Ten minste houdbaar tot 10p

1 ‘Ik ben zwanger.’ Nét voordat Emma’s billen de stoel raakten, gooide Polly het nieuws eruit. Als een scheet die ze niet langer op kon houden. ‘En je hebt de hele weg hiernaartoe gewacht om me dit te vertellen?’ Emma liet zich alsnog op de stoel zakken en keek om zich heen of ze de bediening al zag. Ze moest haar uiterste best doen om haar gezicht in de plooi te houden bij het horen van deze drie woorden. ‘Ik zocht het juiste moment. Sorry.’ ‘Nee, geen sorry. Ik moet sorry zeggen. Gefeliciteerd natuurlijk! Ik ben dolblij voor je. En voor Percy. Tenminste, hij is de vader, toch?’ Emma wreef met haar hand over het kleine tafeltje van oud eikenhout alsof ze een paar onzichtbare kruimels wegveegde. ‘De kans is inderdaad groot dat er over een paar maanden een babytje met vuurrode haren uit mij tevoorschijn komt.’ Natuurlijk was ze blij voor haar beste vriendin, maar terwijl Emma weer om zich heen keek om de blik van een ober te vangen, drong de plek waar ze waren pas echt tot haar door. De kleine wijnbar was omringd door hoge boekenkasten met oude literaire werken. In het Frans weliswaar, maar dat deed niets af aan de sfeer die het de ruimte gaf. In de etalage lagen vintage wijnflessen met een laagje stof erop. Was dat echt of een tourist trap, vroeg Emma zich af. Achter Emma’s ribbenkast klopte een horecahart en ze kon nooit een zaak binnenlopen zonder die als een ondernemer te bekijken. En te beoordelen. Ook al zat ze inmiddels bijna een jaar zonder werk, ze had nog altijd last van beroepsdeformatie. Dit concept paste perfect bij Parijs, wist ze direct. ‘Een sauvignon blanc, graag,’ zei Emma toen de ober haar in het vizier kreeg, die haar bestelling met slechts een nukkige knik beantwoordde. 1