NK Streetfishing 2026
Aankondiging cursus
Vissen voor Kids
Op zoek naar de Nederlandse zeebaars
In deze uitgave
ROOFVIS
9mei 2026 • gouda ankerpad2,gouda GRATISTOEGANG
8 13
Activiteitenagenda
Roofviscommissie
5 6 10 12 18 26
Waar mag ik nu eigenlijk vissen? 22
Zondvloed aan informatie
Voorwoord
Ton van der Spiegel
NK Streetfishing
Remy Demouge & Ronald van Steijn
Zondagsvissers leren hengelen
Column Jan Teuben
Aankondiging Vissen voor Kids ‘26
Hans Deurloo
Op zoek naar de Nederlandse zeebaars
Amir Salehi
Het gouden uur
Gerard van Loevezijn
Op de omslag: Deze grote baars van Ronald zorgt voor veel punten
“Ook daarom kozen wij voor de Sportvisunie: gebundelde belangenbehartiging met expertise op meerdere fronten”
Voorwoord
Beste Sportvissers,
Begin april staan we als vereniging op een belangrijk kantelpunt. Na een periode van veel veranderingen en soms ook onduidelijkheid, weten we inmiddels weer goed waar we aan toe zijn. De fusieperikelen liggen grotendeels achter ons en voor onze leden is nu helder waar wél en waar níet met de GHV / Groene Hart VISpas gevist mag worden. Is dat toch nog niet helemaal duidelijk? Lees dan het artikel hierover verderop in dit Magazine. Ook de VISplanner is inmiddels actueel en betrouwbaar voor de bij de Sportvisunie aangesloten verenigingen. Dat geeft rust en duidelijkheid –precies wat we nodig hebben aan de waterkant.
Tegelijkertijd is het politieke landschap in beweging. De gemeenteraadsverkiezingen zijn achter de rug en in gemeenten in onze regio, zoals Den Haag en Gouda, wordt gewerkt aan nieuwe coalities. Diverse lokale fracties zijn al vóór de verkiezingen door ons geïnformeerd over de betekenis van onze vereniging en de sportvisserij: voor duurzame natuur en waterkwaliteit, maar ook voor gezondheid, ontmoeting en ontspanning voor álle lagen van de bevolking. Toch weten we uit ervaring dat waakzaamheid nodig blijft.
In Den Haag hebben we gezien hoe ogenschijnlijk onschuldige voornemens afgedwongen in het coalitieakkoord – zoals “investeren in voorlichting over hengelen met nadruk op dierenleed” – uiteindelijk konden uitmonden in een publieke vanuit de gemeente gevoerde campagne tegen onze sport en zelfs in voorstellen voor een hengelverbod. Voorlichten is iets anders verbieden! Daarom geldt: opgepast! Ook wanneer er plannen worden gepresenteerd die op het eerste gezicht sympathiek klinken, zoals rustgebieden voor vissen, visreservaten of ‘visRIJK zones’ met mooie ecologische ambities. Want te vaak zit daar een harde randvoorwaarde aan vast: niet meer mogen vissen. Dat is voor ons geen optie. Juist de sportvisser is dagelijks aanwezig aan het water – als ogen en oren in het veld, als signalerende kracht bij problemen met waterkwaliteit, visstand of leefgebied.
Al jarenlang werken wij vanuit de georganiseerde sportvisserij, samen met gemeenten, waterschappen en andere partners, aan het huis van de vis: een gezonde, duurzame leefomgeving in ons binnenwater. Dat doen we met kennis, ervaring en betrokken vrijwilligers. En wie dat goed bekijkt, ziet ook dat sportvissers geen bedreiging vormen voor de visstand. Integendeel: goed beheer en verantwoord vissen versterken elkaar.
Die boodschap blijven wij uitdragen – helder, onderbouwd en met vertrouwen. Aan de bestuurstafel, in het veld én richting de politiek. Want sportvisserij is niet het probleem, maar een essentieel onderdeel van de oplossing.
Dat doen we niet alleen. Ook daarom kozen wij voor de Sportvisunie: gebundelde belangenbehartiging met expertise op meerdere fronten. Daarvoor betalen wij afdracht. Niet alleen voor onszelf, maar voor een sterke en weerbare hengelsport in Nederland.
Ton van der Spiegel, voorzitter
Roofvissen
NK Streetfishing 2025 Een mooie 5e plaats!
Tekst en foto’s: Remy Demouge & Ronald van Steijn
GHV Groene Hart leden Remy Demouge en Ronald van Steijn halen 5e plaats op het NK Streetfishing 2025. Om überhaupt aan de finale te mogen deelnemen, moesten we eerst door de selectieronden zien te komen. Dit jaar stonden er vijf selectiewedstrijden op het programma, elk met een maximum van 50 koppels.
Wij kozen voor de wedstrijd op zaterdag 1 november 2025 in Kampen. We hadden dat weekend de luxe om een dag eerder te arriveren om zo het visparcours te verkennen. Die voorbereidingstijd bleek uiteindelijk goud waard! In slechts 2 uur tijd vingen we vijf baarzen en drie roofbleitjes, een vliegende start. Tijdens de wedstrijd tellen 2 snoeken, 3 snoekbaarzen, 5 baarzen en 3 overige vissoorten (meerval, winde, roofblei en pos) mee. Dus vol op snoek en snoekbaars om je kaart vol te krijgen.
Maar na die eerste 2 uur werd het plots een stuk taaier. 3 uur lang probeerden we tevergeefs de benodigde snoeken en snoekbaarzen binnen te halen. Het laatste uur waagden we het erop en we trokken naar de IJssel zelf toe. En daar gebeurde het! Een geweldige, keiharde beuk op de hengel van Ronald en even later werd een dikke snoekbaars van 65 cm netjes geland! Die ene vis maakte het verschil. We eindigden op een verdienstelijke 9e plaats en hadden ons ticket voor de finale van het NK Streetfishing bemachtigd!
Finale NK Streetfishing in Haarlem Zaterdag 22 november. Showtime!
De finale vond plaats in Haarlem en de uitdagingen stapelden zich op. Het parcours was gigantisch groot –een waar doolhof van water. De temperatuur was de hele week flink gedaald en we hadden nog nooit in Haarlem gevist en ook geen tijd gehad om de Haarlemse wateren te verkennen. We gingen het veld in met nul lokale kennis.
Tactiek: All-in op Snoek
Onze strategie was kristalhelder: eerst zo snel als mogelijk 2 snoeken scoren. Via Google Maps hadden we vooraf enkele veelbelovende plekken gespot buiten het centrum. Om 10.00 uur klonk het startsignaal en schoten we in actie op weg naar de eerste locatie. Maar de realiteit was meedogenloos. Eerste stek? Een flop! We verplaatsten ons gehaast naar stek nummer 2. Hier zag het water er veelbelovend uit, en een lokale visser bevestigde: “Hier zit zeker snoek!”. 2 Uur ploeteren volgde. Geen enkele tik. Nul, nada, noppes. Ons zelfvertrouwen begon af te brokkelen. We moesten van koers veranderen.
De kers op de taart voor Ronald
Plan B: de stad in
We lieten het snoeken varen en trokken dieper de stad in, op jacht naar baars en snoekbaars. Remy begon met een Salmo-plugje van 4 cm, Ronald pakte zijn vertrouwde dropshot. Zijn setup: een groene shad van 10 cm met v-staart, gekoppeld aan een tungsten gewicht van 10 gram. Belangrijk: lood is tijdens de streetfishingwedstrijd verboden! Juist in de wintermaanden kiest Ronald bewust voor een v-staart. Geeft minder staartactie, precies zoals hij het wil in de winter als het water flink koud is. De klok tikte onverbiddelijk door. Het was al ruim over twaalven.
