NUMMER 7 – 2017
PIA ARKE ARON FRA KANGEQ NAJA BJØRNSSON PIA BUSK TROELS CARLSEN CLAUS EJNER DOROTHEE ELMIGER STINE ENGEN KONRAD NUKA GODTFREDSEN HANS KARUP JAN KROGSGAARD PETER LAUGESEN CECILIE LIND INGA LYNGBYE THEOPHANIS MELAS TOVE MEYER KAT MUKAI SELMA ROSENFELDT-OLSEN HALFDAN PISKET ALEKSANDAR ŠAJIN JENS AUGUST SCHADE NESTOR SEIP CHARLOTTE STRANDGAARD FREJ KLEM THOMSEN HANADI ZARKA
tekst: h anadi zar k a ov e r s at a f n a j a b j ø r n s s o n
Bleg er jeg som en sky der rejser sig fra en bombe Hvis jeg havde vidst at mere sorg ventede mig ville jeg have grebet alle de glædens sommerfugle der kom forbi * Vinden efterlod mig ikke en ven byen er tom og jeg har ingen skygge at stille mig i * Når dette land bliver til aske vil vi komme asken på flasker og tage dem med os i skuldertasker og rejse væk * Flasken falder ud af min hånd men går ikke i stykker så tæt jeg er på jorden som lå jeg udstrakt i graven * Og jeg gik på vandet da jeg snublede over en sky * Er der ikke et nyt nederlag? spørger jeg hver morgen på vej mod andre nederlag * Min frygt for krigen forhindrer mig ikke i at sove dit fravær fra mine drømme er en kompensation for den krig som ikke fandt sted *
18
الحياة هادئة في الفيترين
شاحب ٌة أنا تنهض من قذيفة!. ُ مثل غيم ٍة ُ القتنص ُت كنت أعل ُم أ َّن مزيدا ً م َن ال ُحزنِ ينتظ ُرين لو ُ ْ فر ِ اشات الفر ِح العابر َة كلَّها!. الريح مل ْ ترتك يل صديقاً ُ املدين ُة خاوي ٌة ظل يل يك أتب َعهُ!. وال َّ الفيترينهذ ِه البال ُد رمادا ً تغدو الحياة َني ح هادئة في ٍ زجاجات سنعبّ ُئ هذا الرما َد يف ِ الكتف ونغاد ُر. حقائب نح ِملُها م َعنا يف ِ
جاج من ي َد َّي وال ِ ُ ينكرس! يتساقط ال ّز ُ 9 يا لِقريب م َن ِ األرض كأنني ممدد ٌة يف قربٍ!. وكنت أميش عىل املا ِء ُ ح َني َّ تعرثتُ بغيمة.. أ َما ِم ْن هزمي ٍة جديدة؟ صباح ِّ كل يومٍ أقولُها َ وأنا ماضي ٌة إىل هزائ َم أُخْرى.. خويف من ِ الحرب مل مين ْعني من النومِ الحرب التي مل تق ْع.. تعويض عن غيابُ َك من أحالمي ِ ٌ
10
19
I den idiotiske krig var den der gik fra os den viseste * Jeg skriver for at redde mine illusioner kun derfor og intet andet * Du lagde ikke mærke til fædrelandets lig som du bar på din ryg hvornår finder begravelsen sted? * Og alle disse fædrelandssange lettede ikke vores følelse af nederlag * Vi har ikke svigtet vores land men stormen ødelagde vores høje træer og kom ikke med vin og udbragte ingen skål * Sagen er ikke at jeg er naiv men livet sætter til stadighed fælder op som jeg falder i af egen fri vilje * Gud, jeg er træt og jeg har ikke tid til at fortryde eller bede om tilgivelse * Forstyrrelse og det forekommer mig at alt det vi gennemgår er en grov spøg fra en gud der er rastløs og nedtrykt i sin ensomhed * Hvad nytter kærligheden når jeg sover alene og er bange hver nat *
20
الحياة هادئة في الفيترين الحياة هادئة في الفيترين
