we daar nog dieper op in met een hele leuke cover artiest, Stefan Paridaen, en een special over mijn stokpaardje, PK touches.

Maar in deze uitgave staat er natuurlijk nog veel meer, zoals Gili die weldra met een nieuwe voorstelling op toernee gaat, maar zich ook een beetje ergert aan goochelaars die te pas en te onpas op zijn podium springen en daar proberen interessant te doen.

Een verslag van het fantastische Blackpool congres met héél wat leuke beelden, natuurlijk heel wat producten gewikt en gewogen, wederom een super interessant geschiedenisverhaal door Kobe en Christ van Herwegen, en ga zo maar door!

De magische wereld leeft in elk geval. Binnenkort vertrekken we naar Las Vegas voor Magic Live, er was de occasiebeurs van de BMF en de ESCAlezing van Joaquin Matas, maar ook op het einde van de zomer zijn er bijvoorbeeld de occasiebeurs van Blue Magic Boom en het grote verjaardagsfeest van 75 jaar NMU, het schitterend Magic-All congres in Spa, het Belgisch Kampioenschap op 11 oktober en ga zo maar door!.

Kortom, teveel om op te noemen. In de advertenties in dit magazine vindt u alvast heel wat informatie over wat er allemaal te beleven valt en we hopen jullie daar natuurlijk massaal terug te zien. Ik blijf dit magazine met enthousiasme maken maar het is een heel werk.

Jullie zullen ook ontdekken dat de abonnnementsprijs na twintig jaar eindelijk noodgedwongen wat werd opgevoerd. Op dit moment is het amper genoeg om het blad te maken en te verzenden, want in twintig jaar tijd stegen de kosten natuurlijk heel wat. Een abonnement in Vlaanderen kost voortaan 60 euro, Nederlandse lezers betalen 75 euro. Hopelijk zorgt dit niet voor abonnees die ons zullen verlaten maar in tegendeel, voor nieuwe abonnees zodat dit mooie blad kan blijven bestaan.

Maak er een fijne en fantastische zomer van en hopelijk tot ziens ergens te velde!

Gunther

Wereldkampioenen, Stage Magicians of the Year én hun eigen spot in Las Vegas

Mind2Mind

Het internationaal gelauwerde mentalismeduo Mind2Mind blijft geschiedenis schrijven. James Harrington en Marina Liani werden recent uitgeroepen tot Stage Magicians of the Year, één van de meest prestigieuze onderscheidingen binnen de internationale magie- en entertainmentwereld. De award bevestigt hun status als absolute wereldtop binnen het moderne mentalisme. Alsof dat nog niet indrukwekkend genoeg is, maakt het duo deze zomer ook zijn officiële Las Vegas-debuut met een exclusieve residentie in het luxueuze Fontainebleau Hotel in Las Vegas. Sinds 4 juni 2026 brengen zij hun interactieve voorstelling MIND2MIND in de intieme lounge Azul, waar ze zes avonden per week het publiek verbazen met hun wereldberoemde demonstraties van gedachtenlezen, voorspellingen en second sight. Met een titel als Stage Magicians of the Year én een eigen residentie in Las Vegas bevestigt Mind2Mind zijn plaats tussen de grootste namen uit de hedendaagse magie en het mentalisme. Marcel Verbakel had een uitgebreid gesprek met het sypathieke duo.

(Bewerking van een interview door Marcel Verbakel)

Ik zag hen voor het eerst tijdens FISM 2025 in Italië, waar zij wereldkampioen werden in de categorie Mentalisme. Later sprak ik James Harrington en Marina Liani-Harrington opnieuw in Blackpool. Op het podium vormen ze het duo Mind2Mind, maar ook daarbuiten zijn ze onafscheidelijk. James komt uit Engeland, Marina uit Oekraïne. Tegenwoordig wonen ze in Dubai, waar ze niet alleen hun succesvolle theatershow Connected spelen, maar ook meebouwen aan de ambitie van de stad om uit te groeien tot een nieuwe entertainmenthoofdstad van de wereld. Niet voor niets werden ze opgenomen in de Ahlan! Top 100 van meest invloedrijke personen in Dubai.

Voor mijn interviewreeks De weg naar het podium met... kies ik altijd een creatieve invalshoek. Dit keer vormden acht oogmaskers de rode draad van het gesprek, aangezien Marina altijd geblinddoekt wordt tijdens hun prijswinnende act. Op elk masker stond een afbeelding van een bloemensculptuur uit de wereldberoemde Dubai Miracle Garden, een attractie waar zelfs een levensgrote Emirates A380 te bewonderen is, opgebouwd uit meer dan een half miljoen bloemen. Op de achterkant van elk masker stond een vraag.

Geen standaardvragen, maar onderwerpen die raken aan hun leven na FISM, hun ambities, hun visie op entertainment en de weg die hen naar de wereldtop heeft gebracht. In een rustige hoek van het Holiday Inn, waar tijdens de Blackpool Magic Convention veel artiesten verblijven, zet ik een klein zwart koffertje op tafel.

“Maak maar open,” zeg ik.

Marina neemt meteen het initiatief. Zodra ze het eerste masker ziet, verschijnt er een brede glimlach op haar gezicht.

“Wow!” Ze haalt de maskers één voor één uit het koffertje. “This is amazing.”

James kijkt mee en knikt goedkeurend. “It really is.” Het ijs is meteen gebroken.

Een droom die werkelijkheid werd

Het eerste masker toont de ingang van Dubai Miracle Garden. De vraag die erbij hoort, blijkt meteen een interessante keuze.

“Optreden in Dubai Miracle Garden of op de Blackpool Magic Convention?”

James hoeft niet lang na te denken. “Dan toch Blackpool. Ik werd lid van The Magic Circle toen ik negentien was en kom hier al sinds 2002. Het voelt nog steeds een beetje onwerkelijk dat we nu zelf op dit podium mogen staan. Ik herinner me nog zoveel grote namen die ik hier heb zien optreden. Dat wij nu zelf deel uitmaken van die geschiedenis is ongelooflijk.”

Voor Marina heeft die keuze een andere betekenis. Zij groeide niet op binnen de goochelwereld en beleeft Blackpool daardoor vanuit een ander perspectief.

“Voor mij voelt dit vooral als een geweldige kans om ons werk aan vakgenoten te laten zien. Natuurlijk ken ik Dubai Miracle Garden, maar dit is iets totaal anders. We werken inmiddels bijna negen jaar samen en hebben veel bereikt. Maar optreden tijdens de afsluitende galaavond voor collega-artiesten voelt echt als één van onze grootste prestaties.”

Hun antwoorden verraden meteen een belangrijk verschil in achtergrond, maar ook een gedeelde waardering voor de weg die ze samen hebben afgelegd. Wat ooit begon als een samenwerking tussen een Engelse mentalist en een Oekraïense artieste, groeide uit tot een act die vandaag op de grootste podia ter wereld staat. Het volgende masker toont een sprookjesachtig kasteel met Aladdin ervoor. Het vormt de aanleiding voor een vraag over dromen en ambities.

“Optreden in The Magic Castle, samenwerken met Criss Angel, optreden in Las Vegas, Got Talent-shows, de Inner Magic Circle Gold Star ontvangen... Wat staat er nog op jullie Aladdinwishlist?”

Marina kijkt even naar James voordat ze antwoordt.

“Om eerlijk te zijn hebben we het afgelopen jaar onze droom geleefd. Op ons verlanglijstje stonden drie dingen: optreden in Blackpool, FISM winnen en spelen in The Magic Castle. Het bijzondere is dat die drie dromen allemaal werkelijkheid zijn geworden.”

Dat besef zorgt ervoor dat ze niet meteen op zoek zijn naar een volgend doel.

“Daardoor voelt het alsof we momenteel midden in onze droom leven. Natuurlijk denken we na over nieuwe doelen, maar we willen ook genieten van wat we hebben bereikt. Soms is het belangrijk om niet meteen door te rennen naar het volgende doel, maar stil te staan bij waar je bent.”

James kijkt vooral uit naar nieuwe ervaringen. De successen van het afgelopen jaar hebben hen volgens hem de ruimte gegeven om naast hun dagelijkse werk ook projecten te kiezen waar hun hart sneller van gaat kloppen.

“De mogelijkheden die we vorig jaar hebben gekregen, hebben ons ruimte gegeven voor wat wij passieprojecten noemen. In Dubai spelen we onze show Connected en verzorgen we veel corporate evenementen. Dat is ons dagelijkse werk. Daar verdienen we ons brood mee.”

Daarnaast trekken ze deze zomer naar de Verenigde Staten. Daar spelen ze niet alleen in The Magic Castle, maar ook in The Hand & The Eye Theatre in Chicago en tijdens Magic Monday Night in New York. Volgens James zit juist in die afwisseling een grote meerwaarde.

(Van hun ‘spot’ in Las Vegas was tijdens het interview nog geen sprake nvdr.)

“Dat zijn totaal andere zalen dan we gewend zijn in Dubai. Vaak kleiner, intiemer en met een ander soort publiek. Dat maakt het spannend. Je leert als artiest enorm veel van zulke ervaringen.”

Hun verhaal maakt duidelijk dat succes voor hen niet uitsluitend draait om grotere zalen of meer bekendheid. Minstens zo belangrijk is de kans om zichzelf als artiest te blijven ontwikkelen.

Dubai als entertainmenthoofdstad

Wat maakt Dubai zo ‘Las Vegas’? En zijn jullie trendsetters voor de entertainmentindustrie in Dubai?

James denkt even na voordat hij antwoordt.

“Er zit zeker een kern van waarheid in die kop. Wij waren een van de eersten die het Las Vegas-concept naar Dubai brachten met onze show Connected.”

Als voorbeeld verwijst hij naar hun vriend en mentor Gerry McCambridge.

“We hebben ontzettend veel geleerd van Gerry. Hij speelt zes avonden per week en gebruikt die optredens om nieuwe routines te testen. Dingen waar anderen misschien een jaar over doen, perfectioneert hij soms binnen enkele weken.”

(Van de oorlog met Iran en de problemen in Dubai was op het moment van het interview evenmin sprake nvdr.)

Wanneer Marina het volgende masker oppakt, verschijnt een verlichte afbeelding van Glow Garden. De foto roept onmiddellijk associaties op met de Las Vegas Strip. Niet toevallig verwijst de bijhorende vraag naar een kop uit Arab News: Mind2Mind: Connected performers give Dubai the Las Vegas experience. De vraag luidt dan ook:

Volgens hem schuilt de kracht van Las Vegas vooral in continuïteit. Artiesten krijgen er de kans om maanden- of jarenlang vrijwel dagelijks dezelfde voorstelling te spelen en die daardoor voortdurend te verfijnen.

“Een Las Vegas-show loopt maanden of jaren door. Daardoor krijg je als artiest enorm veel vlieguren. Je speelt bijna iedere avond, probeert nieuwe ideeën uit en ontdekt wat werkt en wat niet. Dat is een van de redenen waarom shows daar zo sterk zijn.”

Marina hoopt dat hun eigen werk een vergelijkbare impact heeft op de entertainmentsector in Dubai.

“Ik hoop dat we trendsettend zijn. We spelen met Connected in het Jumeirah Beach Hotel voor ongeveer vijfhonderd mensen per voorstelling. Dat bestond eigenlijk nog niet op die manier in Dubai. In die zin zijn we misschien wel pioniers.”

Tegelijk beseffen ze dat de entertainmentwereld voortdurend evolueert. Hun oorspronkelijke plan was om Connected twee jaar lang in vrijwel dezelfde vorm te spelen, maar ondertussen kijken ze anders naar de toekomst.

“We werken nu aan concepten die veel meer draaien om interactie, experiment en beleving. We willen dat het publiek zich onderdeel voelt van wat er gebeurt. Intiemer. Persoonlijker. Exclusiever.”

Volgens James is dat de richting waarin live entertainment zich ontwikkelt.

“Mensen willen niet alleen meer kijken. Ze willen iets meemaken.”

Die visie brengt ook praktische uitdagingen met zich mee. Dubai beschikt over indrukwekkende theaters, maar volgens hen ontbreekt nog vaak de ideale zaal voor voorstellingen die groter zijn dan

een kleine theaterzaal, maar kleiner dan een arena.

“Dubai heeft fantastische theaters, maar vaak zijn ze of heel groot of juist heel klein. Die ideale middenweg bestaat nog nauwelijks. Gelukkig wordt er volop gebouwd, dus we hebben goede hoop dat die locaties er binnenkort wel zijn.”

Wat FISM werkelijk veranderde Een volgend masker toont een van de bekendste blikvangers van Dubai Miracle Garden: een gigantisch Emirates-vliegtuig, volledig opgebouwd uit bloemen. Het vormt de perfecte aanleiding voor een gesprek over de impact van hun wereldtitel.

Jullie FISM-overwinning bracht jullie naar nieuwe plekken in de wereld. Heeft het jullie leven veranderd?

“Ja, absoluut,” antwoordt James meteen. “Maar misschien niet op de manier die mensen verwachten.”

Hij legt uit dat veel mensen buiten de magie niet precies weten wat FISM betekent. Voor het grote publiek zegt een wereldtitel vaak minder dan voor professionals binnen de branche.

“Voor veel mensen buiten de magie zegt een wereldtitel niet zoveel. Ze weten niet wat FISM is of hoe belangrijk dat kampioenschap binnen onze branche wordt gezien.”

Toch heeft de overwinning volgens hem wel degelijk een grote impact gehad. Niet zozeer op hun bekendheid, maar vooral op hun zelfvertrouwen.

“We hebben altijd aan onszelf getwijfeld. We zijn nooit het type geweest dat denkt: kijk eens hoe geweldig wij zijn. Integendeel. We vragen ons voortdurend af of iets wel goed genoeg is.”

Daarbij verwijst hij naar een uitspraak van ondernemer Alex Hormozi.