Het Keerpunt
Plots kreeg Remy een schitterende volger. Een baars die interesse toonde, maar helaas niet toehapte. Iets verderop gooide ik mijn dropshotmontage onder een brug door en... BOEM!
Seconden later een keihard gevecht! Dit moest een mooie snoekbaars zijn, dacht ik. Maar na een goede drill doemde er iets anders op: een monster van een snoek!
De ironie kon niet groter: twee uur lang gericht op snoek gevist zonder één aanbeet of volger, en nu deze bak onverwacht op de dropshot! Het scheppen werd extra lastig gemaakt door de hoge kade, maar we kregen hem in het net. Op de onthaakmat rolden we het meetlint uit: 81 centimeter. YES! Het zelfvertrouwen was weer helemaal terug.
De speld in de hooiberg
Het daaropvolgende uur werkten we systematisch bruggen en groot water af. Een speld zoeken in een hooiberg had niet moeilijker kunnen zijn. Op onbekend groot water vissen zonder lokale kennis? Zo goed als kansloos. De moed begon al een beetje in onze schoenen te zinken.
Snoek is altijd goed voor een hoge klassering
Finale sprint: all or nothing
Het laatste uur brak aan. De spreekwoordelijke dood of de gladiolen. We checkten haastig Google Maps voor één laatste stek en in het stadscentrum zagen we een smalle gracht, volgestouwd met bootjes.
“Dit moeten we proberen!”
Allebei gewapend met kleine Salmo-plugjes van 4 en 4,5 cm met ratel, zochten we naar baars en misschien – heel misschien – een snoekje.
Nog maar drie kwartier op de klok toen... KNAL!
Bij Remy sloeg een prachtige baars toe, vlak voor de kade. De baars van 36 centimeter had zich verscholen onder een boot. De adrenaline gierde nog door onze aderen toen hij zijn volgende worp op exact dezelfde plek deed en... wéér raak! Nog een baars: 36,5 centimeter! Ongelooflijk! Maar helaas bleef het daarbij. Geen 3x is scheepsrecht. Om 15.00 uur liepen we terug naar de verzamelplaats, einde wedstrijd.
De eindstand
Ons resultaat: 3 kanjers, samen goed voor 153 centimeter. Niet spectaculair, maar zeker niet verkeerd. In afwachting van de einduitslag spraken we andere vissers. Vandaag was het bikkelhard werken en deden wij het toch wel beter dan menig viskoppel. Stiekem hoopten we op een top 10-klassering. Dat we uiteindelijk als 5e eindigden – dus 5e van heel Nederland – hadden we werkelijk niet durven dromen!
Het Sportgala
In Haarlem was er geen officiële prijsuitreiking. In plaats daarvan werden de top 10 teams uitgenodigd voor het Sportgala op 13 december in Papendal. Wat een mooie ervaring was dit toch! En ja, we kregen een medaille om de nek. Dit proeft naar meer.
Op naar het NK 2026!
Roofvissen
Activiteiten agenda
Wat is er de komende periode zoal te beleven op het gebied van roofvissen binnen onze vereniging? Onder andere onze activiteitencommissies organiseren met regelmaat leuke activiteiten voor de leden.
9mei 2026 • gouda ankerpad2,gouda GRATISTOEGANG
17 april
8 mei
14 juni
25 juni
30 aug.
De Topstek - Tweedehands roofvismarkt. Koop en verkoop van tweedehands materiaal.
De Topstek - Inloopavond met lezing van Dietmar Isaiasch van Westin.
Rivier de Lek - Riviervissen aan de Lek
Start van de zomeravonden StreetfishingAndere data voor de zomeravonden zijn 2, 9 en 16 juli
In en om De Topstek - Open Sportvisdag GHV / Groene Hart
9 mei 2026 van 9.00 tot 14.30 uur
4 sept.
6 sept.
12 sept.
4 okt.
25 okt.
De Topstek - Inloopavond met een lezing van Serge Sonneveldt over het vissen op roofblei
Den Haag - Hét baarsfestijn van het jaar, de Tour de la Haye
Rivier de Waal - Vissen op roofblei op de Waal
Bellyboot - All Float day, met gezellige barbecue.
Nieuwkoopse Plassen - Het jaarlijkse bootuitje op de Nieuwkoopse Plassen.
Meer informatie over de bovenstaande activiteiten is te vinden op onze website: www.ghvgroenehart.nl
AGENDA VOOR ALGEMENE LEDENVERGADERING, DONDERDAG 4 JUNI 2026
AANVANG 20.00 UUR, CLUBHUIS DE TOPSTEK.
1. Opening van de vergadering door de voorzitter van de vereniging, de heer drs. A. van der Spiegel.
2. Notulen van de vorige Algemene Ledenvergadering d.d. 5 juni 2025.
3. Jaarverslag van de vereniging over 2025. Het jaarverslag is ter vergadering beschikbaar.¹
Mededelingen over verrichtingen van het bestuur en activiteiten van de activiteiten- en werkcommissies sinds de vorige Algemene Ledenvergadering. 4. Financieel verslag opgesteld door Advon administratieve en fiscale dienstverlening. De exploitatierekening 2025 en de balans per 31 december 2025 zijn ter vergadering beschikbaar.¹ De penningmeester geeft tijdens de vergadering een mondelinge toelichting.
5. Verslag van de Financiële Controlecommissie over Financieel verslag 2025.¹
6. Vaststelling van de begroting over 2026.
7. Vergunningsvoorwaarden 2026.
8. Uitreiken van de jubileumspelden aan diegenen die in 2025 vijftig jaar ononderbroken lid van HSV GHV / Groene Hart zijn geweest. De jubilarissen worden hiervoor persoonlijk uitgenodigd. Benoeming leden van verdienste.
9. Verkiezing Financiële Commissie. Aftredend is de heer:
- Bierhuis. Hij stelt zich opnieuw verkiesbaar.
10. Verkiezing bestuur. Aftredend zijn de heren:
- Van der Spiegel
- Ockhorst
- Verweij
De heren Van der Spiegel en Ockhorst stellen zich opnieuw verkiesbaar.
De heer Peters stelt zich verkiesbaar als bestuurslid Communicatie
De heer Hofland stelt zich verkiesbaar als bestuurslid Wedstrijdzaken
De heer Van Herk stelt zich verkiesbaar als bestuurslid afdeling Moordrecht 11. Wat verder ter tafel komt en rondvraag
12. Sluiting van de vergadering
Wilt u de vergaderstukken van de algemene vergadering eerder ontvangen, mail dan met secretaris@ghvgroenehart.nl
Correspondentieadres: Madesteinweg 34, 2553 EC Den Haag contact@ghvgroenehart.nl / www.ghvgroenehart.nl
IBAN: NL35 INGB 0000 4156 17 t.n.v. Hengelsportvereniging GHV - Groene Hart
Ingeschreven Kamer van Koophandel te Den Haag onder nr. V 40407045
Onderscheiden met de Koninklijke Erepenning
Aangesloten bij de Sportvisunie
Lid van koepelstichting Sportvisserij Combinatie Zuid-Holland
Column Jan Teuben
Zondagsvissers leren hengelen
Wanneer ik begin over mijn matige frequentie van vissen komt de man met de baard zuchtend voorbij gelopen. Een week of twee het nieuwe jaar in had ik een afspraak om bij een oud-collega langs te gaan die tegenwoordig in Barendrecht woont. We hadden wat later in de middag afgesproken zodat de ochtend aan het water besteed kon worden. Dit stemde mij hoopvol aangezien “om de twee weken” zwaar boven m’n moyenne van tijd tussen twee vis-activiteiten in 2025 lag. Let wel: geen actie zien telt evengoed als een vis-activiteit!
