DGG Dichtbij Magazine - lente 2026

DICHTBIJ MAGAZINE

Verbonden

door historie

LANGDURIGE RELATIES

AL TIEN JAAR EEN

VERTROUWD GEZICHT

Angela Geutjes

EEN AVOND MET EEN

GOUDEN RANDJE

Met vertrouwen thuis wonen

Inhoud MAGAZINE

DGG Dichtbij is een uitgave van DrieGasthuizenGroep

Lente 2026 | Editie 3

Dit magazine is er voor al onze bewoners, cliënten en collega’s. DGG Dichtbij is een uitgave van DrieGasthuizenGroep, vol verhalen van en voor ons allemaal.

Redactie & teksten afdeling communicatie: Sabrina Kerstens, Luuk Reinders, Chantal Bolleman en Anke van Breukelen

Eindredactie: Anke van Breukelen

Vormgeving: Tanja Roelofs

Oplage: 1300 stuks

Verspreiding:

Gratis via onze woonzorglocaties en de wijkposten

Bezoekadres:

DrieGasthuizenGroep, Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem Algemene contactgegevens: (026) 354 94 15, info@driegasthuizengroep.nl

Heb je een idee, verhaal of tip voor een volgende editie? Mail naar: communicatie@driegasthuizengroep.nl

Let op: niets uit dit blad mag zonder toestemming worden overgenomen of gepubliceerd.

Columns 7, 42 & 46

In de spotlight 6

Recept 8

Team van de Toekomst 14

Een avond met een gouden randje 20

Bewonersactiviteiten 22

Een wekelijks succesverhaal 24

De bijzondere band 26

Samen op weg naar Lourdes 28

Kort nieuws 32

DGG Zomerfestival: doe je mee? 34

Met vertrouwen thuis wonen 36

Lentepuzzels 40 & 41

Wij kijken naar de mens achter de zorgvraag

Een nieuwe woonplek vinden gaat niet alleen over zorg of een kamer, maar vooral over een plek waar iemand zich veilig voelt en zichzelf kan blijven.

Bloemstukken maken

tijdens NLdoet

Marco (organisator): “Het mooie van NLdoet is dat je echt samen iets doet. We maken bloemstukken, maar ondertussen ontstaan er gesprekken en leer je elkaar kennen. Dat maakt zo’n dag bijzonder, voor de bewoners én voor ons als vrijwilligers.”

38

Geen generatiekloof, maar ontmoeting

Boaz Boele: “Jong of oud, de emoties voelen uiteindelijk hetzelfde. In die gesprekken merk je dat leeftijd er minder toe doet dan je denkt.”

Een plek met een lange geschiedenis

Onder het Stadstheater in Arnhem zijn middeleeuwse graven gevonden die mogelijk verbonden zijn met het oude gasthuis en daarmee verrassend dichtbij de vroegste geschiedenis van DrieGasthuizenGroep komen.

Parkinson Café

14:00-16:00* uur

Inloop vanaf 13.30 uur

*Meezingcafé tot 15:30 uur

Woonzorglocatie Heijendaal

Sint Elisabethshof 201, 6812 AX Arnhem

Parkinson Café

Parkinson Meezingcafé

Parkinson Café

Parkinson Meezingcafé

Parkinson Meezingcafé

Parkinson Café

Parkinson Meezingcafé

Voorwoord Herald en Karin

VOORWOORD

Gewoon doen

De zomer komt eraan. Langere dagen, een terrasje in de zon, misschien een uitje. Voor sommigen een tijd om naar uit te kijken, voor anderen juist een periode die wat eenzamer kan zijn. Dat weten we. En het is precies waarom we er ook deze zomer weer alles aan doen om er met elkaar iets moois van te maken.

Herald Oldejans en Karin Reesing, Raad van bestuur

Want dat “met elkaar” is waar het bij ons om draait. Bewoners, naasten, vrijwilligers en collega’s. Eerlijk gezegd is de zomer voor onze teams ook altijd een beetje puzzelen: roosters die piepen, vakantiekrachten die bijspringen en creatief schuiven om alles draaiende te houden. Maar elk jaar weer lukt het. Omdat mensen voor elkaar opstaan. Dat is niet naïef, dat is gewoon hoe we hier samen de schouders onder zetten.

We zijn al een tijdje onderweg met het bouwen aan het Team van de Toekomst. Een grote beweging en verandering voor alle teams. Maar de kern is eigenlijk heel simpel: hoe zorgen we er samen voor dat de bewoners een fijne dag ervaren? Dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. We weten dat we het straks met minder collega’s moeten doen, en daarom worden de kaarten en rollen binnen deze fijne dag opnieuw verdeeld. Het is mooi om te zien dat het steeds concreter wordt. De eerste teams starten binnenkort met de voorbereiding om in september echt van start te kunnen gaan.

Voor ons kwaliteitsbeeld kozen we dit jaar ook bewust voor een andere aanpak. Geen dik rapport dat in een la verdwijnt. Maar een talkshow, gewoon aan tafel met collega’s die vertellen hoe het hier écht gaat. Want papieren tijgers lossen niets op. En die tijgers laten we liever in de Beekse Bergen, want daar horen ze thuis. En over die tijgers schrijft onze nieuwe columniste trouwens ook in dit blad. Ze maakt echte verhalen rechtstreeks vanuit het hart.

Vanaf deze editie schrijft Truus Sitta een vaste column in dit blad. Truus woont in woonzorglocatie Huize Kohlmann en heeft een mening. Dat vinden we geweldig. Want wie kan beter vertellen hoe het écht is om hier te wonen. We wensen iedereen een fijne zomer, voor zover de roosters het toelaten. En zoals ieder jaar kunnen jullie op ons rekenen om ook de handen uit de mouwen te steken.

Herald Oldejans en Karin Reesing Raad van bestuur

De mens achter de bewoner

Na een lange carrière in de detailhandel besloot Marco (63, bijna 64) het roer om te gooien. Nu werkt hij met heel veel plezier als woonkamerassistent op woonzorglocatie Huize Kohlmann. Met zijn humor, luisterend oor en grote zorghart is hij een onmisbaar gezicht voor bewoners.

Marco Vergeer

Marco, wat maakt jouw werk zo bijzonder?

“De unieke band die ik met mensen opbouw, maakt mijn werk bijzonder. Iedere bewoner van mijn afdeling heeft een plekje in mijn hart gekregen. Met sommige bewoners deel ik een heerlijk gevoel voor droge en scherpe humor. Soms liggen we helemaal dubbel van het lachen. Dat relativeert en maakt het leven een beetje dragelijker.”

Hoe ben je in deze rol terechtgekomen?

“Ik heb bijna veertig jaar in de detailhandel gewerkt. Toen de winkel waar ik ruim achttien jaar werkte failliet ging, stond ik ineens op straat. ‘Werken in de zorg, Marco, dat is echt iets voor jou!’, zei mijn omgeving. Ik besloot de gok te wagen en solliciteerde bij DrieGasthuizenGroep. Ze hadden gelijk: de zorg is helemaal mijn ding. Het geeft me zoveel voldoening.”

Wat vind je het leukste aan je werk?

“De veelzijdigheid. Het ene moment deel ik soep uit aan bewoners, het andere moment vervang ik een lamp of ben ik met een bewoner aan het kletsen. Ik ben gastheer, klusjesman en begeleider in één. Het werk is soms heel intensief en ik sta de hele dag ‘aan’. Maar die afwisseling en uitdaging houden mij jong.”

Waar krijg je energie van?

“Van het stukje geluk dat je kunt brengen. De bewoners op mijn afdeling zitten in de laatste fase van hun leven. Als ik dan, al is het maar een beetje, kan bijdragen aan hun geluk, met een knuffel, een grapje of een goed gesprek, geeft mij dat heel veel energie.”

Kun je een voorbeeld noemen van een mooi moment?

“Onlangs bezochten we met een groep bewoners het Huis van Herinnering in het Openluchtmuseum, dat volledig was ingericht volgens de trends van de jaren 60. Er stond een typische, ouderwetse rokersstoel. Een bewoonster ging erin zitten met een nep-sigaret in haar hand. Dat bracht haar helemaal terug in de tijd. Ik zag haar genieten. Ze bloeide helemaal op door al die herkenning. Toen ze mij de volgende dag vertelde hoe leuk ze het vond, was de activiteit voor mij dubbel en dwars geslaagd.”

Wat zou je de lezer willen meegeven?

“Vergeet nooit de mens achter de bewoner.

De zorgcollega’s werken ontzettend hard en doen hun uiterste best. Juist daarom is die persoonlijke aandacht, die wij woonassistenten en vrijwilligers kunnen geven, zo belangrijk. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal, dus blijf altijd goed naar elkaar luisteren.”

Column Solange

COLUMN

Ginkgowijsheid

Onderweg naar de eerste cliënt neem ik in gedachten mijn agenda door. Mijn blik valt op een grote ginkgoboom op een open veld. De bovenste helft van het bladerdek is prachtig geel, de onderste helft ligt in een grote cirkel rond de boom.

Solange Delnooz, Palliatieve Zorg Verpleegkundige

“Het is voor hem een nieuwe ervaring dat iemand echt naar hem luistert. Hij bedankt mij uit de grond van zijn hart.”

Ik laat mijn gas even los om wat langer te kunnen genieten van dit mooie beeld. Zouden de auto’s achter mij zich ongeduldig ergeren aan de trage auto voor hen, of zouden ze ook naar rechts kijken en even tot stilstand komen bij het zien van deze mooie boom met waaiervormige bladeren, die maar een week per jaar zo knalgeel zijn?

De ginkgoboom is mogelijk de oudste boom ter wereld en staat symbool voor veerkracht, hoop, liefde en een lang leven.

Ik bezoek mijn cliënt, een man van ver in de tachtig met uitgezaaide kanker. Hij ontvangt mij tussen zijn maquettes, waar hij nog met zijn laatste krachten aan werkt om tot in detail achter te laten hoe hij herinnerd wil worden. We praten over zijn angsten, nu zijn lichaam hem in de steek laat en zijn geest des te actiever lijkt te worden. In kunst vindt hij rust.

Ik heb de rust om naar hem te luisteren, bekijk zijn werken en stel me open voor zijn geheel eigenzinnige belevingswereld. Dat hij soms minuten zoekt naar woorden, zie ik als onderdeel van wie hij is. Ik heb geen haast. Als ik wegga, wordt hij emotioneel. “Het is voor hem een nieuwe ervaring dat iemand echt naar hem luistert. Hij bedankt mij uit de grond van zijn hart.”

Onderweg naar mijn volgende huisbezoek vallen mij overal gele ginkgobomen op. Eerder zag ik ze niet, maar nu ze hun felgele bladeren hebben, kun je er niet omheen.

Het volgende echtpaar dat ik bezoek, vertelt mij hoe zij zich voelen nu hij veel langer blijkt te leven dan gedacht. Ik heb hem leren kennen als een praktische man die graag vertelt over hoe hij huizen verbouwt. Wanneer ik bijna wil gaan, vertelt hij mij hoe hij de avond daarvoor tot tranen ontroerd was door een muziekstuk van Bach. Het maakte hem dankbaar dat hij nog leefde. Tijdens het luisteren zie ik achter hem een pimpelmeesje op een vetbolletje zitten.