“Hij zei ooit dat je geen zelfvertrouwen krijgt door in de spiegel te kijken en positieve dingen tegen jezelf te zeggen. Zelfvertrouwen ontstaat wanneer de wereld je be-

wijzen geeft dat je bent wie je zegt dat je bent.”

James herkent zich volledig in die gedachte.

“En ik denk dat FISM precies dat voor ons heeft gedaan. Het gaf ons het gevoel: zie je wel, we kunnen dit echt.”

Hoewel de titel dus deuren heeft geopend, blijkt de grootste verandering vooral intern te zijn geweest. De wereldtitel gaf hen niet alleen erkenning van hun vakgenoten, maar ook het vertrouwen dat ze thuishoren op het hoogste niveau van hun discipline.

De wereld ligt ineens open

Wanneer ik opnieuw naar het masker met het bloemenvliegtuig wijs, verschuift het gesprek vanzelf van prijzen en erkenning naar reizen. Want hoewel de FISM-titel hun zelfvertrouwen versterkte, heeft de overwinning volgens Marina nog een andere, zeer tastbare verandering met zich meegebracht.

“Dat heeft ons leven misschien nog wel meer veranderd dan de titel zelf,” zegt ze lachend. “We vliegen tegenwoordig bijna altijd met Emirates en zijn voortdurend onderweg.”

De afgelopen maanden brachten hen onder meer naar Las Vegas, Saoedi-Arabië en India. In dat laatste land verbleven ze slechts enkele dagen om verschillende corporate evenementen te verzorgen voordat ze alweer verder reisden naar een volgende bestemming. Toch ervaren ze dat drukke schema niet als een last. Integendeel. Omdat ze vrijwel alles samen doen, voelt het leven onderweg anders dan voor veel andere artiesten.

“Het grote voordeel is dat we alles samen doen,” vertelt Marina. “We reizen samen, werken samen en leven samen. Daardoor voelt het nooit alsof je alleen van huis bent.”

Die verbondenheid vormt niet alleen de basis van hun privéleven, maar blijkt ook een belangrijk fundament onder hun succes als artiestenduo. Terwijl veel acts

bestaan uit twee performers die samen optreden, krijg je bij James en Marina de indruk dat hun samenwerking veel verder gaat dan het podium alleen. Hun leven en hun werk zijn zo sterk met elkaar verweven dat het ene nauwelijks los van het andere kan worden gezien.

Inspiratie uit het verleden

Het volgende masker toont een grote teddybeer met een rood hart. Het brengt ons bij de mensen die hun carrière hebben gevormd en geïnspireerd.

Wanneer ik vraag welke invloed Falkenstein & Willard op hen hebben gehad en wie zij vandaag bewonderen naast Gerry McCambridge, kijkt James me lachend aan.

“Jij bent duidelijk de mentalist van ons drieën, want Gerry komt inderdaad heel vaak ter sprake.” Toch wordt hij al snel serieus. Volgens hem hebben zij enorm veel geleerd van McCambridge, niet alleen op artistiek vlak, maar ook in hun manier van werken.

“We hebben enorm veel van Gerry geleerd. Als iemand mij vraagt wat de snelste manier is om beter te worden, dan zeg ik altijd hetzelfde: neem een consultant.”

Vervolgens gaat zijn gedachtenstroom terug naar een veel vroeger moment, nog voordat Mind2Mind bestond.

“Toen ik voor het eerst hoorde over second sight had ik er natuurlijk over gelezen, maar ik had het nog nooit live gezien. De eerste keer dat ik Falkenstein & Willard zag optreden, was echt een openbaring.”

Hij herinnert zich nog steeds hoe groot de indruk was die hun optreden op hem maakte.

“Het was de eerste keer dat ik zag hoe krachtig dat genre kon zijn wanneer het goed werd gebracht.”

Hoewel Falkenstein & Willard een belangrijke inspiratiebron vormden, komt het gesprek uiteindelijk steeds weer terug bij de mensen die vandaag nog actief betrokken zijn bij hun ontwikkeling. Daarbij valt één

Escamoteur 2026 - 2 11

naam opvallend vaak. Nog voordat ik er expliciet naar vraag, duikt hij opnieuw op in het gesprek.

David Penn.

David Penn: de architect achter Mind2Mind

Wanneer James over David Penn spreekt, verandert zijn toon onmiddellijk. De bewondering is oprecht en diepgeworteld.

“David werkt al vanaf het begin met ons samen,” vertelt hij. “Hij is werkelijk een genie.”

Dat klinkt niet als een beleefd compliment, maar als een overtuiging die is ontstaan na jarenlange samenwerking. Volgens James heeft Penn een uitzonderlijk vermogen om een voorstelling tot in de kleinste details te analyseren.

“Na elk optreden maakt hij aantekeningen. Niet één of twee opmerkingen, maar pagina’s vol observaties.”

Die observaties vormen vervolgens de basis voor uitgebreide gesprek-

ken waarin elk onderdeel van een voorstelling onder de loep wordt genomen. Wat werkte?

Waar verloor de act energie? Op welke momenten ontstond echte verbinding met het publiek? Welke keuzes versterkten het verhaal en welke verzwakten het juist? Volgens

James heeft Penn daardoor een cruciale rol gespeeld in zijn ontwikkeling als performer.

“Hij heeft me geholpen om te transformeren van close-up magician naast het podium naar mentalist óp het podium.”

Gaandeweg wordt duidelijk dat Penn voor hen veel meer is dan een consultant. Hij groeide uit tot een mentor die hen leerde kijken naar de essentie van een voorstelling. Niet de methode, niet de techniek en zelfs niet het effect staan

centraal, maar de vraag welke emotionele ervaring het publiek uiteindelijk meeneemt naar huis. Dat inzicht vormt een rode draad door alles wat Mind2Mind vandaag doet.

De les van Matt Edwards

Wanneer het gesprek verschuift naar presentatie en publiekscontact verschijnt opnieuw een glimlach op hun gezichten. Dit keer gaat het over Matt Edwards. In de aanloop naar FISM speelden James en Marina ongeveer vijftig voorstellingen samen met hem. Die periode bleek bijzonder leerzaam.

“We hebben het geluk gehad om ongeveer vijftig shows met Matt te spelen in aanloop naar FISM,” vertelt James. “Dat waren ongelooflijk leerzame maanden.”

Tijdens die samenwerking bleef Edwards volgens hem steeds dezelfde boodschap herhalen.

“Onthoud: wij zijn hier voor hen. Zij zijn hier niet voor ons.”

Het lijkt een eenvoudige gedachte, maar James beschouwt ze als een van de belangrijkste lessen uit zijn carrière. Volgens hem straalt Matt Edwards iets uit wat je niet kunt faken.

“Je voelt onmiddellijk dat hij alles geeft aan zijn publiek.”

Daarmee onderscheidt hij zich volgens James van sommige andere artiesten.

“Veel performers nemen alleen maar. Ze zetten zichzelf centraal. Matt doet precies het tegenovergestelde. Hij geeft voortdurend.”

Die houding heeft een blijvende invloed gehad op hun eigen visie op entertainment. Het bevestigde iets waar ze zelf al langer naar zochten: een voorstelling draait niet om wat de artiest wil tonen, maar om wat het publiek mag beleven.

Het geheim achter hun wereldtitel

Tijdens ons gesprek valt me op hoe vaak dezelfde begrippen terugkomen. Verbinding. Connectie. Menselijkheid. Het zijn woorden die niet alleen in dit interview opduiken, maar ook in eerdere gesprekken die ik met hen las, onder meer in Vanish Magazine. Ik vraag hen daarom of juist die focus op menselijke verbinding misschien het verschil heeft gemaakt tijdens FISM. Marina denkt even na voordat ze antwoordt.

“Dat zou heel goed kunnen. Toen we onze FISM-act ontwikkelden, was ons belangrijkste doel niet om mensen te verbazen.”

Natuurlijk wilden ze een sterke en competitieve act neerzetten,

maar dat was volgens haar niet het vertrekpunt.

“Onze eerste prioriteit was contact maken met het publiek. We zien soms fantastische technieken en geweldige effecten, maar weinig echte verbinding.”

James knikt instemmend. Voor hem was dat jarenlang een persoonlijke zoektocht.In het begin van hun carrière leerden ze hun scripts woord voor woord uit het hoofd. Iedere zin moest exact kloppen. Er werd eindeloos gerepeteerd om geen detail aan het toeval over te laten. Na een voorstelling kwam echter een vrouw uit de theaterwereld naar hen toe met een compliment dat onverwacht veel impact had.

“Ze zei dat het ongelooflijk indrukwekkend was dat we het hele script uit ons hoofd hadden geleerd.”

James lacht wanneer hij eraan terugdenkt. “We waren eigenlijk teleurgesteld.”

Niet omdat het geen compliment was, maar omdat het niet was wat hij wilde bereiken.

“Ik dacht meteen: dat is helemaal niet wat ik wil dat mensen onthouden. Ik wil niet dat mensen naar huis gaan en denken: wat hebben zij hun tekst goed geleerd. Ik wil dat mensen iets voelen.”

Dat moment werd een belangrijk keerpunt. Zodra ze hun teksten voldoende beheersten, begonnen ze bewust van het script af te wijken. Ze gingen meer luisteren, obser-

veren en reageren op wat er in de zaal gebeurde.

“Vanaf dat moment werd dat onze focus. Hoe zorgen we ervoor dat mensen zich gezien voelen? Hoe maken we écht contact?”

Volgens James duurde die zoektocht bijna anderhalf jaar. Tijdens dat proces bleef David Penn hen steeds dezelfde vraag stellen.

“Maak je contact of ben je alleen maar woorden aan het uitspreken?”

Het antwoord vonden ze uiteindelijk niet in repetitieruimtes, maar op het podium. Maandenlang speelden ze avond na avond in het theater van Rodney Piper in Salou. Samen met Matt Edwards en Rodney Piper vormden die voorstellingen een soort laboratorium waarin voortdurend werd geëxperimenteerd met teksten, timing en publieksinteractie.

“We konden elke avond dingen aanpassen. Nieuwe teksten proberen. Andere benaderingen testen.”

Wat ze daarbij ontdekten, was dat mensen overal veel meer op elkaar lijken dan vaak wordt gedacht.

“Of je nu optreedt in Spanje, Londen, Dubai of Amerika, de verschillen zijn veel kleiner dan mensen denken.”

Volgens James verlangen mensen wereldwijd naar dezelfde dingen: gehoord worden, gerespecteerd worden en het gevoel krijgen dat ze er toe doen. Juist daarin ligt volgens hem de sleutel tot sterke

magie. Misschien zelfs tot sterk entertainment in het algemeen. Want uiteindelijk onthouden mensen zelden de techniek achter een effect. Wat blijft hangen, is het gevoel dat een voorstelling heeft achtergelaten. En precies dat gevoel proberen James en Marina telkens opnieuw te creëren.

Het team achter een wereldtitel

Wanneer Marina een volgend masker oppakt, verschijnt een afbeelding van twee enorme handen die samen een hart vormen. Het blijkt een passend beeld voor een vraag die vaak onderbelicht blijft wanneer mensen terugkijken op een wereldtitel.

Wereldkampioen worden is een enorme prestatie. Wie zaten er in jullie team om dat mogelijk te maken?

James hoeft nauwelijks na te denken voordat hij opnieuw antwoordt.

“David Penn.”

De naam valt onmiddellijk. Hoewel het publiek uiteindelijk alleen de twee artiesten op het podium ziet, benadrukt James dat hun FISMoverwinning onmogelijk zou zijn geweest zonder de mensen achter de schermen die hen gedurende het hele traject begeleidden.

“David was zonder twijfel onze belangrijkste consultant.”

Voor de voorbereiding van FISM

vloog Penn meerdere keren speciaal naar Dubai om intensief met hen te werken. Wat James zich vooral herinnert, is de manier waarop Penn naar een voorstelling kijkt. Waar veel artiesten zich richten op afzonderlijke effecten, ziet hij een volledige structuur, een verhaal dat voortdurend in beweging is en waarvan elk onderdeel een functie moet hebben. Daarnaast maakte ook zijn werkethiek indruk.

“Wij houden van uitslapen. David niet.”

James lacht terwijl hij het vertelt, maar de bewondering is duidelijk aanwezig. Vrijwel iedere werkdag begon vroeg en stond volledig in het teken van de act. Er werd geanalyseerd, besproken, geschrapt, herschreven en opnieuw opgebouwd. Volgens James bestond er geen detail dat niet onderzocht kon worden als het de voorstelling beter maakte.Eén van de eerste

opdrachten die Penn gaf, staat hem nog altijd helder voor de geest.

“Hij zei: koop een enorm whiteboard en zoveel mogelijk gekleurde stiften.”

Aanvankelijk begrepen James en Marina niet waarom dat nodig was. Tot Penn begon te tekenen. Niet zomaar schema’s of losse notities, maar een complete visuele kaart van hun FISM-act.

“De volledige negen minuten stonden erop. Inclusief spanningsbogen, emotionele momenten, contactmomenten met het publiek en de opbouw van het verhaal.”

Voor het eerst konden ze hun voorstelling letterlijk voor zich zien. Niet als een verzameling routines, maar als één geheel waarin elk onderdeel een specifieke functie vervulde. Vanaf dat moment veranderde hun manier van werken. Ze keken niet langer alleen naar wat er gebeurde, maar vooral naar wat het publiek op elk moment moest voelen. De vraag werd niet langer of een effect sterk genoeg was, maar of het verhaal bleef groeien en of de emotionele lijn overeind bleef. Marina neemt het verhaal over en beschrijft hoe intensief Penn bij het volledige proces betrokken bleef.

“David was werkelijk overal bij betrokken. Hij stelde doelen voor elke dag, analyseerde alles wat we deden en bleef voortdurend zoeken naar verbeteringen.”

Volgens haar lag een belangrijk deel van hun vooruitgang in het vertrouwen dat ze hem gaven.