Kunstaas
Met nog maar een paar dingen thuis te doen was ik de rest van de dag “vrij man”,…
Het laat zich raden. Eindelijk in Barendrecht aangekomen mocht ik blij zijn dat ik nog een krap uurtje de gelegenheid had vóór mijn afspraak. Dit werd voornamelijk veroorzaakt door het feit dat die oud-collega op nog geen kilometer van de, tijdens de nieuwjaarsborrel door een GHVcollega, getipte omgeving woonde. De wagen geparkeerd, de witte gympen achter de bestuurdersstoel en de groene gummies, na het aantrekken van warme sokken, snel over de broekspijpen. Eén tacklebox in het net, tang en betonschaartje in de jaszak en op naar het water.
(Het schijnt dat roofvisfilmpjes op Youtube vooral bekeken worden om stekken via de omgevingsachtergrond af te kijken. Wie weet vindt een lezer in deze beschrijving een nieuwe uitdaging)
Het water begon groot, open, en zeer ondiep, al met al redelijk kansloos om uiteindelijk toch via wat oeververloop te versmallen en ik het diepteverschil tegemoet begon te lopen. Vervolgens brachten wat takken overhangend, of als obstakels in het water wat afwisseling en lonkte er in de verte nog een mooi voetpad over/door het water. Het aas van mijn eerste keus, een zilverkleurige HeemsJerk, doorkruiste het water. Breed uitslaande slag naar links en dan weer naar rechts. Mooi rustig met de nodige hang-tijd. Aan een HeemsJerk zal het niet liggen.
Het water versmalde en ging aan het eind links de hoek om, terwijl rechts een duiker uit de steile overwal lonkte. Dus ander, trager en ondiep lopend aas, in de vorm van de Miuras Mouse aan de speld geklikt. Zoveel afwisseling en nog meer voorstellingsvermogen, dat zou toch beloond moeten-mogen-worden?
De plaatselijke Poseidon vond van niet, en daarbij was het zondagmiddag...! Dat feit kan in die omgeving ook nog van invloed zijn. Ik groette iedere voorbijganger daarom extra
vriendelijk waarbij zelfs Theo logisch teruggroette. Ook dat kon het niet zijn. Toch maar de oeverwal opgeklommen waarbij een wijds polderuitzicht zich aan mij openbaarde. Een andere roofvisser passeerde mij net waarbij de “visser-etiquette” mij voorschreef dat ik hem of op een metertje of vijftig zou volgen, óf dat ik het stuk waar hij net “zonder succes” vandaan kwam ging bevissen.
Beide opties spraken mij niet aan, dus m’n eerste intentie doorgezet.
‘Waar een duiker de aardenwal in gaat, zal het aan de andere kant wel weer verschijnen’. Daar aangekomen viel het tegen. Een modderslootje in vergelijking met het polderwater, toch maar een eerste worp gewaagd.
Warempel! Speldaas maakt zich duidelijk uit de vinnen wanneer “de muis” z’n boeggolf de school benadert. Fijn! Een teken van leven. Sterker nog, schoot er nu vanuit het midden iets groters weg?!? Gelijk nog een keer met het kunstaas erover en herhaaldelijk vanuit andere hoeken rondom die plek. Het zal een karper zijn geweest.
In m’n ooghoek zie ik een andere roofvisser behoedzaam het water aan weerszijden keuren. Vervolgens ontschoudert hij z’n foudraal en zet geknield de onderdelen schielijk in elkaar. De hengel schuin in de lucht gericht met één oog langs de “blank” spiedend of de andere ogen in elkaars verlengde liggen… In gedachte hoorde ik een mondharmonicadeuntje door de polder klinken alsof Ennio Morricone himself in Barendrecht was neergestreken.
Terwijl ik in een ander richting wat worpen doe begint hij dáár te gooien waar ik, volgens mij nog recht van spreken had. Althans volgens míjn vis-iquette.
Ik had nog een minuutje of vijf of minder te gaan. Toch nog maar een worp daar waar ik al meerdere keren met de muis overheen gegaan was.
Beet! Geen gevecht, meer een zware tegenzin mee te werken tot de snoek de kant zag en “sport” besloot te geven. Hier was de kant zowaar nog schuiner en al tijdens de drill overwoog ik de opties, of eerder het gebrek daaraan, gezien het feit dat ik nog onbesmeurd op visite mocht.
De “a-sociale” visser stond in minder dan 10 tellen achter mij en greep een schouderdeel van m’n jas, wat het landen een stuk makkelijker maakte. Vanaf zijn aankomst tot aan het onthaken sprak hij enthousiast over hoe gaaf hij dit vond en hoe hij pas kort geleden met de roofvissport begonnen was samen met z’n zoon, die de interesse al verloren had, maar dat hij hier ook al een snoek gezien dacht te hebben, en nu had ik ‘m aan de haak…!!!
Smetteloos, mede dankzij de a-sociale visser
Klaarblijkelijk had de vangst-adrenaline die middag meer vat op hem dan op mij. Hij gaf aan dat hij nog niet eerder een snoek met de kieuwgreep vast had gehouden. Deze greep aan hem uitgelegd, uit laten voeren en gelijk maar een foto gemaakt. Wie weet pakt z’n zoon na het zien van een trotse pa de hobby weer op. De snoek met behulp van net, lange steel en een laatste schoudergreep weer als een vis in het water gekregen en de man voor z’n verdere tocht nog succes gewenst.
Terug bij de auto masseerde ik m’n handen weer warm met de nog steeds voorradige Covid19 handgel die, samen met de witte gympies, voor een smetteloos entree bij de collega zorgden. Hier hield ik de vangst maar wijselijk voor mij. Onverdeelde aandacht voor een leuk weerzien. (Zowel met de collega en zijn vrouw alsook eerder die middag met de snoek.)
Thuisgekomen uit de auto stappend hoor ik m’n overbuurjongen van een jaar of zes vanaf zijn stoep: “Buurman Jan! Wanneer gaan wij eens ‘Hengelen’?!?!” Ai, een nog niet ingeloste belofte van vorig jaar én een goed geheugen!
Het zal nog wat langer duren dan twee weken, maar ook dat uitje gaat mijn onverdeelde aandacht krijgen. De grote kleine man, met vaste stok, simmetje, brood en sinas-maden en nét wat warmer weer. Bij de jeugd gaat het om de actie en de aantallen. Bij afzien en uitblijven van succes kan het snel gaan vervelen was mij die middag geleerd.
Ik kijk er nu al naar uit. M’n buurjongen nog meer, en al wat langer.
Waar mag ik nu vissen als lid van GHV / Groene Hart?
