FUCK DEN ROSA KJOLEN
Helen Jakobsen
Chatrine
Edgar Allan Poe sa:
«To elevate the soul. Poetry is necessary»
Og han e inne på nåkka dær.
FORORD
Å bruke språk som våpen og dialækt som kule, har eg gjort, eg har ingenting å skjule. Mine øya, min
stæmme frå mi lille hula. Men no har eg endelig fløtta ut, det gjor eg med litt krutt.
Eg oppleve ei historia så fin, den e nydelig, den e mi.
Det e ofte behov førr nån som snakke, eg snakke, førr det har eg makt tell. Eg makte, når aindre trækk seg.
Mett språk e min arv, og eg held på den, den e det finaste eg eie og har.
I «Fuck den rosa kjolen» skal eg danse dåkker igjønna korsen eg e blidd meg. Og eg håpe du finn nåkka av korsen du e blidd deg.
Livet mett endra seg når universet ga Heggen og musikklivet tell meg.
No når eg e eldre, ser eg kor vektig det va, eg ser med mine hybridbrilla. Eg ser både meg som ung og karakteren som va «in bloom». Vi lurte vell aille på kor vi sku.
Eg va ailltid redd førr ka nytt som kom, eg ville ikkje gå i førr store sko, eg ville ikkje græve meg ned førr
tidlig, eg ville bli voksen og smidig.
Trudde eg hadde blidd fri, men måtte ganske snart forholde meg tell innetid, og at ho eg e uinna førrlangte å vette kor eg va og kæm eg va i lag med tell ei kvær tid.
Tia blei på et vis aildri mi.
Sku eg være i Vika tell evig tid?
I Vika
Flykta igjæn, tell mett fristed.
Stranda, havet, livet mett.
Den lille, vakre bygda, aille de førrunderlige menneskan.
Vi har det fint. Samhold.
Bølgan slår inn mot stranda. Måsen skrik!
Vinden bles og det sailte havet når næsten opp tell di nakne steinan. Og de nakne teran mine.
Her, dær havet slår inn mot bygda, fjellan bak oss tar imot aille lydan og vinden fra nordvæst.
Her, blandt aille fargen, har eg vokse opp. Mange utrulige minna, om gode og onde daga.
Det e mange plassa ingen veit om, dær vi kain sette, bli ett med naturen, flyge med fugglan og krype med maurn.
Plokke bær en høstdag og spise dæm før du e kommen heim.
Høgtien feires med aille tellstede, ingen e uttaførr.
Tradisjona, rik av lærdom, natur og musikk. En sommardag kain du høre musikk frå et øvingslokale.
Bygdingan trække mot lyden. Eg høre musikken blanda med bølgeskvulpe frå havet, mæns eg sett på mett fristed som ingen veit om.
Eg elske å se på roen i havet, og føle korsen det stirre meg ned.
Eg måtte holde meir enn mine problema og det blei tungt, det va ikkje nån som førrsto at eg va førr voksen, men stille ung. Hendern tell gamle meinn va en gong ute ætter meg, eg trudde eg førrtjænte sånt.
Ei natt blei det førr masse, og havet kunne fort ha svælt heile lasset. Eg hadde vinga og dæm føltes svart, eg kunne dotte hardt.
