Unspoken

Inhoud Unspoken 5 6,7

Voorwoord Interview “Bij een trouwerij staat liefde stussen tussen twee personen centraal” 8,9 Interview “Ufo’s zijn letterlijk planetair overschrijdend” 11 Column Egoisten 12 Interview “Belangrijkste boodschap zit in je ‘grote boodschap’” 13 Wist je dat.. 14,15 Interview “hij is ook en zij” 17,18,19 Interview Volwassen en fan van My Little Pony “je valt er niemand mee lastig” 20,21 Interview “Mensen kennen mij als hét taboe- meisje” 22,23 Interview “Zelfbeschadiging is altijd een onder deel van iets groters” 24 Taboes van studenten 25 Column Overspel 26,27 Interview“Toen we klein waren was er niks aan de hand” 28,29 Interview “Moet je zo nodig afscheid nemen” 30,31 Interview “Ik wil het zelf geen aanranding noemen” Unspoken- 3

4 - naam Unspoken

‘Unspoken’ is de mysterieuze titel van dit tijdschrift. Een tijdschrift over taboes in de Nederlandse maatschappij. Wij als redactie vroegen ons af wat nou een taboe is in Nederland en hoe daarmee om wordt gegaan. Wat accepteren wij en wat juist niet? Waar praten wij over en waarover juist niet? Het was voor ons als redactie een uitdaging om een tijdschrift te maken over zo’n breed onderwerp. Uiteindelijk hebben we veel interviews gehouden over hele verschillende onderwerpen. Het gaat van poep naar homohuwelijk en alles daartussenin. En dat maakt dit tijdschrift nou zo leuk! Je vindt ook veel rubrieken terug. Er zitten columns in, weetjes en ga zo maar door. We zijn aan de slag gegaan met een poll op het internet om zo de meningen van anderen te horen. Die meningen hebben we weer verwerkt in het tijdschrift. Dan nu de bedankjes. Ik wil heel graag alle redactieleden van groep B08 bedanken voor hun creativiteit en inzet de afgelopen weken. Zonder jullie was dit tijdschrift er nooit gekomen. Een extra bedankje aan de vormgevers en de eindredactie die naast het schrijven van hun eigen interviews zich ook nog bezig moesten houden met het uiterlijk en de taal van dit tijdschrift. Het laatste bedankje gaat uit naar Jelle Klipp, onze redactiebegeleider. Zonder zijn feedback op onze interviews zou de inhoud van ons tijdschrift nooit goed genoeg zijn geweest. Na veel redactievergaderingen, brainstormen, researchen en interviewen is dit het eindresultaat. Lees, bekijk en bewonder, maar vooral ENJOY! Inge de Bruijn, Hoofdredacteur

Unspoken- 5

‘’Bij een trouwerij staat de liefde tussen twee personen centraal’’

Ria Kuipers is beëdigd trouwambtenaar in de provincie Zuid-Holland. Met haar werk staat ze voor gelijkheid en maakt ze dus geen onderscheid in sekse, geloof of cultuur. Sinds 2001 is het homohuwelijk toegestaan in Nederland. Sindsdien heeft Kuipers verschillende homohuwelijken voltrokken. ‘’Het huwelijk is voor iedereen.’’

“I

k zie het homohuwelijk op dezelfde manier als een huwelijk tussen een man en een vrouw. Bij een trouwerij staat de liefde en de verbintenis tussen twee personen centraal. Hun geaardheid maakt mij dan helemaal niets uit. Ik heb in totaal een paar honderd huwelijken gesloten in twintig jaar tijd, maar heb veel minder homostellen getrouwd dan andere trouwambtenaren. Ik heb acht keer een homostel mogen trouwen. Het zijn er niet veel, maar ik denk dat homo-stellen ook minder snel gaan trouwen. Veel leggen het een en ander vast bij een notaris en dat vinden ze dan wel voldoende. Het eerste homohuwelijk in Nederland was in 2001 en in die veertien jaar is er niet heel veel veranderd. Toen het homohuwelijk net in de wet geaccepteerd was, kwam het nog niet heel veel voor. Je zag het gewoon minder vaak dan nu. Het homohuwelijk wordt nu meer naar buiten gebracht en ook meer geaccepteerd. Voor mij als trouwambtenaar zit er geen verschil tussen een homohuwelijk en een huwelijk tussen man en vrouw. Van collega’s hoor ik wel eens verhalen dat ze een homostel hebben getrouwd waarbij hun hele bruiloft het thema roze had. Zelfs de toga van de trouwambtenaar was roze. Dat soort bruiloften vind ik dan wel te overdreven. Trouwen is trouwen en als je homo bent moet daar geen verschil in zitten. Waar wel een verschil in zit zijn de woorden die ik moet gebruiken. Ik kan bijvoorbeeld geen bruid en bruidegom zeggen als er twee mannen voor mij staan. Maar dat is een kwestie van aanpassen. Een homohuwelijk vind ik ook extra leuk. Dat zal ik toelichten met een huwe6 - Unspoken

lijk tussen twee mannen dat ik eens gesloten heb. Die twee mannen hadden heel veel werk van hun huwe-

“Vooral mensen die geloven, zien het homohuwelijk als een taboe”

lijk gemaakt. Ze wilden alles zelf regelen en hebben zelfs de corsages zelf gemaakt. Het waren hele zorgzame types die hun bruiloft perfect wilden hebben. Dit vind ik dan extra leuk. Vooral mensen die geloven, zien het homohuwelijk als een taboe. Ook mensen van Marokkaanse afkomst staan afwijzend tegenover homo’s omdat dat door hun geloof en cultuur niet geaccepteerd wordt. Maar ik heb genoeg Marokkanen voorbij zien komen die homo zijn en dat stil hielden. Een collega van mij trouwt bijvoorbeeld geen homostellen omdat zij dat vanuit haar geloof niet wil. Het is dus echt een geloofskwestie. Dat er verdeelde meningen zijn over het homohuwelijk vind ik vreselijk. We moeten in deze wereld verdraagzamer zijn voor elkaar. Ik vind dat ontzettend belangrijk. Homo zijn is geen ziekte en zo moet het ook niet gezien worden. Ik heb zelf geen nare ervaringen gehad toen ik homostellen trouwde en daar ben ik heel blij om. Op mijn site heb ik een foto staan van twee mannen tijdens hun huwelijk. Deze foto heb ik bewust op mijn site gezet zodat mensen weten dat geaardheid of geloof voor mij niets uitmaakt.

“Trouwen is trouwen en als je homo bent moet daar geen verschil in zitten.“ Er wordt niet veel over het homohuwelijk gesproken in de samenleving, maar dat hoeft ook niet zozeer. Het is in de wet geregeld en er zijn genoeg mensen die het wél gewoon accepteren. Wel worden er dagelijks lelijke en nare dingen over homo’s gezegd en dat vind ik nergens voor nodig. Ik zou tegen die mensen willen zeggen: ‘Kom op, niet zo moeilijk doen!’ Er zijn ook zaken die niet zo goed geregeld zijn rondom het homohuwelijk. Die problemen liggen bij de gemeente. Als een homostel wil trouwen en ze komen bij de gemeente dan staat er op het formulier nog steeds ‘bruid en bruidegom’. Ook wordt er dan gevraagd naar de meisjesnaam van de homoman. Dit soort dingen moet de gemeente gewoon aanpassen. Er kan op een eenvoudige manier verandering komen in het negatief denken over het homohuwelijk. Begin bij jezelf. Door zelf positief te zijn kan er al veel veranderen. Ook zou de media meer aandacht kunnen besteden aan het algemeen accepteren van het homohuwelijk, want dat komt bijna nooit in het nieuws.’’