Ik sluit mijn dag af bij een ander echtpaar. Het pad naar de voordeur ligt bezaaid met ginkgoblaadjes. Ik blijf even staan en kijk naar boven, waar de ginkgoboom tot in de hemel reikt.

Binnen tref ik een lief stel van in de tachtig. Zij maakt pastinaaksoep en hij zit op de bank. ‘Schuif lekker aan,’ zegt ze. Wanneer ik wil gaan zitten, maakt mijn hart een sprongetje. Op de houten tafel liggen in een cirkel vijf ginkgoblaadjes. Het zijn kleine dingen en het is maar net of je het ziet. Wanneer dit magazine verschijnt, heeft de lente zich inmiddels volop laten zien. De ginkgo heeft weer blad gekregen en de sneeuwklokjes en krokussen hebben plaatsgemaakt voor nieuw groen.

Ik gun al mijn collega’s iets van deze ginkgowijsheid: sta even stil en kijk eens om je heen. En als het je nog even niet lukt, zijn er genoeg bewoners en cliënten die ons de kunst van het stilstaan kunnen leren.

RECEPT limonade

Sofietje drinkt limonade...

Zing

gerust mee

Met een rietje, met een rietje. Iedereen kent het liedje wel. En eerlijk gezegd, wie wil er nou geen glas zelfgemaakte limonade als de zon schijnt? Dit recept is zo gemaakt, samen of alleen, en smaakt naar zomer.

Wist je dat? Het liedje waar we dit recept aan danken is van Johnny Lion, pseudoniem van John van Leeuwarden. Hij scoorde er in 1965 een grote hit mee. Het was een bewerking van het Zweedse nummer Fröken Fräken van Thore Skogman, met een Nederlandse tekst van Gerrit den Braber. Het liedje was een ode aan zijn vriendin Sophie van Kleef, een bekend model uit die tijd. Zij dronk ranja met een rietje, op een Amsterdams terras. En nu jij, maar dan zelfgemaakt!

Wat heb je nodig?

Voor een grote kan (6 glazen)

 4 citroenen

 4 eetlepels honing of suiker (naar smaak)

 1 liter water, plat of bruisend

 Vers muntblaadjes

 IJsblokjes

 En natuurlijk: een rietje

Zo maak je het

Stap voor stap

Stap 1: Pers de citroenen uit en vang het sap op in een kom. Zorg dat er geen pitjes in het sap terechtkomen, zodat de limonade een zachte en frisse smaak behoudt.

Stap 2: Voeg de honing of suiker toe aan het citroensap. Roer het geheel goed door totdat alles volledig is opgelost en mooi gemengd is.

Stap 3: Giet het citroenmengsel vervolgens in een grote kan. Voeg daarna het water toe en roer alles nog een keer goed door, zodat de smaken zich goed kunnen mengen.

Stap 4: Proef de limonade. Vind je hem nog te zuur, voeg dan wat extra honing of suiker toe. Wil je hem juist frisser maken, doe er dan een klein scheutje extra citroensap bij.

Stap 5: Vul de glazen met ijsblokjes en schenk de limonade erin. Leg eventueel een takje munt bovenop voor een extra frisse smaak en een mooie presentatie.

Stap 6: Steek een rietje in het glas en geniet van je zelfgemaakte limonade.

Tip: Voeg eventueel schijfjes aardbei, citroen of komkommer toe voor een extra frisse en zomerse twist.

Word jij het gezicht

van DrieGasthuizenGroep?

We zijn op zoek naar collega’s, bewoners, cliënten en vrijwilligers die het leuk vinden om mee te doen aan een fotoshoot. De foto’s gebruiken we in ons DGG Dichtbij Magazine, maar ook voor het nieuwe werkgeversmerk van DrieGasthuizenGroep. Denk aan beelden op onze website, social media, vacatureteksten of posters.

Wat zoeken we?

• Mensen die samen iets doen wat typerend is voor hun locatie of werkdag.

• Mooie momenten van contact, zorg, plezier of samenwerking.

• Collega’s die het leuk vinden om anderen een inkijkje te geven in het leven en werken bij DGG.

De fotoshoots vinden plaats op locatie, in overleg met jou en de fotograaf. Het is laagdrempelig, gezellig en vooral bedoeld om te laten zien wie wij écht zijn.

Samen laten we zien hoe het is om te werken én te leven bij DrieGasthuizenGroep.

Meedoen?

Laat het ons weten via: communicatie@driegasthuizengroep.nl

Vermeld je naam, locatie en wat je ongeveer in beeld zou willen brengen. Wij nemen contact met je op.

Angela Geutjes: AL TIEN JAAR EEN VERTROUWD GEZICHT

Angela Geutjes werkt al tien jaar als huishoudelijk ondersteuner bij

Thuiszorg Groot Gelre. Ze helpt mensen thuis die het huishouden niet meer zelf kunnen doen. Voor veel cliënten is zij een vertrouwd gezicht en soms zelfs een steunpilaar.

Mijn roeping gevonden

Voorheen werkte Angela als peuterleidster en als bedrijfsleider in verschillende winkels. Op een gegeven moment was ze toe aan iets anders. Ze wilde geen weekenden meer werken en had behoefte aan meer regelmaat. Dus nam ze een sprong in het diepe en ging werken in de thuiszorg. Angela glimlacht: “Vijftien jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik dit werk zou kunnen. Nu wil ik niet anders meer. “Ik heb mijn roeping gevonden.” Angela heeft al jaren haar vaste cliënten, ieder met hun eigen verhaal. “Ik kom thuis bij cliënten van jong tot oud, cliënten die alleen wonen of begeleid wonen.” vertelt Angela. Met ieder van hen heb ik wel een band opgebouwd.

Ook een man kan nooit genoeg schoenen hebben

Zo bezoekt Angela een heer die gek is op schoenen. Hij heeft een hele kast vol. En als hij een nieuw paar heeft gekocht, laat hij die altijd trots aan mij zien,” vertelt Angela. Ze glimlacht: “Dat hoort bij hem en ik vind het mooi dat hij dat met mij wil delen.”

Een band voor het leven

Met sommige cliënten heeft Angela een hechte band. Ze vertelt over een mevrouw die geen familie had: “Ik was erbij toen zij na haar overlijden werd aangekleed. Ik dacht: het kan niet zo zijn dat er alleen maar vreemden bij haar zijn. Ik laat iemand niet alleen op zo’n moment.”

De pittige dame

Ook herinnert Angela zich een pittige dame. Drie collega’s gingen haar voor: niets of niemand was goed genoeg voor de dame. Angela’s sleutel tot succes: “Mijn openingszin was: ik heb begrepen dat u niet de makkelijkste bent.” We waren aan elkaar gewaagd en uiteindelijk konden we lezen en

schrijven met elkaar. Het was dan ook een hele schok toen ik hoorde dat ze op vakantie was overleden. Dat kwam hard aan.

Een bonusoma in coronatijd

Angela: “Ik had ook een bonusoma. Zij was als familie. Die band is ontstaan in de coronatijd, ik was toen de enige persoon die bij haar thuis kwam. Toen zij naar een woonzorglocatie verhuisde, kwam ik nog wekelijks bij haar op bezoek.”

Bij Riet thuis

Een van Angela’s vaste cliënten is Riet. Riet ontvangt sinds een paar jaar hulp van Angela en noemt haar een onmisbare steun. “Angela is een schat,” zegt ze. “Ze weet precies wat ze moet doen en ik kan altijd bij haar terecht. Ze luistert en geeft altijd een eerlijk antwoord. Dat waardeer ik enorm.” Voor Riet draait het niet alleen om schoonmaken, maar ook om vertrouwen en gezelligheid. Dat is belangrijk, want je laat toch iemand je huis binnen. Angela: “Met hart en ziel doe ik dit werk. De verhalen, de contacten en de vriendschappen: dat is waarom ik dit doe. Soms is het zwaar, maar ik bewaak wel mijn grenzen, anders hou je het niet vol.”

Ontdek een wereld aan mogelijkheden bij TGG!

Meer weten? Thuiszorgvandetoekomst.nl

ROEPING GEVONDEN Huishoudelijke ondersteuning

VAN EERSTE GESPREK

DGG Dichtbij

Cliëntadviseurs

Wij kijken naar de mens achter de zorgvraag

Ze zijn vaak het eerste aanspreekpunt voor toekomstige bewoners en hun naasten. Soms maanden voordat een verhuizing speelt, soms pas als alles ineens snel moet. Anita en Marleen werken als cliëntadviseur bij DrieGasthuizenGroep en begeleiden toekomstige bewoners en familie bij een grote verandering in hun leven.

“Veel mensen kennen ons van een rondleiding of informatiegesprek,” vertelt Marleen. “Maar ons werk gaat veel verder dan dat. Wij kijken samen met bewoners, familie en verwijzers (zoals huisartsen, ziekenhuizen of wijkverpleegkundigen) naar wat iemand nodig heeft en welke plek daar het beste bij past.”

Meer dan een rondleiding

De cliëntadviseurs komen vaak al vroeg in beeld, soms ruim voordat een verhuizing aan de orde is. Bijvoorbeeld wanneer mensen informatie willen over wonen op een van onze locaties, vragen hebben over de wachtlijst of samen willen kijken wat in de toekomst passend kan zijn. “We brengen informatie samen, hebben contact met verwijzers en het netwerk rondom iemand en kijken vooruit,” legt Anita uit. “Soms zijn we al langere tijd betrokken voordat iemand daadwerkelijk verhuist. Maar het kan ook snel gaan, bijvoorbeeld na een ziekenhuisopname.

Dan moet je in korte tijd veel regelen en mensen goed meenemen in wat hen te wachten staat.” Ook als iemand nog niet direct verhuist, denken Anita en Marleen mee over hoe het thuis nog even vol te houden is. Welke ondersteuning kan helpen in de overbruggingsfase? En welke stappen zijn nu al verstandig om te zetten? “Juist in die fase kunnen we mensen vaak al verder helpen,” zegt Marleen.

Als thuis wonen steeds moeilijker wordt

Verhuizen naar een woonzorglocatie is voor veel mensen een grote stap. Toch zien Anita en Marleen vaak dat die stap uiteindelijk rust brengt. “Iedereen wil het liefst zo lang mogelijk thuis blijven wonen,” zegt Anita. “Maar soms

verandert thuis wonen langzaam in overleven. Alles kost moeite: douchen, aankleden, eten maken en het overzicht houden. Dan zien we vaak dat mensen opluchten als er meer ondersteuning komt.”

Dat geldt niet alleen voor bewoners, maar ook voor hun naasten. “Partners en kinderen zijn vaak ongemerkt mantelzorger geworden,” vertelt Anita. “Zodra een deel van de zorg wordt overgenomen, zie je letterlijk de schouders zakken. Dan ontstaat er weer ruimte om partner of kind te zijn, in plaats van vooral verzorger.”

