Karen-Margrethe Erlandsrud: Kvardagar med spor av song

Lyrikkforlaget © 2025

Lyrikkforlaget

Postboks 112

4395 Hommersåk

www.lyrikkforlaget.no

ISBN: 9788283984767

Omslag: Hana Costelloe

Sats: Hana Costelloe

Forsidebilete: Ole Johs. Brye

Illustrasjonar i boka: Karen-Margrethe Erlandsrud

Materialet i denne publikasjonen er omfatta av bestemmingane i åndsverklova. Utan særskild avtale med Lyrikkforlaget er all eksemplarframstilling og tilgjengeleggjering berre tillate så langt det er heimla i lov. Utnytting i strid med lov eller avtale kan føre til erstatningsansvar.

Kvardagar med spor av song

Karen-Margrethe

Erlandsrud

Når kvardagen grip meg som ein vårbris

frå ei vise

ein song

ein salme

kan eg stå ei stund i den vinden

og vente

INNHALD

9/ Skrivne bilete

21/ Skinande kvardagar

31/ Dette er den tida me har

43/ Det kunne ha vore meg

51/ Vente på vinden

59/ Kvardagskamp

67/ Guden min skremmer ingen

75/ Verdt å vente på

87/ Beste- og verstevener

97/ Den aller minste Lucia-jenta

107/ Noko heilt kvardagsleg

SKRIVNE BILETE

Kanskje eg skal skrive slik eg ville ha skrive det til muren. Den som vart bygd lenge før eg vart til, allereie den gongen Gamlevegen var hovudvegen gjennom Sundre. Eg kan gøyme det eg skriv, inn i sprekkar og hol i den muren, akkurat slik eg gøymde hemmelege lappar der på 60-talet. Men då vil ingen få veta kva eg skriv, og eg vil jo at folk skal lesa – men helst utan alltid å forstå alt. Eg kan kanskje prøve å skrive slik at når einkvan les, er det som å sjå på eit fotografi, eit slikt eit som fyller hovudet med fleire spørsmål enn svar. Ja, slik skal eg freiste å skrive.

TRULEG

Det kan hende at eg forstørrar og forminskar alt etter som det passar meg no slik eg forstørra og forminska alt etter som det passa seg då Så korleis var det eigentleg?

VEVEN

Eg skriv mine trådar inn i veven i kryss over på tvers under tjukke og tynne svarte silhuettar modige mødrer vevd saman med gul glede solraud sorg

Trådar spunne av dei som var her før meg farga av dei som framleis vev

Eg skriv mine trådar slik at du får sjå livet mitt vevd inn i ditt

KRÅKESLOTTET MITT

Det heng bilete i alle korridorane

på kvar kvadratmeter

i krinkelkrokane

Eg har hengt dei opp der er sjølv fotografen

Ei ung mor

ved inngangsdøra

med ei lita jente på fanget

Ho vesle har blod i fjeset

To ungar i altfor store klede står og ser på

Ei alvorsam kvinne i svarte klede

ved vindauget i loftsrommet

Ho vev bilete med hundrevis av fargar i

Ein halvnaken mann

på ei seng i kjellaren

Han ler og stirer

på ho som står og vaskar munnen sin i dusjen

Ein gammal mann i kvit skjorte

på stovegolvet i fyrste etasje

Han græt

Framom juletreet står to ungar med store auge

Ei tynn, lita kvinne i den gamle gyngestolen

Ho syng og strikkar rosa selbuvottar

Eit bilete fortel meir enn tusen ord, seiest det

Kva det fortel veit berre den

som er på biletet, den som har høyrt songen og den som eig kråkeslottet