Inge de Bruijn

Unspoken- 7

“Ufo’s zijn letterlijk planetair overschrijdend“ Ufo’s zijn een beladen onderwerp. Iedereen vindt er wel iets van, maar waarom horen we er dan nooit over? Waar zijn we nou eigenlijk bang voor? Luchtvaart- en ruimtevaartingenieur Coen Vermeeren is het in ieder geval niet.

“Mensen denken dat alles wat niet wetenschappelijk is bewezen onzin is”

Waarom durven mensen niet te praten over ufo’s? “Angst is een hele belangrijke factor en daar vallen verschillende dingen onder. Bij ufo’s heb je de angst voor anderen (xenofobie), angst voor het onbekende en angst om te praten over een onderwerp dat door iedereen als onzin wordt beschouwd. De Amerikanen hebben vanaf de jaren vijftig heel bewust gekozen om het onderwerp belachelijk en onbespreekbaar te maken. Ze geven het beeld dat buitenaardse met hun grotere intelligentie en geavanceerde techniek ons komen vernietigen. De angst bij de mensen is gebaseerd op het feit dat wij een oorlogzuchtige soort zijn. De Amerikanen hebben deze angst van begin af aan gevoed. Hierbij hebben ze ook gebruik gemaakt van Hollywood.”

Hoe is Hollywood dan gebruikt? “In de jaren veertig tot en met de jaren zestig werden er veel ufo waarnemingen gedaan door burgers en militairen in de Verenigde Staten. Voor de regering werd dit onhoudbaar nadat er heel veel piloten omkwamen bij het achtervolgen van die dingen. Daarom gebruikte zij het medium film en tv om mensen te beïnvloeden. Angst was hierbij het belangrijkste wapen. De films zijn over het algemeen vrij gewelddadig en eng en laten vijandige buitenaardse zien met laserwapens en dat soort ellende.”

8 - Unspoken

Ufo’s worden genoemd in oude geschriften. Waarom wordt hier niet meer onderzoek naar gedaan? “Verschillende oude volken zoals de Aboriginals en de Egyptenaren spreken allemaal over goden die naar beneden kwamen. En dat terwijl ze nooit contact hadden met elkaar! Neem bijvoorbeeld de piramides van de Egyptenaren. Die dingen bestaan uit twee tot tweeënhalf miljoen stenen die ieder tweeduizend kilogram wegen. Officieel zouden die stenen binnen twintig jaar daar moeten zijn neergelegd door een beschaving die het wiel niet had en geen ijzer had. Dat wil zeggen dat ze iedere vijf minuten een perfect uitgehouwen blok met van die klote bootjes over de Nijl moesten transporten. En die bootjes hadden meer weg van een roeiboot dan van een oceaanstomer! Daarnaast staat er in de hiërogliefen niks over hoe de piramides zijn gebouwd. Een beetje vreemd want het is toch het belangrijkste wat ze hadden. In deze teksten wordt wel gesproken over zij die van boven naar beneden kwamen en dat zijn niet de eekhoorns die uit de boom naar beneden kwamen. Het klinkt heel logisch maar aan de wetenschap krijg ik het niet verkocht. Het gaat er

bij hun niet om of het waar of niet waar is. Ze kijken er gewoon niet naar.” Waarom kijkt de wetenschap er niet naar? “De wetenschap is gestopt met nadenken en nieuwsgierig zijn. Het is een uithangbord en een goedkoop lab geworden waarin onderzoek wordt gedaan naar producten zodat bedrijven die kunnen gaan verkopen. Mensen denken dat alles wat niet wetenschappelijk is bewezen onzin is. Zo zijn die mensen opgevoed en zo moeten ze schijnbaar van iemand denken.” Waarom worden ooggetuigen van ufo’s niet serieus genomen? “Getuigen zijn voor de wetenschap geen bewijs. Wetenschappelijk bewijs vergaar je door iets onder strikte omstandigheden te bestuderen en in het geval van ufo’s kan dat niet. Er zitten waarschijnlijk mannetjes in de ufo’s die hun eigen wil hebben. Ten eerste komen ze niet als jij het wil en ten tweede gaan ze echt niet twee keer precies hetzelfde doen. Het experiment is niet herhaalbaar dus kun je er de wetenschap niet voor gebruiken. Als mensen tegen me zeggen dat het niet wetenschappelijk is bewezen dan zeg ik altijd dat het klopt. De wetenschap is maar een van de velen methode om dingen te begrijpen. Er zijn tienduizenden mensen die getuigen zijn geweest van ufo’s maar die geloven we niet. Een rechter luistert toch ook naar getuigen? Dan is het zelfs wettelijk bewijs. Ik vind het onacceptabel dat getuigen niet serieus worden genomen.”

Wist je dat Ufo staat voor Unidentified flying object? Hiermee wordt elk in de lucht waargenomen fenomeen bedoeld waarvan de oorsprong niet duidelijk is. Het is dus niet een synoniem voor ‘buitenaards voertuig’ waar veel mensen het woord ufo mee associëren. John F. Kennedy Een van de motieven voor de moord op Kennedy is gekoppeld aan ufo’s. Op 12 november 1963 stuurde hij een memo naar de CIA met het verzoek om de ufo-documenten vrij te geven. Tien dagen later werd hij vermoord. Over Coen Vermeeren Sinds 2002 is Coen Vermeeren verbonden aan de Technische Universiteit in Delft als hoofd van het Studium Generalist. Hij studeerde Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek aan dezelfde school en schreef het boek ‘Ufo’s bestaan gewoon’. Voor zijn boek verzamelde hij feiten uit de mond van burgers, piloten, militairen en astronauten.

Kevin van den Essen

Unspoken- 9

10 - Unspoken

Egoïsten Het is een paar dagen voor Kerst en ik pak de trein richting Rotterdam om wat kerstinkopen te doen. In een schriftje begon ik mijn voornemens van 2015 met muziek in mn oren. Ik kijk uit het raam en zie het station van Rotterdam al. Maar dan… een keihard knal en ik

al voor de zoveelste keer vertraging heeft’. Jullie bellen jullie ouders met het ‘slechte’ nieuws dat jullie vertraging hebben, maar denk eens aan de ouders van het slachtoffer. Die worden liever gebeld door hun dochter met zulk nieuws dan dat er een half uur later twee politie agenten voor

