Η πολιτική απόφαση της Νέας Αριστεράς για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών

Πολιτική απόφαση Μεταβατικού Πανελλαδικού Συντονιστικού της Νέας Αριστεράς Συνεδρίαση της 29ης-30ης Ιουνίου 2024 Απολογισμός εκλογικού αποτελέσματος ευρωεκλογών 9ης Ιουνίου Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου ήταν αρνητικό για τη Νέα Αριστερά, αφού το ποσοστό που έλαβε ήταν πολύ χαμηλότερο των προσδοκιών της και απέτυχε να εκλέξει ευρωβουλευτή/ρια. Προφανώς απαιτείται η Νέα Αριστερά να αναλύσει διεξοδικά το αποτέλεσμα και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για τα δομικά προβλήματα αλλά και τις υποκειμενικές αδυναμίες που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Και αυτό πρέπει να γίνει χωρίς κοινοτυπίες, αλλά με ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής. Επιπλέον η ανάλυση του ποσοστού που έλαβε η Νέα Αριστερά πρέπει να γίνει στο πλαίσιο των συνολικών αποτελεσμάτων των πρόσφατων ευρωεκλογών που διαμορφώνουν τις τάσεις και το πολιτικό τοπίο για την επόμενη μέρα, καθώς το πολιτικό τοπίο στη χώρα μας εντάσσεται στις ευρύτερες πολιτικές τάσεις σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σε πανευρωπαϊκό κατ’ αρχήν επίπεδο, τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την απότομη δεξιά στροφή των συσχετισμών, η οποία είχε ήδη προεξοφληθεί και δρομολογηθεί, όχι μόνο από την αδράνεια και την αδιαφορία των κυρίαρχων δυνάμεων, αλλά και από την αυταρχική στροφή τους, η οποία αποτυπώθηκε στις πολιτικές που χάραξε η ΕΕ το προηγούμενο διάστημα, την στρατιωτικοποίηση της Ενωσης, την “σκληρή” ατζέντα στη μετανάστευση κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή, τα αποτελέσματα χαρακτηρίζονται από τη σημαντική πτώση τόσο των Φιλελεύθερων όσο και των Πράσινων, που -σε συνδυασμό με τη στασιμότητα του ΕΛΚ και των Σοσιαλιστών- καθιστά πιο δύσκολο από ό,τι στο παρελθόν τον σχηματισμό μιας σταθερής πλειοψηφίας εντός του Ευρωκοινοβουλίου. Προς το παρόν, είναι θετικό το γεγονός ότι η συμμαχία με τους Μεταρρυθμιστές του ECR, προς την οποία είχε ανοίξει την πόρτα η απερχόμενη και εκ νέου προτεινόμενη πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, απομακρύνεται ως ενδεχόμενο. Ταυτόχρονα όμως, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τη συνολική υποχώρηση της κοινοβουλευτικής δύναμης του “προοδευτικού στρατοπέδου”. Τέλος, σε ό,τι αφορά την Αριστερά, είναι θετικό ότι κατάφερε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική της δύναμη, ωστόσο και αυτή έχει μπροστά της την πρόκληση της ενότητας στο εσωτερικό της. Οι εξελίξεις αυτές δεν είναι φυσικά χωρίς εξήγηση. Οι μετατοπίσεις την προηγούμενη περίοδο, οι κυρίαρχες απαντήσεις της ΕΕ στην πολυκρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη και κυρίως ο μετασχηματισμός της ευρωπαϊκής οικονομίας αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου υπό το βάρος της όλο και μεγαλύτερης εμπλοκής της ΕΕ και των κρατών-μελών της σε πολεμικούς σχεδιασμούς, σε συνδυασμό με την ολική επαναφορά του δόγματος της λιτότητας που εγκαταλείφθηκε πρόσκαιρα την περίοδο της πανδημίας, αποξένωσαν μεγάλα τμήματα της ευρωπαϊκής κοινωνίας από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, έστρεψαν σημαντικό μέρος της κοινωνικής δυσαρέσκειας προς την ακροδεξιά, ενώ οδήγησαν στην ανάδυση νέων διαιρετικών τομών, όπως π.χ. τα ζητήματα της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που διαπερνούν οριζόντια τις κομματικές οικογένειες. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, η ύπαρξη μιας ισχυρής και ενωμένης Αριστεράς, ικανής να συζητά με σεβασμό επί διαφορετικών απόψεων αλλά να διασφαλίζει ενότητα στη δράση, σε μια περίοδο που η ακροδεξιά προβάλλει ως η εναλλακτική για τους λαούς της Ευρώπης είναι περισσότερο από κρίσιμη και η Νέα Αριστερά θα συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις της στην κατεύθυνση αυτή. Στην Ελλάδα ειδικότερα, οι ευρωεκλογές χαρακτηρίστηκαν από δύο φαινόμενα: 1) Την μεγαλύτερη αποχή που έχει καταγραφεί σε εκλογική διαδικασία στην χώρα μας και 2) την σημαντική άνοδο της ακροδεξιάς.