Tekst en foto’s: Ton van der Spiegel
De afgelopen tijd verschijnen op sociale media allerlei berichten dat het voor leden van GHV / Groene Hart “onduidelijk”, “ingewikkeld” of zelfs “beperkt” zou zijn geworden waar men mag vissen na het meegaan in de fusie met de Sportvisunie. Er worden daarbij helaas ook foutieve beweringen gedaan over viswater waarin men wel of niet meer zou mogen vissen.
De werkelijkheid is echter heel eenvoudig, vanuit onze vereniging is er vrijwel niets veranderd.
Voor onze leden geldt: het eigen viswater van GHV / Groene Hart is hetzelfde gebleven als in voorgaande jaren. Sterker nog, ons viswater is zelfs uitgebreid door nieuwe huurovereenkomsten met boeren.
Voor 2026 hebben wij dezelfde lijst met eigen verenigingswater uitgebracht als in eerdere jaren. Die lijst is leidend: juridisch gezien is dit de schriftelijke toestemming waarmee leden met maximaal twee hengels mogen vissen in ons viswater.
Wat wél is veranderd voor onze leden
De belangrijkste wijziging zit in het stoppen van de uitwisseling van viswater met onze voormalige zusterverenigingen Groot Rotterdam en SVBD. Die uitwisseling was altijd alleen mogelijk zolang er sprake was van volledig gelijke voorwaarden tussen de verenigingen. Door de fusie en de keuzes die onze drie verenigingen hebben gemaakt, was die gelijkwaardigheid helaas niet langer aanwezig. Daarom is die uitwisseling beëindigd.
Dat betekent: behoud van eigen GHV-viswater; echter GEEN toegang meer tot het viswater van uitgetreden verenigingen.
Hoe weet je zeker waar je mag vissen?
Als lid van GHV / Groene Hart heb je twee betrouwbare en wettelijk geldige hulpmiddelen:
1. De verenigingslijst met viswater (groene boekje). Dit is het primaire document en altijd leidend bij controles.
2. De VISplanner (app of website) van de Sportvisunie. Een uitstekend hulpmiddel om viswater op kaart te bekijken én wettelijk toegestaan om tijdens controles te tonen.
In de VISplanner zie je (wanneer je hebt ingelogd met het eigen VISpas-nummer):
• donkerblauw: eigen viswater van GHV / Groene Hart en viswater van de Sportvisunie
• oranje: viswater van verenigingen waar je niet mag vissen met onze VISpas
• lichtblauw: wateren waarvoor geen visrechthebbende hengelsportvereniging is aangegeven. Mag niet gevist worden door VISpas-houders.
Bij twijfel zal een verenigingscontroleur (of BOA of politie) altijd vragen: “Kunt u aantonen dat u hier mag vissen?” Dat kan heel eenvoudig: met de verenigingslijst in combinatie met je VISpas, of via de VISplanner-app op je telefoon:
- klik het water op de VISplannerkaart aan;
- controleer of daar staat:
“VISpas GHV / Groene Hart” (eigen verenigingswater) of “VISpas” (viswater van de Sportvisunie; geldig voor alle VISpas-houders);
- klik ook op het (i)-icoon voor de vergunningsvoorwaarden!
Let op: onze VISpas is niet in alle wateren in de regio geldig Tussen onze donkerblauwe viswateren liggen ook oranje gekleurde viswateren waar je NIET mag vissen. Dat is viswater van andere verenigingen die het viswater niet in de Landelijke Lijst (Gezamenlijke Lijst van Nederlandse viswateren) hebben ingebracht. Deze verschillen zijn in de VISplanner bij inzoomen goed zichtbaar.
Het ‘blanco gat’ rond Rotterdam en in het gebied van Delfland
In de VISplanner valt een groot leeg gebied op rond Rotterdam en het gebied van Delfland. Dat zijn wateren van verenigingen die zijn uitgetreden; deze worden daarom niet meer getoond.
Nachtvissen en aantal hengels: dit is belangrijk Voor ons eigen viswater gelden duidelijke regels:
• Geen nachtvissticker nodig De nachtvis-toestemming van de Sportvisunie is NIET GELDIG in ons viswater – en ook niet nodig. Nachtvissen is bij ons toegestaan, met enkele uitzonderingen, zoals onze polderwateren, viswater in Gouda, enkele kanalen in Den Haag en ons deel van de Oude Rijn tussen Woerden en Zwammerdam (voor de Oude Rijn kunnen leden wél een aparte nachtviskaart aanvragen via onze website).
• Derde hengel: NIET toegestaan. Ook niet met een derdehengeltoestemming van de Sportvisunie.
En laten we eerlijk zijn; zonder extra nachtvis- of derdehengeltoestemmingen is het vissen in ons uitgebreide viswater ook nog eens een stuk goedkoper.
Waarom is niet al ons viswater landelijk ingebracht?
Dat was niet het doel van de fusie met de Sportvisunie. Ten onrechte is in veel discussies in de sociale media gesuggereerd dat door de fusie elke vereniging al het viswater landelijk zou moeten delen. Niet dus!
De fusie was bedoeld om de organisatiekracht en maatschappelijke invloed van de sportvisserij te versterken — niet om al het viswater verplicht landelijk in te brengen en ook niet om één landelijke VISpas in te voeren. Er wordt landelijk wel gestreefd naar zoveel mogelijk inbreng, maar dat is geen verplichting.
Voor GHV / Groene Hart geldt dat het grootste deel van ons viswater bestaat uit kwetsbaar polderwater, met specifieke afspraken over water- en looprechten op boerenland. Dat leent zich niet voor landelijke openstelling.
De grotere openbare vaarwateren – zoals ons deel van de Oude Rijn, de Gouwe en de Breevaart – zijn al jaren wél landelijk ingebracht en blijven dat ook.
Vliegvissen
Op zoek naar de Nederlandse zeebaars
Tekst en foto’s: Amir Salehi
Het was mijn vader die mij als eerste kennis liet maken met het buitenleven. Van jongs af aan waren jagen, vissen en natuur geen hobby’s, maar een manier van leven. Eén van mijn scherpste herinneringen is hoe mijn vader speciaal voor mij een halfgeladen patroon maakte om de terugslag te verminderen, zodat hij mij veilig kon leren schieten. Die momenten gingen nooit alleen over techniek, maar over geduld, discipline en respect voor de natuur.
Na het overlijden van mijn vader stopte ik met jagen. Ik vond mijn weg in wildlife fotografie, maar het buitenleven liet mij nooit los. Ik bleef kleiduifschieten, boogschieten en natuurlijk vissen.
In de Iraanse bergen was vissen altijd dichtbij. Veel van onze rivieren lagen op slechts een uur rijden van Teheran. We visten op inheemse beekforel met spinners en zelfgebonden vliegen, gevist met spinhengels. Onze rigs waren ongebruikelijk maar effectief: Buldo bubbel dobbers, half gevuld met water om de drift te vertragen, met drie droge vliegen en één natte vlieg. Daarnaast visten we op mangar, Tigrisbarbeel, snoek, en trollend in de Perzische Golf ook op tonijn en barracuda.
Begin twintig zag ik voor het eerst een vliegvisser werpen. De lussen, het ritme: pure poëzie. Vanaf dat moment pakte ik mijn spinhengel nooit meer op.
In 2009 verhuisde ik naar Umeå, waar ik vijf jaar bleef. Ik ving er een gigantische Baltische zalm op een kleine tubefly en viste intensief op zeeforel, regenboogforel, vlagzalm en snoek. Regelmatig ving ik ook baars, vaak zonder daar bewust op te vissen. Die jaren leerden mij veel over kracht, stroming en respect voor sterke vis.