“We luisterden gewoon naar zijn feedback. We gingen niet in discussie. We voerden het uit en werkten verder. Daardoor werd de act steeds beter.”

Toch was David Penn niet de enige die aan de wereldtitel meewerkte. Nadat een groot deel van het voorbereidende werk in Dubai was afgerond, verhuisde een belangrijk deel van het proces naar Spanje. Daar werkten ze intensief samen met Matt Edwards en Rodney Piper.

“We hebben daar ontzettend veel geleerd,” vertelt James. “Ook zij hebben enorm veel bijgedragen aan het eindresultaat.”

Het viel me op dat telkens wanneer ze over hun succes praten, de aandacht nauwelijks naar henzelf gaat. In plaats daarvan spreken ze voortdurend over de mensen die hen onderweg hebben geholpen. Misschien zegt dat wel iets over de manier waarop zij naar succes kijken: niet als een individuele prestatie, maar als het resultaat van een team dat samen aan hetzelfde doel werkt.

Luis de Matos en de camera als publiek

Na Spanje volgde Portugal. Zelfs twee keer. Daar werkten James en Marina samen met de Portugese illusionist en televisieproducent Luis de Matos. Voor veel artiesten zou een volle theaterzaal al uitdaging genoeg zijn, maar FISM brengt een extra dimensie met zich mee.

In de zaal zitten niet alleen toeschouwers, maar ook duizenden goochelaars, collega-artiesten, juryleden en vakmensen die elk detail analyseren.

“Daarom zijn we twee keer naar Portugal gevlogen om met Luis te werken,” vertelt James.

De Matos hielp hem met een uitdaging waar veel podiumartiesten nauwelijks bij stilstaan: hoe maak je contact met duizenden mensen tegelijk wanneer een belangrijk deel van dat contact via camera’s verloopt?

“Normaal gesproken zoek je oogcontact met iemand in het publiek. Dat is natuurlijk. Maar tijdens FISM moest ik een groot deel van de act rechtstreeks in de cameralens spelen.”

Voor een performer voelt dat aanvankelijk onnatuurlijk aan.

“Je wilt mensen aankijken. Je wilt hun reacties zien.”

Juist daarom bleek de ervaring van De Matos als televisieproducent zo waardevol. Hij liet zien hoe een camera geen technische hindernis hoeft te zijn, maar juist een verlengstuk van het publiek kan worden.

“Hij gaf me praktische tips die direct toepasbaar waren. Niet over techniek, maar opnieuw over connectie.”

Opnieuw valt hetzelfde woord dat tijdens ons gesprek voortdurend terugkeert. Of het nu gaat over David Penn, Matt Edwards, Rodney Piper of Luis de Matos, uiteindelijk draait het steeds om dezelfde vraag: hoe zorg je ervoor dat mensen zich betrokken voelen bij wat er op het podium gebeurt?

Een heldenreis geïnspireerd door David Berglas

Dat thema van verbinding blijkt ook een belangrijke rol te hebben gespeeld in de opbouw van hun FISMact. Wanneer ik vraag hoe het verhaal van de act tot stand kwam, verrast James me met een bijzondere anekdote.

“Eigenlijk wilden we een heldenreis vertellen.”

Die heldenreis was niet gebaseerd op fictie, maar op een gebeurtenis die ze zelf hadden meegemaakt. De oorsprong daarvan ligt in 2018, toen zij mochten optreden bij de legendarische David Berglas thuis. Tijdens die bijeenkomst verzamelde Berglas verschillende willekeurige voorwerpen in een doos. James besloot daarop een gewaagde uitspraak te doen.

Zelfs jaren later klinkt de verwondering nog door in zijn stem.

“Dat was ongelooflijk bijzonder.”

Die gebeurtenis groeide uiteindelijk uit tot het fundament van hun FISM-act. Het verhaal ging niet alleen over mentalisme, maar over het aangaan van een uitdaging die onmogelijk lijkt en de bereidheid om toch die stap te zetten.

“Dat werd onze heldenreis.”

Daardoor kreeg de act een emotionele laag die verder ging dan de effecten zelf. Het publiek volgde niet

Vrijwel alle muziek wordt door hem geselecteerd. Hij zoekt verschillende mogelijkheden uit, test combinaties en bespreekt die vervolgens met Marina. Hoewel zij vroeger piano speelde, laat ze die taak graag aan hem over.

“James voelt heel goed aan waar in de act extra energie nodig is.”

Volgens Marina verandert de muziek voortdurend mee met de emotionele reis van het publiek. Elk muziekstuk heeft een functie binnen het verhaal en ondersteunt de spanning, de dynamiek en de emotionele impact van de voorstelling.

“Ik zei dat Marina en ik alle voorwerpen binnen een minuut konden identificeren.”

Het was een ambitieuze uitdaging. Halverwege de demonstratie gebeurde echter iets wat diepe indruk op hem maakte.

“David onderbrak ons.”

Even lijkt hij opnieuw terug te keren naar dat moment.

“Toen gaf hij ons een staande ovatie.”

alleen een reeks demonstraties, maar werd meegenomen in een verhaal over ambitie, vertrouwen en het najagen van iets wat aanvankelijk buiten bereik lijkt.

Muziek als onzichtbare kracht

Wanneer het gesprek verschuift naar de creatieve keuzes binnen hun voorstelling, blijkt muziek een veel grotere rol te spelen dan veel toeschouwers zich realiseren.

“Ontzettend belangrijk,” antwoordt James onmiddellijk wanneer ik vraag hoeveel aandacht zij eraan besteden.

“In onze FISM-act wisselt de muziek continu. Dat helpt om spanning op te bouwen, energie te creëren en uiteindelijk een sterkere connectie met het publiek te maken.”

Voor Mind2Mind is muziek daardoor veel meer dan achtergrondgeluid. Het is een actief onderdeel van de voorstelling en een instrument waarmee emoties worden gestuurd zonder dat het publiek zich daar altijd bewust van is. Net zoals licht, timing en stilte kan muziek een moment versterken of juist voorbereiden op wat nog moet komen.

Perfectie achter de schermen

Wanneer het gesprek op techniek komt, vertel ik over een voorstelling van Jack Rhodes waarbij licht, geluid, video en effecten volledig geautomatiseerd werden aangestuurd. Met één druk op de knop leek de hele voorstelling als

vanzelf te verlopen. James knikt. Ook Mind2Mind heeft in het verleden met vergelijkbare systemen gewerkt. Toch besloten ze daar uiteindelijk van af te stappen. Niet omdat de technologie tekortschiet, maar omdat ze ontdekten dat volledige automatisering ook risico’s met zich meebrengt.

“Het ging een paar keer mis.”

Meer uitleg is nauwelijks nodig. Iedereen die ooit op een podium heeft gestaan, weet hoe één technisch probleem een zorgvuldig opgebouwd moment kan verstoren. Voor James en Marina was dat voldoende reden om hun aanpak te herzien.

“Dat risico willen we niet meer nemen.”

Vandaag werken ze daarom met een vast team dat hen overal begeleidt. In hun theaterproducties bestaat dat team uit een cameraman, een licht- en geluidstechnicus en een derde persoon die het overzicht bewaart en ervoor zorgt dat alle onderdelen perfect op elkaar aansluiten.

“We willen dat alles perfect verloopt.”

Het voordeel van die aanpak is volgens James dat hij en Marina zich volledig kunnen concentreren op hun rol als performers. Terwijl anderen zich bezighouden met techniek en logistiek, kunnen zij hun aandacht richten op de voorstelling zelf en op het contact met het publiek. Soms gaat dat zelfs zo ver dat zij nauwelijks betrokken zijn bij de technische voorbereidingen.

“Wij doen soms niet eens de soundcheck.”

Ook tijdens FISM kozen ze ervoor om met hun eigen mensen te werken. In een omgeving waar de druk al hoog genoeg ligt, gaf dat extra vertrouwen en rust.

“Wij konden ons richten op wat echt belangrijk was.”

Wat opvalt, is dat die professionele aanpak volledig aansluit bij de manier waarop zij naar hun werk kijken. Voor veel artiesten begint een voorstelling wanneer het doek opengaat. Voor Mind2Mind begint ze veel eerder. De ervaring van het publiek wordt gevormd door tientallen kleine details die samen één geheel moeten vormen. Daarom investeren ze niet alleen in hun act, maar ook in de mensen die ervoor zorgen dat die act elke avond op hetzelfde niveau kan worden gebracht.

Leren buiten de magie

Een volgend masker toont een zwevende vrouw, opgebouwd uit bloemen. De vraag die erbij hoort gaat over inspiratie uit andere disciplines. Wat leer je van andere disciplines zoals close-up magie, theater en acteren?

James denkt even na voordat hij antwoordt. “Meer dan mensen beseffen.”

Zijn eigen achtergrond ligt in de close-up magie. Daar leerde hij technieken en principes die hij vandaag nog

steeds gebruikt. Toch vindt hij de lessen buiten de magie minstens zo belangrijk.

Jaren geleden volgde hij een opleiding aan het The New York Conservatory for Dramatic Arts. Zijn oorspronkelijke doel was eenvoudig: betere magie maken. Wat hij daar leerde, bleek uiteindelijk echter veel breder toepasbaar. Tijdens zijn opleiding maakte hij kennis met de Meisner-techniek, Stanislavski, stemgebruik, beweging op het podium en acteren voor camera. Op het eerste gezicht lijken dat onderwerpen die weinig met mentalisme te maken hebben, maar volgens James vormen ze vandaag nog steeds een essentieel onderdeel van zijn werk.

“Al die kennis gebruik ik vandaag nog.”

Volgens hem onderschatten veel artiesten hoeveel invloed dergelijke vaardigheden hebben op een voorstelling. Een publiek reageert niet alleen op wat een performer doet, maar ook op hoe die persoon aanwezig is op een podium. De manier waarop iemand beweegt, spreekt of reageert op een situatie bepaalt vaak evenveel als het effect zelf.

Ook Marina brengt kwaliteiten mee uit een andere wereld.

“Haar achtergrond als model heeft enorm veel invloed op onze act.”

James bewondert vooral haar natuurlijke podiumprésence.

“Elke beweging die ze maakt is bewust.”

Wanneer Marina volledig in haar rol stapt, verandert volgens hem onmiddellijk de energie op het podium. Dat heeft op zijn beurt weer invloed op zijn eigen spel.

“Dat helpt mij weer om beter in mijn eigen rol te komen.”

Daarin schuilt volgens hem één van de grootste krachten van Mind2Mind. Ze proberen niet hetzelfde te zijn. Ze hebben ieder hun eigen kwaliteiten en gebruiken die verschillen bewust om elkaar te versterken.

“We vullen elkaar perfect aan.”

Tijdens het gesprek wordt steeds duidelijker dat hun succes niet voortkomt uit één briljant idee of één uitzonderlijke routine. Het is het resultaat van jarenlang leren, observeren en inspiratie halen uit bronnen die vaak ver buiten de magie liggen.

Alles communiceert

Dat brengt ons bijna vanzelf bij een onderwerp waar James en Marina opvallend bewust mee omgaan: nonverbale communicatie. Volgens James onderschatten veel artiesten hoeveel informatie wordt overgebracht zonder dat er één woord wordt uitgesproken.

“Communicatie bestaat voor een groot deel uit dingen die niet worden uitgesproken.”

Daarmee doelt hij op houding, beweging, oogcontact, afstand en de manier waarop iemand een ruimte inneemt. Zelfs de positie die een artiest op het podium kiest, kan volgens hem bepalen hoe een zaal een voorstelling ervaart. Om die reden proberen zij zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten. Iedere keuze draagt bij aan de relatie die zij met het publiek opbouwen en aan de sfeer die ze willen creëren.

Wanneer ik opmerk dat ook hun kleding waarschijnlijk deel uitmaakt van die filosofie, verschijnt een glimlach op Marina’s gezicht. Veel mensen denken dat er een stylist achter de uitstraling van Mind2Mind zit, maar dat blijkt niet zo te zijn.

“Ik haal inspiratie uit mode, rode lopers en bekende koppels. Ik volg trends en omring me met mensen die met mode bezig zijn.”

Voor James gaat het echter verder dan alleen kleding.

“In de eerste seconden van een voorstelling zetten we een bepaalde sfeer neer.”

Volgens hem begint een voorstelling al voordat er één woord wordt gesproken. Muziek, belichting, houding, uitstraling en kostuums vormen samen een eerste indruk die bepaalt hoe het publiek de artiesten ervaart. Daarom beschouwen ze dergelijke investeringen niet als bijkomende kosten.

“Het zijn geen kosten. Het zijn investeringen.”

Die gedachte beperkt zich niet tot hun podiumkleding. Ook hun website, koffers, flightcases en zelfs hun uitstraling buiten de voorstelling maken deel uit van hetzelfde verhaal. Alles wat mensen van Mind2Mind zien, draagt volgens hen bij aan het beeld dat ze van de act vormen. Het is een visie die sterk aansluit bij hun bredere filosofie. Net zoals elk onderdeel van een voorstelling betekenis heeft, draagt ook elk detail buiten het podium bij aan de totale beleving. Voor James en Marina bestaat er geen duidelijke scheiding tussen het merk ‘Mind2Mind’ en de voorstelling die ze brengen. Beide versterken elkaar voortdurend.

Wie hun verhaal tot nu toe volgt, merkt dat er een duidelijke rode draad loopt door alles wat ze doen. Of het nu gaat om muziek, techniek, kleding, presentatie of publiekscontact, telkens draait het om dezelfde vraag: hoe creëer je een ervaring die mensen niet alleen onthouden, maar ook voelen? Die zoektocht bepaalt niet alleen hoe ze optreden, maar ook hoe de dynamiek tussen hen beiden in de loop der jaren is gegroeid tot een van de sterkste onderdelen van de act.