Heeft hij niet van goede voornemens gehoord? schiet bijna uit mijn stoel. Ik weet wat dit betekent. Ik zet bewust mijn muziek harder om niet de mededeling van de conducteur te horen. Met nog de muziek in mijn oren, hoor ik medetreinreizigers hard praten. Eén man komt boven mijn muziek uit. Hij vroeg of diegene zich niet ergens kon ophangen waar niemand last van zou hebben. Ik word pisnijdig als ik dit hoor. Dat er nog zulke egoïstische klootzakken bestaan. Heeft hij niet van goede voornemens gehoord? Misschien moet ik voor hem ook een schrift aanschaffen, zodat ook hij zijn voornemens kan opschrijven in de hoop in de toekomst zijn bek te kunnen houden. Terwijl iedereen de reisplanner in de gaten houdt, blijf ik verstijfd zitten. Er spoken allerlei vragen door mijn hoofd. Zal het iemand van mijn leeftijd zijn? Waarom heeft diegene voor deze weg gekozen? Kon niemand hem of haar helpen? Als ik me onzeker en eenzaam voel, hoe erg heeft diegene zich dan wel niet gevoeld? En waarom in Rotterdam? Deze stad heeft onlangs nog een prijs gewonnen, zo erg zal het toch niet zijn? Medereizigers bellen familie om te zeggen dat‘NS

de deur staan om te melden dat hun dochter de vertraging heeft veroorzaakt, omdat ze er voor is gesprongen. Zij zullen dit jaar geen kerst vieren, want met kerst hoort iedere familie compleet te zijn en dat zullen ze n vandaag niet meer zijn. Nooit meer. Om gezamenlijk kerst te vieren, moeten ze jaarlijks haar graf bezoeken. Alles behalve een warme kerst. Nederlanders komen graag altijd op tijd, maar als je met de NS gaat weet je gegarandeerd dat dat lang niet altijd mogelijk is. NS kon hier niks aan doen, wij ook niet. Wat wij wel kunnen doen, is dan even kappen met zeuren en ons bedenken wat er zojuist is gebeurd. Er is zojuist iemand uit elkaar gerukt door een trein en wij zitten te klagen over ‘iemand die zichzelf beter kon ophangen. Denk maar eens aan de nabestaanden in plaats van aan jezelf. Want wie zijn hier dan de egoïsten?

Angela Papadogramvraki

Unspoken- 11

`Belangrijkste boodschap zit in je ‘grote boodschap´´ De Maag Lever Darm Stichting (MLDS) roept 11 maart uit tot nationale poepdag. Veronique de Boss, medewerker mlds, is er van overtuigd dat deze dag zelfs levens kan redden. “Hoe eerder je de ziekte ontdekt, hoe groter de kans op genezing.” Hoe zijn jullie op deze nationale dag gekomen? “Maart was altijd al de internationale darmkankermaand. Aangezien er jaarlijks meer dan vijftienduizend Nederlands de diagnose darmkanker krijgen, vonden wij dat er iets moest gebeuren. Daarom hebben we nationale poepdag in het leven geroepen. Wat we hier mee willen bereiken is dat heel Nederland zijn poep regelmatig gaat controleren.” Waarom is het belangrijk om naar je poep te kijken? “Omdat je aan je ontlasting kan zien of het daarbinnen allemaal wel goed gaat. Mocht je bijvoorbeeld één van de mensen zijn die aan een ziekte lijdt, is het belangrijk om er zo vroeg mogelijk bij te zijn. Hoe eerder je het ontdekt, hoe groter de kans is op genezing. Het klinkt een beetje apart, maar het is echt belangrijk om het in de gaten te houden. ” Hoe ziet verontrustende poep er volgens u uit? “Op de website van de Maag Lever Darm stichting staat een poepwijzer. Hierop kan je kijken wat voor soort ontlasting je hebt. Daaronder geven ze een uitleg waarin staat of je je zorgen moet maken. Zo moet je altijd goed naar de kleur kijken, rood of zwart kan wijzen op bloedverlies. Wit kan wijzen op problemen met de galstenen. Sommige van deze kwaaltjes kunnen wel eens erger zijn dan gedacht. “ Waarom denkt u dat veel mensen met verontrustende poep blijven rondlopen? “Ontlasting is niet bepaald een onderwerp waar je snel met mensen over praat. Daarom denk ik ook dat mensen vaak langer met problemen blijven rondlopen, dan eigenlijk nodig is. Maarja, iedereen heeft er dagelijks mee te maken. Er zou makkelijk over gepraat moeten worden.”

12 - Unspoken

Kijkt u zelf iedere dag naar uw poep? “Ik zou niet zeggen dat ik werkelijk iedere dag naar mijn poep kijk hoor. Dat zou ook een beetje raar zijn. Maar ik kijk inderdaad wel eens. Ik bedoel, je moet toch weten hoe je gezondheid ervoor staat.” Demi Marteijn

Hier zit een luchtje aan! … weetjes over poep Wist je dat..

Een olifant meer dan 30 kilo per keer kan poepen. In japan krijg je een boete van 50 euro als je vergeet door te trekken op een openbaar toilet. Gemiddeld gebruikt de Nederlander 8,5 velletjes toiletpapier per keer.

Op het Chinese platteland gebruiken ze de menselijke uitwerpselen als traktatie voor de varkens die ze houden.

Coprofagie een ander woord is voor het eten van poep.

Normaal gesproken zit je rond de 50 minuten per weer op het toilet. Dat is zo’n 43 uur per jaar. Daardoor blijven we zo’n 2 jaar van ons hele leven door op het toilet.

Een eendagsvlieg helemaal niet poept.

We gaan in Nederland ongeveer 20 miljoen keer naar de wc. Unspoken- 13

‘Hij is ook een zij’ Op tv komen er steeds vaker programma’s over transgenders. Toch wordt er nog altijd weinig over gepraat. Remco (55) voelt zich zowel man als vrouw en daar schaamt hij zich niet voor. Maar hoe reageert zijn omgeving? 14 - Unspoken

Wanneer merkte je dat je anders was? ‘Toen ik vijf jaar was. Ik vond mijn moeders kleren en haar make-up veel leuker en interessanter dan de spullen van mijn vader. Toen kreeg ik door dat er iets niet klopte. Vanaf mijn tiende jaar ben ik een dubbelleven gaan leiden. Als mijn ouders thuis waren deed ik mij voor als Remco het jongetje en als ze weg waren dook ik in mijn moeders kledingkast. Ik heb twee broers. Ik ging weleens ’s avonds over straat als vrouw en ben toen een van mijn broers tegengekomen. Gelukkig heeft hij mij nooit herkend. Niemand heeft mijn transseksualiteit in de gaten gehad. Helaas leeft mijn moeder niet meer, dus ik heb het haar nooit kunnen vertellen. Ik weet zeker dat zij het wel aanvoelde, want ze wees me op radioprogramma’s over transseksualiteit. De bibliotheek was de enige bron van informatie in die tijd. Mijn ouders waren lid van de Nederlandse vereniging voor seksuele hervorming en kregen maandelijks een tijdschrift. Daarin zag ik voor het eerst dat er meer mensen waren zoals ik. Tot die tijd zocht ik naar mezelf, maar dat kon ik niet vinden.’ Durfde je ondanks je dubbelleven wel relaties aan te gaan? ‘Toen ik 21 jaar was kreeg ik een serieuze relatie met mijn vriendin en ik heb het haar na een paar maanden verteld. Zij vond het leuk en anders. Ze dacht dat het iets tijdelijks was. Toen ze zwanger raakte hebben we de afspraak gemaakt dat we het voor de kinderen geheim zouden houden. Dit deden we om te voorkomen dat ze gepest zouden worden. Voorheen kon ik thuis mezelf zijn, nu niet meer. ’s Ochtends ging ik als vrouw de deur uit en bij thuiskomst was ik weer de mannelijke man voor de kinderen. Wanneer ze in bed lagen, kon ik weer mijn nagels lakken. De belangen van mijn kinderen waren prioriteit op dat moment.’ Hoe vertel je zoiets aan je familie? ‘Thuis heb ik het heel langzaam aangepakt. Ik begon met een beetje make-up, later transparante nagellak; zo zagen ze mij langzaam veranderen. Toen was het tijd voor een goed gesprek. Dit was in het voorjaar van 2014. Mijn kinderen hebben er wel moeite mee. Binnen het gezin niet, maar ze vinden het wel lastig om vriendjes mee naar huis te nemen. Ze zijn bang vervelende reacties te krijgen van klasgenootjes.’