Jaren later bracht mijn pad mij naar Nederland. Ik kwam in 2024 aan in Nederland. In het eerste jaar lag mijn focus vooral op boogschieten en wildlife fotografie. Eén onderwerp hield mij bijzonder bezig: een slechtvalk genaamd Alo bij de Watertoren van Scheveningen. Het volgen van deze vogel en haar jongen hielp mij mijn nieuwe omgeving echt te leren kennen.
Maar uiteindelijk begon het vliegvissen weer te trekken. Als je nieuw bent in een gebied en wilt weten wat er mogelijk is, ga je naar de lokale hengelsportzaak. Dicht bij Scheveningen stapte ik binnen bij Albatros Hengelsport. Jan luisterde aandachtig en zei uiteindelijk slechts één zin die bleef hangen: “Zeebaars: in het voorjaar.”
“...ik zag voor het eerst een vliegvisser werpen. De lussen, het ritme: pure poëzie”
Zeebaars werd al snel een obsessie. Kustvissen met de vlieg was nieuw voor mij en ik had meer dan twaalf jaar geen vliegen gebonden. Ik haalde mijn oude materiaal tevoorschijn, kocht nieuw bindmateriaal en begon opnieuw. Aasvis- en garnalenpatronen stonden centraal.
Halverwege april begon ik langs de kust bij Scheveningen te vissen. De eerste sessies waren rustig, maar leerzaam. Bij Duindorp haakte ik per ongeluk een moederkrab met haar jong. Zelfs op het droge liet ze niet los. Ik zette haar voorzichtig terug—een klein, maar betekenisvol moment dat
Na twee sessies zonder resultaat begon ik verder te kijken. Op de kaart tussen Den Haag en Rotterdam viel mijn oog steeds weer op Hoek van Holland. Ik verdiepte me in getijden, structuren en timing.
Eind april plande ik samen met mijn vrouw een verkennende dag naar Hoek van Holland. Het was niet bedoeld als een serieuze visdag; ik liet mijn waadpak zelfs thuis. Oude gewoontes uit mijn jachtverleden kwamen weer boven: bijgeloof dat ik nog altijd onbewust met me meedraag. Zie je vroeg op de dag een roofvogel, dan belooft het een goede dag te worden; zie je als eerste een konijn, dan juist niet. Onderweg zagen we eerst een buizerd hoog in de lucht cirkelen, nog vóórdat we ergens een haas tegenkwamen. Dat voelde meteen als een goed voorteken.
Overdonderd door de kracht en energie van de vis
We misten het hoogwater en toen we arriveerden, zat het tij al ver voorbij het kantelpunt. Het was inmiddels ruim twee uur na laagwater, ver buiten het klassieke venster waarin zeebaars volgens de regels te vangen zou zijn. Niemand om ons heen ving vis. Aasvissers bleven geduldig zitten, maar zonder resultaat.
Toch wisselde ik van aasvis naar een garnalenpatroon en begon opnieuw te werpen. Bij de derde worp stokte de lijn abrupt. Wat volgde was een dril.
Mijn allereerste zeebaars op de vlieg— niet groot, maar ongelooflijk sterk. Ik was overdonderd door de kracht en de energie van de vis. Toen ik hem landde, had ik eerlijk gezegd een veel grotere vis verwacht. Mijn eerste indruk was dat de kracht groter was dan het formaat. Dat voelde logisch. Net als zalm en zeeforeel zijn dit vissen die zijn gevormd door golven, stroming en stormen.
Vanaf dat moment was ik verliefd op het vliegvissen op zeebaars. Ik begon me verder te verdiepen, kocht na jaren weer nieuw bindmateriaal en vergrootte stap voor stap mijn kennis. Tijdens mijn zoektocht naar bindtechnieken die de inhaking konden verbeteren, las ik een artikel
over de effectiviteit van de Clouser Minnow, een patroon dat wereldwijd bekend werd door Bob Clouser. In datzelfde artikel trok een bijzonder creatieve variant, ontworpen door Theo Bakelaar, mijn aandacht.
Bij deze variant worden twee tot drie beadheads onder de buik van de vlieg bevestigd met behulp van een lus van monofilament. Aan het einde van iedere strip, tijdens de pauze, tikken deze beads tegen elkaar aan en produceren ze een geluid dat de aandacht van de vis trekt. Tegelijkertijd zorgen ze voor extra gewicht, waardoor de vlieg dieper afzinkt.
Ik bond deze variant in verschillende kleuren en begon al snel meer zeebaarzen te vangen, meestal van middelgroot formaat, op dezelfde stek. Chartreuse werd mijn favoriet, vooral in combinatie met een donker olijfgroene bovenzijde.
Tijdens de volgende trip ving ik mijn tweede mooie zeebaars. Kort nadat de vis op de reel stond, haalde ik mijn telefoon uit mijn zak en maakte ik een korte video van de dril - geen bijzonder moment op zich, maar wel een mooi fragment van de kracht van een zeebaars in open zee.
Scan de QR-code en bekijk de video.
Ik bond de Clouser Minnow in verschillende kleuren
Vliegvissen op zeebaars in Nederland draait voor mij om één ding: de ontmoeting met een vis die leeft in de ruigheid van de zee. Zijn kracht, zijn uithoudingsvermogen en zijn weigering om zich zomaar gewonnen te geven, maken elke dril onvergetelijk.
Elke worp richting de Noordzee brengt me terug naar waar het ooit begon—naast mijn vader, lerend hoe je de natuur leest.
WERPCURSUS 2026
31 mei, 7, 14 en 21 juni in De Topstek
De ’s-Gravenhaagse Vliegvisser organiseert elk jaar een werpcursus. De cursus wordt gehouden op vier zondagen van 10:00 uur tot …
Wat leert men op een werpcursus? Aan het eind van de cursus kan een deelnemer de basistechnieken van het werpen met een vliegenhengel in praktijk brengen.
Voor de kosten hoef je het niet te laten. Voor leden van GHV / Groene Hart is de cursus €15,-.
Voor deelnemers aan de ‘s-Gravenhaagse Vliegvisser is de werpcursus gratis. Alles is inclusief gebruik van een hengel met reel en lijnen, deze hoeft u dus niet eerst zelf te kopen.
Meld je aan voor deze cursus bij Marius van Kampen via vliegvisuitje@ghvgroenehart.nl
Kijk voor meer informatie op www.ghvgroenehart.nl
Of stuur een mail naar vliegvisuitje@ghvgroenehart.nl
Allround
Zondvloed aan informatie
Tekst en foto’s: Arnoud Terlouw
Wie wat over een water wil weten of over een bepaalde techniek hoeft maar even achter de pc te kruipen of te scrollen op zijn telefoon of hij (of zij) krijgt al snel een overvloed aan informatie voorgeschoteld. Youtube filmpjes, Google maps, Facebook, online platforms, blogs, noem maar op, en sinds kort is daar ook nog eens Ai bijgekomen. Zoveel informatie dat je soms door de bomen het bos niet meer ziet…
Dronebeelden die ‘geheime’ stekken prijsgeven, niets verhullende Facebookfoto’s, weer-apps, routeplanners, waar zouden we zonder zijn? Het vergaren (en delen) van informatie is nog nooit zo gemakkelijk geweest…
Het is misschien voor sommigen moeilijk voor te stellen, maar nog niet zo heel lang geleden moesten we het zonder email, social media en Youtube, doen. Dat heeft de (vis) wereld aardig op zijn kop gezet!
