Issuu

ucatieve uitgaven

BIEB

Kelly is mijn pleegzus Kolet Janssen

Kijker educatieve uitgaven

Verrekijker 2

Kelly is mijn pleegzus

1 ‘Kom eens lekker bij ons zitten, Timon,’ zegt papa. Timon heeft net de tv uitgezet. Normaal moet hij nu gaan slapen. Maar ook mama klopt op het plekje op de bank naast haar. Mona is al naar bed. Timon nestelt zich tussen papa en mama. ‘We willen je iets vertellen, Timon,’ zegt papa. ‘Je weet dat er boven nog een leeg slaapkamertje is …’ Timon kijkt snel naar de buik van mama. Komt er weer een zusje? Of misschien een broertje? Mama ziet waar Timon naar kijkt. Ze lacht. 1

‘Nee, Timon! Er komt geen baby. Maar we willen graag plaats maken voor een pleegkind.’ Timon weet niet wat een pleegkind is. Maar papa legt het heel precies uit: ‘Een pleegkind heeft zelf nog een mama of een papa, maar het kan daar een tijdje niet bij wonen. Omdat die mama of papa ziek is of andere problemen heeft.’

‘En als het weer beter gaat?’ vraagt Timon. ‘Dan gaat het pleegkind weer weg,’ zegt mama. ‘Dat kan kort of lang duren. Wat denk je, doe je mee met ons? Wil je af en toe spelen met zo’n pleegkind? En er een beetje lief voor zijn?’ Timon haalt zijn schouders op. ‘Is het een jongen?’ hoopt hij. ‘Dat moeten we afwachten,’ zegt papa. ‘We weten ook niet hoe oud zo’n kind precies zal zijn,’ zegt mama. ‘Maar we hebben gevraagd om een kind dat al naar school gaat, dat is handiger voor ons.’ Timon knikt. Hij zal nog wel zien. Misschien is het leuk als het iemand is met wie hij kan spelen. Want Mona is nog zo klein. Als Timon in bed ligt, komt papa hem nog even onderstoppen.

‘Papa,’ zegt Timon. ‘Als jij ziek bent, word ik dan ook een pleegkind?’ ‘Nee,’ zegt papa. ‘Want jij hebt mama nog. En oma en opa. En tante Sara kan bij jou blijven. Of buurvrouw Fien. En als dat allemaal niet zou lukken, kunnen we altijd nog een oppas betalen. Jij hebt geluk dat er zo veel mensen zijn die kunnen helpen.’ ‘Heeft een pleegkind dat dan niet?’ vraagt Timon. ‘Nee,’ zegt papa. ‘Die mama of papa staat er vaak alleen voor. En het gaat ook niet om eventjes ziek zijn, maar om ergere dingen, die langer duren.’ ‘Gelukkig is er dan een pleeggezin,’ zegt Timon. ‘Ja’, zegt papa. ‘Dat is waar. Maar het is altijd leuker om gewoon thuis te kunnen blijven wonen. Een ander gezin is altijd wennen. Daarom moet je lief zijn voor zo’n pleegkind, afgesproken?’ Papa steekt zijn hand uit en Timon legt er de zijne stevig in.

2 Vandaag staat mama al klaar aan de schoolpoort. ‘Kom, we gaan gauw naar huis! Kelly is op bezoek.’ Dat is waar ook. Kelly, de nieuwe pleegzus, komt vandaag kijken. Kennismaken, noemt mama dat. De woonkamer zit vol. Er is Katrien van het kantoor dat voor de opvang van pleegkinderen zorgt. Timon kent haar al van vroeger. Naast haar zit Cindy. Dat is de mama van Kelly. Ze ziet er helemaal niet ziek uit, denkt Timon. Alleen een beetje bang. Haar hand beeft als ze van haar glas fruitsap drinkt. Papa loopt ijverig rond met een schaal koekjes. En daar staat Kelly. Ze heeft lelijke, bruine haren die alle kanten op pieken. En ze is groter dan Timon. Kelly rommelt in de bakken waar Timons speelgoed in zit. Ze vist er een trommel uit en twee stokken. Ze begint keihard te trommelen. Mama schrikt. Cindy zegt niets. Katrien stopt lachend haar vingers in haar oren. ‘Ga liever wat buiten spelen, jongens!’ zegt ze. ‘Neem je bal maar mee, Timon,’ zegt papa. Hij knipoogt naar Timon. Dat betekent: doe je best! Timon heeft geen zin in spelen met de bal. Hij heeft ook even geen zin in Kelly. Maar toch gaat hij braaf met Kelly en de bal naar 6