Hoe verklaar je het tegenover je collega’s als je op hakken binnenloopt? ‘Op het werk heb ik het op dezelfde manier aangepakt als thuis en het werd goed ontvangen. Ik zit hoog in de organisatie van een ICT-bedrijf en heb veel afspraken met externe leveranciers. Hier had ik dan ook de meeste moeite mee. Wanneer ik een afspraak had, was ik altijd bang voor de reactie. Ik draag dan een net pak, maar ik heb ook gelakte nagels en draag make-up en oorbellen. Bij afspraken haalde ik in het begin alles af. Later ben ik daarmee gestopt, want ik doe goed mijn werk en dan maakt het naar mijn mening niet uit hoe ik eruit zie. Ik heb dit wel besproken met mijn manager. Ze begreep mijn keuze en vond het prima. Best wel bijzonder, aangezien ik het bedrijf op zo’n moment vertegenwoordig.’ Als je nu een pilletje kon krijgen om morgen als vrouw wakker te worden, zou je dat dan doen? ‘Nee, dat vind ik net een brug te ver. Het heeft vooral te maken met de impact op je omgeving. Als ik geen relatie zou hebben dan zou ik misschien een andere afweging maken. Het is mijn lichaam dat het lastig maakt, maar het is niet zo dat ik een hekel aan mijn eigen lijf heb.’ Ben je gelukkig? ‘De ene dag gaat het beter met me dan de andere dag. Ik heb ook slechte dagen. Als ik word uitgescholden of nageroepen zet het mij soms wel aan het denken. Het had zo anders kunnen zijn. Daar baal ik wel van. Waarom ben ik geen vrouw? Dan ben ik van al het gedoe af. Waarom roepen mensen mij na? Waarom laten ze mij niet in mijn waarde? Als ik een groepje jongeren zie staan, dan weet ik dat ik ze moet ontwijken. Een man in de trein zei onlangs tegen mij: ‘Ik vind dat je onze mannelijkheid verkwanselt.’ Op dat moment kon ik wel door de grond zakken. Heb je ergens spijt van? ‘No way dat ik spijt heb van mijn keuze. Door zo naar buiten te treden hoop ik dat anderen met dezelfde gevoelens dezelfde stap durven te maken. En zo niet, dan vind ik het zelf gewoon fijn. Je hebt meer spijt van de dingen die je niet hebt gedaan dan van de dingen die je wel hebt gedaan.’ Angela Papadogramvraki

Unspoken- 15

16 - Unspoken

Volwassen en fan van My Little Pony “je valt er niemand mee lastig�

Lees verder >>

Unspoken- 17

Volwassen mannen en vrouwen die hardcore fan zijn van het kinderprogramma: My Little Pony. Het klinkt misschien raar, maar ze bestaan. Ze noemen zichzelf ‘bronies’ en zijn in de greep van de kleurrijke paardjes. Vaak durven ze hier niet openlijk voor uit te komen uit angst voor de gevolgen. Ze worden uitgemaakt voor freaks of homo’s. De 22-jarige Marco is de beheerder van de Facebook gemeenschap van de Dutch Bronies en is bereid over het taboe te spreken, onder de voorwaarde dat we alleen zijn voornaam gebruiken. Vertel eens, wanneer ontdekte je deze tekenfilm en wat is er zo leuk aan? “Mijn interesse voor de show begon zo’n beetje rond het einde van het eerste seizoen, in maart 2011. Een paar maanden daarvoor kreeg ik er al een hoop over te horen van vrienden, maar op het eerste gezicht vond ik er niet zoveel aan. Pony’s grepen in de loop der tijd toch mijn aandacht toen ik het overal op het internet begon te zien. Het leek ineens allemaal zo onmogelijk populair dat ik het wel een kans moest geven. En ja hoor, na de eerste aflevering was er ook voor mij geen weg terug meer. Uiteindelijk werd ook Lauren Faust, de schrijfster van My Little Pony, zich bewust van het enthousiasme onder volwassenen. Haar doel was om de show aantrekkelijk te maken voor zowel

“Je hoort ook verhalen over andere bronies die er actief om gepest worden of zelfs mishandeld worden, dat gaat echt iets te ver” kinderen als hun ouders. Het is dus geen gek idee om te denken dat volwassenen het programma ook leuk kunnen vinden.. Daar ben ik het eigenlijk wel mee eens. De show bevat meerdere eigenschappen die zowel aantrekkelijk zijn voor volwassen, als voor kinderen. Hetgeen wat mij persoonlijk het meest aanspreekt, is de zachtaardigheid van de show. De echte wereld zit soms wel eens vol met teveel

18 - Unspoken

narigheid. Als ik naar het nieuws kijk dan word ik daar niet gelukkig van, My Little Pony is daar dan een fijne ontsnapping aan. Veel kijkers van de show nemen de boodschappen ook goed in zich op, waardoor hun uitzicht op het echte leven wel een soort van positieve gloed blijkt te krijgen. Er worden ook vaak meet-ups en conventies georganiseerd door de hele wereld heen, waar fans van de show samen komen om hun interesses te delen”. Is het volgens jou een taboe? “Ik denk van wel, volwassenen die een televisieserie voor kinderen actief volgen lijkt op het eerste gezicht ook raar”. Waarom? “Omdat het tegen de maatschappelijke normen en stereotyperingen in gaat. Men verwacht dat je je op een bepaalde manier hoort te gedragen als je volwassen bent. Je gaat studeren en kijkt series voor volwassenen. Als iemand daar van afwijkt dan is dat raar en daar is onze maatschappij nog niet helemaal klaar voor. Het ligt er ook een beetje aan met wie ik erover praat hoor. Sommige mensen vatten het heel zwaar op als ik ze vertel dat ik fan ben van My Little Pony, anderen vinden het wel prima. Het is ook niet zo dat ik alleen maar over dit onderwerp praat met mensen, ik praat er eigenlijk alleen over met mensen die oprecht geïnteresseerd zijn. Ik denk dat veel bronies het hier mee eens zijn”.

Hoe denken je vrienden en familie hierover? “Ik krijg soms wel eens reacties zoals “Dus je bent een rare, dat wist ik al”, wat ik prima vind. Verder doet iedereen er cool over, mijn familie en vrienden, geen probleem. Het ergste wat ik zover heb meegemaakt was een vriend die er elke dag nare opmerkingen over maakte. Hij maakte me uit voor homo of klein meisje. Op een dag begon ik het een beetje zat te worden en toen heb ik hem verteld dat als hij wou dat ik m’n respect voor hem zou behouden, dat hij de show eerst eens moest gaan kijken. Dat heeft hij dus gedaan en uiteindelijk vond hij het ook leuk. Dus alles valt op te lossen, toch?” Wat vind je van de vooroordelen die mensen hebben over bronies? “Sommige mensen noemen het iets voor engerds en freaks of mensen die niet goed bij hun hoofd zijn, maar tegenwoordig zijn we de vooroordelen wel een beetje gewend en besteden we er weinig aandacht aan. Het is meestal zoiets als “Hah, gaaay!”, nou lekker origineel weer. Maar even serieus, vooroordelen zijn onnodig en geven je alleen maar een negatief beeld bij iets waar je totaal niks van af weet. Wees stil en luister even, voordat je je gedachten uitspreekt. Onwetendheid dus, hoe doorbreek je dit taboe dan? “Zodra vooroordelen en stereotypering de

wereld uit zijn, lijkt me. Het is belangrijk om iets eerst vanuit een andermans perspectief te kunnen zien voordat je erover oordeelt. Dit hoeft natuurlijk niet, maar vel dan ook geen vals oordeel. Als iemand iets leuk vindt en datgene geen negatieve invloed op anderen heeft, dan zou er ook geen probleem moeten zijn”. Milan Aarts