Geen standaard verhuizing

Volgens Marleen bestaat er geen standaardtraject voor een verhuizing. “Iedere situatie is anders. We kijken niet alleen naar de indicatie (de officiële zorgtoekenning die bepaalt welke zorg iemand krijgt) of welke kamer vrij is, maar vooral naar de mens achter de zorgvraag. Wat past bij iemand? Op welke afdeling voelt iemand zich prettig? Waar komt iemand het beste tot zijn recht?” Dat vraagt veel afstemming met collega’s binnen én buiten de organisatie.

“We schakelen veel met verpleegkundigen, behandelaren, verwijzers en andere zorgorganisaties,” zegt Anita. “Soms zoeken we binnen onze eigen locaties naar een oplossing, soms daarbuiten. Want als iemand ergens anders beter past, dan zeggen we dat ook.”

Puzzelen tot het klopt

Juist dat puzzelen maakt het werk bijzonder. “We houden allebei van complexe vraagstukken,” lacht Marleen. “Bijvoorbeeld als het lukt om een echtpaar samen te laten wonen, of als we voor iemand met een heel specifieke zorgvraag toch de juiste plek vinden.” Dat zijn de momenten die blijven hangen. Anita: “Als familie na afloop zegt: dit voelt goed, dan weet je dat je iets hebt kunnen betekenen.” Marleen knikt. “Ons werk gaat uiteindelijk niet over kamers of wachtlijsten. Het gaat over mensen begeleiden bij een grote verandering en zorgen dat iemand terechtkomt op een plek waar hij zich veilig voelt en zichzelf kan blijven.”

TEAM VAN DE TOEKOMST

Kwaliteit van bestaan, welzijn en samenwerking

DGG Dichtbij

Het verder vormgeven

Achter de schermen is de afgelopen maanden hard gewerkt aan het verder vormgeven van het Team van de Toekomst binnen DrieGasthuizenGroep. Hiermee bereiden we onze woonzorglocaties stap voor stap voor op de toekomst, met nog meer aandacht voor kwaliteit van bestaan, welzijn en samenwerking rondom bewoners.

Op 10 december was er hiervoor een grote bijeenkomst voor iedereen die betrokken is bij de woonzorglocaties. Denk aan leidinggevenden, collega’s uit verschillende vakgebieden, vertegenwoordigers van ParaGo, de cliëntenraad, de ondernemingsraad en andere betrokken groepen binnen de organisatie. Daarmee werd opnieuw duidelijk: het Team van de Toekomst is iets van ons allemaal.

Kartrekkers nemen het voortouw Binnen het programma werken we met kartrekkers. Dit zijn collega’s die ieder verantwoordelijk zijn voor een belangrijk onderdeel van het Team van de Toekomst. Die onderdelen noemen we kernelementen. Dat zijn de belangrijkste bouwstenen van hoe wij in de toekomst willen werken. Denk bijvoorbeeld aan ken je bewoner/cliënt en het voeren van het goede gesprek, samenwerken met familie en naasten en het goed organiseren van ondersteuning rondom bewoners. Tijdens de bijeenkomst in december namen de kartrekkers de aanwezigen mee in hun plannen en in de stappen die de komende periode worden gezet.

Gefaseerd van start met tranches Omdat we deze verandering goed willen invoeren, starten we niet overal tegelijk. We werken met zogenoemde tranches. Dat zijn groepen teams die stap voor stap beginnen met het Team van de Toekomst. De voorbereiding van de eerste tranche is in maart gestart. Een belangrijke mijlpaal daarin was de

selectie van de teams die als eerste gaan werken volgens deze nieuwe manier van samenwerken. Elke tranche start met een periode van voorbereiding. Denk aan kick off bijeenkomsten, extra uitleg en het maken van plannen per team of locatie. Zo zorgen we ervoor dat teams goed voorbereid kunnen starten. Deze eerste teams starten in september 2026 om nieuwe bewoners volgens de werkwijze van het Team van de Toekomst te verwelkomen. Daarna volgen andere teams stap voor stap.

‘Het Team van de Toekomst is iets van ons allemaal.’

Stap voor stap zichtbaar in de praktijk Voor bewoners en naasten betekent dit vooral dat we blijven bouwen aan een woonomgeving waarin we nog beter kijken naar wat iemand nodig heeft om prettig te wonen, leven en zorg te ontvangen. De komende periode zul je het Team van de Toekomst steeds vaker terugzien binnen onze locaties. Bijvoorbeeld doordat collega’s op een nieuwe manier samenwerken met welzijnsmedewerkers en behandelaren, familie en vrijwilligers, of anders kijken naar de ondersteuning en het welzijn van bewoners. Dat doen we stap voor stap, zodat de zorg goed door kan blijven gaan en veranderingen zorgvuldig worden ingevoerd. Samen bouwen we zo verder aan zorg en ondersteuning waarin kwaliteit van bestaan centraal staat.

Wat is Team van de Toekomst?

Team van de Toekomst is de naam voor de manier waarop DrieGasthuizenGroep werkt aan toekomstbestendige zorg en ondersteuning. Daarbij kijken we niet alleen naar zorg, maar ook naar welzijn, eigen regie en samenwerking met familie, vrijwilligers en behandelaren.

Waarom doen we dit?

De zorg verandert. Bewoners hebben andere wensen, familie speelt een grotere rol en de arbeidsmarkt blijft krap. Met het Team van de Toekomst bereiden we ons hier stap voor stap op voor.

Meer weten?

Collega’s vinden meer informatie en updates op intranet via de kennispagina van het Team van de Toekomst. Heb je als bewoner of naaste vragen? Dan kun je altijd terecht bij de zorgcollega’s of teamleiding van jouw locatie.

Wim van Zanten 90 jaar

Foto’s: Wim van Zanten vierde zijn 90e verjaardag met vrienden Truus, Henk, Merij en begeleiders tijdens een bijzondere vaartocht van Stichting Vaarwens. Een onvergetelijke dag vol zon en plezier.

Een onvergetelijke verjaardag op het water

Toen Insula Dei bewoner Wim van Zanten 90 jaar werd, wilde hij dit op een bijzondere manier vieren. Via Stichting Vaarwens organiseerde hij een vaartocht vanuit de jachthaven Amsterdam Marina. Hij nodigde hiervoor zijn vrienden en medebewoners van Insula Dei uit. Truus, Henk en Merij gingen met hem mee. Samen varen, zwaaien naar toeristen en vooral heel veel lachen.

In de brasserie van woonzorglocatie Insula Dei viel het oog van Wim op een folder van Stichting Vaarwens. Omdat hij vroeger veel met zijn vrouw Else heeft gevaren, leek het hem prachtig om voor zijn 90e verjaardag nog eens het water op te gaan. Hij stuurde een verzoek in en kreeg diezelfde dag nog reactie. Een verjaardag vier je niet alleen en dus vroeg Wim zijn vrienden uit met wie hij elke ochtend trouw samen koffiedrinkt in de brasserie en de dag bespreekt: Truus, Henk en Merij. Ze waren compleet verrast. “Meen je dit echt, Wim?!” vroegen ze. “En of ik het meende!” lacht Wim.

Samen in de DGG-bus

Voor het vervoer naar Amsterdam dacht afdelingshoofd Mieke graag mee. Ze kwam met een oplossing: Wim kon op eigen kosten gebruikmaken van de DrieGasthuizenGroep-bus mét privéchauffeur. Vrijwilliger Henk bracht de groep, samen met twee begeleiders vanuit de zorg, naar Amsterdam. De busreis zelf was al een beleving en zette direct de toon voor de dag. Chauffeur Henk was ontzettend empathisch en behulpzaam. Hij genoot zelf ook met volle teugen. Hij vertelde Wim na afloop zelfs: “Ik heb al heel veel gereden voor de DrieGasthuizenGroep, maar zo’n fijne dag als vandaag heb ik nog nooit gehad. De sfeer aan boord was zo goed, dat we het liefst wilden blijven slapen om de volgende dag verder te varen.”

Zwaaien als beroemdheden

De boottocht bracht het gezelschap langs de Zaanse Schans, met zijn bekende molens en uitzicht op de Zaandijkersluis. Aan het water ligt ook de bekende koekjesfabriek van Verkade. “Mijn vader had vroeger een kruidenierswinkel,” vertelt Wim. “Ik herinner me

maar al te goed de Verkade San Francisco-koekjes, beschuit en repen chocola.” Het was schitterend weer en op de kant langs het water stonden overal toeristen. “Die stonden allemaal naar ons te zwaaien, alsof we beroemdheden waren,” vertelt Wim lachend. De sfeer met de bemanning aan boord was fantastisch. Het was zó gezellig, dat de groep eigenlijk helemaal niet naar huis wilde. Ze grapten zelfs of ze niet op de boot konden blijven slapen.

Waardevolle koffie

Voor Wim was het een dag met een gouden randje, maar ook met een vleugje weemoed. Het was zijn eerste verjaardag zonder zijn geliefde vrouw Else, met wie hij sinds 1952 samen was. Hij miste haar enorm tijdens deze mijlpaal. Tegelijkertijd voelde hij zich gesteund door het warme gezelschap van zijn lieve vrienden. Het laat prachtig zien hoe waardevol de dagelijkse koffiemomenten in de brasserie zijn. Door elke dag met elkaar te praten, leer je elkaar echt kennen en ontstaat er een hechte band. Die onderlinge verbondenheid maakte dit uitje naar Amsterdam tot een onvergetelijke verjaardag.

Weetje: Truus (81) schildert gedetailleerde portretten van indianen. Haar werk werd zelfs tentoongesteld en vond zijn weg tot in Amerika.

Op de koffie bij Truus

Truus (81) woont op woonzorglocatie Huize Kohlmann. Met haar humor en warme uitstraling brengt ze meteen sfeer. Ze houdt van gezelligheid, een goed gesprek en een grapje op zijn tijd. Wie haar kent, weet hoe belangrijk het voor haar is om van het leven te genieten.

BEWONERSVERHAAL

‘Maak nú je herinneringen en leef’

Truus (81) woont op woonzorglocatie Huize Kohlmann. Met haar humor en warme uitstraling brengt ze meteen sfeer. Ze houdt van gezelligheid, een goed gesprek en een grapje op zijn tijd. Wie haar kent, weet hoe belangrijk het voor haar is om van het leven te genieten.

Humor aan de koffietafel

Onze collega Sabrina ontmoet Truus aan tafel in de gezamenlijke ruimte. Ze zit op haar vaste plek, aan het hoofd, met uitzicht op een kalender vol knappe mannen met ontbloot bovenlijf. Ze lacht: “Ja, het oog wil ook wat, dus heb ik die kalender gekocht.” De andere bewoners wilden er ook een, maar dan met mooie vrouwen. “Nou, dat gun ik ze,” zegt ze. Inmiddels hangt er ook een kalender met mooie, wat oudere dames. Truus heeft duidelijk gevoel voor humor.

‘Truus houdt van gezelligheid, een goed gesprek en een grapje op zijn tijd.’

