Ludwig von Mises: Ορίζοντας την οικονομική πρόοδο
Αυτό που ονομάζουμε οικονομική πρόοδο, είναι το αποτέλεσμα μιας συσσώρευσης
κεφαλαιουχικών αγαθών που υπερβαίνει την αύξηση του πληθυσμού. Εάν η τάση αυτή υποχωρήσει και επιφέρει στασιμότητα στην περαιτέρω συσσώρευση κεφαλαίου ή προκαλέσει την αποσυσσώρευση κεφαλαίου, δεν θα υπάρξει πλέον πρόοδος με αυτή την έννοια του όρου. Ακόμη πιο ανεπίτρεπτο είναι να χρησιμοποιούνται στις ιστορικές μεταβολές οι όροι ανάπτυξη και παρακμή, πρόοδος και οπισθοδρόμηση, βελτίωση και επιδείνωση, εάν ο ιστορικός ή ο φιλόσοφος δεν προσποιείται αυθαίρετα ότι γνωρίζει ποιος θα έπρεπε να είναι ο απώτερος στόχος των ανθρώπινων εγχειρημάτων. Του Ludwig von Mises Απόδοση : Εύθυμης Μαραμής Μια ρεαλιστική φιλοσοφική ερμηνεία της ιστορίας πρέπει να απέχει από κάθε αναφορά στην χιμαιρική έννοια μιας τέλειας κατάστασης των ανθρώπινων σχέσεων. Η μόνη βάση από την οποία μπορεί να ξεκινήσει μια ρεαλιστική ερμηνεία, είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος, όπως και όλα τα άλλα ζωντανά όντα, οδηγείται από το αυθόρμητο ένστικτο να διατηρήσει την ύπαρξή του και να απομακρύνει, όσο είναι δυνατόν, κάθε δυσάρεστη κατάσταση που βιώνει. Από αυτή την άποψη, η τεράστια πλειοψηφία των ανθρώπων κρίνει τις συνθήκες υπό τις οποίες πρέπει να διαβιώσει. Θα ήταν λανθασμένο να καταφρονήσουμε τη στάση τους αυτή ως υλισμό, με την ηθική έννοια του όρου. Η επιδίωξη όλων αυτών των ευγενέστερων στόχων, τους οποίους οι ηθικολόγοι θέτουν έναντι σε αυτά που επικρίνουν ως απλώς υλιστικές απολαύσεις, προϋποθέτει έναν βέβαιο βαθμό υλικής ευημερίας. Τα σφάλματα του υλικού ιστορικισμού