Wilde je ‘vroeger’, voor het digitale tijdperk, aan informatie komen, dan was je aangewezen op je netwerk, vismaten of meest Engelse magazines en boeken. Je deelde info met een vaak select groepje vrienden. Dat functioneerde prima en info/vangsten kwamen niet snel naar buiten, laat staan openbaar.
Pre-digitale tijdperk
Halverwege de jaren 80 begon ik met pionieren in het buitenland en een van de eerste trips was een roadtrip van vier weken naar voormalig Joegoslavië in 1987. Meerval, barbeel en karper, we zouden wel zien. Maar veel info was er niet te vinden, althans niet gemakkelijk. Talrijke brieven naar visclubs bleven onbeantwoord, waarschijnlijk ook door taalproblemen, maar uiteindelijk lag er toch een brief op de mat met een hartelijke uitnodiging om langs te komen. Zij zouden ons helpen met visgidsen en er werd zelfs een huisje aangeboden aan de Donau bij Smederova. Allemaal voor niets!
Links: Micha onze gids en beroepspokeraar aan het werk met het kwakhout
Meest Engelse boeken…
We trokken de stoute schoenen aan en gingen het avontuur tegemoet. Nou, dat werd het! Na een heftige en lange rit werden we opgewacht door de plaatselijke visclub. Prachtig huisje direct aan de Donau, elke morgen twee boten met visgidsen en natuurlijk slivovitsj. Meerval was het eerste hoofddoel. Voor het eerst de werking van het kwakhout gezien, veenmollen en enorme, taaie moeraswormen aan de haak. Dat we geen meerval vingen kon de pret niet drukken. Uiteindelijk belandden we na vele omzwervingen de laatste week aan het prachtige meer van Bled, niet wetende dat dat meer met zijn kristalheldere water 30 jaar later een mythisch karperwater zou worden.
De laatste paar
Ebro-monsters
Het duurde heel wat jaren voordat de meervalkoorts weer kwam opzetten, gevoed door een dvd van Kevin Maddocks en ook zijn boekje Catfish met daarin zijn eerste avonturen naar de Ebro. Dat sprak me wel aan, ondanks niet of nauwelijks ervaring met het vissen op meerval. Het was het avontuur dat trok. Maar begin jaren 90 was het nog steeds vrij lastig om aan informatie te komen. In Duitse magazines had ik wel wat voorbij zien komen, waaronder een heel gecompliceerd boeiensysteem met meerdere dobbers. Kevin Maddocks viste daar ‘gewoon’ met loodsystemen. We zouden wel zien…
Meervalmateriaal was toen nog niet of nauwelijks voorhanden, dus zelf meervalhengels bouwen, steunen voor het boeiensysteem met zelfgemaakte alarms, een enorm groot en sterk net, noem maar op.
Grootste vraag bleef echter: waar moesten we beginnen? Googlemaps bestond nog niet, dus waren we aangewezen op gedetailleerde kaarten die heel moeilijk te bemachtigen waren én foto’s in het boek van Maddocks. Op een aantal foto’s was een boomgaard te zien en na uren rondrijden en zoeken vonden we uiteindelijk die stek.
“...begin jaren 90 was het vrij lastig om aan informatie te komen”
De foto’s van Kevin Maddocks die ons naar de boomgaard leidden.
dagen van de roadtrip zaten we aan het meer van Bled en vingen daar al in 1987 karper.
Huisje en gidsen zonder een cent te betalen
Om een lang verhaal kort te maken: de meervallen waren superactief die twee weken en met vallen en opstaan vingen we onze eerste grote meervallen (een vis van 100 lb was in die tijd een monster). En door de omstandigheden met veel stroming en drijfvuil ontwikkelden we ons eigen boeiensysteem, wat veel effectiever bleek dan die Duitse meervalvissers gebruikten. Strak afgespannen op een grote boei om zoveel mogelijk lijn uit het water te houden met een zware breeklijn (vanwege de grote spanning) bleek dit in de praktijk als een supereffectief zelfhaaksysteem te werken. De eerste meervalstappen waren gezet en in de jaren die volgden kwamen er zo heel wat monsters (voor die tijd) op de mat. Al doende leerden we, deden we ervaring op met rigs, aanpak, materiaal etc.
Meervalhengels en elektronische beetmelders voor meerval bestonden nog niet.
(T)huiswerk
Wie nu op meerval wil vissen, in binnen-en buitenland, hoeft alleen maar even ‘meervalvissen, waller angeln of catfish fishing’ in te toetsen en voordat je het weet zit je uren achter je scherm te kijken naar instructieve rig video’s, spannende meervalfilms en scroll je door online webshops vol met meervalmateriaal. Of je nu met kunstaas, aasvissen of pellets aan de gang wil, vanaf de kant of (belly)boot, er is tegenwoordig over alles een berg aan info te vinden. Info en kennis die je natuurlijk altijd nog in de praktijk moet brengen… dat is vaak (gelukkig) nog een heel ander verhaal.
Gaat het om stekken van een bepaald water of rivier dan zijn gedetailleerde satellietkaarten en Google maps, al dan niet in combinatie met vangstfoto’s, een onmisbaar hulpmiddel geworden voor de planning van een vistrip. En nu we de laatste jaren steeds vaker ook (vaak niets verhullende) dronebeelden zien, kun je thuis je huiswerk al voor een groot deel doen.
Ons boeiensysteem bleek supereffectief te zijn!
Niets mooiers dan pionieren met weinig info op zak: Lac de Pannecière 1988
We vielen met onze neus in de boter
Niets verhullende dronebeelden
De laatste jaren zien we ook een toenemend commercieel belang om films uit brengen. Vaak behoorlijk professionele films, inclusief prachtige dronebeelden. Met filmen kun je, net als met foto’s, nog wel proberen om stekken niet heel pontificaal in beeld te brengen, maar met dronebeelden is dat vrijwel onmogelijk.
Zeker met de komst van allerlei grote roofvisevents krijgen we heel wat stekken overduidelijk in beeld. Zo zag ik laatst een serie Duitse films waarin diverse gesponsorde teams aan het vissen waren met doodaas op de randmeren, vanaf de kant. Mooie beelden maar je kon tot op de vierkante meter zien waar de teams visten. Daar hoef je geen Sherlock Holmes voor te zijn… Voor vissers die ook weleens met doodaas op die wateren willen vissen en niet gelijk uren en dagen willen spenderen aan het vinden van potentieel goede stekken, natuurlijk een uitkomst. Gemak dient de mens, nietwaar?
Maar de keerzijde is dat steeds meer stekken daardoor algemeen bekend worden, met nog meer hengeldruk.
Van Nederlandse vissers, maar ook steeds vaker van over de grens.
Info uit Spaanse magazines (en goede connecties) zette me op het spoor van deze ‘kamikaze barbelen’ in Midden-Spanje.
Dronebeelden verhullen weinig. Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om uit te vinden waar het is.