الحرب الخرقا ِء يف ِ الحرب ِم ّناالخرقا ِء َميف ْن مىض ِ مىض َرث ِم ّنا حكمةً!. َمكا ْن َن األك كا َن األك َرث حكمةً!. أكتب ألُن ِق َذ أوهامي ُ ط أكتب ألُن ِق َذ أوهامي فق ْ ُ وال ْطيش َء آخر.. فق وال يش َء آخر.. مل تنتبهْ لج ّث ِة الوطنِ التي تحملُها عىل ظهر َِك الوطنِِنها؟. موع ُد دف ملمتىتنتبهْيح ُنيلج ّث ِة التي تحملُها عىل ظهر َِك متى يح ُني موع ُد دف ِنها؟. األغاين الوطني ُة كلُّها وهذهفي الفيترين الحياة هادئة بالهزمي ِة. ِنا ر شعو من تخفف ْ ملوهذه األغاين الوطني ُة كلُّها تخفف من شعورِنا بالهزمي ِة. مل ْ
ُك أيَّتُها البال ُد11 ونح ُن مل نخذل ِ
11العالي َة رستْ أشجا َرنا لك َّن العاصف َة ك َ ِ ومل ِ ْخاب. تأت بالنبيذ واألن ِ
ِ ليست القَض َّي ُة أنَّني ساذج ٌة تنص ُب يل ِفخاخاً َّت ك انف ما ة َ الحيا لك َّن ْ ُ ِ مبلء إرا َديت.. وأق ُع فيها ْ أنا متعب ٌة يا الله وطلب امل َ ْغ ِف َرة!ِ. ِ وقت ل َد ّي لِل ّندمِ وال َ تشويش كل ما ن ُّر به هو مزح ٌة ثقيل ٌة من إل ٍه حتّى إنَّني أعتق ُد أ َّن َّ وكئيب يف وحدته.. ضج ٍر ٍ الحياة هادئة في الفيترين
الحب ما جدْ وى ِّ
كل ليلَ ٍة!. إن ك ْن ُت أنا ُم وحيد ًة وخائف ًةَّ 12
صباح الخريِ أيُّها الهلَ ُع ُ أنت متألُ الط ِ ُّرقات ها َ وتس ُّد نواف َذ السامءِ.. كل يش ٍء ب ْ ٍ ِخري ُّ الساحاتِ األغاين تص َد ُح يف ّ برسع ِة طال ِء األظافرِ.. وال َّد ُم ُّ يجف ُ
21
Godmorgen ængstelse det er dig der fylder vejene og blokerer himlens vinduer * Alt er godt sangene lyder fra pladserne og blodet tørrer så hurtigt som neglelak * Jeg misunder nomaden mit fædreland er et telt hvor vinden er pløkkerne * Her er en åben grav og et liv så kort som genskæret i et knivsblad * Optaget af at strikke siden i morges har hun forestillet sig nøgne børn og drømt om en sky af uld, ikke andet * Jeg vil flygte: denne by er blevet for lille for mig skønt jeg elsker alle dens levende og døde mænd * Vi stod i klassen på række vi hyldede flaget vi sang nationalsangen mens vores blikke var fæstnet på en fugl der bredte sine vinger ud på himlen og fløj uden at se sig tilbage * Jeg så dig bløde i min drøm dit blod var flydt ud i de fire verdenshjørner hvordan gemmer jeg mit ansigt for dig når dit blod pibler ud gennem min hud *
22
الحب وى ِّ ِّ الحب جدْوى ماما جدْ ً كل ليليللََ ٍٍةة!.!. كلَّ ة وخائف ة ً وحيد م أنا ت ن ُ إنإن كك ْن ْ ُت أنا ُمُ وحيد ًة وخائف ًة َّ الهلَلَ ُعع صباح الخ ِريِ أيُّها ُُ صباح ُّرقات ُ أنتالخمتري ُألُ أيُّالهاط اله ِ ِ ها َ ُّرقات أنت متأل الط ها َ السام ِءِ.. نواف َذَذ السامء.. وتس ُّدُّد نواف وتس كل يش ٍ ٍء ب ْ ٍ ِخري ُّ كل يشء ب ْ ٍ ِخري الساحاتِ ُّاألغاين تص َدَد ُحح يفيف ّ الس ِ ِ احات تص يجف ُ برسع ِ ِة ّ طال ِء األظافرِ.. والدم األغاين ُّ ُ برسعة طالء األظافرِ.. وال َّدَّ ُم ُ ُّ يجف ُ الفيترين َر الحياةأحسدُ الغج هادئة فيالغج َر أحسدُ ... ... ٌ الريح.. ها د أوتا ة خيم ن الوط ُ ُ الوطن خيم ٌة أوتادها ُ الريح.. ُ ُ ُ
هنا مقرب ٌة مفتوح ٌة وحيا ٌة قصري ٌة السكنيِ!. كل ْمع ِة نصلِ ِّ
13 13
مشغول ٌة بال ِحياكَ ِة الصبا ِح تتخ َّي ُل أطفاالً ُعرا ًة من ُذ ّ ِ ٍ وتحل ُم بغيمة صوف ال أك َ َْرث.. سأهاج ُر: ِ يل هذه املدين ُة ضاق َْت ع َّ حتّى إنَّني أحببْ ُت رجالَها األحيا َء واألمواتَ كلَّه ْم!