De harde kern bij de koffie

Elke ochtend zitten Truus en Elly samen aan de koffie. “Wij behoren tot de harde kern,” zeggen ze lachend. “Toen ik hier net woonde, kende ik niemand. Ik bleef op mijn kamer zitten.” Tot op een dag iemand op haar deur klopte. Het was Truus. “Of ik eindelijk eens die kamer uit kwam en zin had in een kop koffie,” vertelt Elly. Sinds die dag zijn ze beste vriendinnen. “We schelen misschien wat jaren,” zegt Elly, “maar we hebben veel gemeen en elkaar altijd iets te vertellen.”

Schilderen als uitlaatklep

Later vertelt Truus over haar hobby. “Kijk maar eens in de hal,” zegt ze. Daar hangen prachtige portretten van indianen. Elk detail in de gezichten is zorgvuldig vastgelegd. Het is indrukwekkend mooi geschilderd. Je zou denken dat daar een opleiding voor nodig is.

“Nee hoor,” zegt Truus, “ik heb het mezelf aangeleerd door gewoon te doen.” “In mijn jongere jaren ging het niet zo goed met mijn gezondheid,” vertelt Truus. “Ik werd beperkt, en daar werd ik somber van. De dokter gaf me advies, maar dat heb ik naast me neergelegd. Ik moest mijn gedachten verzetten, dacht ik. En toen ben ik gaan schilderen. Met olieverf en aquarel.”

De geschiedenis van indianen

Van haar dochter kreeg ze ooit een boek over de geschiedenis van indianen. Dat raakte haar diep. “Al het leed en verlies dat zij hebben doorstaan… dat wilde ik vastleggen in mijn schilderijen.” Haar werk bleef niet onopgemerkt. “Mijn schilderijen zijn zelfs een keer tentoongesteld. Het heeft in de krant gestaan, kijk maar.” Truus haalt een envelop tevoorschijn met foto’s van haar portretten en het krantenbericht. Twee van haar schilderijen zijn zelfs verkocht naar Amerika.

Herinneringen aan Italië

Tussen de foto’s zit ook een persoonlijke foto van Truus met haar familie. “Oh, dat was in Italië,” zegt ze. “Ik ben getrouwd met een Italiaan. Elke zomer gingen we zes weken naar zijn geboortestreek Emilia Romagna. Dat was mijn tweede thuis.”

Leven en herinneren

“Ik kijk terug op een mooi leven,” zegt ze. “Als je in de tachtig bent, kun je niet meer alles ondernemen. Maar ik heb veel meegemaakt en vooral heel veel herinneringen.” Even is het stil. Dan zegt ze: “Maak nú je herinneringen en leef. Dan kun je later, als je zo oud bent als ik, genieten van alles wat geweest is.”

Huize Kohlmann Woonzorglocatie Huize Kohlmann is een binnenstadlocatie. Het kleinschalige gebouw in het centrum van Arnhem ligt naast de Walburgiskerk, vlak bij de Eusebiuskerk en de markt.

Samen vieren

Een avond met een gouden randje

Foto’s: In gouden outfits en met veel energie vierden collega’s en vrijwilligers samen 780 jaar DrieGasthuizenGroep.

Het feest begon eigenlijk al in de parkeergarage. Het geluid van hakken op beton, glitters die oplichten in het licht en hier en daar een paar opvallende gouden sneakers. Wie daar aankwam, wist meteen: hier gebeurt iets bijzonders. Je hoefde alleen maar de gouden stroom te volgen richting Musis & Stadstheater Arnhem.

Bij binnenkomst werden collega’s ontvangen door gastvrije gezichten, ook in het goud. Vanaf dat moment zat de sfeer er direct in. Na maanden uitkijken en organiseren was het op 27 februari eindelijk zover: we vierden samen 780 jaar DrieGasthuizenGroep. Collega’s en vrijwilligers uit de hele organisatie kwamen bij elkaar. Van de woonzorglocaties tot Thuiszorg Groot Gelre. Een avond voor iedereen die zich elke dag inzet voor de bewoners en cliënten.

Sterk georganiseerd, tot in detail

Achter de schermen is er door collega’s hard gewerkt om deze avond mogelijk te maken. Frans van Diek, regisseur Hospitality, speelde hierin een kartrekkende rol. Samen met collega’s die hebben meegedacht en geholpen, zorgde hij voor een programma dat goed in elkaar zat. Dat zag je overal in terug. Van ontvangst tot afsluiting: alles klopte. Frans gaf zelf het goede voorbeeld, van top tot teen in het goud. En hij was niet de enige. Collega’s pakten groots uit. Gouden schoenen, strikken, stropdassen en glitterende outfits, iedereen had zichtbaar zijn best gedaan.

Muziek, sfeer en verrassingen

De avond werd geopend door bestuurders Karin Reesing en Herald Oldejans, die de collega’s centraal zetten. Daarna nam de muziek het over. In de Parkzaal zorgde The Night Flight voor een energieke start met bekende popnummers. In andere zalen ging het feest net zo goed door. DJ Elmo draaide in de après-skiparty, waar Bratwurst en Duitse specialiteiten niet ontbraken. In de koffiehoek ontstond juist een warme café sfeer, met Fulco Oyevaar achter de piano en volop meezingers. Op het podium volgden de optredens elkaar in hoog tempo op. Mart Hoogkamer kreeg de zaal al vroeg mee. Later sprong Gerard Joling het podium op en maakte het plaatje compleet. Niet alleen de zaal schitterde, hij zelf ook in zijn glittercolbert.

Ook Jeffrey Parmentier viel op. Als trompettist, dj en presentator tegelijk bracht hij extra energie in de avond. Tussendoor was er genoeg te beleven. Een cartoontekenaar en visagie zorgden al voor veel plezier, maar vooral de kappers trokken veel bekijks. Zij voorzagen dames, en zelfs een aantal heren, van opvallende en hoog opgetoupeerde kapsels, vaak nog extra aangezet met glitter en glamour.

Even uit de zorgstand

Wat deze avond extra bijzonder maakte, was de ontmoeting. Collega’s die elkaar normaal alleen op het werk zien, spraken elkaar nu in een andere setting. Er werd gelachen, gedanst en bijgepraat. Even geen zorgmomenten of overdrachten, maar tijd voor elkaar. Dat is waardevol. Want wie elke dag zorgt voor een ander, moet ook zelf kunnen opladen.

Een avond met een gouden randje

Dit soort avonden organiseren we eens in de vijf jaar. Juist daardoor voelt het bijzonder. Het is een moment om stil te staan bij alles wat we samen doen en betekenen. De avond werd mogelijk gemaakt door de Steunstichting Arnhemse Gasthuizen. Daardoor is er geen gebruik gemaakt van zorggelden. Het was een avond vol energie, ontmoeting en waardering. Een avond die laat zien waar DrieGasthuizenGroep voor staat: samen zorgen, samen werken en ook samen vieren.

Oude Ambachtenmuseum

Klingelpoort, 13 maart 2026

Grootmoedersoep bij binnenkomst, 160 ambachten te bewonderen en aan het eind een fanatiek potje airhockey. Klingelpoort ging op stap naar Terschuur.

Paaseieren schilderen

Westerkade, 30 maart 2026

Verfpaletten, kwasten, glimmende steentjes en veertjes. Bij Westerkade werd creatief uitgepakt met paasei versieren. Extra feestelijk: drie verjaardagen tegelijk.

Bewonersactiviteiten

Samen genieten, samen beleven

Wat een seizoen vol mooie momenten! Op onze locaties was er weer van alles te doen.

Met elkaar eropuit, creatief bezig zijn of herinneringen ophalen, overal werd zichtbaar genoten.

Traditionele paaslunch

Heijendaal, 2 & 3 april 2026

Aspergesoep, paasstol en een bijzondere gast: de duivekater, speciaal ingevlogen uit de Zaanstreek. Een smaakvolle middag met verhalen en handgemaakte paasstukjes.

Argentijnse tango

Insula Dei, 24 februari 2026

Dansschool Flor de Fango toverde Insula Dei om tot een Argentijnse danssalon. Wie niet danste keek toe met een grote lach, en werd zo toch meegesleurd.

Optreden koor Doesburg

Drie Gasthuizen, 25 maart 2026

Zang- en Ontspanningsvereniging Doesburg vulde de Tra met muziek. Een bijzonder weerzien voor mevrouw Vissers, die vroeger zelf in dit ontspanningskoor zong.

Paasbrunch

Hoogstede, 6 april 2026

Een rijkelijk gedekte tafel, croissants, paaseitjes en een verrassing: een levensgrote paashaas die langs de stoelen schuifelde. De lachsalvo’s waren niet van de lucht.

SUCCESVERHAAL WEKELIJKS EEN

Verhalenlezer Walter

DGG Dichtbij

Bewonersactiviteiten

HOE EEN AMBITIEUS VOORLEESPLAN UITGROEIDE

TOT EEN WEKELIJKS SUCCESVERHAAL

“Dan kom ik het je toch gewoon voorlezen!”

Woonzorglocatie Insula Dei, donderdagavond, vlak na de avondmaaltijd. In plaats van terug te keren naar hun appartement, zoeken bewoners een plek in zaal Hofstaete. Sommigen zitten er al ruim van tevoren klaar. Aan het hoofd van de tafel zit Walter Jansen (66) met een e-reader en de vuistdikke papieren editie van De Toverberg van Thomas Mann voor zich. Geen luchtige weglezer, maar een negenhonderd pagina’s tellende klassieker van ruim een eeuw oud.

Walter Jansen, eigenaar van boekhandels Het Colofon in Arnhem en Jansen & De Feijter in Velp, is geen onbekende op Insula Dei. Zijn vader, de honderdjarige oorlogsveteraan Ad Jansen, woont er al zes jaar. Begin dit jaar kreeg Walter in de kapel een koninklijke onderscheiding voor zijn inzet voor de literatuur. Die passie deelt hij nu wekelijks met de bewoners. Het initiatief ontstond na een gesprek met bewoner Felix van der Werf. Beiden bleken een diepe liefde te koesteren voor De Toverberg. Toen ter sprake kwam dat het Felix niet meer lukte het boek zelf te lezen, deed Walter in een overmoedige bui de belofte: “Dan kom ik het je toch gewoon voorlezen!”

Net een hoorspel

Walter besloot het boek direct voor een groter publiek open te slaan. Vooraf waren er twijfels: is zo’n complex, filosofisch boek over een sanatorium in Davos niet te taai? “We moeten niet op onze hurken gaan zitten,” zegt Walter stellig. “Dit zijn intelligente mensen met een heel leven achter zich. Zij willen ook nog uitgedaagd worden. De behoefte aan diepgang blijft.” Wat begon als een persoonlijk gebaar, is inmiddels een vaste avond voor zo’n twintig trouwe luisteraars. De lange, gelaagde zinnen blijken juist goed te werken. De intonatie van het voorlezen pakt het publiek in. Een mevrouw die vaak geconcentreerd met gesloten ogen luistert, zegt: “Goh, het is net een hoorspel. Je hoort écht verschillende stemmen van de personages!” Een andere luisteraar vertelt dat, hoewel de tekst hem met vlagen te veel wordt, hij geniet

van de muzikaliteit en het ritme van de taal. Waar nodig stopt Walter om per hoofdstuk verdieping en context te geven.

