Αντιμετωπίζοντας ερωτήματα για την Ουκρανία της Daria Saburova, Οκτώβριος 2022 Το να πιστεύει κάποιος ότι η κοινωνική επανάσταση θα ήταν δυνατή χωρίς εξεγέρσεις των μικρών εθνών στις αποικίες και στην Ευρώπη, χωρίς επαναστατικές εκρήξεις ενός τμήματος της μικροαστικής τάξης με όλες τις προκαταλήψεις της, χωρίς κίνημα των προλεταριακών και ημι-προλεταριακών μαζών χωρίς πολιτική συνείδηση κατά της φεουδαλικής, κληρικής, μοναρχικής, εθνικής κ.λπ., κυριαρχίας, ισοδυναμεί με το να αποκηρύσσει την κοινωνική επανάσταση. Θα ήταν σαν κάποιος να φανταζόταν ότι ένας στρατός θα πάρει κάποια στιγμή μια θέση και θα πει “Εμείς είμαστε για το σοσιαλισμό” και τότε θα γίνει η κοινωνική επανάσταση! […] Οποιοσδήποτε περιμένει μια “καθαρή” κοινωνική επανάσταση δεν θα ζήσει αρκετά για να την δει. Γιατί δεν θα είναι παρά μόνο στα λόγια επαναστάτης που δεν καταλαβαίνει καθόλου τι είναι μια αληθινή επανάσταση. Λένιν “Απολογισμός της συζήτησης για το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση”, 1916 Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022, ο Πούτιν επικύρωσε την προσάρτηση των περιοχών Ντονέτσκ, Λουγκάνσκ, Χερσόνα και Ζαπορίζια από τη Ρωσία, μετά από στημένα δημοψηφίσματα που οργάνωσε 23 με 27 Σεπτεμβρίου, επαναλαμβάνοντας το σενάριο που είχε ήδη δοκιμάσει το 2014 στην Κριμαία και στο Ντονμπάς. Αυτό το πραξικόπημα εν μέσω μιας μεγάλης αντεπίθεσης του ουκρανικού στρατού στις περιοχές του Χάρκοβο και του Ντονέτσκ είχε ως στόχο να δικαιολογήσει τη λεγόμενη “μερική επιστράτευση” που ανήγγειλε στις 21 Σεπτεμβρίου. Ενώ αυτό το νέο αυτό επεισόδιο “λαϊκής αυτοδιάθεσης” θα αρκούσε από μόνο του για να φωτίσει εκ των υστέρων και ό,τι συνέβη το 2014, κάποιες φωνές στην Αριστερά εξακολουθούν ακόμα να κατηγορούν την Ουκρανία πως έχει την ευθύνη για τη σημερινή στρατιωτική κλιμάκωση. Το παρόν κείμενο επανέρχεται στα γεγονότα του 2014-2022 για να απαντήσει σε ορισμένα ερωτήματα που συνεχίζουν να πλανώνται σε ένα τμήμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, εμποδίζοντας την αλληλεγγύη της με τη λαϊκή ουκρανική αντίσταση. Ερωτήματα που αφορούν το αποσχιστικό κίνημα και τον πόλεμο στο Ντονμπάς, τις συμφωνίες του Μινσκ, την πολιτική της κυβέρνησης μετά το Μαϊντάν, την ανάπτυξη της άκρας δεξιάς και τις προοπτικές της Αριστεράς στην Ουκρανία. Ι. Από την προσάρτηση της Κριμαίας στον πόλεμο στο Ντονμπάς Εμφύλιος ή επιθετικός πόλεμος; Στις 27 Φεβρουαρίου 2014, λίγες μέρες μετά την πτώση Γιανουκόβιτς σε συνέχεια της επανάστασης του Μαϊντάν, μια ομάδα ένοπλων παίρνει τον έλεγχο του Κοινοβουλίου και τα γραφεία των υπουργών στην Κριμαία. Την επαύριο, οι “μικροί πρασινοφορεμένοι”, φαντάροι με στρατιωτικές στολές χωρίς διακριτικά, καταλαμβάνουν τα αεροδρόμια της Σεβαστούπολης και της Σιμφερόπολης, καθώς και άλλα στρατηγικά σημεία της χερσονήσου. Σχεδόν τα δύο τρίτα των ουκρανικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Κριμαία και το 99% των ομάδων ασφαλείας περνάνε στη ρωσική πλευρά (Stepaniuk, 2022:90). Μόλις τρεις εβδομάδες αργότερα, μετά από ένα δημοψήφισμα που διοργανώνεται εσπευσμένα, ο Πούτιν υπογράφει την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία (d’Anieri, 2019:1).
Σελίδα 16 /16