الحياة هادئة في الفيترين
الصف أرتاالً نقف يف ِّ ك ّنا ُ نحيّي العل َم نرت ُّل النشي َد وعيونُنا معلق ٌة عىل طائ ٍر يف ِر ُد َجنا َح ْي ِه وس َط السام ِء وال يلت ِف ْت!. 14
رأي ُت ِك يف املنام تن ُزف َني ِ جهات ِ مسفوح يف د ُم ِك األرض األربعِ ٌ أي َن أخ ّب ُئ و ْجهي ِم ْن ِك ود ُم ِك يرشَ ُح م ْن مسا ّمي!. يا صديقي خ ْذ ِبيَدي الطريق طويل ٌة ُ وما من قَ َب ٍس يف أ ْعىل الجبلِ أصف َر كال ّري ِح م َّر املوتُ ْ الصغري ُة يدي ّ رصاص القناص َني. ال تص ُّد َ 23
Min ven, tag min hånd vejen er lang og der er ingen glød på bjergets top døden passerede gult som vinden min lille hånd standser ikke snigskyttens kugler * Når døden kommer vil jeg bede den vente lidt der er noget tilbage af min andel nogle fejl jeg ikke har begået * Der er et hul i min sjæl større og farligere end hullerne i ozonlaget hvis bare du var opmærksom på det disse mange raketter som man har affyret er nok til at hulle himlens sjæl * Jeg tager de dødes parti de konkurrerer ikke med mig om noget de går mod deres grave uden tumult godhjertede de kæmper ikke om et fædreland * Intet frister mig til at tage af sted hver morgen løber jeg efter deres lugt og stykker deres ansigter sammen af de puslespilsbrikker som de har efterladt på hvert et hjørne jeg danner en erindring om byen på grundlag af deres fraværs skridt * Og alt hvad jeg drømmer om nu er en lille seng i en by langt væk en by som frygten ikke ryster som en skælven ikke flygter fra *
24
رأي ُت ِك يف املنام تن ُزف َني ِ ِ د ُم ِك مسفوح يف جهات األرض األربعِ ٌ أي َن أخبّ ُئ و ْجهي ِم ْن ِك ود ُم ِك يرشَ ُح م ْن مسا ّمي!. يا صديقي خ ْذ ِب َيدي الطريق طويل ٌة الحياة هادئة في ُ الفيترينٍس يف أ ْعىل الجبلِ من قَ َب وما أصف َر كال ّري ِح م َّر املوتُ ْ الصغري ُة يدي ّ رصاص القناص َني. ال تص ُّد َ
املوت ح َني يأْيت ُ بعض الوقتِ سأستمهلُ ُه َ حصتي بقي ِم ْن ّ َ أخطا ٌء ملْ أرتك ْبها!.
15
ثقب يف روحي مث ّ َة ٌ ثقب األوزون أك ُرب وأخط ُر من ِ الحياة هادئة في الفيترين فق ْط لو أنَّك تنت ِبهُ، ِ ثقوب هذه الصواري ُخ الكثري ُة الّتي أطلقوها كافي ٌة لِ ٍ عديد ٍة يف رو ِح السام ِء..
أنحا ُز لِل َم ْوىت ال ينافسونَني عىل يشءٍ ميضو َن إىل قبورِه ْم دو َن جلبة. طيّبو َن ال ِ يختصمو َن عىل وطنٍ ..