Tegenpolen die elkaar versterken Een van de laatste maskers toont twee met elkaar verweven harten. Het beeld past perfect bij een vraag die al langer door mijn hoofd speelt.

De Mind2Mind-dynamiek bestaat uit tegenpolen: de structuur van James en het instinct van Marina.

Is dat jullie geheime kracht?

James hoeft niet lang na te denken voordat hij antwoordt.

“Dat contrast hebben we bewust ontwikkeld.”

Volgens hem heeft elk van hen een duidelijke rol binnen de voorstelling. Hij ziet zichzelf als de gastheer, degene die het publiek welkom heet en hen door de ervaring begeleidt.

“De showman. De P.T. Barnum van de voorstelling.”

Marina vertegenwoordigt het tegenovergestelde. Waar James verbinding maakt via woorden en interactie, creeert zij juist kracht door mysterie en terughoudendheid.

“Zij is de ziener. De voorspeller.”

Ze spreekt minder, maar precies daardoor krijgen haar woorden meer gewicht. Wanneer Marina iets zegt, voelt het voor het publiek belangrijk. Volgens James was het mede dankzij advies van Criss Angel dat ze die tegenstelling verder zijn gaan uitwerken.

“Hij zei dat duo’s van elkaar moeten verschillen. Anders wordt het voorspelbaar.”

Dat inzicht heeft hun act mee gevormd. Wanneer twee performers exact hetzelfde doen, ontstaat er volgens hen weinig spanning. Het wordt pas interessant wanneer beide persoonlijkheden elkaar aanvullen en tegelijkertijd van elkaar verschillen.

“Wij willen elkaar aanvullen op een natuurlijke manier.”

Die natuurlijke dynamiek blijkt een belangrijk onderdeel van hun succes. Tijdens het gesprek krijg ik geen moment de indruk dat hun rollen bedacht of geforceerd aanvoelen. Integendeel. Het lijkt alsof hun podiumpersonages zijn ontstaan vanuit wie ze werkelijk zijn. Volgens James is dat ook precies de bedoeling.

“Het moet lijken alsof alles op dat moment ontstaat.”

Daardoor voelt het publiek zich niet alleen toeschouwer, maar onderdeel van een authentieke ontmoeting tussen twee mensen die elkaar volledig vertrouwen.

Connected

Wanneer ik een masker met een luchtfoto van Dubai Miracle Garden omhooghoud, komen we vanzelf terecht bij hun theatershow Connected.

Jullie voorstelling is opgebouwd rond The Hook, The Transfer en The Moment. Kunnen jullie uitleggen wat dat betekent?

James knikt. Het is duidelijk een onderwerp waar veel over is nagedacht. Vanaf de eerste seconden proberen ze het publiek uit zijn verwachtingen te halen. Vaak bevindt James zich al tussen de bezoekers voordat de voorstelling officieel begint, terwijl Marina pas later verschijnt.

“De eerste tien minuten staan volledig in het teken van onze onderlinge verbinding.”

Dat eerste deel van de voorstelling legt de basis voor Escamoteur 2026 - 2 21

alles wat daarna volgt. Het publiek leert niet alleen de artiesten kennen, maar krijgt ook inzicht in de bijzondere relatie tussen hen beiden. Vervolgens verschuift de aandacht geleidelijk naar de mensen in de zaal. Een belangrijk onderdeel van de voorstelling draait rond herinneringen. Positieve herinneringen…en volgens James is dat geen toeval. Hij verwijst naar een interessant gegeven over de menselijke geest.

“Het deel van de hersenen waarin herinneringen worden opgeslagen, wordt ook gebruikt voor verbeelding.”

Wanneer mensen samen terugdenken aan een betekenisvolle gebeurtenis, ontstaat er volgens hem iets bijzonders. Individuele herinneringen groeien uit tot een gedeelde ervaring waarin een volledige zaal zich met elkaar verbonden voelt.

“Dan creëer je een gedeelde ervaring.”

En precies daar draait volgens hem het derde deel van de voorstelling om.

“The Moment.”

Dat is het ogenblik waarop de magie, de verhalen en de interacties samenkomen tot iets dat groter is dan de afzonderlijke onderdelen. Niet een moment waarop het publiek naar de artiesten kijkt, maar een moment waarop een hele zaal zich met elkaar verbonden voelt. Wie naar James luistert, merkt dat hij nauwelijks spreekt over effecten of methodes. Hij heeft het over herinneringen, emoties en menselijke ervaringen. Dat blijkt geen toeval te zijn. Het vormt de kern van hun hele visie op entertainment.

“Je ziet hoe blij mensen worden wanneer ze zich gehoord voelen.”

Die observatie groeide uiteindelijk uit tot een fundamenteel uitgangspunt van hun werk. Wanneer mensen zich gezien, gehoord en gewaardeerd voelen, ontstaat er een veel sterkere ervaring dan wanneer ze alleen getuige zijn van een indrukwekkend effect. Voor James raakt dat aan de kern van alles wat Mind2Mind probeert te bereiken.

“Wat wij mensen willen meegeven is verbondenheid.”

Tijdens het gesprek valt er even een stilte wanneer hij vervolgens drie woorden noemt die volgens hem centraal staan in hun werk.

Wanneer de magie niet meer belangrijk is

Het ontwikkelen van die filosofie gebeurde niet van de ene dag op de andere. Volgens James en Marina heeft het jaren geduurd voordat ze ontdekten wat ze werkelijk wilden vertellen.

“In het begin beseften we niet hoe belangrijk goede vragen waren.”

Tijdens bezoeken aan Las Vegas begonnen ze steeds beter te observeren hoe de meest succesvolle artiesten met hun publiek omgaan. Wat hen daarbij opviel, was dat die performers niet voortdurend aan het woord waren. Ze luisterden minstens evenveel als ze spraken. Ze stelden vragen, luisterden aandachtig naar de antwoorden en bouwden daarop verder. Het leek meer op een echt gesprek dan op een traditionele voorstelling. Voor Marina was dat een openbaring.

22 Escamoteur 2026 - 2

“Liefde.Vriendelijkheid. Menselijkheid.”

Het zijn woorden die misschien niet meteen worden geassocieerd met mentalisme of magie, maar die opvallend goed samenvatten wat gedurende het hele interview naar voren komt. Dan volgt misschien wel de meest opvallende uitspraak van de middag.

“We willen eigenlijk dat de magie er niet toe doet.” Het klinkt bijna paradoxaal uit de mond van een wereldkampioen mentalisme.

Toch begrijp ik onmiddellijk wat hij bedoelt. Wanneer bezoekers weken later terugdenken aan een voorstelling, hoopt hij niet dat ze zich een methode of effect herinneren. Hij hoopt dat ze terugdenken aan hoe ze zich voelden.

Dat gevoel van verbondenheid blijkt uiteindelijk belangrijker dan de magie zelf. Het beste advies dat ze ooit kregen.

Wanneer ik op mijn horloge kijk, besef ik dat we al veel langer praten dan gepland. Hun avondvoorstelling komt dichterbij en alle maskers zijn inmiddels besproken. Toch blijft er nog één vraag over.

Welk advies geven jullie aan mensen die met mentalisme willen beginnen?

James antwoordt onmiddellijk.

“Neem een consultant.”

Hij lacht, maar het is duidelijk dat hij het bloedserieus meent. Volgens hem geven veel beginnende artiesten enorme bedragen uit aan nieuwe trucs, gimmicks en effecten, terwijl ze veel meer zouden winnen door te investeren in begeleiding.

“Besteed dat geld liever aan iemand die je helpt beter te worden.”

Een goede consultant helpt je volgens hem niet alleen bij de technische kant van een act, maar vooral bij de vragen die werkelijk belangrijk zijn.

“Waarom doe je iets? Waarom zou iemand daar om geven? Waarom vertel je dit verhaal?”

Dat zijn volgens hem de vragen die uiteindelijk bepalen of een voorstelling impact heeft. Ik merk op dat er misschien nog een andere consultant bestaat: het publiek.

James knikt onmiddellijk.

“Honderd procent.”

Daarom mengen hij en Marina zich na afloop van hun shows graag tussen de bezoekers.

“Daar hoor je de waarheid.”

Daar ontdek je wat mensen werkelijk hebben onthouden, welke momenten hen geraakt hebben en welke onderdelen minder goed werkten. Volgens James bestaat er geen eerlijkere vorm van feedback dan een gesprek met iemand die net uit de zaal komt. Het is een benadering die perfect aansluit bij alles wat eerder tijdens ons gesprek naar voren kwam. Luisteren is

voor hen minstens zo belangrijk als spreken. Misschien zelfs belangrijker.

Wereldkampioenen, maar vooral mensen

Voordat we afscheid nemen, stel ik nog één laatste vraag. Wanneer komen jullie naar Nederland en België?

James lacht. Tot nu toe hebben ze er nog nooit opgetreden.

“Dat zou geweldig zijn. Maar we zijn nog niet geboekt.”

Hij kijkt even naar Marina.

“Wie weet.”

Als afscheid overhandig ik hen een blok Rotterdamse kaas, een klein stukje Nederland om mee terug te nemen naar Dubai. Misschien is het een subtiele eerste stap om deze bijzondere artiesten ooit naar onze lage landen te halen.

Wanneer ik later terugdenk aan ons gesprek, realiseer ik me dat hun indrukwekkende palmares eigenlijk maar een klein deel van het verhaal vertelt. Wereldkampioen zijn ze al. Inmiddels mogen ze zich ook Stage Magicians of the Year noemen en hebben ze een residentie in Las Vegas veroverd. Toch zijn het niet hun prijzen, hun technische vaardigheden of hun internationale carrière die het meeste indruk maken.

Wat James Harrington en Marina Liani werkelijk onderscheidt, is hun overtuiging dat magie uiteindelijk niet draait om trucs, geheimen of methodes. Voor hen begint alles bij mensen. Bij luisteren. Bij contact maken. Bij het creëren van momenten waarop vreemden zich even met elkaar verbonden voelen.

Misschien verklaart dat beter dan welke trofee ook waarom zij vandaag tot de absolute wereldtop behoren. En misschien is dat ook precies waarom iedereen Mind2Mind minstens één keer live zou moeten meemaken.

Dank License to Capture/Devin

Meijer voor de waanzinnige foto’s tijdens het interview, Olivier Henning voor de video. Andere foto’s James & Marina.

Warme oproep aan goochelaars die naar collega’s gaan kijken

Wie mij al eens live aan het werk zag, weet dat ik tijdens mijn shows graag mensen uit het publiek op het podium haal. “Vrijwilligers”, noemen we die in het vak. Of correcter: moedige zielen die bereid zijn om onder lichte sociale druk een onbekende man met een microfoon te vertrouwen.

En laat ik meteen zeggen: meestal is dat fantastisch.

Sommige van de grappigste, warmste en meest onverwachte momenten in een show ontstaan juist dankzij die spontane interactie. Je leert als performer ook vrij snel mensen lezen. Na jaren optreden ontwikkel je daar een soort zesde zintuig voor. Meestal kies je juist. Meestal…

Maar soms… soms zit er een uitzondering tussen. En opmerkelijk vaak — laat ons zeggen in ongeveer 90% van de gevallen — behoort die uitzondering tot een zeer specifieke categorie mens. Een categorie die zichzelf vaak beschouwt als een collega.

- ik heb het over de vrijwilliger die iets té enthousiast het podium komt opgestormd

- de vrijwilliger die goedbedoeld begint te overacten in een poging de act nog leuker te maken.

- de mannen die flauwe grapjes maken - zeg maar ‘raar’ doen - en rare antwoorden geven.

- de mannen die je kaarten een riffle shuffle of een faro shuffle geven als je vraagt om de kaarten te schudden.

- de mannen die, eens op het podium, je toefluisteren dat ze ook een Invisible Deck hebben.

En het kan erger: zo gebeurde het bijvoorbeeld dat een ‘collega’ nog tijdens de slotmuziek van mijn show zijn kaartspel bovenhaalde en trucs begon te doen voor de mensen rondom hem.Of een ‘collega’ die het podium opspringt om mee te doen (lees: je zo veel mogelijk proberen dwars te zitten ‘om grappig te zijn’.)

U voelt mij komen? In de meeste van die gevallen zijn het telkens weer “collega” goochelaars die getuigen van onwetendheid of nog erger, van een totaal gebrek aan collegialiteit.

Wel, als je je aangesproken voelt door bovenstaande tekst heb ik een dringend verzoek: als je gaat kijken naar een collega illusionist, blijf dan aub van het podium weg. Het is zijn/haar show, je hebt daar niets aan toe te voegen of te veranderen. Het ritme is verstoord door flauwe interventies, BLIJF GEWOON ZITTEN

Er zullen er u velen dankbaar zijn.

Ik inclusief. Dank u wel!

Escamoteur 2026 - 2 25

Dr. Gilbertino

Goochelkunstenaar

Wanneer we denken aan goochelaars uit het verleden, komen meestal dezelfde namen naar boven. Verwonderaars met spectaculaire affiches die met één of verschillende kortere acts de wereld rondreisden. Meestal optredend in circussen of gerenommeerde theater-, variété- of cabaretzalen. Toch zijn er in onze contreien ook professionele goochelaars terug te vinden die op kleinere schaal, maar daarom niet minder kwaliteitsvol, het publiek met hun kunsten in verwondering brachten. Magiërs die, voor de tijd dat internet bestond, erin slaagden om met een wagen vol koffers dagelijks het land af te reizen om in één van de kleinere zalen het publiek in vervoering te brengen. Eén van de weinige daarvan is Dr. Gilbertino. Een bijzondere man die gefascineerd door de goochelkunst er zijn gehele leven aan wijdde.

De jongeGilbertino

Geboren op 30 mei 1927 in Roeselare, blijft Gilbert Vansteenkiste zijn stad loyaal. Per toeval ziet hij rond zijn 8ste in het straatbeeld een goochelaar aan het werk. Hét moment dat Gilbert door de goochelmicrobe wordt gebeten. Wie de verwonderaar exact was, is vandaag de dag helaas niet meer te achterhalen.