Stof tot napraten

Voor sommigen is zelf lezen lastig geworden en deze avond biedt een nieuwe toegang tot literatuur. Maar het effect gaat verder dan dat. Het boek zit vol politieke en filosofische ideeën en dialogen. Het sanatorium uit het verhaal kent strakke patronen: de eeuwigheidsoep. De tijd vliegt voorbij, en duurt tegelijk eindeloos. Tijdens de pauze, als Walter samen met twee bewoners de koffie inschenkt, wordt vaak al stevig nagepraat over de herkenbaarheid van die thema’s. De donderdagavonden zijn inmiddels een vast sociaal ankerpunt.

Walter hoort mensen lachen om subtiele grappen en speelt daarop in. Vaste toehoorder Co krijgt steevast een waarschuwende knipoog zodra humanist Settembrini weer opduikt, een personage waar Co weinig mee heeft. Voor Walter zelf is de avond net zo waardevol als voor de bewoners. Hij las het boek al drie keer eerder, maar ontdekt door het samen lezen nieuwe dimensies. “Door het voor te lezen en de reacties van de mensen te zien, valt mij de humor nog meer op,” vertelt hij. Na bijna drie maanden is het gezelschap op een kwart van het verhaal. Walter slaat geen week over. “We hebben nog zo’n dertig weken te gaan, dus u bent gewaarschuwd!”, lacht hij richting de zaal. “Als Settembrini maar wegblijft!”, besluit Co met een grijns.

Ontdek een wereld aan mogelijkheden bij DGG!

Ook vrijwilliger worden? DrieGasthuizenGroep.nl

Thuiszorg Groot Gelre

Marga Vens DE BIJZONDERE BAND

Marga Vens werkt al 12,5 jaar in de wijkverpleging bij Thuiszorg Groot Gelre. In die rol ondersteunt zij cliënten bij hun dagelijkse persoonlijke verzorging en bouwt zij vaak langdurige relaties op.

Zorg zoals zorg bedoeld is

De zorgrelatie is warm, vertrouwd en eerlijk. “Als er iets is, ziet Marga dat meteen aan mijn gezicht,” zegt mevrouw J. Soms probeert ze te verbergen dat het minder goed gaat, maar Marga houdt vol. “Dan zegt ze: ‘Bel je dochter maar.’ En als ik dat niet doe, zegt ze: ‘Dan bel ik haar.’ Zo gaat dat tussen ons.”

Een nieuw thuis, een nieuw begin

Vijf jaar geleden verhuisde mevrouw J. naar een zorgvriendelijk appartement, een plek waar vooral ouderen wonen. “Dat was een heel goede beslissing,” zegt ze. De stilte en eenzaamheid van haar oude huis maakten plaats voor een levendige gemeenschap met buren, koffieochtenden en klaverjasmiddagen. Marga zag haar helemaal opbloeien.

Gek op bloemen

En bloeien doen ook de bloemen op tafel. “Al zijn het mijn laatste centen, ik zorg dat er altijd bloemen in huis zijn,” vertelt mevrouw J. Wat opvalt is het bosrijke uitzicht en een balkon vol paars, gele violen. “Tweeënzestig stuks! Heeft mijn dochter geplant,” vertelt mevrouw J. met trots.

Ontdek een wereld aan mogelijkheden bij TGG!

Meer weten? Thuiszorgvandetoekomst.nl

Thuiszorg Groot Gelre

Bij Thuiszorg Groot Gelre draait alles om zorg met aandacht. Onze betrokken zorgprofessionals ondersteunen cliënten thuis, zodat zij zo zelfstandig en comfortabel mogelijk kunnen blijven wonen. Met persoonlijke aandacht en maatwerk kijken we samen naar wat nodig is.

“Ik ben gek op bloemen en planten. In mijn oude huis had ik een heel grote tuin. Tuinieren was mijn passie. Op mijn tachtigste probeerde ik nog een struik uit de grond te trekken. Dat ging eigenlijk niet meer, maar ja, de geest is nog zo jong.”

Volop leven

Mevrouw J. geniet van het leven. Ze wandelt iedere dag minstens een uur. “Frisse lucht en beweging, dat is goed voor me,” vertelt mevrouw J. Ze doet niets liever dan puzzelen, en dan vooral die dikke woordzoekers. “En als mijn dochter vraagt ‘ga je mee op stap’ dan zeg ik daar geen nee tegen,” lacht ze. “Ik sla geen enkel uitje meer over. Zolang ik het kan wil ik niets missen van het leven.”

Met vertrouwen naar de toekomst

“Mijn doel is 100 worden. Dankzij alle hulp en zorg die ik krijg, heb ik er alle vertrouwen in dat ik dat haal. We kunnen nu eenmaal niet zonder hulp. Hoewel ik eigenlijk de laatste ben die dat toegeeft. Maar hulp krijgen is niet gelijk aan opgeven, integendeel!”

LANGDURIGE RELATIES

Wijkverpleging

SAMEN OP WEG NAAR LOURDES

Verbonden door historie

DGG Dichtbij

Bewonersreis

De Orde van Malta

Duizend jaar traditie en toewijding aan de kant van de Orde van Malta, 780 jaar zorg en aandacht aan de kant van DrieGasthuizenGroep. In die bijzondere ontmoeting ontstaat nu iets moois: zes bewoners van DrieGasthuizenGroep reizen binnenkort samen met een begeleider naar Lourdes. Voor sommigen is het veel meer dan een reis alleen. Het is een ervaring vol rust, aandacht en betekenis, op een plek die al generaties lang mensen raakt.

Een van de drijvende krachten achter deze reis is vrijwilliger van de Orde van Malta, Marion Laracker. Zij is 58 jaar, verpleegkundige in de wijk, getrouwd, moeder van twee volwassen zoons en daarnaast actief in het agrarisch bedrijf van haar man. Iemand die van aanpakken weet en met beide benen op de grond staat. Juist daarom is haar verhaal zo bijzonder.

Tijdens het 50-jarig huwelijksfeest van haar ouders kwam zij voor het eerst in aanraking met de Orde van Malta. Een nichtje vertelde over de bedevaarten en het tekort aan mensen uit de zorg. “Ik stapte er zonder verwachtingen in, zeker die eerste keer,” vertelt Marion. Maar het raakte haar precies in haar zorghart en inmiddels gaat ze dit jaar voor de elfde keer mee. De orde, officieel de Soevereine Militaire Hospitaalorde van Sint Jan van Jeruzalem, van Rhodos en van Malta, kent een lange geschiedenis en een eigen wereld van tradities en symboliek. Vrijwilligers dragen een uniform met cape, hoofdkapje en herkenbare kruisen. Binnen de orde spreekt men niet over cliënten of zieken, maar over gasten. Dat zegt veel over de manier waarop naar mensen wordt gekeken.

Marion: “Die eerste keer liet me niet meer los. Ik zat tijdens die reis in een soort overdrive. Na afloop was ik helemaal kapot, maar ook vol energie en verhalen.

Ik kon er niet over ophouden. De toewijding van mensen, hoe iedereen er echt voor gáát, dat maakte zo’n indruk. Dat is bijzonder om mee te maken.”

Volgens Marion zit de kracht van Lourdes niet in luxe, maar in eenvoud en aandacht. “Je bent daar echt één geheel. Iedereen is er voor de gasten. Sommige mensen beschrijven het ook wel als een plek waar de hemel de aarde raakt.” Juist de toewijding van alle bezoekers en vrijwilligers maakt indruk. Mensen komen tot rust, voelen zich gezien en durven soms verhalen te delen die al lang verborgen zijn gebleven. De impact blijft vaak nog lang voelbaar, ook bij familie thuis. Voor de bewoners die nu meegaan, is deze reis dan ook van grote waarde. Voor sommigen is het misschien een van de laatste grote ervaringen in hun leven. Juist dat maakt het bijzonder dat zij deze kans krijgen.

Ook binnen DrieGasthuizenGroep krijgt deze reis betekenis. Frans van Diek, betrokken vanuit de afdeling Hospitality, heeft zelf tweemaal Lourdes bezocht en ziet het als meer dan een eenmalige samenwerking. “Dit is een beweging die we in stand willen brengen,” vertelt hij. “Niet alleen vanuit geloof, maar juist omdat het hoop geeft en iets losmaakt bij mensen.” Hij hoopt dat dit uitgroeit tot een duurzame samenwerking, waarin jaarlijks bewoners deze ervaring kunnen meemaken.

Voor Liz Winters, die vanuit het uitbureau van DrieGasthuizenGroep betrokken is bij de organisatie, wordt het haar eerste kennismaking met deze reis. Toch voelt ook zij dat dit bijzonder is. Ze groeide op met een vader die geestelijke is en hoorde thuis al verhalen over Lourdes. “Ik ben benieuwd wat het met mensen doet,” zegt ze. “Ik hoop vooral dat bewoners na deze reis anders kijken, meer waarderen en iets van die rust en dankbaarheid meenemen.”

De reis sluit daarmee naadloos aan bij het gedachtegoed van het Team van de Toekomst, waarin samenwerking met mantelzorgers en naasten rondom de bewoner steeds belangrijker wordt. Niet alleen zorg, maar juist ook welzijn en betekenisvolle ervaringen krijgen daarin een plek. Misschien is dat wel waar deze reis uiteindelijk om draait: geloof, hoop en liefde, maar vooral aandacht voor wat mensen echt nodig hebben.

Dankjewel

Met dank aan Nederijn

MutatieZaken en Waco Groen BV, die door sponsoring deze reis voor de bewoners mogelijk maken.

Foto’s: Tijdens bouwwerkzaamheden bij het Stadstheater in Arnhem doen archeologen bijzondere vondsten, dichtbij de Waalse Kerk, ooit onderdeel van het middeleeuwse Agnietenklooster.

Onder het Stadstheater ligt een geheim dat ons raakt

Tijdens bouwwerkzaamheden bij het Stadstheater in Arnhem is een bijzondere archeologische vondst gedaan. In de bodem kwamen graven en delen van de oude stadsmuur tevoorschijn. Wat begon als een reguliere opgraving, groeit inmiddels uit tot een verhaal dat verrassend dicht bij onze eigen oorsprong komt.

DGG Dichtbij

Erfgoed

Zorgen voor mensen

Collega Frans van Diek is betrokken bij het onderzoek en werkt samen met de gemeente Arnhem en archeologen. Inmiddels zijn de eerste resultaten bekend. Op basis van het skeletonderzoek gaat het waarschijnlijk om resten uit de vijftiende of zestiende eeuw. Er is DNA afgenomen en delen van het skelet zijn opgestuurd naar een gespecialiseerd laboratorium. Daarmee wordt geprobeerd meer te achterhalen over de identiteit, herkomst en leefomstandigheden van deze persoon.