16
ال يش َء يُغريني بال ّرحيلِ الحياة كل صبا ٍح خلف رائح ِتهم َّ هادئة ْنفي أع ُد يل أ الفيترينَو َ ع َّ كل زاوي ٍة وأجم َع وجو َهه ْم من ِقطعِ البز ِل التي تركوها يف ِّ أؤسس ذاكر ًة لِلمدين ِة عىل وقْعِ غيابِه ْم.. ُّ أحلم به اآل َن ُّ وكل ما ُ رسي ٌر صغ ٌري يف مدين ٍة بعيد ٍة ال يه ُّزها الخ ْو ُف تهرب منها ال َّرعشَ ةُ!. ال ُ
17
الحرب مىض الجنو ُد إىل ِ وانشغل َِت األ ّمهاتُ بِخياط ِة األكْفانِ ٍ جديد واآلبا ُء املتقا ِعدو َن تسلَّحوا من بح ْف ِر القُبورِ!. أرتَ ِع ُش مثل عشْ ب ٍة صغريةٍ َ
25
Soldaterne gik i krig og mødrene fik fast arbejde med at sy ligklæder og de pensionerede fædre bevæbnede sig igen med at anlægge grave * Jeg bruger altid mine gamle billeder jeg er stadig tyve og denne krig har intet ændret ved mig jeg har stadig et gådefuldt blik der gør mig overmodig jeg vil gerne bo i de billeder en gang til * Jeg venter ikke på nogen det er bare sådan at jeg er alene og lader som om jeg venter for at slå tiden ihjel som disse flyvske kugler der heller ikke lykkes med at dræbe den * Ingen ting indbyder til fornøjelse en forbigående morgen gentager sig ensformige begravelser hvor kun ofrets navn ændrer sig du vil ikke anstrenge dig med at skifte tøj dine læbers overflødige røde formår ikke at skjule blodet * Hver dag udfører jeg et svindelnummer og overbeviser mig selv om at jeg er i live selv da deres pile ramte mig smilte jeg og sagde denne pil slår ikke et lig ihjel
26
أحلم به اآل َن ُّ وكل ما ُ رسي ٌر صغ ٌري يف مدين ٍة بعيد ٍة ال يه ُّزها الخ ْو ُف تهرب منها ال َّرعشَ ةُ!. ال ُ الحرب مىض الجنو ُد إىل ِ وانشغل َِت األ ّمهاتُ بِخياط ِة األكْفانِ ٍ جديد واآلبا ُء املتقا ِعدو َن تسلَّحوا من بح ْف ِر القُبورِ!.
الحياة هادئة في الفيترين الحياة هادئة في الفيترين
أستخ ِد ُم ص َوري القدمي َة دامئاً القدمي َة دامئاً أستخْت ِد ُميفص َوري العرشين َن مازل أرتَ شيف العرشي ماز ِلِع ُ ُْت َ شيئاً يف تغري مل الحرب ه وهذ ٍ ُ ْ ّ ٍ َّ ة صغري ة ب عشْ مثل َ ِ تغري َّيف شيئاً وهذه ُ الحرب مل ّ ْ وما العشْيت ِب تسمزز ُ َع َالالصوتَ ُ ُج الغموض ّزيفازيف ِةننظْظَْر َريت الغموض وما اندفاعاً..اً ين د يزي ْرتب اندفاع يزي ُد وهيُينتق ُ ُ خرى.. أري مر ًةأُ أخرى.. الصورَة َةمر ًة أسك َ َنن الصور أري ُ ُدد أأ ْ ْنن أسك أنتظ ُر أحداً الال أنتظ ُّ ُّ كل ما يف األم ِر كل وحيد ٌة أناأنا وحيد وأتظاه ُُرر باالنتظا باالنتظا ِر ِر وأتظاه الوقت أقتل ََ الوقت.. أقتل ححتّتّىى ََ الرصاصالطائِ الرصاص كام أأ َّ َّنن هذا الطائِ َشَشكلَّك ُهلَّ ُه هذا كام ََ يف يفلح ال ُ يفلح يف القت ِل ِه أيُ ً!. ا ض الحياة هادئة ْفي الفيترين قتلِ ِه أيْضاً!. 18
ال يش َء يدعو للبهج ِة صباح عاب ٌر يتكر ُر ٌ 19 جنازاتٌ رتيب ٌة 19 يتغ ُري فيها اس ُم الضّ ح ّي ِة فق ْط ل ْن ِ الثياب يجد َي تغي ُريك َ يفلح أحم ُر الشفا ِه الز ِ ائد يف إخفا ِء الدَّمِ !. ل ْن َ أمارس الخديع َة يوم َّ كل ٍ ُ وأقن ُع نفْيس أنّني عىل ق ْي ِد الحيا ِة حتّى ح َني ص ّوبوا سها َمه ْم ن ْحوي ك ْن ُت أبتس ُم ُ وأقول: يقتل جثَّةً!. السه ُم ال ُ هذا َّ املوكب َرسيعاً م َّر ُ مل ْ أعرف َم ْن كا َن ح ّياً م ْنه ْم قرأْتُ ْاسمي بي َنهم حطب ذاهب ٍة إىل محرق ٍة مثل كوم ِة كانوا يتك ّدسو َن َ ٍ ْت رصخ ُ َ أيْ ِقظوين.. 20
27