Η σκέψη της κλασικής ελληνικής αρχαιότητας δομείται από δύο ανταγωνιστικές όσο και συμπληρωματικές οντολογικές, μεταφυσικές και γνωσιοθεωρητικές προκείμενες. Από τη μια η ορθολογιστική-ρεαλιστική οντολογία και η ιδεαλιστική γνωσιοθεωρία του Πλάτωνα, από την άλλη η ρεαλιστική οντολογία του Αριστοτέλη και η υλιστική, εμπειριστική και πραγματιστική γνωσιοθεωρία του καθώς και η οντολογική λογική που την θεμελιώνει και η οποία εισάγει και εγκαθιδρύει την οντολογική λογική (αρχή της ταυτότητας), ως γλώσσα της σκέψης, στην ιστορία της Δυτικής φιλοσοφίας. Η Πλατωνική μεταφυσική - ιδεαλιστική σύλληψη νοηματοδοτεί το σύνολο της δυτικής μεταφυσικής και η Αριστοτελική μεταφυσική-υλιστική σύλληψη με τη συνακόλουθη διερεύνηση των «πρώτων αιτιών» και των «δυναμικών αρχών», θέτει τις βάσεις της νεώτερης πειραματικής επιστήμης και της τεχνολογίας, όπως επίσης και της μαθηματικής σύλληψης της ηθικής δράσης και της κοινωνικής πράξης και συγκεκριμένα του προγραμματισμού τους.
