ΣΥΡΙΑ
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΣΑΝΤ ΤΙ;
Η Συρία, η Σαρία και το... θαύµα ΑΝΑΛΥΣΗ Πώς φτάσαµε στην αιφνιδιαστική ανατροπή του Ασαντ ● Πώς έγιναν ξαφνικά «απελευθερωτές» και «επαναστάτες» οι αιµοσταγείς τζιχαντιστές ● Ποιος είναι ο ρόλος των υπερδυνάµεων και των περιφερειακών παικτών που δρουν στην περιοχή ● Ποιες είναι οι προοπτικές στην τριχοτοµηµένη ουσιαστικά Συρία ► Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΙΑΡΑ
Θ
αύµα! Θαύµα! Ως διά µαγείας τα εξτρεµιστικά τέρατα της αλ-Κάιντα και του Ισλαµικού κράτους, όλοι αυτοί οι σαδιστές που κόβανε για δέκα χρόνια κεφάλια και ανατίναζαν µνηµεία, χωριά και πόλεις ολόκληρες σε Συρία και Ιράκ, αναβαφτίστηκαν µέσα σε µια νύχτα σε «απελευθερωτές» και «επαναστάτες». Ποιος θυµάται άραγε ότι πριν από δέκα χρόνια σχηµατίστηκε ολόκληρη διεθνής πανστρατιά, στην οποία συµµετείχαν υποτίθεται όλοι οι σηµερινοί «παίκτες» (ΗΠΑ, Αγγλογάλλοι, Ρώσοι, Ιρανοί, Κούρδοι και φυσικά Ιρακινοί και Λιβανέζοι σιίτες πολιτοφύλακες) για να συντριβεί το µοντέρνο «Χαλιφάτο» του αιµοσταγούς εµίρη αλ-Μπαγκντάντι; Του οποίου ο σηµερινός ηγέτης των «επαναστατών», Αµπού αλ-Τζαουλάνι, υπήρξε πρωτοπαλίκαρο; Περασµένα ξεχασµένα: τα ίδια δυτικά κράτη που έχουν την τζιχαντιστική Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαµ πάνω-πάνω στη λίστα των τροµοκρατικών οργανώσεων και έχουν επικηρύξει τον ηγέτη της µε δέκα εκατοµµύρια δολάρια (!) πανηγυρίζουν για την ολοκλήρωση της ανατροπής του κακού δικτάτορα Ασαντ και ετοιµάζονται να κάνουν νέες µπίζνες µε τον ισλαµιστή τροµοκράτη, που τώρα έγινε... καλό παιδί και υπόσχεται ότι δεν θα τους σφάξει όλους, δηλώνοντας ότι «η διαφορετικότητα είναι το όπλο µας»! Τον αλ-Τζαουλάνι, που έχει επανειληµµένα δηλώσει ότι σκοπεύει να επιβάλλει τον ισλαµικό νόµο, δηλαδή τη Σαρία, σε ολόκληρη τη Συρία. Ο σκοπός, βλέπετε, αγιάζει τα µέσα – και η αλήθεια είναι πως ό,τι δεν κατάφεραν οι ξένοι νταβατζήδες µέσα σε 13 χρόνια «εµφυλίου» πολέµου δι’ αντιπροσώπων,
το πέτυχαν τα αιµοχαρή τζιχάντια του σουλτάνου Ερντογάν µέσα σε µόλις δώδεκα µέρες. Η απίθανη προέλασή τους µέσα από την έρηµο και από πόλη σε πόλη, χωρίς καµιά ουσιαστική αντίσταση από τον πανίσχυρο υποτίθεται συριακό στρατό, σίγουρα θα µείνει στην παγκόσµια πολεµική ιστορία σαν παράδειγµα κατάρρευσης ενός ολόκληρου κράτους, που είχε σαπίσει από µέσα και αποδείχτηκε πύργος από τραπουλόχαρτα. Αν και βέβαια υπάρχουν αρκετά αντίστοιχα πρόσφατα παραδείγµατα, όπως αυτό του Αφγανιστάν το 2021 και η διάλυση της Λιβύης και η ανατροπή του Καντάφι το 2011. Ετοιµαστείτε, όπου να ’ναι θα δούµε και συγχαρητήριο µήνυµα της ελληνικής κυβέρνησης προς τη «µεταβατική κυβέρνηση» της Συρίας! Συµπέρασµα: οι πραγµατικοί τροµοκράτες δεν είναι οι φανατισµένοι φτωχοδιάβολοι που σφάζουν και αποκεφαλίζουν, αλλά αυτοί που τους εξοπλίζουν και τους στέλνουν από χώρα σε χώρα για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν, προς δόξαν γεωπολιτικών σχεδιασµών και συµφερόντων που συχνά αγνοούν. Ετσι φτιάχτηκαν άλλωστε πριν έναν αιώνα τόσο η αυθεντική...ολόκληρη Συρία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, το Ιράκ και φυσικά το Ισραήλ – τεχνητά κράτη µε σύνορα σχεδιασµένα από ξένους ιµπεριαλιστές γραφειοκράτες σαν τον Σάικς και τον Πικό, ή τους επιγόνους τους στη µεταπολεµική µοιρασιά των Βερσαλλιών, εκεί όπου προδόθηκαν τα όνειρα των ορίτζιναλ Αράβων επαναστατών.