de tuin. ‘Een trompaline!’ roept Kelly. Ze schopt de bal weg en rent erheen. Het is tràmpoline, wil Timon zeggen. En je moet je schoenen uitdoen. Maar bij Kelly gaat alles snel. Ze slingert zich over de rand en springt als een kangoeroe op en neer. Timon staat erbij en kijkt. Pas een hele tijd later valt Kelly stil. ‘Ik kom hier wonen,’ zegt ze. ‘Dat weet ik,’ zegt Timon. ‘Is je mama ziek?’ ‘Ziek?’ vraagt Kelly verwonderd. ‘Nee. Maar ze gaat naar school. Dan krijgt ze beter werk. En dus kan ze nu niet goed voor mij zorgen.’ Kelly trekt een brede lachmond. ‘Kom je mee op de trompaline?’ vraagt ze. ‘Het is tràmpoline,’ zegt Timon. Hij trapt zijn schoenen uit en ze springen samen. Dat is veel leuker dan in je eentje!

Daar zijn mama en Cindy. Mama glimlacht. ‘We gaan naar huis, Kelly,’ zegt Cindy. Kelly springt nog vijf keer en dan klimt ze naar beneden. ‘Coole trompaline, Timon,’ zegt ze. Timon doet zijn mond al open om haar te verbeteren. Maar dan zwijgt hij maar. Samen met papa en mama zwaait hij Kelly, Cindy en Katrien uit. ‘Dat was dus Kelly,’ zegt papa. ‘Hoe vond je haar?’ Timon haalt zijn schouders op. Hij weet echt niet goed wat hij van Kelly moet denken.

3 En dan is Kelly er opeens echt. Ze staat in de gang met haar koffertje. Katrien heeft haar gebracht. Haar bruine haren pieken nog net zo gek. Maar haar mond is een smalle, dunne streep. Mama neemt haar mee naar boven. Naar haar eigen kamertje. Timon gaat mee. Er ligt een dekbed met sterren op het bed. Mama legt de kleren van Kelly in de kleine kast. Leggings, T-shirts, slipjes en sokken. ‘Heb je geen pyjama bij je?’ vraagt mama. Kelly steekt haar neus in de lucht. ‘Ik slaap gewoon in een T-shirt,’ zegt ze. ‘Oké,’ zegt mama. Kelly en Timon kijken even tv, voordat ze aan tafel moeten. Kelly wiebelt hard met allebei haar voeten. Als Mona op het tapijt speelt, kruipt Kelly op haar buik dichterbij. Ze trekt een gek gezicht. Ze speelt tijger en brult. Mona lacht. Aan tafel drinkt Kelly haar soep zo uit de kom. Timon eet soep met een lepel. Kelly eet haar bord in een wip leeg. Timon doet er veel langer over. Zodra ze klaar is, gaat Kelly met Timons auto’s spelen. Timon mag niet zomaar van tafel lopen. Kelly laat Timons auto’s keihard tegen elkaar botsen.

‘Rustig, Kelly!’ roept papa. Timon holt erheen. Hij pakt zijn rode lievelingsauto vast. O, de wieltjes zijn eraf! ‘Die is nieuw,’ zegt hij. ‘Voor mijn verjaardag.’ ‘Ik probeer hem straks te plakken, Timon,’ belooft papa. Hij aait Timon over zijn hoofd. Kelly doet alsof ze het niet hoort. Ze haalt alles tegelijk uit de speelgoedbakken. Dan gaat ze op de bank liggen en trappelt met haar voeten. ‘Waarom staat de tv niet op?’ vraagt ze. ‘Omdat jullie zo meteen naar bed gaan,’ zegt mama. ‘Ruimen jullie wel eerst het speelgoed op?’ Timon gooit alles weer in de bakken. Kelly helpt bijna niet mee. Dan gaan ze naar boven. Mama helpt Timon met zijn trui. ‘Ga je wassen en je tanden poetsen,’ zegt ze. Dan gaat ze naar Kelly. Die danst rond in een slipje en een T-shirt.

‘Waar is je tandenborstel, Kelly?’ vraagt mama. Kelly lacht haar vreemde lachje. ‘Ik poets mijn tanden wel weer als ik thuis ben,’ zegt ze. ‘Geen sprake van,’ zegt mama. Ze pakt een nieuwe, blauwe tandenborstel uit de kast. ‘Voor jou!’ Kelly poetst samen met Timon. Ze spugen om het hardst. Timon moet erom lachen. Dan klimmen ze elk in hun eigen bed. Mama geeft hen allebei een zoen.