Unspoken- 19

“Mensen kennen mij als hét taboe-meisje”

20 - Unspoken

Fenna Riethof (22) is de eigenares van 1001taboes.nl, een blog over taboe-onderwerpen van deze tijd. De blog begon als een schoolopdracht maar Fenna is er mee doorgegaan en zo is haar passie voor het ‘onbespreekbare’ gegroeid. Haar blog staat vol met diverse journalistieke genres en taboes, dezelfde taboes als in Unspoken maar ook nog veel andere. Onder andere een interview met pedofiel Martijn en één met pornoster Kim Holland. Na de publicatie van het interview met Martijn kreeg haar blog enkele honderden unieke bezoekers. Waarom heb je het thema taboes gekozen voor je blog? “Ik moest voor school een blog beginnen, toen kwam ik uiteindelijk uit op het thema taboes. Ik vind de onderwerpen gewoon heel interessant. Ook vind ik het leuk om te praten over dingen die een beetje shocking of gevoelig zijn. Ik vind het heel grappig om te beginnen over iets en dan iemand zien schrikken. Maar het leuke aan taboes is dat áls je erover begint en in gesprek raakt met elkaar dan zie je mensen toch opleven. Want als je eenmaal erover begint, dan ben je die grens over. En dan is het wel fijn om ergens over te praten waar je anders nooit over zou praten.” Wat is jouw definitie van een taboe? “Toen ik mijn blog startte, ging ik uit van de definitie van Van Dale, dus een onderwerp waar je van de maatschappij niet over mag praten. Maar ik zie het zelf meer al een onderwerp waar mensen juist graag over willen praten maar niet durven door de sociale druk. Dus ik denk ,in tegenstelling tot de ‘normale’ definitie, dat mensen er juist wel graag over willen praten. En over lezen, veilig achter hun computer. Een taboe is dan ook vaak iets wat heel normaal is en bijna nooit uniek. Zoals de vele taboes over seks, iedereen denkt dat het uniek is maar het is vaak heel normaal.” Hoe is het voor jou om zo tussen de taboes te zitten? “Ik vind dat super leuk. Ik zie mezelf niet als expert, maar dat zou ik wel willen worden. Sommige mensen zien me wel een beetje zo. Soms komen er zelfs mensen naar me toe met een taboe, voor op mijn site. Ook val ik vaak terug op het onderwerp taboes in mijn werk als journalist. Mensen kennen mij dan ook een beetje als hét taboemeisje.” Praat je eigenlijk zelf openlijk over taboes? “Ja, maar zelfs ik heb ook mijn eigen taboes. Ook ik vertel die liever niet. Ik praat dus niet over alles openlijk, maar dat is niet omdat ik me er voor schaam, maar omdat anderen het misschien wel heel raar kunnen vinden. Ik heb er dan geen zin in dat het zo’n awkward situatie wordt. Ik praat zelf gewoon gemakkelijker over taboes dan anderen. En als ik er dan over praat ben ik bang dat de rest zich voor de domme houdt en doet alsof zij dit probleem niet kennen, alleen omdat ze het zelf te awkward vinden om over te praten. Dus dan stel je jezelf kwetsbaar op tegenover iemand die zich, gespeeld of niet gespeeld, daar helemaal niet in kan vinden. Dat is de reden dat ik er niet openlijk over praat.” Hoe vind jij de mensen voor je interviews? “Een aantal keer zijn ze naar mij gekomen, maar dat is echt een luxe. Zoals een meisje dat naar me toe kwam

om te vertellen over haar broekplasprobleem. Ook zoek ik het vaak in mijn directe kring. Ook kan je het via via proberen, zo goed mogelijk je netwerk gebruiken.” En hoe reageren mensen als je ze vraagt voor een interview over hun taboe? “Het verschilt eigenlijk heel erg per persoon. Vaak kunnen ze anoniem blijven en dan vinden ze het gemakkelijker om over hun taboe te praten. Ik heb ook een paar bekende mensen geïnterviewd, zoals Kim Holland. Die mensen vinden het vaak leuk om er over te praten en hebben dan ook geen blad voor de mond. Maar bijvoorbeeld de pedofiel Martijn wilde graag een podium voor zijn verhaal, die bied ik hem dan via mijn blog.” Hoe was het voor jou om een pedofiel te interviewen? “Ik vond het van te voren echt iets cools en interessants. Toen ik daar was, bleek het eigenlijk een gewone man te zijn, hij was wel een beetje apart en zijn huis was erg vies. Maar verder viel het wel mee. Toen ik hem interviewde en hem aankeek, was ik me erg bewust van het feit dat hij gewoon een bekende pedofiel is. Dat hij gewoon van kinderen houdt en daar het liefst iets mee zou willen doen. Dat is walgelijk. Hij heeft er overigens nooit iets mee gedaan. Dus uiteindelijk is het een mens en zie ik hem ook als mens. Wat heel veel mensen niet doen. Het was heel bizar dat je tegenover zo iemand zit. Maar ik was niet bang of zoiets.” Zou jij liever willen dat er geen taboes meer bestaan en dat iedereen overal openlijk over is? “Nee, taboes bestaan er niet voor niets. Denk er maar eens over na hoe het zou zijn als er geen taboes meer zullen bestaan. Iedereen zou bijvoorbeeld naakt over straat lopen. Ook zou iedereen alles tegen elkaar zeggen en zo ontstaan er weer een hoop ruzies. Alles zou helemaal ontregeld zijn.” Lin Seelen

Unspoken- 21

Hoewel zelfbeschadiging laatst meer in het nieuws is gekomen door de documentaire Beschadigd op de NCRV, is het nog steeds een groot taboe. Veel mensen zien het als een onschuldige tienerkwaal waar je niet te veel aandacht aan moet besteden. Rob Zondag, therapeut, vindt dit een ernstige conclusie omdat er meestal veel meer achter zit. Zondag heeft meerdere mensen geholpen met zelfbeschadiging en andere stoornissen. Hij heeft ook zijn eigen kenniscentrum opgezet genaamd IMET. Deze is er om mensen met verschillende stoornissen te helpen. De oorzaak dat zelfbeschadiging nog zo’n taboe is dat het een tijdje mode is geweest “Vooral meiden hebben een tijdje zichzelf gesneden, omdat het ‘cool’ was om te doen. Ze liepen dan met verband om hun armen en als iemand er wat van zei, deden ze er heel erg geheimzinnig erover. Dit was puur om aandacht te trekken. Er zijn ook een paar keer meiden bij mij geweest omdat ze zichzelf ‘beschadigde’. Meestal prik ik daar wel doorheen en weiger ik ze dan om ze te helpen.” Een manier waarop Zondag dit merkt is dat mensen die zich dwangmatig snijden het altijd verbergen. Zij snijden zich dan ergens waar het makkelijk te verbergen is, bijvoorbeeld op hun bovenbeen. “Vaak als het direct zichtbaar is bij de persoon dan is het gewoon vragen voor aandacht. Daarom hangt er ook nog steeds zo’n stigma over heen, omdat de ernstige gevallen niet direct worden gezien.” Zondag denkt dat er maar één manier is om het taboe dat rond zelfbeschadiging hangt te verbreken. Dat is namelijk door hun vertrouwen te winnen. “Als de mensen die zichzelf beschadigen voor aandacht als enige erover praten dan neemt niemand het serieus. Daarom is het zo belangrijk dat je het vertrouwen wint en dat de serieuze gevallen er ook over gaan praten.” Bij zelfbeschadiging is iemand zichzelf kwijt maar probeert hij nog wel de weg terug te vinden. Bijvoorbeeld door zichzelf te snijden. Zij voelen dan nog de pijn en dan weten ze dat ze er nog zijn. “Als ze zichzelf snijden is er altijd een ding waar je heel erg goed op moet letten en dat is in welke richting iemand zich snijdt. Wanneer ze in de breedte snijden dan hebben ze meestal nog controle, maar als ze in de lengte snijden wijst het meestal op een manier om zelfmoord te plegen.” Volgens Zondag is zelfbeschadiging nooit het enige wat speelt meestal hebben ze dan ook last van andere stoornissen. ”Ik heb bijvoorbeeld ooit een meisje behandeld dat anorexia had en elke keer als ze wat gegeten had dan strafte ze zichzelf door met haar hoofd tegen een muur te bonken. De meeste mensen praten dan met zo’n meisje over haar anorexia, maar vergeten dat ze zichzelf beschadigd. Zo zorg je er eigenlijk voor dat er nog steeds niet over wordt gepraat en het een taboe blijft.” Zondag denkt dat een identiteitsstoornis bijna altijd te