Gebrand om zijn magische avontuur vakkundig aan te vangen, reist zijn vader, die als oud strijder mee opgaat

in de droom van zijn zoon, met hem naar het Mephistohuis in Amsterdam. In de gekende goochelwinkel schaffen ze enkele goochelboeken aan zodat de jonge Gilbert zich de daaropvolgende jaren als een autodidact kan bijscholen. Hij oefent niet alleen de moeilijke manipulaties die in het boek beschreven staan, maar maakt ook zelf zijn goochelmateriaal. Als een perfectionist knutselt hij zo een ganse voorstelling in elkaar. Als motivatie om zich verder te ontplooien krijgt de jonge Gilbert van een plaatselijke pastoor de kans om op te treden. Hoewel deze voorstelling volgens de afspraak een uur moet duren, blijkt de jonge magiër uiteindelijk maar materiaal te hebben voor 10 minuten.

Aanvankelijk klust hij nog bij als elektricien, maar vanaf 1947 presenteert Gilbert zich officieel als beroepsgoochelaar. Amper een jaar later vinden we in de archieven zijn eerste optreden in de gemeentelijke feestzaal van Gits terug. Hij noemt zich ondertussen Dr. Gilbertino, zijn voorstelling draagt de titel ‘grote Show van 1000 mysteries’. Doorheen de jaren heeft hij genoeg materiaal ingestudeerd om het publiek maar liefst drie uur met zijn kunsten in de ban te houden.

Wanneer Gilbert wat later de charmante Gisèle van Rompu leert kennen, vindt hij niet enkel de liefde van zijn leven, maar ook zijn trouwe assistente die naast hem het podium zal sieren. Ze huwen in augustus 1952.

PROFESSIONEEL GOOCHELAAR

Al snel treden Gilbert en Gisèle bijna dagelijks op. Hun populariteit neemt soms zo toe, dat ze niet uitzonderlijk zelfs drie optredens per dag afwerken. Hun show heeft inmiddels de naam ‘1001 mysteries’ gekregen, met Gisèle erbij één mysterie meer dan voorheen. Om nieuwe boekingen te genereren, versturen ze jaarlijks duizenden flyers. ‘Een avond van lachen, mysterie, spanning en sensatie’ valt erop te lezen. Met resultaat! De aanvragen komen hoofdzakelijk uit de katholieke zuil: parochiezalen, gepensioneerdenbonden, rust- en ziekenhuizen, katholieke jongeren- en boerenbewegingen. Maar ook oud-strijdersverenigingen, de Welfare en gezinsbonden genieten hun voorkeur. Het vele werk dat ze in hun public relations steken, loont zich duidelijk in de binnenkomende boekingen.

Met een auto vol goochelmateriaal en een landkaart in de hand, reizen ze het land af. Om hun komst aan te kondigen, versturen ze op voorhand affiches waarop de promofoto van Dr. Gilbertino kan gekleefd worden. Aangevuld met de locatie en uur van de voorstelling. ‘Niet tevreden geld terug’ of ‘Dr Gilbertino veroorzaakt atoomsucces’. De slogans op hun affiches en flyers liegen er niet om. Hun werkterrein is voornamelijk West - en Oost Vlaanderen en Limburg. Slechts sporadisch komen ze in Antwerpen terecht. Waarschijnlijk omdat dit het werkdomein is van Dr. Belmans (1895-1982), een andere beroepsgoochelaar afkomstig uit Beersel en Meester Brando (1929-2012) uit Antwerpen.

Doorheen de zomermaanden treedt het magische koppel niet op om zo tijd te maken voor hun twee dochters Diana en Christa. Wel wordt het goochelmateriaal opgekalfaterd en sturen ze traditioneel nieuwe flyers op naar hun vaste adressenlijst. Een lijst die elk seizoen groter en groter wordt. Gilbertino is verantwoordelijk voor het magische aspect, Gisèle werkt de zakelijke kant af. Om de drie jaar vernieuwen ze hun programma een beetje en voegen ze er enkele nieuwe truc toe om zo de kans te krijgen naar dezelfde locaties terug te keren. Optredens in het buitenland laten ze aan zich voorbijgaan. Jaar na jaar, dezelfde routine.

De finale van hun voorstelling in 1983, waarin het gehele speelveld in een bloementafereel is omgetoverd. Gilbertino en zijn assistente zijn te midden in hun presentatie van de Gilbertino Silk Tube.

“Voor ons verschijnt Dr. Gilbertino de wereldberoemde goochelkoning. In zwarte cape met hoge hoed. Twee volle uren weet hij, met zijn toverstokje, de hele zaal te auto-suggestioneren. Midden een mysterieus, toverachtig decor, met tafels, taboerets, blinkende rode apparaten, haalt hij uit het niets doekjes, vlagjes, bollen, sigaretten! Hij goochelt met ringen van Elisabeth, koorden van jongens, papierrolletjes van Rudolf Vervisch (Junior), kubus, koffers, lucifers, kaarten, horloge, enz. tot hij overgaat naar karakterlezing. Ten slotte tovert hij de hele scène tot een veelkleurig lachend bloemenpark. Daarin verschijnt onze geliefde Koning, met “Hulde aan Leopold III” Een daverend langdurig applaus bewijst hier het grote succes!”

krantenartikel, december 1949

Hun show ‘1001 mysteries’ bestaat telkens uit twee delen, waarbij in de pauze steevast kleine trucs worden verkocht. Elk deel is een aanéénschakeling van goocheltrucs die allen sierlijk op diverse tafels het podium sieren, een stijl eigen aan deze tijd. Met een humoristisch interactief parlando werkt Gilbertino zijn vaste programma af waarin duiven worden tevoorschijn gegoocheld, toneeltrucs worden gedemonstreerd en ook manipulaties met balletjes, kaarten en/of sigaretten worden gebracht. Één van de hoogtepunten van het programma is ‘Gisèle het geheugen wonder’. Een uitgebreide routine waarbij Gisèle geblinddoekt met de rug naar het publiek wordt gezet. Waarna vijfentwintig willekeurige woorden uit het publiek op een groot bord worden opgeschreven, genummerd van 1 tem 25. Zonder te kijken weet Gisèle de volgorde perfect te onthouden en kan ze willekeurig zeggen welk woord bij welk nummer staat. Zelfs de gehele lijst chronologisch of achterste voren opsommen is een koud kunstje voor haar. Ook de ‘seconde vue’ act siert later hun voorstelling waarbij Gisèle geblinddoekt kan opsommen welke voorwerpen het publiek vast heeft, met als laatste grap de vermelding dat bij een aanwezige autoriteit zijn broek open staat. Als de Gilbertino’s weet het koppel telkens de zaal naar hun hand te zetten.

De finale van elke voorstelling is telkens een routine waarbij het gehele podium in een vederen bloementafereel wordt omgetoverd om nadien, als toemaatje, kaarten met letters op gedrukt op een zwart doek te gooien. Als bij wonder verschijnen de woorden ‘hulde aan…’ erop, gevolgd door de naam van de organisatie die hen heeft geboekt.

Het enige wat niet wordt gebracht, en ook telkens op de flyer aangegeven staat, is hypnose of magnetisme. Als gelovige is Gilbert er principieel tegen om het publiek voor te liegen of te beïnvloeden. Dat zijn aanpak van zijn voorstelling desondanks veel succes kent, bewijzen de talloze dankbrieven die ze nadien van de organisatoren mogen ontvangen.

“uw optreden vonden wij zeer geslaagd en succesvol. Tussen ons gezegd, nog lang na de vertoning werd er, zowel door groot en klein, nog gediscuteerd over uw goochelkunsten en de mogelijke oplossingen”.

Dankbrief februari 1971

SILK TUBE

Dag in dag uit met de goochelarij bezig, is het niet verrassend dat Gilbert zich aansluit bij de Magische Cirkel Kortrijk. Ook bij het Mephistohuis dat in 1974 door Jean Garmyn, Boudewijn Mahieu en Dirk de Graeve wordt overgenomen is Gilbertino niet enkel een vaste klant maar ook een trouwe leverancier. Hij voorziet hen van kleine trucs zoals o.a. the Diminishing Cards (verkleinende kaarten) die hij nauwkeurig zelf maakt en van veren boeketten die kwalitatiever en mooier zijn dan al de andere op de markt. Vederen boeketten en bloemen die hij ook gebruikt in de finale van zijn voorstelling.

Het koppel op oudere leeftijd, te midden van hun vederen boeketten.

In zijn vrije dagen maakt Gilbertino urenlang van losse veren grootste bloemen in alle maten en vormen. De kwaliteit van zijn boeketten hangt mede af van de kwaliteit van de veren die door Mephisto zelf worden aangekocht. Gilbert maakte de bloemen, Gisèle de groene stengels. Ook naast het podium vult het duo elkaar perfect aan en vinden ze zo een extra vorm van inkomsten. Omstreeks deze periode bezint hij zich ook over een nieuwe goocheltruc waarbij hij een doek van kleur wil laten veranderen. In plaats van dit in het zicht te doen, wil hij dit effect bereiken met een speciale doos of gimmick. Urenlang zit hij thuis in gedachten verzonken totdat hij plotseling een kartonnen koker op de kast ziet staan. De Gilbertino Silk Tube is geboren. Het prototype knutselt hij vakkundig in zijn studiekamer vol goochelmateriaal in elkaar. Een effect waarbij in een doorzichtige koker een doekje kan verschijnen, verdwijnen of verkleuren. Na enkele jaren weet Mephisto hem in 1978 te overtuigen om dit effect exclusief door hen te laten uitbrengen, met

succes. Zelfs tot in New York bij Tannen’s Magic Shop gaat het effect vlot over de toog.

VIERING 20 JAAR

In 1967 viert Gilbertino zijn 20 jaar op het podium met een jubileumtournee. In 1972 sieren in hoofdletter op zijn flyers ‘meer dan 25 jaar ervaring’ alsook de tijdelijke mededeling ‘bij een avond voorstelling, gratis een kindervoorstelling’. Als extra bron van inkomsten baat het koppel ondertussen ook reeds enkele jaren een kleine krantenwinkel uit. Wanneer ze op de baan zijn, staat een vriendin achter de toog.

Sporadisch schoolt Gilbertino ook jonge goochelaars bij zoals o.a. Stef Gies die hij streng maar vakkundig de knepen van het vak leert. Opvallend is hoe hard hij bezig is met de inkleding van het effect. Goochelen is voor Gilbertino immers veel meer dan enkel en alleen een trucje vertonen. Even belangrijk is je houding, parlando en bewegingen. Dat hij zijn passie uitstekend weet door te geven, bewijst het feit dat Stef later één van de vaste gezichten van goochelwinkel Mephisto wordt.

Ook de 12-jarige Tim Afschrift klopt bij Gilbertino aan. Acht woensdagen lang mag hij telkens twee uur privé les volgen. Elke les moet hij tonen wat hij de afgelopen weken ingestudeerd heeft, de strenge Gilbertino wil enkel het beste. De goochelkunst moet volgens hem met de nodige sérieux behandeld worden. Tim is vandaag nog steeds in de goochelwereld terug te vinden als voorzitter van het Magisch Verbond.

Omstreeks 1999 gaat Gilbertino op pensioen, hij wil als goochelaar perfect voor het daglicht treden en voelt dat dit door de tand des tijds steeds moeilijker te evenaren valt. Hij geeft een laatste optreden voor vrienden en familie en rondt zo zijn carrière als goochelaar definitief af. Na het opbergen van zijn goochelstok stort hij zich volledig op de geestelijke wereld die hij voorheen zo lang als goochelaar diende. Voortaan kan je bij hem niet meer terecht voor verwondering, maar wel als steun om de bijbel beter te begrijpen.

Dr Gilbertino overlijdt op 22 oktober 2009 in het Stedelijk Ziekenhuis van Roeselare. Hij laat naast zijn vrouw en twee dochters tientallen goochelaars achter die hij inspireerde om net als hem hetzelfde pad op te gaan.

© Christ en Kobe Van Herwegen

Escamoteur 2026 - 2 31

Voor veel mensen ben ik degene die ze kennen van bedrijfsfeesten, galadiners en besloten evenementen. Al ruim 25 jaar mag ik optreden op plekken waar het publiek meestal bestaat uit genodigden: bedrijven, relaties en exclusieve events. Een wereld waar ik ontzettend dankbaar voor ben en waarin ik een mooie carrière heb mogen opbouwen. Maar ergens bleef er altijd een andere droom kriebelen: een eigen theatershow. Niet zomaar een voorstelling met wat losse trucs, maar een complete belevenis waarin alles samen zou komen waar ik al die jaren aan gewerkt heb: magie, muziek, emotie, humor, spanning en verwondering.

Die droom ontstond eigenlijk al rond mijn dertigste. Sterker nog: toen lag er al bijna een compleet plan klaar om een theater af te huren. Toch durfde ik het

“De show van mijn leven” Robin Matrix 100% Magic!

destijds niet helemaal aan. Misschien onzekerheid, misschien gezond verstand, misschien allebei. Want een theater vullen is iets totaal anders dan optreden op besloten evenementen. Bij corporate shows word je geboekt, mensen zitten er al. Maar zelf honderden kaarten verkopen voor een openbare voorstelling? Dat is een compleet andere wereld.

Fast forward naar mijn veertigste verjaardag. Ineens dacht ik: screw it, let’s do it! Je leeft maar één keer. Dus zette ik mijn handtekening onder een contract bij de Rijswijkse Schouwburg. Het theater vroeg me nog hoeveel bezoekers ik verwachtte. “Tweehonderd misschien,” zei ik voorzichtig. “Misschien driehonderd als het heel goed loopt.” De kleine zaal was nét te klein, dus besloten we voor de grote zaal te gaan, eventueel met een gordijn ertussen mocht het tegenvallen.

