12 ΧΡΟΝΙΑ ΕΦ.ΣΥΝ. 41
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ «ΕΦ.ΣΥΝ.»
14 ΠΡΩΗΝ ΓΙΑ ΤΟ «ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ» ΤΗΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙ∆ΑΣ τα 1 2 χ ρ όν ια α πό την πρώτη έκδοση τ η ς « Ε φη μ ε ρ ίδ ας τ ω ν Σ υ ν τ α κ τ ώ ν », από τις «επάλξεις» της έχουν περάσει δεκάδες άνθρωποι, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί, πολ λαπλάσιοι από όσους εξακολουθούν σ ήμερα να δουλεύουν για την έκδοση της εφημερίδας και την αδιάλειπτη λειτουργία της ιστοσελίδας efsyn.gr. Ανάμεσά τους αρκετοί που «απέδρασαν» από τη ζωή, πρόωρα και τραυματικά για τη συλλογικότητα αυτής της συνεταιριστικής εφημερίδας. Δυστυχώς, μετράμε πολλές απώλειες. Αλλά είχαμε κι άλλους αποχωρισμούς και αποχαιρετισμούς. Αλλοι προέκυψαν για λόγους καθαρά επαγγελματικούς ή προσωπικούς, άλλοι για πιο ουσιαστικούς λόγους, που αφορούν ακόμη και διαφωνίες για τον προσανατολισμό ή τις επιλογές της εφημερίδας. Ολοι οι αποχωρισ μοί αφή νουν τις σκιές τους, αλλά ταυτόχρονα όλοι οι άνθρωποι της «Εφ.Συν.», κι αυτοί που μείναν κι αυτοί που φύγαν, είναι αναπόσπαστα στοιχεία ταυτότητας του μοναδικού στα μιντιακά χρονικά συνεταιριστικού εγχειρήματος. Γι' αυτό σκεφτήκαμε να δώσουμε τον λόγο σε 14 «πρώην» να μιλήσουν για το «νυν και αεί» της «Εφημερίδας των Συντακτών». Κι απ' ό,τι φαίνεται, το συνεταιριστικό «μικρόβιο» κυλάει ακατάβλητο στο αίμα τους. Τους ευχαριστούμε και για τις απαντήσεις τους και, κυρίως, για όσα έχουν προσφέρει στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
Σ
ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΜΑΚΡΙΝΟ, μα συνάμα και τόσο κοντινό εκείνο το ξεκίνημα του ομαδικού παράτολμου ταξιδιού προς το άγνωστο με το συνεταιριστικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών». Πέρασαν αισίως δώδεκα χρόνια. Είναι γεμάτα ελπίδα και ομαδική δουλειά, επαγγελματισμό και κόπο, χαρές και λύπες, επιτυχίες και απογοήτευση, απώλειες, αγωνία. Το μότο της «Εφ.Συν.», «Μοναδικοί εργοδότες οι αναγνώστες μας», δεν είναι λόγια του αέρα. Σε μια εποχή όπου η δημοσιογραφία και ειδικά οι εφημερίδες περνούν βαθιά υπαρξιακή κρίση –ενόσω η παντοκρατορία της εικόνας «καταπίνει» πολλές φορές την πραγματική είδηση και το αποχαυνωτικό infotainment την ουσία–, η έμπρακτη στήριξη ανεξάρτητων εγχειρημάτων, όπως η «Εφ.Συν.», είναι προς το συμφέρον όλων. Σε έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ασταθή, η πολυφωνία και η σωστή πολύπλευρη ενημέρωση είναι, πέρα από δικαίωμα, καθήκον κάθε ενεργού σκεπτόμενου πολίτη. Είναι στην υπηρεσία αυτού, της δημοκρατίας και της αλήθειας που οφείλει να λειτουργεί η δημοσιογραφία. Και είναι πάνω σε αυτούς τους άξονες που η «Εφ.Συν.» –την οποία κρατάτε αυτή τη στιγμή στα χέρια σας ή διαβάζετε την ηλεκτρονική έκδοσή της– κινείται εδώ και μια δωδεκαετία. Εχοντας την τιμή της συμμετοχής εξαρχής σε αυτό το υπέροχο ταξίδι, εύχομαι ούριο άνεμο στη συνέχειά του, σε αυτό το σπουδαίο συνεταιριστικό εγχείρημα που έχει πάρα πολλά ακόμη να προσφέρει. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΒΕΡΓΟΛΙΑ
ΕΦΥΓΑ ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ να γράφω για την «Εφ.Συν.» χωρίς να γράφω πια στην «Εφ.Συν.». Τον μακροβιότερο εργοδότη μου ώς τώρα, στον οποίο δεν ήμουν απλά εργαζόμενη αλλά πρωτόγνωρα και «αφεντικό» κατά ένα πολύ μικρό ποσοστό. Εναν συνεταιρισμό με τα καλά του και τα κακά του και μια εφημερίδα που συνεχίζω να τη νιώθω και δικιά μου. Δώδεκα χρόνια πέρασαν κι οι δρόμοι μας χώρισαν, υπήρξαν όμως τα πιο γεμάτα και συναρπασ τικά χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής. Με μένα να σ υμμετέχω σε γενικές σ υνελεύσεις, δημοκρατικές διαδικασίες, συλλογικές αποφάσεις, δράσεις και εκδηλώσεις με τους συναδέλφους μου, σε εκλογές για τους αρχισυντάκτες και τους διευθυντές μου. Να έχω την τύχη να έρθω σε επαφή και ώσμωση με Ανθρώπους όπως ο Περικλής Κοροβέσης. Να μοιράζομαι αμφίδρομα αλληλεγγύη και συναδελφικότητα. Να μπορώ να διαφωνώ και να καβγαδίζω γλυκά με τον επί μακρόν (αν)αρχισυντάκτη μου (και κολλητό μου φίλο) Γιώργο Τσιάρα, καταλήγοντας πάντα να
γράφω αυτό που ήθελα χωρίς την παραμικρή παρέμβαση από οποιονδήποτε. Να έχω τη μοναδική ελευθερία να τη λέω κατάμουτρα στους διευθυντές μου, να αυθαδιάζω και να τους τρολάρω (ο Τάσος Παππάς ξέρει). Πραγματικά άλλος κόσμος σε σχέση με τα μίντια όπου είχα δουλέψει πιο πριν, με τις ευρύτερες συνθήκες στη δημοσιογραφική πιάτσα. Δώδεκα χρόνια με νέες φιλίες, με γέλια και με κλάματα για χαρές και λύπες, με ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις, με πλάκες και εντάσεις, με αγωνίες και ζυμώσεις για το μέλλον του συνεταιρισμού και της εφημερίδας, με καθημερινή έγνοια και συνεργασία με όλα τα τμήματα για την έκδοση του φύλλου. Δώδεκα χρόνια μετά, μέσα στη γενική μαυρίλα που επικρατεί στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, σε πείσμα των κακοθελητών, η «Εφ.Συν.» παραμένει μια ανεξάρτητη και αντισυμβατική φωνή, μια όαση ελευθερίας του λόγου. Μου έμαθε πάρα πολλά. Εφυγα ένας καλύτερος άνθρωπος.
ΒΙΚΥ ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