22 - Unspoken

maken heeft met de opvoeding. “Ik vergelijk het altijd met een kastanjeboom, als er een kastanje uit komt verwachten de ouders (de kastanjeboom) soms dat de kastanje een eikel wordt en dat gaat niet. De ouders stellen dan te hoge eisen en het kind bezwijkt hier dan onder. Dit kom je meestal tegen bij ouders die een heftige carrière hebben gehad en hun kind dan in hun doelstellingen meenemen.” Uit een onderzoek van Erik-Jan Wilde (2005) bleek dat vooral vrouwen aan zelfbeschadiging doen. Zondag gaf als reden dat vrouwen veel meer hun woede naar binnen richten en mannen meer naar buiten. Vrouwen hebben ook vaker last van seksueel geweld, hierdoor gaan ze ook vaak zichzelf beschadigen. “Vrouwen willen vaak een man pleasen, zij zeggen niet graag dat iemand met iets moet stoppen. Zo heb ik ooit een meisje van zeventien behandelt dat verkracht werd in de gang van haar ouders huis, terwijl haar ouders een deur verder zaten. Ze durfde helemaal geen geluid te maken, omdat ze haar vriend wou pleasen. Hierna is zij zichzelf gaan snijden. Ik behandel ook wel eens mannen, maar dat is maar zelden. Misschien is het bij hun moeilijker om erover te praten, omdat het een soort teken van zwakte is.” Zondag zegt dat zelfbeschadiging niet altijd hoeft te stoppen. “Vaak is het voor deze mensen een manier van overleven. Zij moeten die pijn voelen om niet de controle kwijt te raken. Als zij geen pijn meer voelen dan raken ze de controle kwijt en dan plegen ze misschien zelfmoord. Er zijn ook klinieken waar ze patiënten toe laten om onder toezicht zichzelf te snijden.” Zondag vindt dit niet de juiste manier, omdat je dan het idee geeft aan deze mensen dat dit oké is.

Rik Kooper

‘Zelfbeschadiging is altijd

een onderdeel van iets

groters’

Unspoken- 23

Taboes van studenten .

Pedofilie Ik heb maar 1 paar sokken en ondergoed die ik dage-

.

.

lijks draag Hoge eisen van de examens De vele files in Neder-

.

.

land Ik draag een week lang dezelfde broek Ik ren altijd snel

.

mijn bed in als ik het licht uit heb gedaan Naar het wc papiertje

.

.

kijken nadat je je kont hebt afgeveegd Porno kijken Pulkjes uit

.

.

je neus opeten Baby konijntjes dood maken Ik pies wel eens

.

.

onder douche Niet gelovig zijn In de douche durf ik mijn ogen niet dicht te doen omdat ik bang ben dat er een grote python

.

of slang in de badkamer kruipt Dit durf ik tegen niemand te

. . . school.Onveilige seks.Frauderen op school.Ziek melden op werk omdat je gewoon een kater hebt.Snoepjes stelen bij de kruitvat of etos.Ik eet alles met mayonaise.Ik spiek bij elk tentamen.Ik ben verlieft op mijn docent.Ik steel wel eens broodjes bij de kantine.Ik kom te snel klaar.Ik kijk alleen maar naar sbs6. Ik gebruik nooit shampoo.Ik wil seks met mijn schoonvader.Ik ben verslaafd aan gtst.Ik haat gingers.Ik ben nog maagd. zeggen Masturberen Poepen bij je schoonfamilie Poepen op

24 - Unspoken

Opstaan tegen overspel, is dat nou zo vreemd? Ik zat deze week in de intercity van Eindhoven naar Maastricht uit het raam te turen naar het prachtige Limburgse landschap toen mijn momentje van rust opeens verstoord werd door de drie meisjes op de stoelen voor mij. “Oh my god, heb je het gehoord?”, vroeg het ene meisje aan de anderen. “Nee, wat dan?”, antwoordde er een. “David heeft een vriendin, zie ik net op Facebook”. Na nog wat ‘ge-oh my god’ en ‘ge-what the fuck’ kwam ik erachter dat ‘David’ is vreemdgegaan met een van de meisjes voor mij. Gechoqueerd ben ik niet meer, maar het zet me wel aan het denken. Vreemdgaan, het is de nieuwe rage. Een op de vier Nederlanders gaat al vreemd. Als nomaden bewegen zij zich door de stadsjungle op zoek naar een geschikte aap om het bed mee te delen. Het is het ultieme symbool voor vrijheid in de westerse wereld, het is niet netjes maar ook niet verboden. Websites als Secondlove mogen gewoon reclame maken op de televisie. Zij cateren voor de mannen en vrouwen die het even helemaal gehad hebben met hun huidige partner en bieden ze de mogelijkheid om eens lekker vreemd te gaan; achter de rug van hun ‘geliefde’ om natuurlijk. De generatie voor mij deed het ook al, waarom wij niet, toch? Nee, waar is de sociale druk op vreemdgangers? Roken is dodelijk en drinken doe je met mate, dat wordt er met de paplepel ingegoten. Maar wie vertelt ons dat vreemdgaan niet netjes is? De pastoor tijdens de zondagsmis, de ouders van de kinderen die misschien zelf in het geheim een account op Secondlove hebben, of is het de taak van de GGD? Ook in Den Haag bemoeit men zich maar mondjesmaat met vreemdgaan , want daar zijn namelijk geen accijnzen op te vangen. Alleen de SGP voert actief campagne tegen vreemdgaan. Zo sprak Kees van der Staaij de ijzersterke woorden “je bent een rund als je met je relatie stunt”. Oke misschien niet zo’n hele sterke woorden maar ik ben het er wel mee eens. Het is bijna een taboe om trouw te blijven aan je geliefde. Laten we vreemdgaan niet de norm maken. Het meisje in de intercity was hoorbaar overstuur en moest getroost worden. Waar ik meteen aan moest denken was David, kon hij dit maar zien. Milan Aarts

Vreemdgaan, het is de nieuwe rage. Een op de vier Nederlanders gaat al vreemd. Unspoken- 25

Waarom denk je dat het allemaal zo ver heeft kunnen komen?

Heb je nu wel het idee dat je er open over kan spreken met anderen?