Dat gordijn is er uiteindelijk nooit gekomen.

Sterker nog: op de laatste dag was de voorstelling volledig uitverkocht. Uiteindelijk zaten er meer dan zevenhonderd mensen in de zaal. Ik weet nog dat ik daar vlak voor aanvang even stilstond en dacht: wow… dit is echt gebeurd. En eerlijk? Ik had geen idee waar ik aan begonnen was.

Een theaterproductie neerzetten is tegenwoordig allesbehalve goedkoop. Achteraf gezien had ik de ticketprijs waarschijnlijk veel te laag gehouden, simpelweg omdat ik hier nog geen ervaring mee had. Maar eigenlijk maakte dat me niet zoveel uit. Ik wilde iets neerzetten waar mensen nog lang over zouden napraten. Als ik voor mijn verjaardag een zaal afhuur, pak ik ook uit. Alleen nu deden we dat nét even iets groter.

Wat de voorstelling extra bijzonder maakte, was de mix van mensen in de zaal. Familie, vrienden, relaties, opdrachtgevers, collega’s uit het vak en natuurlijk bezoekers die gewoon nieuwsgierig waren naar de show. Sommige relaties reserveerden direct complete rijen voor hun gasten en de eerste vier rijen waren vrijwel meteen uitverkocht. Vanaf dat moment nam de druk langzaam toe. En gek genoeg functioneer ik juist dán op mijn best. Ik heb ADD, een rustige variant van ADHD, en concentratie is niet altijd mijn sterkste punt. Maar zodra er druk ontstaat krijg ik een soort tunnelvisie waarin alles samenkomt. Vanaf dat moment leef je volledig voor dat ene doel.

Ik was al maanden bezig met muziek uitzoeken. Muziek betekent ontzettend veel voor mij en ik wilde dat alles emotioneel zou kloppen: iedere overgang, iedere opbouw, iedere stilte. Uiteindelijk belde ik magieadviseur Charly Crama. We spraken af bij Van der Valk, gingen lunchen en doken samen het script in. De basis van de show stond al behoorlijk stevig, maar Charly bracht precies die extra creativiteit mee waardoor alles naar een hoger niveau ging. Vanaf dat moment begon de voorstelling echt te leven.

Ik wilde geen standaard goochelshow maken. Alles moest uniek voelen. Daarom zocht ik constant naar originele invalshoeken en bijzondere momenten die mensen niet snel zouden vergeten. Voor speciale videobeelden sprong ik zelfs uit een vliegtuig om scènes voor de show op te nemen. Achteraf besef ik pas hoeveel liefde, tijd en energie er eigenlijk in deze productie is gaan zitten.

Langzaam kreeg het programma steeds meer vorm. Chris Williams reisde vanuit België af naar Rijswijk, Christian Farla en Bianca brachten samen met de Showgirls of Magic puur theaterspektakel, Hans Kazán zei direct enthousiast ja en topjongleur Nigel Voets zorgde voor spectaculair entertainment, terwijl Niek Takens met zijn elegante manipulatie-act een prachtig visueel openingsmoment creëerde. Ook supertalenten als Niek & Guy, Giannie Marsie, mijn jeugdheld Hans Kazàn en natuurlijk Niek Boes, de stemillusionist, werden onderdeel van de line-up. Daarnaast had ik stiekem nog één grote droom: Hans Klok als mystery guest in de show. We hadden daar regelmatig contact over en ik sprak hem zelfs nog in Blackpool. Hij zei dat hij erover na zou denken, maar uiteindelijk bleek hij al

geboekt te zijn in Toverland die dag. Natuurlijk jammer, maar ontzettend sportief maakten we samen alsnog een persoonlijk videobericht voor de voorstelling.

Misschien vond ik dat ook wel extra bijzonder omdat ik vroeger als jonge jongen eindeloos Hans Klok imiteerde. Zoals zoveel jonge artiesten probeer je in het begin je helden na te doen. Niet uit slechte intenties, maar juist uit bewondering. Dat zie je nog steeds bij jonge illusionisten. Ze nemen bewegingen, stijl of presentatie over van hun voorbeelden. Daar kun je lacherig over doen, maar uiteindelijk begint iedereen ergens.

Naast spektakel wilde ik vooral emotie toevoegen aan de voorstelling. Uiteindelijk ging de show helemaal niet alleen over magie of illusies, maar vooral over verbinding. Over lief zijn voor elkaar. Over stilstaan bij het leven en beseffen hoe snel alles voorbij kan gaan. Dat was de rode draad van de hele voorstelling: leef je leven, geniet van de mensen om je heen en haal eruit wat erin zit zolang het kan.

Daarom koppelde ik de voorstelling ook aan twee goede doelen: ALS Nederland en Magic Care. ALS had voor mij een persoonlijke lading, omdat mijn schoonvader twee jaar eerder aan die ziekte was overleden. Tegelijk voelde het logisch om ook Magic Care erbij te betrekken, een stichting waar ik al vanaf de start bij betrokken ben.

Alles moest samenkomen, niet alleen inhoudelijk maar ook technisch. Tijdens de eerste technische bespreking in het theater kreeg ik eerlijk gezegd even lichte paniek. De mogelijkheden qua licht leken beperkt, terwijl er meer dan 160 lampen hingen. “We kunnen het een beetje blauw maken,” werd er gezegd. Maar mensen

betaalden bijna veertig euro voor de beste plekken. Dan wil je niet “een beetje blauw”. Dan wil je magie. En juist daar hebben meerdere mensen een enorme rol in gespeeld.

Guyllaume Wibowo van Niek & Guy verzorgde samen met Alex Nelissen een groot deel van het lichtontwerp en de technische voorbereiding. Een week voor de show vielen ineens alle puzzelstukjes in elkaar. Muziek, lichtcues en overgangen stonden vooraf volledig geprogrammeerd klaar. Zelfs extra lampen die eerst onmogelijk leken, hingen uiteindelijk tóch in de zaal.

De show vond plaats op zondagmiddag om drie uur, vlak voor Koningsnacht. Daardoor moesten we vroeg klaar zijn en mochten we pas om half tien het theater in. Om negen uur stonden we letterlijk al klaar voor de deur van de schouwburg. Zodra de schoonmaakster opendeed, rende iedereen naar binnen met flightcases, decorstukken en apparatuur. We begonnen de dag nog ontspannen met taart, maar daarna begon de chaos. De doorloop verliep stroef en achter de schermen waren Ton Bal, Gerhard Hessling, Brian Polet en Maarten Nijenhuis bezig om alles tegelijk samen te brengen. We hadden nauwelijks volledige doorlopen kunnen doen en het voelde soms alsof we onder enorme tijdsdruk een complete televisieproductie moesten neerzetten.

Pas rond half drie stond alles écht goed en eerlijk gezegd had ik er op dat moment nog steeds niet volledig vertrouwen in. Maar zodra de show begon, voelde je vanaf de eerste minuten dat alles ineens samenkwam. De spanning. De energie. De aandacht van het publiek. Natuurlijk zaten er wat schoonheidsfoutjes in de voorstelling, maar dat maakte het bijna menselijk. Mensen lachten, waren verwonderd en werden geraakt. Er waren zelfs bezoekers die moesten huilen tijdens bepaalde momenten in de show.

Na afloop stroomden de berichten binnen. Mensen schreven dat ze kippenvel hadden gehad en totaal niet hadden verwacht dat de voorstelling zó groots, persoonlijk en emotioneel zou zijn. En toen aan het einde die staande ovatie kwam, voelde dat ontzettend bijzonder. Niet uit arrogantie, maar omdat het voor het eerst voelde alsof alles waar ik vijfentwintig jaar lang aan gewerkt had, ineens samenkwam in één voorstelling. Het voelde als een oprechte beloning voor al het harde werk.

haalden we ruim € 5.800 op voor ALS Nederland en Magic Care. Dat maakte de voorstelling voor mij nóg waardevoller. Niet alleen omdat mensen genoten hadden van de show, maar omdat we samen ook echt iets moois konden betekenen voor anderen. Ook buiten de zaal klopte alles. In de lobby stond Jack Tucker als “beveiliger” messen uit broekzakken van bezoekers te halen. Martijn Martell maakte prachtige balloncreaties voor kinderen, Justin Vliegenthart verzorgde close-up magic en hostesses in glitterjurken deelden prachtige programmaboekjes uit die ontworpen waren door Studio Ton Bal, inclusief verborgen boodschappen. Tijdens de pauze liepen dames rond met bananensnoepjes die eerder weer terugkwamen in de voorstelling. Zelfs dát detail klopte.

Na afloop bleven mensen nog uren hangen voor bitterballen, drankjes en gesprekken. De show eindigde rond half zes, maar pas tegen kwart over zeven was vrijwel iedereen vertrokken. Daarna gingen we met de hele crew nog pannenkoeken eten. Moe, voldaan en eigenlijk nog een beetje overdonderd door alles wat er die dag gebeurd was.

Als ik nu terugkijk op 100% Magic, voel ik vooral trots. Trots dat ik het gedaan heb. Trots dat ik het risico genomen heb. En trots dat zoveel mensen geraakt werden door iets waar ik mijn volledige hart in heb gelegd. Veel bezoekers vroegen na afloop waarom ik niet met deze show ga toeren. Alleen dát al voelde als een enorm compliment.

Of er ooit een vervolg komt? Dat weet ik eerlijk gezegd nog niet. Maar voor één middag viel alles samen: de mensen, de muziek, de magie en de emotie. En misschien was dat uiteindelijk precies waar 100% Magic écht over ging.

Niet alleen verwondering creëren, maar mensen ook even laten voelen hoe belangrijk het is om lief te zijn voor elkaar, bewust te genieten van het moment en alles uit het leven te halen zolang het kan.

Misschien wel het mooiste moment van de middag kwam helemaal aan het einde. Samen met het publiek Escamoteur 2026 - 2

Gewikt & gewogen

Het is altijd leuk om nieuwe producten te ontdekken en uit te proberen en die bevindingen dan met jullie te delen. Onthoud natuurlijk wel dat mijn mening niet zaligmakend is, maar ik heb alle dingen die jullie hier lezen wel degelijk uitgeprobeerd en probeer zo eerlijk mogelijk in te schatten en aan te geven of het de moeite waard is om het aan te schaffen. Dus hopelijk zijn jullie er wat mee.

Zeker na een beurs als Blackpool is er natuurlijk altijd een waterval aan nieuwe producten waar we iets mee willen gaan doen. Maar zijn het zaken die in de kast gaan blijven liggen, of zaken die we effectief gaan gebruiken? Laat ons dat samen even ontdekken.

Arcane-pad - Myung Joon Lee & Hypothesis Magic

Een blikvanger van Blackpool en één van de grote commerciële successen was zonder twijfel de Arcanepad van Myung Joon Lee & Hypothesis Magic: een close-up mat waar rook uitkomt. Als ik dit vertel, klinkt het redelijk banaal en onnozel, maar het was echt fantastisch mooi. Iedereen bleef ernaar kijken, vooral omdat er niet alleen rook uitkomt, maar die rook op het einde ook een symbool vormt: een pijl, een tekening of wat dan ook.

Het zag er echt sprookjesachtig en magisch uit, en die matjes gingen dan ook over de toonbank alsof het zoete broodjes waren. De prijs lag (op de beurs) rond de 250 tot 300 euro, maar het product zag er ongelooflijk mooi uit. Ook de verpakking was top. Knap doosdesign, alles netjes beschermd in uitgesneden schuimrubber en voorzien van alle nodige accessoires.

Ik weet niet of de kopers het effectief ook gaan gebruiken (ik weet het ook overigens van mezelf nog niet),

maar het was te mooi om te laten liggen. Bij thuiskomst bleek al snel dat het niet zo evident was om een mooie tekening te produceren met rook. Je moet er dan ook een tijdje mee spelen om de beste resultaten te behalen. Het is een klein close-up matje waar je mooi op kan werken, maar het is natuurlijk een soort textiel waar de rook doorheen kan en niet het standaardmateriaal waar close-upmatten van gemaakt zijn.

Ik zie hier echter mogelijkheden mee op beurzen en voor clips op social media, maar of het heel vaak gebruikt zal worden, dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Je krijgt een duidelijke video met instructies en wat vooral leuk is, is dat je de vormen die tevoorschijn komen in de rook zelf kan kiezen. Je kan ze wisselen, je kan er eventueel zelf bij maken, maar zodra je er eentje in de mat hebt gestoken, moet je daarmee verder. Je kan ze dus niet na elke vertoning wisselen, want dat is te omslachtig. De mat wordt bediend met een remote die de rookproductie activeert. Dat gebeurt redelijk geruisloos, maar ik zou het toch niet doen in een stille kamer.

De rookproductie is erg mooi, en je moet de video maar eens bekijken om te zien hoe prachtig het er allemaal uitziet. Kortom: een hebbeding, en dat bleek ook uit de massale aankoop door bijna iedereen die erlangs liep. Die mensen hebben in Blackpool goede zaken gedaan, maar of het een echte werker zal worden, dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Wat mij betreft zal het iets zijn voor speciale opdrachten of unieke momenten, maar geen dagdagelijks gebruik.

Flashtrix 2.0 – Lee Myung-Joon

Een effect dat niet nieuw is, maar wel heel mooi, is Flashtrix 2.0 van Lee Myung-Joon. Laat dit nu toevallig het best werken op een zwarte mat, zoals de mat hierboven, maar het is geen nieuwigheid van dit jaar. Eigenlijk had ik het vorig jaar al gezien en ontdekt, toen het voor het eerst werd gedemonstreerd en je zou zweren dat het een videotruc is. Er worden vier munten

op tafel gelegd, je neemt een toverstok en in een volle lichtflits verdwijnen de munten één voor één om allemaal tevoorschijn te komen op de laatste positie. Je moet het echt zien om het te geloven.