4 Het is donker. Timon is al bijna in slaap. Dan hoort hij de stem van Kelly: ‘Timon! Timon!’ Ze klinkt alsof ze opeens veel kleiner is dan Timon. Je moet slapen! wil Timon zeggen. Maar Kelly blijft roepen. Timon klimt uit zijn bed en gaat naar de kamer van Kelly. ‘Wat is er?’ vraagt hij. ‘Het is hier donker,’ zegt Kelly. ‘Natuurlijk,’ zegt Timon. ‘Het is nacht. Je moet slapen.’ Het is even stil. Dan zegt Kelly: ‘Ik kan niet slapen als het donker is.’ Timon denkt na. ‘Ik heb een lampje in mijn la,’ zegt hij. ‘Zal ik dat halen?’ ‘Ja, dat is goed,’ zegt Kelly. Ze klinkt niet half zo stoer als overdag. Timon vindt het lampje. Het is voor baby’s, maar dat zegt hij niet. Hij stopt het in het stopcontact bij Kelly’s bed.

Kelly knikt. ‘Veel beter,’ zegt ze. Ze gaat op het kussen liggen en doet haar ogen dicht. ‘Tot morgen,’ zegt Timon. ‘Tot morgen,’ antwoordt Kelly. Dan gaat Timon weer naar zijn eigen bed. Zijn pleegzus is een rare. Overdag is ze groter dan hij. Maar ’s nachts is ze een beetje een baby. Ze mag blij zijn dat ze hem als pleegbroer heeft. 15

5 Kelly is er nu al een week. Het is wennen. Voor Kelly, maar ook voor Timon. Kelly speelt nooit lang met hetzelfde. Eerst kiepert ze de ton met blokken om. Dan wil ze met de bal spelen. Daarna met de spelcomputer. En dan weer op de trampoline. Ze is alles heel snel beu. Timon kan haar niet goed volgen. Hij wil niet altijd met haar spelen. Hij heeft wel eens genoeg van Kelly. Maar soms heeft ze ook leuke ideeën. Ze spelen samen verstoppertje in huis. Dat is tof! Papa helpt Kelly om mee op te ruimen. Daar heeft Kelly meestal niet zo’n zin in. Maar papa maakt er een spelletje van. En dan lukt het wel. Aan tafel is Kelly druk. Ze praat aan een stuk door. Over school. Over haar mama. Over wat ze op tv heeft gezien. Soms zegt mama: ‘Nu even rustig eten, Kelly.’ Dan schrokt ze in twee happen haar boterham op. Bij Kelly gaat alles snel. Alleen ’s avonds in bed valt Kelly stil. Als papa en mama naar beneden zijn, roept ze Timon. Die stopt dan het lichtje in het stopcontact. Daarna blijft hij nog even zitten. Op de rand van Kelly’s bed. Kelly praat dan heel anders dan overdag. Niet zo snel. Niet zo veel. En over andere dingen. Ze vraagt of Timon een oma heeft. Timon vertelt 16

over zijn oma en opa. Hij gaat daar soms logeren. Opa heeft een hok met konijnen. En oma bakt superlekkere chocoladecake. ‘Ik heb mijn oma nog maar één keer gezien,’ vertelt Kelly. ‘Mijn mama en mijn oma maakten altijd ruzie. Daarom gaan we niet meer op bezoek.’ Dat snapt Timon wel. Zijn mama moppert ook wel eens op oma. Maar gelukkig is het nooit zo fout gelopen. Hij zou zijn oma wel missen! ‘Ik mis mijn oma ook wel een beetje,’ zegt Kelly. ‘Als ik groot ben, ga ik naar haar toe.’ ‘Je mag ook wel mee naar mijn oma en opa,’ zegt Timon. ‘Leuk, dan kan ik de konijnen aaien,’ zegt Kelly. ‘Ze zijn een beetje bang,’ vertelt Timon. ‘Je moet heel voorzichtig met hen zijn.’ Hij weet niet goed of dat zal lukken.