‘Laura was altijd al een beetje anders, maar toen we klein waren was er nog niks aan de hand. Ze is heel slim, teruggetrokken en viel altijd al een beetje buiten de groep. Ze speelde vaak met mij en mijn vriendjes mee. Dat viel eigenlijk pas op toen ze naar de middelbare school ging en uit haar vertrouwde wereldje moest stappen. Ik hoorde wel van anderen dat ze gepest werd en ik zag het ook vaak, maar zelf sprak ze er nooit over. Daarom heeft het denk ik zo ver kunnen komen. Ze uit zich niet of heel moeilijk. De school heeft ook nooit iets gedaan om het te stoppen.’

‘Het is nog steeds heel moeilijk onderwerp voor mij ook al gaat het nu heel erg goed met Laura. Ze woont al twee jaar op zichzelf en volgt twee universitaire studies. Maar voor mijn ouders en zeker voor Laura zelf blijft het een onbesproken onderwerp. Ze zijn bang dat als ze erover praten het opnieuw zal geburen. Het liefst vergeten ze die hele periode. Pas toen ik alles aan mijn vriendin vertelde merkte ik pas hoe zwaar die periode is geweest voor mij. Nu alles achter de rug is vind ik het wel fijn om er af en toe iets over te vertellen. In het dorp gaan nog steeds de verhalen rond, maar dat kan me niks schelen.’

Hoe reageerden de mensen om je heen erop dat Laura werd opgenomen?

Heb je jezelf ooit iets kwalijk genomen?

‘Mijn familie was heel lief voor Laura en voor mijn ouders. Heel veel mensen waren ook wel geschrokken, omdat ze niets van het gepest afwisten. Op school had ze twee vriendinnetjes die wel eens langs gingen, maar daar bleef het ook bij. Al snel gingen de verhalen rond dat ze in een gekkenhuis zat. Ze sneed zichzelf ook en mensen vonden die littekens eng. Ze vroegen ook vaak aan mij: ‘Wat is er met jouw zusje aan de hand?’. Ik reageerde daar nooit zo op, maar ik werd er wel boos van. Mensen leven voor sensatie, ze kenden Laura vaak niet eens. Misschien was het anders gelopen als we in een grote stad hadden gewoond. Iedereen wist wat er aan de hand was en het was voor haar heel erg moeilijk om zich los te maken van dat negatieve imago.’ Hoe was de sfeer thuis? ‘Het ergste jaar was toen ik in Havo 5 zat. Ze heeft een paar keer geprobeerd zelfmoord te plegen toen ze in Dordrecht opgenomen was. We hielden elke keer ons hart vast als ’s avonds de telefoon ging, omdat we bang waren dat ze weer een poging tot zelfmoord had gedaan. De angst dat het dit keer niet alleen een poging was. Voor mijn ouders is het zo verschrikkelijk zwaar geweest, omdat we niet wisten hoe we haar konden helpen. Het leek alleen maar erger te worden. Er hing de hele dag een gespannen sfeer in huis. De periodes dat ze thuis was hoefde je maar één woord verkeerd te zeggen en ze rende boos naar boven.’

26 - Unspoken

‘Ik heb het heel erg onderschat hoe erg ze nu gepest werd op school. We hadden in hetzelfde gebouw les en misschien had ik er meer voor haar kunnen zijn. Mijn ouders dachten ook dat ze autistisch was en ze heeft zelfs een tijdje op een speciale school voor autistische kinderen les gehad. Ik ben daar teveel in meegegaan. Ze was toen achteraf gezien heel ongelukkig en ik had er toen voor haar moeten zijn en het voor haar moeten opnemen. Ik denk niet dat ze autistisch is. Het voelde toen voor haar als een negatief etiket en dat kwam toen ze zich al rot voelde, extra hard aan. Ze vindt het wat moeilijker om zelf contacten te leggen, maar ze heeft nu veel vrienden en ze zit ook in een studievereniging.’ Annelies Becker

“Toen we klein waren was er nog niets aan de hand” Dit is het verhaal van een jongen die zijn zusje door een heel diep dal heeft zien gaan. De namen zijn bij de redactie bekend, maar voor nu gebruiken we de schuilnamen Tom en Laura. Tom (22) studeert Commerciële Economie en woont al een paar jaar op zichzelf in Rotterdam. Toen hij nog op de havo zat en bij zijn ouders woonde heeft hij een moeilijke tijd doorgemaakt. Met zijn één jaar jongere zusje Laura, met wie hij heel close was, ging het steeds slechter tot het punt dat ze gedwongen opgenomen moest worden. Laura werd zo erg gepest op de middelbare school dat ze tegen een klasgenootje had gezegd dat ze er een einde aan zou maken. Die heeft het aan haar mentor verteld en zo kwam de gedwongen opname tot stand. Ook tijdens haar opname hielden de roddels en hatelijke opmerkingen in Zaamslag, een klein dorp in Zeeuws Vlaanderen, niet op. Na vijf jaar wil Tom zijn verhaal en dat van zijn zusje vertellen.

Unspoken- 27

‘Moet je zo nodig afscheid nemen?’ De broer van Hans is 77 jaar en lijdt al twaalf jaar aan de ziekte van Parkinson, een hersenziekte waarbij zenuwcellen langzaam afsterven. Nu is hij op een punt beland waarop hij vindt dat het genoeg is geweest en euthanasie wil plegen. Zijn familie wil dit niet accepteren en ze kunnen er moeilijk over praten. Hans was het eerst ook oneens met de keuze van zijn broer maar heeft er nu vrede mee. De familie vindt euthanasie een taboe maar Hans ziet het anders.

28 - Unspoken

Wat was je eerste reactie toen je broer zijn keuze aan je vertelde? ‘Je schrikt je kapot als je hoort dat iemand dood gaat. Bij euthanasie ga je je dingen afvragen: Wat is euthanasie? Hoe gebeurt het? Net alsof dat belangrijk is. Dat is het vervelende en dat is wel een taboe. Je moet er vrede mee hebben. Ook ga je je afvragen wanneer het dan gaat gebeuren. Met mijn stomme kop kon ik maar één ding zeggen: “doe dat niet op 1 april, want dan gelooft niemand je.” Achteraf vond ik het een hele stomme opmerking. Hoe kan je dat nou zeggen tegen iemand? Het slaat nergens op.’ In wat voor fase zit jouw broer nu? ‘De huisarts moet een ‘scanarts’ inschakelen en die gaat kijken of hij in aanmerking komt voor euthanasie. Beide artsen moeten vervolgens een rapport schrijven en deze gaat naar de officier van justitie. Daar liggen de rapporten nu. Hij gaat beslissen of de euthanasie doorgaat. Zijn huisarts

dat hebben we weer gehad’. Ook heb ik onlangs een net pak gekocht met mijn neefje. We willen er wel netjes bijlopen die dag.’ Ben je niet bang dat hij zelfmoord gaat plegen als hij geen toestemming krijgt voor de euthanasie? ‘Om aan zelfdoding te doen moet hij zelf heel sterk zijn. Ik denk niet dat hij het durft. Hij maakt er wel grapjes over maar er zit wel een serieuze ondertoon in. Hij woont in een hoog flatgebouw en zei een keer voor de grap: ‘Ik spring hier van het balkon af.’ Vervolgens zei ik weer: ‘Dat krijg je toch niet meer voor elkaar, maar als je het doet, doe het dan wel met het hoofd naar beneden.’’ Als je weet wanneer iemand overlijdt, kan je op tijd afscheid nemen of een laatste gesprek aangaan. Wil je dat? ‘Wat moet je zeggen? Wat is afscheid nemen? Ik heb nog nooit tegen mijn broer gezegd ‘ik hou van je’. Zou ik dat dan ineens wel moeten zeggen? Be-