Een plek met een lange geschiedenis

De vindplaats ligt vlak bij de Waalse Kerk. Dit gebouw was oorspronkelijk het Agnietenklooster, dat al in de middeleeuwen een belangrijke rol speelde in de stad. In 1636 werd het klooster overgedragen aan het Sint Catharina Gasthuis, een van de voorlopers van DrieGasthuizenGroep. Dat maakt deze locatie bijzonder. Als het skelet inderdaad uit de zestiende eeuw komt, zitten we precies in de overgangsperiode van klooster naar gasthuis. Een moment waarop de functie van de plek veranderde, maar de zorg voor mensen centraal bleef staan. En dat roept een intrigerende vraag op.

In 1636 werd het klooster overgedragen aan het

Sint Catharina Gasthuis, een van de voorlopers van DrieGasthuizenGroep.

Iemand uit onze vroegste geschiedenis?

Zou het kunnen dat deze persoon verbonden was aan het klooster? Of misschien zelfs aan het vroege gasthuis? Zeker weten doen we het nog niet, maar de gedachte alleen al maakt de vondst bijzonder tastbaar. Het wordt nog interessanter als je bedenkt dat in het Erfgoedcentrum van DrieGasthuizenGroep een replica en een origineel van het historisch drieluik hangt uit die periode. Als de datering klopt, is het goed mogelijk dat deze persoon dat kunstwerk ooit met eigen ogen in volle glorie heeft gezien. Geschiedenis komt daarmee ineens dichtbij. Het gaat niet meer alleen over gebouwen en jaartallen, maar over mensen van vlees en bloed die hier hebben geleefd, gewerkt en misschien ook zorg hebben ontvangen.

Zorg toen en nu

De context van zorg zag er in die tijd heel anders uit. Gasthuizen boden vooral onderdak, voedsel en basiszorg aan ouderen, zieken en reizigers. Regels waren streng en er was weinig ruimte voor eigen keuzes. Vandaag de dag kijken we anders. Binnen DrieGasthuizenGroep staat kwaliteit van bestaan centraal. We kijken naar wat iemand nodig heeft, wat iemand belangrijk vindt en hoe we daar samen invulling aan geven. De vorm is veranderd, maar de kern is hetzelfde gebleven: zorgen voor mensen. Juist dat besef maakt deze vondst zo waardevol.

Wordt vervolgd

De komende maanden wordt het onderzoek voortgezet. De verwachting is dat er in september meer duidelijkheid komt over de identiteit van deze persoon en de betekenis van deze vondst. Tot die tijd blijft het nog even gissen. Maar één ding is zeker: onder onze voeten ligt een geschiedenis die nog altijd doorwerkt in wat we vandaag doen. Een echte cliffhanger dus.

Wordt vervolgd in de volgende editie van DGG Dichtbij.

DGG Dichtbij

Kort nieuws vanuit de organisatie

Jaar van de Vrijwilliger

De Verenigde Naties hebben 2026 uitgeroepen tot het Internationaal Jaar van de Vrijwilliger. In Nederland is dit jaar feestelijk gestart, waarbij ook Koningin Máxima aanwezig was. Haar komst laat zien hoe belangrijk vrijwilligerswerk is.

Bij DrieGasthuizenGroep zien we dat elke dag. Het zijn de vrijwilligers die tijd maken voor een praatje, een wandeling of een spelletje met bewoners en cliënten. Dat klinkt misschien klein, maar het maakt voor bewoners en cliënten een groot verschil.

Extra aandacht

Door deze extra aandacht en het persoonlijke contact vormen vrijwilligers vaak de basis voor een fijne dag. Vrijwilligers horen bij onze organisatie. We zijn dan ook ontzettend blij met hun inzet. Het Internationaal Jaar van de Vrijwilliger is een mooi moment om daarbij stil te staan. We bedanken al onze vrijwilligers voor hun tijd en aandacht.

We bedanken al onze vrijwilligers voor hun tijd en aandacht!

Duofiets Samen op pad

Heerlijk samen naar buiten om te genieten van de omgeving? Dat kan met onze duofiets! Op deze fiets, zit je gezellig naast je naaste, collega of vrijwilliger.

Fiets een eind weg en geniet van elkaar en van de omgeving. De duofiets heeft twee zitplaatsen naast elkaar en is elektrisch ondersteund. De een stuurt en trapt actief, de ander fietst of lift ontspannen mee. Ook aan de veiligheid is gedacht: de duofiets beschikt over een veiligheidsgordel en bandjes rondom de trappers zodat de voeten netjes op de pedalen blijven.

Hoe werkt het?

Om veilig op pad te gaan, volgt de begeleider eerst een korte (verplichte) fietsinstructie. Wil je je hiervoor aanmelden en weten hoe het reserveren op jouw locatie werkt? Je leest er alles over in de flyer op jouw zorglocatie.

Veel fietsplezier!

Woensdag 1 juli 2026

Technologiebeurs

Zorg jij voor een familielid, vriend of buur? Dan weet je hoe druk dat kan zijn. Gelukkig zijn er slimme hulpmiddelen die je leven een stukje makkelijker maken. Graag geven wij je inspiratie en informatie over wat er allemaal mogelijk is met zorgaanbieders in de regio Arnhem. Denk hierbij bijvoorbeeld aan:

Slimme hulpmiddelen:

Zorg op afstand:

Hoe houd je contact als je even weg bent?

SOS & valdetectie:

Wat doet een alarmknop precies?

Medicijndispenser:

Nooit meer vergeten, zonder stress.

Beeldzorg:

Videobellen als zorgmiddel, hoe werkt dat?

Kom ook gewoon even bijpraten met andere mantelzorgers. Wij zorgen voor koffie en een hapje.

Locatie:

Woonzorglocatie Drie Gasthuizen

Rosendaalseweg 485, Arnhem Parkeren gratis

Aanmelden:

Meld je aan voor één van de drie tijdsblokken: 10:00-12:00 uur, 12:00-14:00 uur of 14:00-16:00 uur.

Vanaf medio mei ligt er een flyer met aanmeldmogelijkheid voor je klaar in het folderrek op jouw woonzorglocatie.

In samenwerking met:

MVT Arnhem, DrieGasthuizenGroep, Attent, Innoforte, STMG, Wijkteams Arnhem en SWO.

Foto’s: Tijdens het DGG Zomerfestival genieten bewoners samen van wandelen, muziek, ontmoetingen en uitstapjes. Activiteiten vol beweging, gezelligheid en waardevolle momenten, samen met collega’s en vrijwilligers.

DGG Zomerfestival: doe je mee?

Van 15 juni tot en met 3 juli staat DrieGasthuizenGroep in het teken van ontmoeten en verbinden. Op alle woonzorglocaties is er van alles te doen. Muziek, bewegen, samen eten, creatief bezig zijn of gewoon een goed gesprek. Leuke weken waarin het nét even anders is dan anders en waarin we samen zorgen voor een fijne zomer voor de bewoners.

Foto: Tijdens

het DGG Zomerfestival versieren bewoners samen vrolijke zomerhoeden.

BEWONERSACTIVITEITEN

Het Zomerfestival wordt gecoördineerd door het Uitbureau. Zij zorgen voor de rode draad en de organisatie, maar het festival krijgt pas echt kleur door alles wat er op de locaties zelf gebeurt.

Wie er vorig jaar bij was, weet hoe het voelt. De dag begint met een wandeling in de ochtendzon, samen met bewoners, familieleden, vrijwilligers en collega’s. Onderweg ontstaan gesprekken vanzelf. Later op de dag klinkt er muziek in de huiskamer en wordt er meegezongen, geklapt of zelfs een dansje gewaagd. En soms zit het juist in iets kleins: samen een ijsje eten, een spelletje doen of even de tijd nemen voor een praatje.

Op verschillende locaties ontstonden mooie ontmoetingen. Jong en oud werkten samen, bijvoorbeeld bij activiteiten als een rollatorwasstraat of creatieve middagen. Bewoners

genoten zichtbaar van uitjes, muziek en gezelligheid. Collega’s, vrijwilligers en naasten maakten het mogelijk door er te zijn en mee te helpen. Dat is precies waar het Zomerfestival om draait.

Ook dit jaar ligt er weer een mooi programma klaar. Maar het festival wordt pas echt bijzonder door de mensen die meedoen en meehelpen. Door collega’s die ondersteunen bij een activiteit, vrijwilligers die extra tijd vrijmaken en mantelzorgers en naasten die aansluiten en samen momenten beleven.

Kom erbij en doe mee!

Wil je helpen bij een activiteit? Dat kan op allerlei manieren. Denk aan ondersteunen bij een muziekmiddag, helpen bij het klaarzetten van eten en drinken, meelopen met een wandeling of gewoon aanwezig zijn voor een praatje en een glimlach. Het hoeft niet groot te zijn om van waarde te zijn.

Programma

Wil je weten wat er op jouw locatie gebeurt? Houd intranet in de gaten. Vanaf eind mei liggen de programmaboekjes op de locaties. Iedere locatie heeft een eigen programma, afgestemd op bewoners en omgeving. Samen zorgen we voor een zomer vol ontmoeting. Iedereen is welkom. Om mee te doen, om te helpen of gewoon om erbij te zijn.

Wil jij ook meedoen? Wil je helpen? Of lijkt het je leuk om aan te sluiten bij een activiteit? Laat het weten via: uitbureau@ driegasthuizengroep.nl

THUIS WONEN MET VERTROUWEN

Cliëntcoaches Wilma en Daniël

Leefpatroonmonitor

Langer zelfstandig thuis, met passende zorg op afstand

Thuis wonen, met of ondanks dementie, is voor veel mensen een grote wens. Thuis is een plek vol herinneringen en verzamelingen, waar men weet waar de hagelslag staat, waar de koffie het beste smaakt en waar buren vrienden zijn.

Maar thuis wonen brengt soms ook zorgen met zich mee. Wat als iemand valt? Of ’s nachts gaat dwalen? Of zich ineens anders gaat gedragen? Voor cliëntcoaches Daniël en Wilma zijn dit herkenbare vragen. Vragen die zij steeds vaker kunnen beantwoorden met de komst van de Leefpatroonmonitor. Een slim systeem waarmee mensen langer veilig en verantwoord thuis kunnen wonen.

Onzichtbare hulp in huis

“Zie het als een extra paar ogen,” zegt Daniël. “Maar dan zonder dat er écht iemand kijkt.” De leefpatroonmonitor bestaat uit kleine sensoren die verspreid in huis worden geplaatst: in de woonkamer, keuken, badkamer en het toilet. Ze registreren beweging en activiteit. De eerste twee weken leert het systeem hoe iemand leeft: wanneer iemand opstaat, hoe vaak iemand naar het toilet gaat en of iemand nog buiten komt. “Dat noemen we de leermodus,” legt Wilma uit. “Het systeem leert het gewone ritme kennen. En juist dat gewone ritme is belangrijk.”

