Lyrikkforlaget © 2025
Inkognito publisering
Postboks 112
4395 Hommersåk
www.lyrikkforlaget.no
Lyrikkforlaget er et imprint av Inkognito publisering
ISBN: 9788283984620
Omslag: CF media
Sats: CF media
Materialet i denne publikasjon er omfattet av åndsverklovens bestemmelser. Uten særskilt avtale med Lyrikkforlaget er enhver eksemplarfremstilling og tilgjengeliggjøring bare tillatt i den utstrekning det er hjemlet i lov. Utnyttelse i strid med lov eller avtale kan medføre erstatningsansvar.
Det var seinhaustes, skogen opna seg da og var liksom berre for oss stilt kviskra han sin løyndom, ja, det var som om kvart eit lite kryp ville tale om det dei kunne ein må vere i verda sjølv når ho ikkje er til å vere til i kviskra alt det levande så må ein søkje ly når stormen kjem det er alt ein kan gjera seier han, og lukkar seg att
I skogen
møtte jeg en skapning som ikke var som meg allikevel kunne vi ane rytmen i hverandres hjerteslag, men du var vakrere enn meg, varere
hørte skogene til kun et øyeblikk delte vi så var du borte bak stillheten skogene og jeg sto alene tilbake
Dei svarte fuglane
Eg tenkjer på trea med dei svarte fuglane
dei gamle epletrea
som etter mange års fravær av stell og omsorg
likevel ikkje var ute av stand til å bere frukt
Eg tenkjer på trostane som samla seg på greinene
i store flokkar samla dei seg
desse seinsumardagane
dei bar liksom med seg eit slags vemod
desse dagane når trostane samla seg
i dei gamle epletrea
på denne måten
trea og dei svarte fuglane
det går mot haust
Til blåmeisen
Kva skjuler du under di vesle bringe?
Jo, sjå, der yrer av lodden, nyfødd liv i eit mjukt reir av mose og gras
Stadig meir krevjande gaper dei mot deg ungane kan sjå like inn til avgrunnen i dei ørsmå gapa der stappar du nedi
larver og anna kryp gong etter gong
kjem du attende uavbrote følger du livets kall
sumar på sumar vonar eg ser deg neste vår
Det er godt å gå aleine i skogen.
la sjela vere open og klar
la grana gjere talen her
la fuglane fremme si vakre song høyre granmeisen klage i sørgmodig klang
Sjå ekornet flyge frå grein til grein
la tankane vandre og kan hende sjå, sitt eige liv som ein del av eit mykje større spel