Simon zucht.
Simon kijkt naar Castor.
Hij moet langs het hek.
Dan begint hij te rennen.
Het kan niet anders.
Castor blaft.
De brief moet in de brievenbus.
Zou hij over het hek gesprongen zijn?
Maar Castor blaft zo hard.
Simon kijkt voorzichtig achterom.
Hij heeft scherpe tanden en enge ogen.
Gelukkig, Castor staat nog achter het hek.
Misschien kan hij ook heel hoog springen.
4
5 5
Even later komt Simon hijgend binnen. ‘Heb je zo hard gerend?’ vraagt mama. ‘Castor is niet over het hek gesprongen’, zegt Simon. Mama lacht. ‘Natuurlijk niet. Het hek is veel te hoog. Daar kan Castor nooit overheen. Ben je bang voor de hond van de buren?’ ‘Een beetje’, zegt Simon. ‘Maar niet aan Marloes vertellen.’ ‘Nee hoor’, zegt mama. Ze aait Simon over zijn haar. ‘Kom je? We gaan zo eten.’
6
7