Sherlock Holmes
Vissers zijn tegenwoordig net detectives en een kenmerkende achtergrond op een vangstfoto op social media is vaak al genoeg om een stek ongewild te ‘verraden’. Daar komen steeds meer vissers achter en steeds vaker zien we een geblurde achtergrond. Dat maakt de foto meestal niet mooier, maar vissers willen nu eenmaal graag hun vangst trots delen. Ook zien we dat steeds meer (bekende) vissers terughoudend zijn met het posten van vangsten…
Met de komst van Ai wordt het vergaren van info nog eenvoudiger, maar ook het ‘misleiden’ van andere vissers wordt een fluitje van een cent. Totaal andere achtergrond, ander water, een vis die veel groter lijkt… het kan allemaal tegenwoordig. De vraag is wat moet je straks nog geloven? Daarmee komen we terug naar het begin van dit verhaal; je eigen netwerk en vismaten waar je op kunt vertrouwen. Een klein select groepje waarmee je een en ander deelt, maar verder zo min mogelijk. Niets is mooier om (ongestoord) je eigen ding te kunnen doen, zelf ontdekken en ervaren. Dat maakt een vangst, groot of klein, alleen maar meer waard.
Vliegvissen
Het gouden uur
Tekst en foto’s: Gerard van Loevezijn
Niet alleen hier in de Lage Landen, ook ginds in de bergrivieren van noord Spanje gelden de laatst uren van de dag als bijzonder productief. Ik heb daar visvrienden gekend die alleen en uitsluitend vanaf 8 uur s’ avonds de vliegenhengel oppakten. Dan moet ik er direct bij vertellen dat de avondschemering, die magische schemerperiode tussen dag en nacht, in de hooggebergtes van Spanje van korte duur is. Hier in Nederland kan de zomerzon een tijd lang langs de horizon scheren om ten slotte schuin achter de aardbol weg te zakken, wat gepaard gaat met een lange schemerperiode, maar daar in het hooggebergte met zijn smalle dalen en massieve hoogtes knalt de zon van het ene moment naar het ander achter een rotswand en floep, weg is ‘ie... Gelijk donker.
Toch kennen we daar ook een schemer, alleen dus korter. Het is dan verder zaak om precies op het goede schemermoment op de goede stek te staan zoals uit dit verhaal zal blijken.
Het machtige kwartsiet massief rijst hoog op uit het landschap, waar de rivier zich een doorgang doorheen moet zien te worstelen
De rivier
Zo logeerden mijn Spaanse vrouw en ik tijdens een van de zomervakanties in de vorige eeuw als pas getrouwd jong stel, in het dorpshuisje van mijn schoonfamilie in het Cantabrisch Gebergte. De vakantie zat er bijna op
en het was tijd om de koffers te pakken, en dus werd ik op de namiddag voor ons vertrek door mijn schoonmoeder vriendelijk edoch dringend verzocht maar te gaan vissen of zo. In ieder moest ik het huis uit, want ik liep tijdens het pakken alleen maar in de weg. Dat liet ik me geen twee keer zeggen, dus tuigde ik mijn hengeltje op, een 4 m beringd licht stokje, knoopte wat Spaanse natte vliegjes en een buldo aan de lijn (zo’n plastic bolletje dat je vult met water voor werpgewicht), en weg was ik. Ik kende het stroomgebied van de Rio Bernesga met zijn stroomversnellingen, poelen, en watervallen behoorlijk goed; ik had er zo’n zeven jaar geologisch werk verricht, van de bron in het verre noorden bij de Pajares pas, tot stroomafwaarts bij La Robla, waar de rivier de bergen uit stroomt de vlakte in. In tegenstelling tot veel andere rivieren had deze waterstroom in die tijd geen stuwmeer, en het waterpeil was dan ook sterk afhankelijk van smeltende wintersneeuw en voorjaarsregens. In de loop van de (droge) zomer daalde het peil tot een bedenkelijk laag niveau. Een bovenstroomse zomerse hoosbui vertaalde zich meteen naar een spectaculair stijgend waterpeil van enkele uren, waarna de rivier weer terug zakte naar het zomerpeil; uitkijken dus. De forellen gedijden er wel bij, het stikte er gewoon van. Vangen was, zoals wel vaker het geval, nog altijd lastig en zeker geen automatisme, eerder een kunst waar veel ervaring en gevoel bij kwam kijken, en waarin altijd een onvoorspelbare factor zat. Vissen is gelukkig geen rekenkundige wetenschap, maar een Petrus-kunst…
De bron van de rivier ligt in het noorden, op de mistige waterscheiding tussen de provincies León en Asturias, de scheidingslijn die de rivieren die naar het zuiden stromen (León) scheidt van de rivieren die naar het noorden via een kort traject in de Golf van Biskaje afwateren (Asturias). Zoals altijd het geval, is de bron niet één enkele plaats waar het water uit de grond komt, maar wordt gevormd door een groot aantal stroompjes en bronnetjes,
die vervolgens samenkomen en verder gaan als Rio Bernesga, waarbij onderweg nog talloze stroompjes worden ingevangen. De allerkleinste stroompjes zijn niet bevisbaar en worden beschermd; daar kan de vis zich ongestoord voortplanten. De hoofdrivier wordt naar het zuiden toe dan ook breder en breder en dendert 10 km zuidwaards, om vervolgens tegen een gigantisch kwartsiet massief aan te botsen, waar het zich via een nauwe kloof doorheen moet worstelen. In die nauwe kloof heeft het water een diepe poel uitgesleten waar zich gigantische forellen ongestoord kunnen volvreten, veilig en buiten bereik van de vissers; de steile kwartsietkloof is immers fysiek ontoegankelijk... Maar ja, die beesten zullen toch ook wel eens die poel uit en hup die stroomversnelling in willen zwemmen om te foerageren? Op naar het massief dus, om daar het traject direct bovenstrooms af te vissen; daar waar de rivier tegen de kwartsietwand botst en de poel instroomt, een glashelder riviertraject van kniehoog water langs rotspartijen en door stroomversnellingen.
Het avondrood
Ik rijd door de tunnel die de vorige eeuw met de nodige staven dynamiet (van de nabijgelegen kolenmijn) door de rotswand is geblazen en zet mijn auto achter de tunnel op een uitsparing langs de weg. Ik sta op een brug. Aan de noordkant ligt de te bevissen bergbeek met de stroomversnelling, aan de andere kant bevindt zich stroomafwaarts de onbevisbare diepe poel. Het zal rond zeven uur ‘s avonds geweest zijn. Ik wandel de steile helling naar beneden, waad over de rotsbodem naar de andere kant en begin te vissen, daar waar de stroomversnelling in de poel uit stroomt. Helemaal geen aanbeten, vreemd, je zou toch verwachten dat die knapen uit de diepte van de poel zich zo af en toe ook eens stroomopwaarts verplaatsen de stroomversnellingen in, maar nee, niets van dit alles en ik volgde de rivier verder stroomopwaarts, waar ik mijn vliegen achter rotsblokken en door stroomversnellingen liet waaieren.