Η ∆αµασκός εάλω Αν και η κατάσταση φαινόταν ήδη από την Πέµπτη να είναι απελπιστική για τους κυβερνητικούς, η πτώση της Χοµς και η εξέγερση στη νότια πόλη Ντερά τη νύχτα του Σαββάτου αποτέλεσε, όπως όλα δείχνουν, τη χαριστική βολή για τον
Στη ∆αµασκό, µαχητές της αντιπολίτευσης πανηγυρίζουν την κατάληψη της πόλης από τους αντάρτες
Μπασάρ αλ-Ασαντ, που εγκατέλειψε την πρωτεύουσα και κατέφυγε στη Μόσχα, όπου σύµφωνα µε πληροφορίες των κρατικών ΜΜΕ δόθηκε πολιτικό άσυλο στον ίδιο και την οικογένειά του. Ηδη στους δρόµους της ∆αµάσκου είχαν αρχίσει οι πανηγυρισµοί των αντικαθεστωτικών, αλλά και οι λεηλασίες κυβερνητικών κτιρίων, ενώ επίθεση δέχτηκε η πρεσβεία του Ιράν. Σε γενικές γραµµές όµως φάνηκε ότι η «µετάβαση» -διάβαζε: η παράδοση- έγινε τελικά το πρωί κατόπιν προσυνεννόησης µε την κυβέρνηση Ασαντ και µε ελάχιστη αιµατοχυσία, καθώς ο αλ-Τζαουλάνι είχε δώσει σαφείς εντολές να προστατευτεί ο άµαχος πληθυσµός και να µην υπάρξουν -σε πρώτη φάση τουλάχιστονµαζικές συλλήψεις και αντίποινα κατά των στελεχών του καθεστώτος και των εθνο-θρησκευτικών µειονοτήτων. Και όποιος θέλει, τους πιστεύει... Να σηµειώσουµε εδώ ότι ορισµένοι εξόριστοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης άρχισαν ήδη να κάνουν λόγο για νέο Σύνταγµα και διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών, ενώ και ο ίδιος ο Τζαουλάνι προσπαθεί
να περάσει ένα «συναινετικό» προφίλ. Οµως στην πραγµατικότητα η Ταχρίρ αλ-Σαµ ελέγχει πλήρως την κατάσταση στο έδαφος και, µε βάση τη πολύ σκληρή και αιµατοβαµµένη πολιτική εκκαθαρίσεων των άλλων οργανώσεων της αντιπολίτευσης που κράτησε την τελευταία πενταετία στην Ιντλίµπ, οποιαδήποτε «δηµοκρατική» απόκλιση από το τζιχαντιστικό της πρόγραµµα µοιάζει εξαιρετικά απίθανη. Εκτός, βέβαια, αν ο προϊστάµενός του, Ερντογάν, τον διατάξει να το πράξει... Πώς φτάσαµε όµως ώς εδώ; Εκ των υστέρων µπορεί κανείς να βρει πολλούς λόγους, εσωτερικούς και εξωτερικούς, που να εξηγούν αυτή τη ραγδαία καθίζηση – και δεν υπάρχει αµφιβολία ότι τόσο ο ίδιος ο Ασαντ και το καθεστώς του, όσο και οι... αλλήθωροι εσχάτως λόγω των άλλων πολεµικών τους υποχρεώσεων ξένοι προστάτες του, δηλαδή η Ρωσία και το Ιράν, έκαναν τεράστια λάθη στρατηγικής. Αλλά το µεγαλύτερο λάθος απ’ όλα ήταν καθώς φαίνεται πως δεν υπολόγισαν σωστά τη σωρευµένη κόπωση του στρατού, αλλά και την εξάντληση ολόκληρης της συρια-
κής κοινωνίας έπειτα από δεκατρία χρόνια αδιάκοπης αιµορραγίας και αλληλοσφαγής, και την ανάγκη για µια νέα κατάσταση, µια Αλλαγή – όσο τροµακτική κι αν είναι αυτή για εµάς τους «απ’ έξω». Κακά τα ψέµατα, όσο κι αν πίσω από τα πρωτοφανή γεγονότα (µισο-)κρύβονται πολυάριθµοι ξένοι «παίκτες», µε πρώτη και... χειρότερη τη διπρόσωπη Τουρκία, τίποτε από αυτά δεν θα είχε συµβεί αν ο Ασαντ διατηρούσε ακόµα ζωντανή την εµπιστοσύνη και τις ελπίδες του κόσµου που τον στήριξε όλα αυτά τα χρόνια διά πυρός και σιδήρου– εµπιστοσύνη που όπως φαίνεται εξαντλήθηκε προ πολλού. Η ψυχρή λογική λέει ότι µετά το «πάγωµα» των εχθροπραξιών στην Ιντλίµπ το 2019, µε τη χώρα του ουσιαστικά κατακερµατισµένη σε τέσσερα κοµµάτια και γεµάτη «εθελοντές», µισθοφορικούς στρατούς και πάσης φύσεως ξένους καταπατητές και µε την οικονοµία κατεστραµµένη από τις ασφυκτικές διεθνείς κυρώσεις, ο Ασαντ είχε να διαλέξει ανάµεσα σε δύο δρόµους. Ο πρώτος ήταν η αδιάλλακτη συνέχιση των εχθροπραξιών µέχρι την ανακατάληψη ολόκληρης της