Je hebt ook geen speciale belichting nodig. Het is de combinatie van de volle lichtflits en de beweging die het geheel onzichtbaar maakt, zelfs bij gewoon daglicht. Ik heb het vorig jaar niet gekocht, maar dit jaar wel, omdat ik eigenlijk wou weten in detail hoe het werkte en het een kans wou geven, al was het maar om wat filmpjes te maken.

Maar ik denk dat ik er in de toekomst wel wat mee ga doen. Ik moet ook wel meegeven dat het moeilijker is dan het lijkt. Als je de bedenker het ziet doen, dan is het spelenderwijs, maar het vraagt toch best wat oefening om het vlot en magisch te laten verlopen, want anders ziet het er allemaal nogal knullig uit.

Maar als je er wat tijd in steekt, dan heb je een effect dat eruitziet als een cameratruc en toch recht onder je neus gebeurt. Het is niet voor walk around, maar echt iets om te doen op een close-up mat, op een close-up tafel of ergens op een vaste positie. Het kost best wat centen (ca. 350 €) en het is ook een heel kort effect. Behalve wat ik hierboven heb omschreven valt er weinig anders mee te doen. Dat is op zich best de moeite waard, maar het is dus heel beperkt in gebruik.

Tech Deck

Craig Petty heeft ook altijd wel wat nieuws, meerdere zaken per jaar zelfs. Hij stond op de stand van Penguin Magic en iets wat mijn aandacht trok, was de Tech Deck. Het feit dat ik dacht dat ik het al eens gezien had, bleek inderdaad correct, want in de loop der jaren zijn er al heel wat mensen met hetzelfde idee aan de slag gegaan.

Maar deze versie heeft misschien een aantal aspecten die het iets beter en iets interessanter maken om te gebruiken. Na een hele hoop leuke kaartroutines te hebben gedaan en de kaart die je hebt gevonden te tonen, kan je de rest van het kaartspel in de handen van de toeschouwer laten ‘veranderen’ in een hoogtechnologisch gadget dat aan de binnenkant hol blijkt te zijn en vol met elektronica en lampjes zit.

Ik heb jaren terug van een Aziatische dealer ook al iets gelijkaardigs gekocht, en die lampjes knipperden dan bovendien. Maar na een tijdje gebruiken was die batterij redelijk snel leeg. Het voordeel van deze versie is dat de lampjes enkel aangaan wanneer het kaartspel wordt geopend. Daardoor spaar je de batterij en wordt onnodig gebruik vermeden. De andere versie die ik had, bestond echter uit echte kaarten die op elkaar waren gelijmd en lichtjes konden bewegen als echte losse kaarten, terwijl dit een soort plastic doosje is dat eruitziet als een kaartspel.

Het is eigenlijk geen effect op zich, hoewel er routines worden bijgeleverd. Het is eerder een soort finale, zoals het gebruik van het populaire Omni-deck, Phantom-deck of een ander surprise-effect effect dat gebeurt met een kaartspel aan het einde van een routine. De beste manier om het te gebruiken is dan ook met een deckswitch op het einde van je vertoning. Als je voordien een aantal technische effecten vertoont, is dit een logische finale die mooi kan passen in het geheel.

Het is mooi gemaakt en werkt feilloos, al kwamen de magneetjes die het spel samenhouden bij mij vrij snel los en moest ik ze al lijmen. Maar zoals gezegd niet echt origineel. En er zijn meerdere versies op de markt, dus misschien even goed rondkijken voordat je je centjes uitgeeft.

The Button - João Miranda

Het kaartspel hierboven zou perfect passen als finale bij het gebruik van The Button. Dit is een gimmick/effect dat gemaakt wordt door João Miranda. Aanvankelijk dacht ik dat het gewoon een knop was om op tafel

te zetten waar je de toeschouwers op kon laten drukken, waarna er dan telkens iets ‘magisch’ zou gebeuren. Dat is het ook, maar het is veel meer dan dat. Bijvoorbeeld tijdens je ambitious kaartroutine laat je iemand op een knop duwen en dan komt de kaart telkens naar boven. Deze interactie is leuk, maar met deze knop wordt het extra leuk. Want de knop maakt een redelijk luid en mooi geluid iedere keer dat erop wordt gedrukt.

Het knappe is dat er een geheugenkaartje in zit en dat je het geluid zelf kan vervangen, harder maken, zachter maken of wat je ook wil. Je kan het bijvoorbeeld ook een boodschap laten verkondigen van de klant waarvoor je werkt en dat soort zaken. Verder krijg je bij dit product ook een afstandsbediening waarmee je ervoor kan zorgen dat het geluid wel of niet wordt afgespeeld. Want helemaal aan het einde van je routine kan je ervoor zorgen dat de knop plots niet meer functioneert. En wanneer je hem dan openmaakt, blijkt binnenin de knop de opgevouwen kaart met de handtekening te zitten. Een hele mooie en logische finale.

Als je deze knop op tafel zet, heb je ook niet meteen het idee dat er een kaarteffect gaat worden getoond. Naar een breed publiek en leken toe is dat een sterk pluspunt. Het is erg interactief en heel mooi gemaakt. Zodra de kaart uit de knop wordt gehaald, is het doosje ook helemaal leeg. Erg mooi gemaakt en - zoals met alle spullen van Miranda - erg professioneel afgewerkt en bruikbaar. De video-instructies die erbij zitten bevatten ook een hoop uitleg door Craig Petty: naast de werking van het apparaatje ook bijna twee uur aan technieken en methodes met kaarten, die op zich al een cursus vormen die de moeite waard is. Kortom, wat mij betreft een hele mooie aanschaf en volgens mij iets dat wel vaker gebruikt zal worden.

Je moet wel in staat zijn om een kaart die gehandtekend is snel op te vouwen, en daarvoor bestaan er natuurlijk verschillende methodes en technieken. (TIP: Perfect Score van Jon Allen laat toe speelkaarten vooraf te behandelen waardoor ze veel sneller en precies gevouwen kunnen worden). Die technieken worden in de instructies dan ook uitvoerig uitgelegd. Als je werkt zonder handtekening, kan je natuurlijk van tevoren al een kaart opvouwen en in de knop steken. Dan heb je hetzelfde effect als je het duplicaat van de kaart forceert, zij het misschien iets minder spectaculair.. Heel wat mogelijkheden dus, en iets leuk om mee te spelen.

Streamlined 2.0

David Penn is iemand die ook altijd hele commerciële zaken heeft en toont. Op zijn stand ontdekte ik iets wat niet nieuw is, maar toch mijn aandacht trok. Streamlined 2.0. Ik ben altijd wel liefhebber geweest van het effect Bang On van Marc Oberon. Wat mij daar een beetje van weerhield, is het feit dat er meerdere portemonnees in gebruik waren om het effect te realiseren. Hier wordt er gebruikgemaakt van één portemonnee, en nog een hele dunne ook.

Wat is het effect? Je legt een hele dunne portemonnee op tafel en laat iemand een speelkaart noemen. Wanneer je dan de portemonnee openmaakt, zit daar één envelopje in met daarin één kaart, en dat is de opgenoemde kaart.

Wat ik hier vertel gebeurt echt, maar er zijn een aantal belangrijke nuances. In de reclame wordt gezegd dat om het even welke kaart kan worden opgenoemd, en dat is niet het geval. Het is geen echte force, maar je moet de mensen in het begin toch in een bepaalde richting sturen.

Dat klopt dus niet helemaal met de advertentie. Op zich geen probleem, maar het wordt wel zo verkocht. Het is ook een portemonnee die je niet uit handen kan geven. Op zich is dat ook niet nodig, maar het is wel belangrijk om te weten. Ook de envelopjes mag je niet laten controleren, en de kaart zelf evenmin. Dus eigenlijk is het allemaal vrij “dirty”, maar met een vlotte presentatie kom je hier wel doorheen. In feite heb je zelfs de portemonnee niet nodig, want je kan de envelopjes ook in je broekzak of jaszak stoppen. Maar met het portemonneetje op tafel oogt het geheel heel clean.

Je moet een paar zaken onthouden, maar dat is geen luchtvaarttechnologie. Ik heb het een paar keer uitgetest voor publiek en het komt wel heel sterk over. Er is nog een extra finale waarbij je een visitekaartje in de portemonnee hebt zitten waarop geschreven staat dat je wist dat de kaart zou gekozen worden. Een leuke extra voor wie dat wil, maar ik vind het niet echt nodig.

Real Touch (Hernan Maccagno)

Er was in Blackpool ook heel veel te doen over een Spaanstalige jongen die in de Ruskin een versie van P.K. Touches liet zien die onverklaarbaar was. Iedereen moest hem dan ook vinden en wilde het effect kopen. Eigenlijk had hij het pas bedacht vlak voordat hij naar Engeland kwam, dus hij had het maar in beperkte hoeveelheden bij zich. Er was ook nog geen instructie voorhanden.

Het komt erop neer dat je enkele meters van iemand verwijderd staat en dan met je vinger een aanraakbeweging maakt, en de toeschouwer voelt het. Het knappe was dat het eigenlijk onwaarschijnlijk impromptu was: er werd niets op de rug geplakt, de toeschouwer moest niet zitten en er waren geen blinddoeken of andere attributen nodig.

Heel clean en te mooi om waar te zijn, maar het gebeurde effectief. Ik ben het gaan bekijken en had geen idee. Ik heb het ook op mezelf laten doen en had nog steeds geen idee. Ik heb het dan gekocht, en nu ik het weet ben ik onder de indruk van de eenvoud en de inventiviteit, maar ik weet niet of het effectief veel gebruikt zal worden. De redenen daarvoor zijn veelzijdig. Wie zich een beetje verdiept heeft in deze materie kan gelijkaardige resultaten bekomen zonder gimmick. De gimmick die hier gebruikt wordt is knap bedacht en gemaakt, maar ik weet niet hoe solide het is.

Het geeft je ook de mogelijkheid om drie aanrakingen te doen. Afhankelijk van de kledij is het ook niet altijd zeker of de persoon de aanrakingen goed voelt. Het grote voordeel is wel dat, als de aanrakingen gevoeld worden, ze op verschillende plaatsen kunnen

gebeuren: schouder, rug, hoofd… dat maakt het sterk. Ik kan het geheim niet verklappen, en dat is ook niet mijn bedoeling, maar je moet wel weten dat er na het vertonen van het effect iets minuscuuls achterblijft. Niemand zal dat zien, niemand zal dat merken — ik zelf ook niet — maar het is er wel.

Je vindt het op dit moment ook nergens online terug. Het effect heet Real Touch en het was in elk geval iets waar heel lang over werd gesproken tijdens het congres.

The Missing Tape (Yao Magic)

Een knap staaltje technologie was voor mij ook de Lost Tape. Ik heb nu al verklapt dat het technologisch is, maar het effect gaat als volgt:

Je toont een ouderwetse videocassette. Niet meer dan dat. Sommige mensen zullen dat al niet meer kennen, maar voor de iets ouderen onder ons is het een stukje nostalgie. Je plaatst deze cassette open en bloot op tafel, of stopt hem in een enveloppe. Vervolgens laat je iemand een reisbestemming kiezen en een jaartal, en wanneer je dan de cassette bekijkt, blijkt er een etiket op te kleven met die bestemming en dat jaartal. Maar je kan nog verder gaan. Je kan ook iemand vragen wat hun favoriete film is, en wanneer je de cassette bekijkt, blijkt het de videocassette te zijn met het etiket van die specifieke film.

Als je het ziet, wil je het meteen meenemen. Het was ook niet schandalig duur, al kostte het wel ongeveer 600 euro. Het werkt met technologie, al is dat totaal niet zichtbaar. Het ziet eruit als een gewoon, slordig etiket dat op de cassette kleeft.

Om het effect te realiseren heb je echter een lokaal wifi-netwerk nodig. Dat kan je zelf opzetten of gebruikmaken van een bestaand netwerk, maar het is wel noodzakelijk. De input moet ook gebeuren via een toestel, waardoor het niet evident is om het solo te vertonen. Het kan wel, maar het vraagt behoorlijk wat denkwerk.

Het is een prachtig effect met veel mogelijkheden, maar er moet serieus worden nagedacht over de praktische uitvoering. Technologisch gezien een hoogvlieger, maar naar mijn gevoel iets te vroeg op de markt gebracht, want qua gebruiksvriendelijkheid laat het nog te wensen over.

Ultimate RD Shell (Henry Harrius)

Een hulpmiddel dat ik intussen heel vaak heb gebruikt en dat echt zijn geld waard is, is de Ultimate RD Shell van Henry Harrius. Als je de naam leest, weet je ongeveer waar het over gaat, maar de effecten die ermee mogelijk zijn, zijn erg leuk.

Je laat iemand een kubus door elkaar draaien en doet hetzelfde. Je stopt beide kubussen in een lege papieren zak, en wanneer de toeschouwer zijn kubus eruit haalt, is die opgelost — en die van jou ook. Eigenlijk verklap ik geen groot geheim als ik zeg dat het om een shell gaat die je kan platdrukken. Maar zelfs als je dat weet, is het nog steeds de moeite waard.

De reset gebeurt in enkele seconden met een stevige klap, dus dat moet wel ongezien gebeuren. Maar de illusie van de ring in het doosje is echt sterk. Ook de verdwijning — hoorbaar in de handen van de toeschouwer — is spectaculair. Een dikke aanrader.

Venom Pro

Je kan de papieren zak volledig plat op tafel leggen en zo tonen dat hij leeg is. Wanneer je hem opent, zit er een holle shell in waar de kubus in past en die zichzelf sluit. Daarna kan je de kubus opgelost uit de zak halen, of in dezelfde configuratie als een andere kubus. Heel veel mogelijkheden, knap gemaakt en zeer bruikbaar.