Aan het eind van de avond had ik twee mooie forellen. De laatste had mijn vistuigje aan barrels getrokken en het was nu te donker voor herstelwerkzaamheden, jammer. Ik slenterde langs de rivier stroomafwaarts terug naar mijn beginpunt. Het was al praktisch donker toen ik daar een bejaarde visser aantrof, die met een kort hengeltje en zo’n Spaans vistuigje met vijf natte vliegen de stroomversnelling tegen de diepe poel afviste, precies wat ik enkele uren geleden dus ook had gedaan, maar hij had in zijn rieten mand wel een forel van zo’n 75 cm... Ik had hier dus te vroeg gevist... elke worp van de oude baas resulteerde een aanbeet van zo een kanjer, waarna de hengel doorboog tot in het handvat. Meneer had zijn alles-of-niets molenslip dus op ‘niets’ staan, potdicht dus, en trok op elke vis met alles wat ie in zich had, de hengel krom. Daar was het materiaal dus nooit tegen bestand en een-voor-een verloor hij zijn vliegen door lijnbreuk. Na een
De rivier perst zich door het massief heen
aanbeet of vijf was hij Koos-vliegloos en stond ie als een geplukte kip langs de kant. Het was mij overigens een raadsel hoe hij die eerste vis binnen heeft gekregen. Het moge duidelijk zijn dat ik mij, bij het aanzien van dit spektakel, heb lopen verbijten. Had ik nog maar een vistuigje, zo verbeet ik mij, maar bovenal had ik het Gouden Uur verkeerd ingeschat en was te vroeg begonnen... De volgende dag zijn mijn vrouw en ik huiswaarts gekeerd.
Toen ik het jaar daarna er mijn geluk weer wilde proberen bleek dat niet meer mogelijk met alleen mijn algemene visvergunning: de overheid had in al haar ‘wijsheid’ besloten om het traject bovenstrooms van de poel tot ‘Coto’ te promoveren; een streng gecontroleerd viswatergedeelte, welke in die tijd alleen met veel geld op dag-basis toegankelijk was via een ondoorzichtige lotingsprocedure in de winter voorafgaande aan het visseizoen... buiten mijn bereik dus... jammer!
www.ghvgroenehart.nl
https://www.facebook.com/ ghvgroenehart
Alles rond lidmaatschap, vergunningen en ledenadministratie
Postadres: GHV / Groene Hart, Postbus 162, 3720 AD Bilthoven. ledenadministratie@vispas.nl Telefoon 030-6058400
Algemeen correspondentie-adres
Madesteinweg 34, 2553 EC Den Haag info@ghvgroenehart.nl
Telefonisch informatie (geen voicemail) 070-3297965
Clubhuis GHV / Groene Hart, Madesteinweg 34 - 2553 EC Den Haag
Voorzitter/Webmaster
Ton van der Spiegel
Secretaris
Juri Froger
Penningmeester
Ben Boere
Tweede secretaris
Hans Moolenaar
https://www.instagram.com/ ghvgroenehart/
https://www.linkedin.com/ company/ghv-groene-hart
Tweede penningmeester, ledenadministrateur
Emile Meuldijk
Bestuurslid Coördinator uitgifte vergunningen
Jan Ockhorst
Bestuurslid Externe relaties viswaterhuur Marius van Kampen
Bestuurslid Facilitaire zaken Raymond Renirie
Bestuurslid Commissie Viswaterbeheer Kors Verweij
Bestuurslid Roofviscommissie Haakon Nadorp roofvissen@ghvgroenehart.nl
Bestuurslid Vliegviscommissie Jan Ockhorst vliegvissen@ghvgroenehart.nl
Vertegenwoordiger afdeling VWP Ben Boere
Vertegenwoordiger afdeling MWV Emile Meuldijk
Website/Internet GHV / Groene Hart www.ghvgroenehart.nl
Meldpunt spiegelkarperprojecten skp@ghvgroenehart.nl of via aanmeldbutton website
Meldpunt vissterfte sos@ghvgroenehart.nl
Redactie GHV / Groene Hart Magazine Hans Moolenaar (Ton van der Spiegel) p/a GHV / Groene Hart redactie, Madesteinweg 34, 2553 EC Den Haag redactie@ghvgroenehart.nl
Vertrouwenscontactpersoon Myrthe Starrenburg vcp.myrthe@gmail.com
Ontwerp en opmaak Juri Froger, info@roodd.nl
Contactadres Speyclub speyclub@ghvgroenehart.nl
Clubhuisbeheerder Raymond Renirie beheerder@ghvgroenehart.nl
Bij onderstaande winkeliers en regionale aanmeldpunten kan men lid worden van GHV / Groene Hart en direkt de schriftelijke toestemming meekrijgen na betaling van de verschuldigde contributie.
De Sportvisser *
https://www.youtube.com/ @hsvghv-groenehart8550
Jan v/d Heijdenstraat 61, 2522 EL Den Haag
RTV Hengelsport * Almeloplein 60-61, 2533 AD Den Haag
Camp Carp * Appelstraat 199, 2564 EE Den Haag
Albatros Hengelsport * Dr. Lelykade 68-70, 2583 CM Scheveningen
Nico’s Hengelsport* Rottumsestraat 11a, 2583 HG Den Haag
Dierenshop Rijswijk * Huis te Landelaan 45-47, 2283 VA Rijswijk
Pets Place Boerenbond Hofstede* Schrepelpad 6, 2491 EE Leidschendam
Hengelsport Zoetermeer* Oranjelaan 31, 2712 GA Zoetemeer
Hengelsport Leiden
Mary Beystraat 9, 2324 DK Leiden
Hotspot Fishing Ripselaan 3, 2375 NA Rijpwetering
Hengelsport Gouda
Hengelsport de Spot
Hengelsport Westland*
Bonte Vos
Walvisstraat 96, 2802 SE Gouda
Zuidkade 1, 2741 JA Waddinxveen
Kerkpad 5, 2681 BJ Monster
Slotplein 96, 2902 HR Capelle aan den IJssel
* Winkeliers waar ook het Stadsvisbewijs van Den Haag los te koop is.
HOFSTEDE DIER & TUIN
ALLES VOOR DE SPORTVISSER!
Tegen inlevering van deze bon 20% KORTING
Alles voor: ZEEVISSEN KARPERVISSEN ROOFVISSEN WITVISSEN
WORDT VRIEND VAN HET PEUTERFONDS!
OP EEN
HENGELSPORTARTIKEL NAAR KEUZE
Stichting PeuterFonds heeft als doel kinderen met gezondheidsproblemen de dag van hun leven te bezorgen op het gebied van sportvissen. Het PeuterFonds biedt deze geheel verzorgde dag gratis aan met daarbij een unieke één-op-één begeleiding. Om deze evenementen te kunnen blijven organiseren zijn wij op zoek naar vrienden die ons willen steunen. Natuurlijk willen wij ook de komende jaren nog een mooie maatschappelijke bijdrage aan de hengelsport leveren, zeker nu onze prachtige hobby wel wat positieve aandacht kan gebruiken!
Maximaal 1 bon per klant. Niet geldig i.c.m. andere aanbiedingen.
SCHREPELPAD 6 - 2491 EE DEN HAAG - TEL 070 386 09 16 -
SCHREPELPAD 6
Wordt ook ‘Vriend van het PeuterFonds’ en doneer op NL54 RABO 0148 5415 85 t.n.v.
8.00 - 18.00
8.00 - 21.00
2491 EE DEN HAAG TEL 070 386 09 16
Stichting PeuterFonds of scan de code en doneer direct!
MA 8.00 - 18.00 WO 8.00 - 18.00
8.00 - 18.00
8.00 - 18.00 WO 8.00 - 18.00
8.00 - 21.00
8.00 - 18.00
8.00 - 17.00
8.00 - 17.00 RUIM 5.000 M² VOOR DIER EN TUIN
OPENINGSTIJDEN
Maandag: 08.30 – 17.30 uur
Dinsdag: 08.30 – 17.30 uur
Woensdag: 08.30 – 17.30 uur
Donderdag: 08.30 – 17.30 uur
Vrijdag: 08.30 – 17.30 uur
Zaterdag: 08.30 – 17.00 uur