Wanneer dat ritme verandert, krijgen Daniël en Wilma een melding. “Bijvoorbeeld wanneer iemand ineens veel vaker naar het toilet gaat dan normaal,” vertelt Daniël. “Dat kan wijzen op een blaasontsteking. Dan kunnen wij eerder ingrijpen.” Soms gaat het om kleine veranderingen. Iemand blijft langer in de stoel zitten of beweegt minder door het huis. Dat kan iets zeggen over lichamelijke achteruitgang of over het verloop van dementie. “Het helpt ons om niet alleen op gevoel te werken,” zegt Daniël. “We krijgen inzicht in wat er écht gebeurt.”

Dag en nacht een extra paar ogen

Voor mantelzorgers is dat een enorme geruststelling. “Een dochter overwoog om camera’s te plaatsen in het huis van haar moeder,” vertelt Wilma. “Ze maakte zich zorgen.” Maar met camera’s wordt er voortdurend meegekeken en moet iemand continu alert zijn. “Nu krijgt ze een melding als er echt iets afwijkt,” zegt Daniël. “Dat geeft vertrouwen, zonder dat het voelt als controle.”

Privacy en vertrouwen

In het begin was Wilma best kritisch. “Ik dacht meteen aan privacy. Zou ik dit bij mijn eigen moeder willen?” Maar het systeem maakt geen beelden en neemt geen geluid op. Het registreert alleen activiteit. Alles gebeurt bovendien met toestemming van de cliënt. “Het is minder ingrijpend dan ik dacht,” zegt ze. “En het doel is dat mensen zo lang mogelijk eigen regie houden, in een veilige omgeving met passende zorg.”

Bouwen aan de zorg van morgen

De leefpatroonmonitor is nog niet heel lang in gebruik. Veel cliënten zitten nog in de leermodus. “Het is een mooie stap richting toekomstbestendige zorg,” zegt Wilma. “De eerste ervaringen zijn positief,” vult Daniël aan. “Het geeft inzicht en vooral rust. Voor cliënten, mantelzorgers, naasten en voor ons als zorgverleners.” Uiteindelijk draait het om één ding: zo lang mogelijk veilig en vertrouwd thuis blijven wonen.

Foto’s: Leerlingen van het Montessori College Arnhem en bewoners van Insula Dei gingen vijf weken lang met elkaar in gesprek over levenservaringen. Tijdens de afsluitende middag presenteerden de leerlingen hun creatieve vertalingen van deze ontmoetingen.

Geen generatiekloof, maar ontmoeting

Er wordt weleens gesproken over een generatiekloof. Tijdens de afsluiting van het Verhalenproject in het Binnenhof van woonzorglocatie Insula Dei was daar weinig van te merken.

VERHALENPROJECT

Vijf weken lang gingen leerlingen en bewoners, in dit initiatief van DrieGasthuizenGroep, het Montessori College Arnhem en theatermaker en coach Boaz Boele, met elkaar in gesprek over levensloop, werk, liefde, toeval en verlies.

Acht duo’s, met een leeftijdsverschil van ruim zeventig jaar, leerden elkaar in korte tijd intensief kennen. De bewoners wisten niet dat de leerlingen een extra opdracht hadden: de ontmoetingen vertalen naar een persoonlijke, creatieve vorm, die zij deze middag presenteerden.

Ruimte voor stilte en verhaal

Leerling Julia en bewoner Ton openden de presentatiemiddag. Julia vertelde achteraf dat stiltes geen probleem waren. Juist die ruimte gaf Ton het vertrouwen om zich te openen. Zo vertelde hij over de veertig jaar dat hij zijn eigen garagebedrijf runde, tot zijn 75ste. “Zolang je hobby leuk blijft, is het moeiteloos om te werken.” Julia merkte droog op dat zij nog een poos te gaan heeft. Als creatieve uitwerking verraste ze hem met een zelfgeschreven lied op gitaar. De songtekst kreeg hij mee naar huis.

Kleine details, grote betekenis

Diezelfde aandacht was ook terug te zien in andere uitwerkingen. Feline maakte voor Anne een Zweeds houten huisje, een knipoog naar

haar lievelingsvakantieland. Aan de zijkant zat een vrachtwagenwiel, een subtiele verwijzing naar een moment waarop Annes leven had kunnen kantelen. Als achttienjarige ontsnapte ze ternauwernood aan een achteruitrijdende vrachtwagen, toen ze onverklaarbaar veilig op het trottoir terechtkwam. “Er moet iets geweest zijn, maar wat weet ik niet.” Toen ze het huisje bekeek, reageerde ze enthousiast: “Enorm leuk, goed geluisterd en er goed over nagedacht.”

Elkaar aanvoelen

Ook Mila keek en luisterde scherp. Haar duo-partner, een voormalig docent Nederlands en beeldhouwer, vertelde over zijn werk. Op de momenten dat hij naar woorden zocht, hielp ze hem, zonder het over te nemen. In zijn werk herkende ze hoe ruwe en gladde structuren samenkomen. Dat vertaalde ze naar een eigen creatie, precies zoals hij deed. Zijn oordeel was treffend: “Heel origineel,” een veelzeggend compliment, omdat hij eerder had benadrukt dat creativiteit draait om iets nieuws te maken, “want anders is er niks aan.”

Ruimte voor emotie

Het ging niet altijd vanzelf en ook zwaardere momenten werden niet vermeden. Wil deelde het bitterzoete verhaal over hoe haar man, na bijna een halve eeuw samen, op zijn sterfbed zijn laatste wens in vervulling zag gaan: opa worden. Haar duo-partner Sharell

schreef er een lied over en speelde dat op piano. Tijdens zulke momenten steunden de leerlingen elkaar zichtbaar. “Jong of oud, de emoties voelen hetzelfde,” zei Boaz.

Acht duo’s, met een leeftijdsverschil van ruim zeventig jaar, leerden elkaar in korte tijd intensief kennen

Meer dan een opdracht

Docente Caroline wees op wat naar voren was gekomen: niet alleen het resultaat, maar vooral het vermogen van de leerlingen om aan te voelen wat de ander nodig heeft. De ontmoetingen reikten verder dan een tijdelijke schoolopdracht. “Mogen wij nu eigenlijk nog wel langskomen?” vroeg een leerling plots. “Je mag altijd langskomen, geef het maar aan bij de receptie,” stelde Boaz gerust.

Nog lang niet klaar

Aan het eind van de presentatie nam bewoonster Wil nog eenmaal het woord: “Ik wil nog even gebruikmaken van deze gelegenheid om alle leerlingen heel veel succes te wensen met het examen, beginnend met het centraal schriftelijk in mei.” Het Verhalenproject van dit jaar is officieel afgesloten. De gesprekken nog lang niet.

Lentepuzzels Doe je mee?

De langere lentedagen maken het perfecte moment om lekker te puzzelen. Of je nu binnen zit met een kop koffie of buiten in de zon, wij hopen dat je geniet van deze puzzels. Veel plezier en succes gewenst! Heb je de goede oplossing voor de lentepuzzel? Stuur je antwoorden naar: communicatie@driegasthuizengroep.nl. Wie weet wat je wint!

Filippine

1 Tijd zonder school of werk 2 Beschermt tegen de zon 3 Sport in het water 4 Buiten eten op een kleed 5 Verplaatsbaar huis 6 Zanderige plek aan zee 7 Koude versnapering 8 Zeer grote vuurbal

REBUS Los de rebus op!

Afbeeldingen, letters en symbolen vormen samen een woord of zin. Kijk goed, zeg hardop wat je ziet en let op de klanken. Veel plezier en ontdek de verborgen boodschap!

WOORDZOEKER

Zoek de woorden Zoek alle verborgen woorden in het schema. Kijk goed en streep ze af zodra je ze vindt. Veel plezier en succes met deze lentewoordzoeker!

Oplossing

APRIL BLOEIEN

BLOESEM GROEIEN

HYACINT

JAARGETIJDE

JONGEN

KALFJES KNOPPEN KROKUSSEN LAMMETJES

LENTEBLOEM LENTEBRIES

MEI

NARCISSEN NATUUR NESTJES SEIZOEN

TREKVOGELS VOGELS VOORJAAR

VRUCHTBAAR ZAAIEN ZONNIG

EEN UITJE

VERGETEN OM NIET TE

Een dag Beekse Bergen, met een chaotisch randje

Mooie zomerse dag. In de huiskamer verzamelden we ons in afwachting van de komst van onze activiteitenbegeleidster. Vandaag gingen we op safari naar de Beekse Bergen. Het busje was al besproken en er werd gezorgd voor een picknick.

Er gingen drie bewoners en drie bewoonsters mee. De begeleidster, een verzorgende en een vrijwilliger waren aanwezig om de rolstoelen te duwen. Iedereen die meeging was toch wel ietwat opgewonden. Het leek op het gevoel van vroeger, bij een schoolreisje. Toen arriveerde de bus en werden we op onze plaatsen gezet. De begeleidster nam één van de bewoners mee in haar eigen auto. En daar ging de reis, op naar de Beekse Bergen. Het was best een eindje rijden. Aangekomen en na het betalen van de entree ontvingen we een plattegrond van het park. Voordat we op pad gingen, werd er overlegd dat we het parcours naar eigen keuze zouden afleggen. Eerst werd de picknick genuttigd en daarna volgde een lekker ijsje.

Er stond een safaribus klaar die ons eerst door het park reed, waar we alle dieren die er gehuisvest zijn konden bekijken: van nijlpaarden en neushoorns tot leeuwen, giraffen, kamelen en andere katachtigen, maar ook kleinere dieren. Gelukkig allemaal achter een levenshoog hek.

Na de rondrit kon men kiezen om dezelfde route wandelend af te leggen

of met de boot mee te varen. Er voer namelijk ook een boot over een groot meer, waar de dieren aan de oevers kwamen drinken en van dichtbij te bekijken waren.

We gingen allemaal onze eigen route. De mensen in een rolstoel, begeleid door de vrijwilliger en de verzorgende, gingen samen op pad. Daarnaast waren er twee met een rollator en twee die lopend, al schuifelend, hun weg gingen. Iedereen dus apart, zonder te beseffen hoe uitgestrekt het terrein was. De mensen in de rolstoelen werden op de platgetrapte zandpaden flink door elkaar geschud door de hobbels en kuilen. Er werd een tijd afgesproken om weer bij de uitgang te verzamelen.

Wat was het terrein groot. Na zeker vier kilometer kwamen de eersten, goed door elkaar geschud, bij de afgesproken plek aan. Er werd besloten daar op de anderen te wachten. Na ongeveer twintig minuten begonnen we ons af te vragen of alles wel goed ging. De begeleidster liep een stuk terug om te kijken of ze iemand zag, maar kwam zonder resultaat terug. Wachten dus.

Na een half uur nog steeds niets. We vroegen ons af of we “Spoorloos” moesten bellen. Nog maar even wachten. Omstanders kregen inmiddels in de gaten wat er speelde. Eén van hen kwam naar ons toe en vroeg of we misschien iemand kwijt waren. Hij had namelijk drie mensen gezien: een oudere vrouw en twee

mannen op leeftijd, en gaf een beschrijving.