Gone Ring (Vladimir Zhukov & Hide)

Een ander hulpmiddel dat mijn aandacht trok en dat ik meteen heb meegenomen, was Gone Ring. Eigenlijk is het gewoon een leeg kaartendoosje waarin je een ring van een toeschouwer laat vallen. De toeschouwer mag het doosje zelfs vasthouden en ermee schudden. Je hoort de ring duidelijk rammelen in het kartonnen doosje. Maar hoe harder er geschud wordt, hoe meer je de ring hoort — tot op een bepaald moment plots niets meer te horen is en de ring verdwenen is. Het doosje is dan volledig leeg. Een bijzonder knappe verdwijning van een ring in de handen van een toeschouwer. Ik heb het nog niet uitgebreid getest voor publiek, maar het voelt zeer bruikbaar aan.

40 Escamoteur 2026 - 2

Sommige mensen hebben in het verleden al geld uitgegeven aan Venom. Nu was er op Blackpool de Venom Pro, die ook al werd verkocht op het wereldcongres in Italië vorig jaar. Omdat die toen enkel in pre-sale beschikbaar was, heb ik hem toen niet gekocht. Nu wel.

Wat is het? Het zijn eigenlijk twee mechanische reels met onzichtbare draad, die je apart kan gebruiken of kan koppelen. Dit is absoluut niet voor beginners, en zeker niet voor mensen die niet graag met draad werken. Als je de video bekijkt, wil je het meteen kopen, maar de effecten zijn bijzonder moeilijk om goed uit te voeren. Veel demo’s gebeuren in een ruimte waar het systeem aan het plafond bevestigd is. Dus niet geschikt voor walkaround of dagelijks gebruik.

Leuk voor filmpjes en speciale settings, maar niet iets om snel mee aan de slag te gaan. Je krijgt verschillende soorten draad, met elk hun eigen eigenschappen. De instructievideo’s zijn duidelijk, maar de toepassingen blijven wat beperkt. Het is een hulpmiddel, geen effect op zich.

Wie ervaring heeft met draad kan hier wel echt waanzinnige dingen mee doen. Maar veel van de demo’s, zoals de slow motion coin, vereisen een specifieke setup. Dat maakt het soms wat misleidend, zeker gezien de prijs. Ik weet zelf ook niet of ik het vaak ga gebruiken, maar het is te mooi om geen kans te geven. Kortom: een van de beste systemen op de markt, maar niet voor iedereen geschikt.

Card Thru Window LITE (Miranda)

Card Through Window Light van João Miranda

Om dit overzicht af te sluiten: de Card Through Window Light van João Miranda. Dit effect werd eerder al verkocht in een grote en dure versie, en dat was niet echt praktisch bruikbaar. Deze versie is om te beginnen de helft goedkoper, wat het op zich al erg interessant maakt natuurlijk. Maar het grote voordeel is dat het redelijk compact is om mee te nemen. Het wordt geleverd in een mooie draagtas en alle componenten zitten netjes apart verpakt.

Het in elkaar zetten duurt niet zo lang en is op zich makkelijker dan het aanvankelijk lijkt. En wanneer het is opgesteld is het toch groot genoeg om het grootste podium te vullen. Een speelkaart is natuurlijk ook niet zo gigantisch groot, dus je hebt ook geen joekel van een raam nodig voor een mooi effect.

Het geheim is bijzonder indrukwekkend. Dat kan ik jammer genoeg niet met jullie delen, maar hier is heel wat inventiviteit aan te pas gekomen en er werd werkelijk op elk detail gelet. Maar wat is het effect in feite? Je laat iemand een speelkaart kiezen en van een handtekening voorzien en die kaart wordt terug in het pak geschud. Dan gebruik je een beetje reinigingsspray om een venster nat te maken en overhandig je wat tissues aan een toeschouwer zodat die het venster kan proper maken en afdrogen. Zodra dat is gebeurd ga je een beetje opzij staan en gooi je alle andere kaarten tegen het raam aan. Eén kaart blijft tegen het raam hangen en dat is de gekozen kaart.

Wanneer de toeschouwer dan gaat voelen of proberen de kaart weg te nemen, blijkt ze helemaal niet tegen het glas te zitten, maar achter het glas. Sterker nog, als het raam wordt omgedraaid, dan blijkt het ook niet door het glas heen te zijn gegaan, want je kan er langs de achterkant ook niet aan. De kaart zit werkelijk ingesloten tussen twee glazen platen!

Voor de toeschouwers ongelooflijk en niet te begrijpen hoe die kaart daar ooit is kunnen geraken. De prijs doet al beseffen dat dit heel professioneel materiaal is. Het werkt ook met een stukje elektronica, maar van een bijzonder hoog niveau en een super kwaliteit. Het effect is zo mooi dat het absoluut de moeite vraagt om het volgende te oefenen. Vooral de timing van het schieten van de kaarten in de richting van het glas moet toch goed worden ingestudeerd. Je raadt het al, dat zijn heel wat avonden de kaarten van de grond rapen, want je schiet natuurlijk 51 kaarten tegen het glas, terwijl de 52ste er tussen vliegt.

Ik heb het al een paar keer voor publiek uitgeprobeerd met hele sterke reacties, en het past natuurlijk perfect in mijn milieuvoorstelling waar het thema van dubbel isolerend glas vaak aan bod komt. Qua effect en budget waarschijnlijk niet iets dat voor iedereen is weggelegd, maar mocht het u interesseren, dan is het absoluut de moeite waard en een hoogst origineel effect. De kaart door het glas is altijd al erg knap geweest, en hier kan je die ook op het podium brengen. Wat mij betreft een super aankoop en iets dat ik vaak ga gebruiken.

Foto’s: Daniel Eden

Blackpool Magic Convention 2026

Voor het eerst in zijn rijke geschiedenis duurde het legendarische congres in Winter Gardens Blackpool dit jaar maar liefst vier dagen, van donderdag 19 tot en met zondag 22 februari 2026. Wie erbij was, weet het: dit was geen gewone editie, maar een marathon van magie, ontmoetingen en indrukken, met dagen die naadloos in elkaar overliepen en nachten die steevast te kort waren. Onder meer op basis van de getuigenissen van John Van Der Lely reconstrueren we deze editie zoals ze beleefd werd: intens, soms chaotisch, maar vooral onvergetelijk.

De toon werd eigenlijk al gezet nog vóór het congres officieel begon. Woensdag arriveerden heel wat deelnemers een dag eerder dan gebruikelijk, onder wie ook John en zijn gezelschap. Die extra dag hadden zij onder meer ingevuld met een bezoek aan een lokaal gigantisch waterpark, al bleek al snel dat ze niet de enigen waren met dat idee. Het was er letterlijk schouder aan schouder zwemmen. Na enkele glijbanen en

een eerste golf aan vermoeidheid haakten sommigen af, terwijl de echte diehards nog wat langer bleven hangen. ’s Avonds werd er nog gezellig samen gegeten in verschillende groepjes – één van de laatste momenten waarop dat nog lukte, want eens het congres echt van start ging, zou de agenda genadeloos vol lopen.

Bébel was van een uniek niveau

Donderdag begon het dan echt. Meteen werd duidelijk hoe groot de opkomst was: de eerste lezing van Matt Edwards zat al volledig vol. Dan maar uitgeweken naar Damien O’Brien, maar daar liep het mis. Het geluid was zo slecht dat de lezing nauwelijks te volgen was en na tien minuten hielden velen het voor bekeken. Het soort technische probleem dat gelukkig uitzonderlijk bleef, maar op dat moment wel frustrerend was.

Gelukkig was er meer dan genoeg om dat snel te vergeten. De dealerrooms waren opnieuw een wereld op zich: een plek waar je voortdurend bekenden tegenkomt, waar nieuwe ideeën en gimmicks je om de oren vliegen en waar demonstraties je telkens weer doen stilstaan. Het sociale aspect is en blijft één van de sterkste troeven van Blackpool.

Die eerste dag stond ook meteen een eerste International Close-Up Show op het programma, gepresenteerd door John Archer. Wat volgde was een avond met wisselende kwaliteit, maar één absolute uitschieter. Bébel zette een act neer die het publiek compleet omverblies en terecht een staande ovatie kreeg. In vergelijking daarmee hadden Adrian Vega en Richard Sanders het moeilijker om dezelfde impact te maken, al bracht Sanders nog een sterke finale. Opnieuw bleek hoe bepalend de volgorde in een show kan zijn: na Bébel leek alles bijna automatisch minder indrukwekkend.

De avond liep verder met een lezing van Sanders, die bijzonder gesmaakt werd omwille van de praktische toepasbaarheid, en een keuze tussen verschillende shows. De keuze viel uiteindelijk op Zabrecki, die met zijn absurde en soms ongemakkelijke humor een ijzersterke indruk naliet. De afsluiter van de avond, een one-man show van Jack Rhodes, kon die lijn echter niet doortrekken en werd als wisselvallig en soms zelfs saai ervaren.

Vrijdag begon zoals zo vaak in Blackpool: rustig op gang komen, en dan langzaam weer ondergedompeld worden in de drukte van de dealerrooms. Opvallend dit jaar was de sterke toename van elektronische gimmicks en zelfs AI-gestuurde mentalisme-effecten. Fascinerend, maar tegelijk ook een ontwikkeling die vragen oproept over de toekomst van het vak: wanneer technologie zo dominant wordt, dreigt het publiek alles te herleiden tot “het zal wel elektronisch zijn”.

De lezing van Robin Deville was één van de inhoudelijke hoogtepunten van de dag. Zijn bekende Mr. Red & Mr. Blue-act blijft zich ontwikkelen, en ook zijn inzichten rond act-opbouw en originaliteit bleven hangen. “Wees origineel, maar niet té,” was één van de quotes die bleef nazinderen – een mooie waarschuwing tegen het najagen van originaliteit om de originaliteit.

Ook het tweede International Close-Up Gala bracht sterke momenten. Paul Gertner toonde zijn klasse met een feilloos uitgevoerde cups & balls-routine, terwijl Dean Lahan diepe indruk maakte met een act die niet alleen technisch sterk was, maar ook emotioneel raakte. Myung Joon Lee zorgde dan weer voor verwarring: een act waarbij het publiek zich voortdurend afvroeg wat nu precies de bedoeling was.

De avondshow op vrijdag was van een heel ander niveau. Met onder meer Tape Face en Lea Kyle werd het publiek getrakteerd op een aaneenschakeling van sterke acts. Het geheel werd vakkundig gepresenteerd en voelde als een perfect uitgebalanceerde show. Op dat moment besefte iedereen: we zijn nog maar halfweg, en dit niveau ligt nu al bijzonder hoog.

Niets dan superlatieven over de show van Hans Klok en zijn team die in een (voor hem) relatief kleine zaal en niet evidente omstandigheden een waanzinnige show neerzette en meerdere staande ovaties als beloning kreeg

Zaterdag bracht opnieuw een mix van inspiratie en praktische uitdagingen. De lezing van Adrian Vega was één van de sterkste van het weekend: creatief, bruikbaar en bijzonder goed gebracht. Ook Andy Clockwise wist het publiek te entertainen, al bleek de zaal veel te klein voor de belangstelling – een duidelijk teken dat de organisatie de populariteit van sommige acts had onderschat.

Een opvallend moment was de herwaardering van Myung Joon Lee. Waar zijn optreden eerder nog als “bewust klungelig” werd geïnterpreteerd, bleek tijdens zijn lezing dat hij gewoon pech had gehad. Zijn werk als uitvinder en performer maakte indruk en zette zijn eerdere optreden in een ander licht.

De competitie “The One” vormde zoals elk jaar een belangrijk moment. Toch was er dit keer weinig spanning: Laurent Piron stak er met kop en schouders bovenuit.

Wat vooral opviel, was hoe hij een act die al jaren als afgewerkt werd beschouwd, toch nog verder wist te verfijnen en verbeteren. Het resultaat was overtuigend genoeg om de hoofdprijs zonder discussie binnen te halen.

Zondag begon rustiger, met wat meer tijd om rond te kijken en gesprekken te voeren. Maar ook daar waren er nog hoogtepunten. De lezing van Yann Frisch werd door velen als een absoluut meesterwerk ervaren. Elk detail, elke beweging was doordacht, en toch leek alles spontaan en geïmproviseerd. Het soort magie dat je herinnert waarom dit vak zo bijzonder is.

Tegelijk werd in de dealerrooms opnieuw duidelijk hoe snel de technologie evolueert. Demonstraties van elektronische hulpmiddelen lieten sommigen zelfs wat ongemakkelijk achter. Het woord “eng” viel meer dan eens – een teken dat innovatie niet altijd alleen maar enthousiasme oproept.

De slotavond bracht nog enkele sterke momenten, met onder meer optredens van Yann Frisch en Lea Kyle, die het congres op een hoogtepunt afsloten. Niet elke show was een succes – sommige acts werden als storend of zelfs irritant ervaren – maar dat hoort bij een evenement van deze omvang. Wat blijft hangen, zijn de vele hoogtepunten, de ontmoetingen en de constante stroom aan inspiratie.

Vier dagen Blackpool voelt als een week. Alles beschrijven is onmogelijk, en dat hoeft ook niet. Wat telt, is dat dit congres opnieuw bewees waarom het zo’n unieke plek is voor magiërs wereldwijd. En terwijl de koffers werden gepakt en de vermoeidheid toesloeg, was één ding duidelijk: de volgende editie lonkt al. Velen hebben zich inmiddels al ingeschreven voor 2027 –en wie erbij was dit jaar, begrijpt perfect waarom.

Altijd de scherpte prijs gegarandeerd

sneller, overzichtelijker en volledig vernieuwd, zodat je nog eenvoudiger de beste trucs kunt vinden.

Persoonlijk advies, Snelle levering en service waarop je kunt vertrouwen

EIND verhuist

Spaar automatisch punten bij iedere aankoop en profiteer van exclusieve voordelen

Blijf op de hoogte, deel tips en mis geen enkele update! word onderdeel van onze Premium Community. JOIN ONZE WHATSAPP GROEPEN