Ik heb nog nooit tegen mijn broer gezegd ‘ik hou van je’. adviseert hem nog een medische ingreep te doen maar dat wil hij niet meer. Het is niet zeker of de ingreep zal helpen. Hij wil niet meer dat er nog iets aan zijn lichaam gebeurt. Hij eet heel weinig en gaat ook niet meer naar de kapper, want hij zegt: ‘Ik ga toch dood.’ Nu is het een juridisch spel geworden, want het is doden. Zijn huisarts heeft er moeite mee. Zij heeft een eed afgelegd dat ze mensenlevens zal redden en nu moet zij iemand zijn leven beëindigen. Ik kan me heel goed voorstellen dat zo’n huisarts er slapeloze nachten van heeft. Ik vind het niet erg als we daar een beetje streng in zijn maar bij psychiatrische patiënten is het moeilijker zichtbaar dat ze ‘lijden’. Mijn broer krijgt steeds meer hallucinaties. In hoeverre gaat het door? Nu kan ik nog met hem lachen maar wat als hij in een hallucinatie zit en hij komt er niet meer uit?’ De eerste datum voor zijn euthanasie ging niet door. Ben je blij dat hij er nog is? ‘Ik zit erover na te denken maar ik ben daar dubbel in. Ik ben blij dat hij er nog is maar als hij nu dood was had ik het ook niet erg gevonden. Waarom niet? Dan was hij nu uit zijn lijden verlost. Hij accepteert niet dat hij hulpbehoevend is. Als er een nieuwe datum is, wil ik dat meteen weten om op de klok te kijken van ‘nou nu is mijn broer dood,

terschap? Het beste? Het beste met wat? Moet je zo nodig afscheid nemen? Ik weet het niet. Ik ga er elke vrijdag heen maar moet ik nou zo nodig een einde levensgesprek hebben? Ik zou niet weten wat ik moet zeggen. Mezelf kennende zal ik nergens opslaande dingen zeggen. Waarom? Weet ik niet, waarschijnlijk om mezelf een houding te geven. Dat is zo gekweekt. Ik vind gewone euthanasie gevallen geen taboe, wel psychische. Dat is een taboe want die mensen ‘lijden’ niet. Misschien vind ik een laatste gesprek meer een taboe. Dit vind ik van euthanasie het moeilijkste punt. Misschien neemt hij uiteindelijk alleen afscheid van zijn geliefden en hoor ik daar niet bij. Totdat hij ziek werd zagen we elkaar alleen bij familiezaken. Nu zie ik hem elke vrijdag sinds hij ziek is. Hij had zijn leven, ik had mijn eigen leven.’ Angela Papadogramvraki

Unspoken- 29

“Ik wil het zelf geen aanranding noemen� Volgens de site seksueel.info worden er in Nederland jaarlijks twee procent van de vrouwen slachtoffer van ongewenste seksuele contacten. In zes procent van de gevallen gaat het om aanranding of om verkrachting. Toen de 20-jarige Bonita na een avondje stappen op haar gemak naar huis fietste werd ze van haar fiets getrokken door een groep mannen. Ze kwamen aan haar op een manier die zeer ongewenst was.

30 - Unspoken

Waarom is deze gebeurtenis voor jou een taboe? “Ik vind het gewoon niet kunnen en het is zo respectloos. Ik denk dan waar haal je het lef vandaan en waarom gebeurt zoiets mij nou weer? Maar dat kan je altijd wel denken. Maar zo voel ik me er nog steeds wel over.” Wat had je kunnen doen om het te voorkomen? “Ik denk niet dat ik het had kunnen voorkomen. Ik weet echt niet wat ik had kunnen doen namelijk. Ik heb gezorgd dat de jongens niet verder konden gaan door te duwen en om ze van me af te kunnen houden door wild in het rond te slaan. Ik had natuurlijk een paar biertjes gedronken tijdens het stappen, waardoor mijn reactievermogen ook minder was. Achteraf gezien had ik zo hard willen schoppen en slaan maar op zo’n moment sta je gewoon op slot. Het leek wel of ik gewoon helemaal niets meer kon doen.” Waarom wil je het geen aanranding noemen? Ik vind aanranding een groot woord. Aanranding is gelijk een stempel op je voorhoofd en dat vind ik niet fijn. De jongens die dit deden zijn gewoon te ver gegaan. Ik hoop gewoon dat ze andere meiden dit niet aandoen.” Hoe heb je aangifte gedaan bij de politie? “Ik ben naar de politie geweest want op de plek waar het gebeurde hingen videocamera’s. De politie zei dat ze de beelden niet meer hadden en dat ze er verder weinig aan konden doen. Ik vind dat nu nog steeds naar dat de jongens niet zijn gepakt.” Wat vind je er nu van als je alleen door het donker moet fietsen? “Als ik alleen over het stuk rijd waar het gebeurde dan ben ik heel angstig. Dus daarom kom ik er eigenlijk nooit meer langs. Verder heb ik er eigenlijk weinig last van maar ik ben altijd een beetje panisch om in het donker te fietsen. Ik fiets bijvoorbeeld ook liever niet door een park. Dus als ik het kan voorkomen dan doe ik dat.”

Wat heb je gedaan om een beetje op te knappen? Ik heb het niet opgekropt en heb het gelijk verteld aan mijn ouders. Mijn moeder zei dat ik naar een psycholoog moest gaan maar dat vond ik een beetje onzin. Ik heb het namelijk niet opgekropt en heb het gelijk bespreekbaar gemaakt, ook voor mezelf en dat was gelijk al een beetje een opluchting.” Wat ga je doen om dit in de toekomst te voorkomen? Ik ben nu wel aan het opletten als ik in mijn eentje door het donker fiets. Voor de rest heb ik niet echt iets wat ik eraan kan veranderen, want het is nou eenmaal zo dat vrienden soms een andere richting op moeten en niet met me mee kunnen fietsen. Dus dan ben ik eigenwijs en fiets ik wel alleen, maar dan let ik wel op natuurlijk.” Denk je dat het je eigen schuld is dat dit is gebeurd? “Nee eigenlijk niet, ik kon er weinig aan doen. Ik had gewoon alcohol op waardoor mijn reflexen veel minder waren. Ik was gewoon op de verkeerde plek op de verkeerde plek en daar heb ik pech mee gehad. Maar het is niet zo dat ik het mezelf kwalijk neem. Ik was heel boos en verdrietig. In de combinatie met alcohol was dit natuurlijk tien keer erger. Ik ging mezelf allemaal vragen stellen van waarom doe je dit en waarom ik? Wie doet er nou zoiets? Want je verwacht het niet en dan weet je niet wat je moet doen.” Wat geef je mee als tip als een andere vrouw dit overkomt? “Zoveel mogelijk tegengas proberen te geven. Gewoon slaan en schoppen en alles proberen te doen om uit zo’n nare situatie te kunnen ontkomen.” Madieke Heesters

Met wat voor gevoel ben je die nacht thuisgekomen? Ik bleef bij een vriendin slapen en daar waren vrienden van me die me wel goed opvingen en mij konden troosten. Ik moest namelijk echt keihard janken van de schok. En ik ben gelijk gaan douchen want ik voelde me vies.”

Unspoken- 31

32 - Unspoken