Eén van hen riep luid “help, help!”. We herkenden de beschrijving en op dat moment kwamen ze al strompelend de bocht om. In een tempo waarbij een schildpad ze nog kon inhalen. Doodmoe natuurlijk.

Het waren juist die bewoners die pertinent geen rolstoel wilden, maar dachten dat ze het lopend wel konden doen. Ze hadden meerdere keren de verkeerde afslag genomen en daardoor twee keer zo ver gelopen. Het is ze inmiddels wel duidelijk gemaakt dat ze bij een volgend uitje allemaal in een rolstoel mee mogen. Daarna gingen we allemaal weer de bus in en keerden we huiswaarts. Onderweg nog even gestopt bij McDonald’s voor een broodje.

Ik denk dat iedereen die mee was die nacht goed heeft geslapen. Het was een geslaagd uitje, met een gebeurtenis die precies bij onze groep paste. Chaotisch.

Truus, bewoonster van Huize Kohlmann en ons covermodel, neemt ons de komende tijd mee in haar belevenissen. Recht uit het hart, met veel humor en een knipoog. Met Truus valt er altijd wat te lachen.

Met een tafel vol bloemen en veel enthousiasme worden de eerste bloemstukjes gemaakt door bewoners van Huize Kohlmann.

Iets doen voor en met een ander

Bloemstukken maken tijdens NLdoet

“Iets doen voor een ander. Iets doen mét een ander.” Dat is waar NLdoet voor staat. Deze landelijke vrijwilligersactie van het Oranje Fonds brengt mensen samen om iets goeds te doen voor hun omgeving. Ook bij woonzorglocatie Huize Kohlmann werd meegedaan.

DGG Dichtbij

Vrijwilligersactie NLdoet

Een dag vol bloemen, gesprekken en ontmoetingen

PRECIES ZOALS NLDOET BEDOELD IS

Op deze dag ging collega en organisator Marco al vroeg naar de markt, drie straten verderop. Daar kocht hij prachtige bossen bloemen: anjers, rozen, fresia’s en narcissen. “Ik ben een beetje uitbundig geweest met mijn aankoop. Maar wat overblijft zetten we gewoon op een vaas,” vertelt hij enthousiast.

Broodjes smeren voor de lunch

Binnen bereiden bewoners ondertussen de lunch voor. Bewoonster Truus en [naam andere bewoner] smeren ondertussen de broodjes voor de lunch. “Niet iedereen wil tegenwoordig nog boter op zijn broodje toch?” zegt een andere bewoner. “Oh ja, dat is waar ook,” reageert Truus. “Weet je wat, we maken een stapel broodjes mét boter en een stapel zonder boter.”

Even later komen de vrijwilligers binnen. Het zijn collega’s van de organisatie DELA die zich hebben aangemeld voor NLdoet. Waarom kozen zij juist deze activiteit? “Vooral vanwege het contact met de mensen,” vertelt een van hen. “Het is fijn om iets voor en iets met een ander te doen.”

De vrijwilligers schuiven aan tafel, maken kennis met de bewoners en gaan aan de slag met de bloemen. “Hoe werkt dat? Met welke bloem beginnen we?” vraagt iemand. De bloemstukjes blijken een mooi begin van een goed gesprek. Al snel kletsen de dames erop los.

‘Het is fijn om iets voor en iets met een ander te doen’

Een dag vol ontmoetingen

Aan de grote tafel worden de bloemstukjes gemaakt. Vooral de dames van Huize Kohlmann doen enthousiast mee, terwijl de heren liever hun eigen activiteit kiezen. Zo fietst een bewoner door Zutphen op het fietslabyrint en leest een ander rustig in een stripbundel van Jan, Jans en de kinderen. Ook Barbara helpt vandaag mee. Zij werkt bij de Provincie en doet ieder jaar mee aan NLdoet. “Ik ben gek op bloemen,” vertelt ze. “Door NLdoet ontdek ik wat er leeft in de buurt waar ik woon en werk.” De vrijwilligers worden hartelijk ontvangen door Marco, woonassistent en een echte bezige bij. Een bewoner zegt zelfs: “He’s my best friend.”

Column Hans

Technologie met aandacht

Zorgtechnologie is overal om ons heen. Beeldbellen met de zorg, een alarm dat afgaat bij een val, een app die herinnert aan medicijnen. Het zijn allemaal voorbeelden van slimme hulpmiddelen die steeds vaker worden ingezet in de ouderenzorg.

Dat kan veel opleveren. Technologie kan helpen om zorg slimmer te organiseren. Bewoners en cliënten kunnen zich veiliger voelen, zelfstandiger blijven en soms zelfs langer thuis wonen. Voor zorgverleners kan het werk overzichtelijker worden en kan de regeldruk afnemen.

Maar technologie is geen doel op zich. Wat voor ons als cliëntenraad steeds weer centraal staat, is de vraag: wat betekent dit voor de bewoner of cliënt zelf? Veel bewoners en cliënten vinden rust, veiligheid en keuzevrijheid belangrijk. Ze willen zich niet bekeken voelen en geen gevoel hebben van toezicht. Eenvoudige, herkenbare hulpmiddelen geven vaak meer vertrouwen dan ingewikkelde systemen met piepjes, lampjes en sensoren. Onbekende apparaten kunnen juist onrust veroorzaken, zeker als niet duidelijk is waarvoor ze dienen.

‘Technologie kan ondersteunen, maar echte aandacht maakt het verschil.’

Daarom is goede uitleg essentieel. In gewone taal, stap voor stap, en met aandacht voor wat iemand wel en niet kan of wil. Zorgtechnologie werkt alleen als het aansluit bij de wensen en vaardigheden van bewoners en cliënten. En als zorgverleners hier zelf ook goed in worden meegenomen. Belangrijk is ook om te blijven benoemen wat technologie niet is. Het is geen

vervanging van menselijk contact. Aandacht, nabijheid en een vertrouwd gezicht blijven onmisbaar in de zorg. Technologie kan ondersteunen, maar echte aandacht maakt het verschil.

Er zijn ook risico’s. Storingen kunnen zorgen voor extra controles en onrust. Langdurige uitval van stroom of internet kan grote gevolgen hebben. En als we niet opletten, bestaat het risico dat persoonlijk contact langzaam minder wordt.

De kernvraag voor bewoners en cliënten blijft daarom simpel en eerlijk: word ik hier echt beter van en voel ik mij hiermee fijner en veiliger?

Als cliëntenraad hebben wij een belangrijke rol bij het maken van keuzes over zorgtechnologie. We kijken naar privacy, veiligheid en keuzevrijheid. Maar ook naar betaalbaarheid, onderhoud en hoe alles goed wordt geborgd. Daarbij kunnen woonzorglocaties nog veel leren van ervaringen in de wijkverpleging. Onze conclusie is duidelijk. Technologie kan helpen, maar alleen als deze met zorg wordt ingezet. Want uiteindelijk willen bewoners en cliënten vooral rust, veiligheid en echte aandacht.

Marga van Kommer, Sigrid Breij en Mirjam de Wijs Cliëntenraad (CCR)

Contactgegevens

DrieGasthuizenGroep

Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem 026 354 94 15 | info@driegasthuizengroep.nl

Bereikbaar op werkdagen tussen 8:30 en 17:00 uur www.driegasthuizengroep.nl

Woonzorglocaties

Drie Gasthuizen

Rosendaalseweg 485, 6824 KK Arnhem

Insula Dei

Velperweg 139, 6824 HK Arnhem

Huize Kohlmann

Beekstraat 40, 6811 DW Arnhem

Heijendaal

Sint Elisabethshof 201, 6812 AX Arnhem

Hoogstede

Utrechtseweg 265, 6812 AG Arnhem

Klingelpoort

Het Maisveld 1 t/m 49, 6812 DV Arnhem

Westerkade

Westervoortsedijk 12, 6827 AS Arnhem

Voor klachten of vragen

Klachtenfunctionaris cliënten locatie Drie

Gasthuizen, Heijendaal, Hoogstede, Klingelpoort, Westerkade en Thuiszorg Groot Gelre: Harold Rox 06 5369 5952 | klachtenfunctionaris@driegasthuizengroep.nl

Onafhankelijk klachtenfunctionaris cliënten locatie Huize Kohlmann en Insula Dei: Peter den Braber 06 4813 1871 | entjero@hotmail.com

Onafhankelijk cliëntenvertrouwenspersoon onvrijwillige zorg (via Stemgever) locatie Insula Dei: Hennie Kuiperij 06 1031 9533 | henniekuiperij@stemgever.nl

Onafhankelijk cliëntenvertrouwenspersoon onvrijwillige zorg (via Stemgever) locatie Drie Gasthuizen, Heijendaal, Hoogstede, Huize Kohlmann, Klingelpoort en Westerkade: Marjon de Grave 06 3048 5920 | marjondegrave@stemgever.nl

Thuiszorg Groot Gelre

Rosendaalseweg 485, 6824 KK Arnhem 026 363 92 23 | info@thuiszorggrootgelre.nl

Bereikbaar op werkdagen tussen 8:30 en 17:00 uur www.driegasthuizengroep.nl

Appartementencomplexen

Altevelt

Beethovenlaan 30 t/m 48, Lisztstraat 7 t/m 21, 6815 CR Arnhem

Bartholdy

Mendelssohnlaan 1-1 t/m 1-33, 6815 ET Arnhem

Carrousel

Kermisland 22 t/m 100, 6825 JC Arnhem Petersborg

Slochterenweg 42-180, 6835 DW Arnhem

Tuinpoort

Tuinstraat 108 t/m 250, 6828 BE Arnhem

Watergaerde

Monnikensteeg 1-1 t/m 1-71 en 3-1 t/m 21-4, 6823 AA Arnhem

Overige handige contactpunten

Vrijwilligerscoördinator: Jolanda Engelen vrijwilligers@driegasthuizengroep.nl

Centrale Cliëntenraad: DrieGasthuizenGroep

T.a.v. Cliëntenraadondersteuner Rijnstraat 71, 6811 EZ Arnhem 06 4510 4813 | clientenraad@driegasthuizengroep.nl

Communicatieafdeling (ideeën voor magazine of verhalen): communicatie@driegasthuizengroep.nl

Meer informatie?

KlantContactCentrum

Postbus 2023, 6802 CA Arnhem 026 354 94 15 | klantcontactcentrum@driegasthuizengroep.nl

Kennis en expertise

Met volledige aandacht

Hulp nodig bij complexe gezondheidsproblemen? Behandel- en expertisecentrum ParaGo ondersteunt u bij een hulpvraag. Of u nu in uw eigen huis, in een woonzorgcentrum of in een instelling woont.

Specialisaties

We hebben dan ook veel expertise en gespecialiseerde behandelaars in huis, zoals:

 Specialist ouderengeneeskunde

 Basisartsen

 Verpleegkundig specialisten

 Physician assistants

 Psychologen

 Psychomotorisch therapeuten

 Ergotherapeuten

 Diëtisten

 Logopedisten

 Fysiotherapeuten

 Bewegingsagogen

Meer informatie? Kijk op ParaGo.nl