6 Vandaag is het vrijdag. Na school springt Kelly de hele tijd op en neer. In de gang, in de keuken, in de woonkamer. Ook aan tafel zit ze te wiebelen. Timon wordt er gek van. Mama en papa kijken elkaar aan. ‘Kelly, heb je alles ingepakt?’ vraagt mama. Kelly knikt. Straks komt haar mama haar ophalen. Timon zit voor de tv. Hij kijkt naar een serie die hij volgt. Kelly pakt de afstandsbediening en zapt langs de zenders. ‘Hé, ik wil naar mijn programma kijken!’ roept Timon. Hij wil de afstandsbediening terugnemen, maar Kelly houdt hem hoog boven haar hoofd. Timon trekt aan haar trui. Kelly begint te brullen. ‘Hoho, jongens!’ roept papa. ‘Kelly, geef die afstandsbediening eens terug.’ Met een boos gezicht legt Kelly de afstandsbediening op de salontafel. Ze schopt tegen de bank. Papa aait over haar haren. ‘Je mama komt zo, hoor. Wil je nog even op de trampoline?’ Papa gaat met Kelly op de trampoline. Daarna komen ze weer naar binnen. Kelly’s mama is er nog steeds niet. Mama kijkt stiekem op de klok. Cindy is al bijna een uur te laat! Daar gaat de bel! De mama van Kelly! ‘Sorry, de bus was veel te laat,’ zegt ze. Maar Kelly springt om haar nek en omhelst haar. 19

Papa en mama lachen. ‘Kijk eens hoe blij Kelly is!’ zegt papa. ‘Zal ik jullie met de auto terugbrengen?’ stelt mama voor. Maar dat wil de mama van Kelly niet. Ze wil vast gauw alleen zijn met Kelly. ‘Tot zondag,’ wuift Timon. Kelly lacht haar brede lach. ‘Tot zondag, pleegbroertje!’ roept ze. Dan geeft ze haar mama een hand en lopen ze samen de straat uit.

7 Kelly komt en gaat. Timon geniet van de rust, als ze een weekend bij haar mama is. Maar hij mist haar ook wel. Met Kelly erbij is het minder saai in huis. Mona is gek op Kelly. Kelly trekt vaak grappige gezichten. Ze danst ook door de kamer met Mona in haar armen. En ze speelt tijger voor Mona. Dan kruipt ze over de vloer en brult erbij. Soms komt Katrien op bezoek. Die praat met mama en papa. En ook met Kelly. En één keer zelfs met Timon. Over hoe hij het vindt met Kelly in huis. ‘Oké,’ heeft Timon gezegd. En dat is het ook. Meestal toch. Vorige week heeft Kelly verteld dat haar mama klaar is met school. En vandaag was Katrien er. Om alles goed te regelen voor als Kelly weer bij haar mama gaat wonen. Volgende week is het al zo ver. Mama heeft een stel leuke kleren voor Kelly gekocht. Papa heeft foto’s gemaakt van Kelly met Mona. En van Kelly met Timon. Die neemt Kelly mee.

De laatste avond zit Timon weer op het bed van Kelly. ‘Wil je het lampje meenemen?’ vraagt hij. Hij houdt het babylichtje in zijn hand. Kelly denkt even na. ‘Nee,’ zegt ze dan. ‘Hou het maar hier. In mijn bed thuis zie ik de lampen van de straat. Daar is het nooit helemaal donker.’ ‘Je komt toch af en toe nog terug, hè,’ zegt Timon. ‘Ja,’ zegt Kelly. Dat hebben Cindy en papa en mama zo afgesproken. ‘Je hebt nog altijd niet de konijnen van mijn opa gezien,’ bedenkt Timon opeens. Kelly antwoordt niet. ‘Je moet af en toe tijger spelen voor Mona, oké?’ vraagt ze. Timon knikt. In bed ligt hij nog een hele poos wakker. Het zal raar zijn als Kelly er niet meer is.

De volgende ochtend gaat Timon naar de kamer van Kelly. Die is bezig haar tas vol te proppen. ‘Hier,’ zegt Timon. Hij reikt haar zijn rode auto. De wielen heeft papa er netjes aan vastgeplakt. Je ziet er bijna niets meer van dat hij kapot was. ‘Bedankt,’ zegt Kelly. Ze kijkt Timon niet aan en stopt de auto tussen haar T-shirts. Kelly rijdt weg in de auto van Katrien. Papa, mama en Timon wuiven haar na. Ook Mona doet ‘dag’ met haar handje. Dan gaan ze weer naar binnen. Timon gaat voor de tv zitten, maar hij heeft geen zin om te kijken. Mona bouwt een grote toren van blokken. Opeens duikt Timon op zijn knieën. Hij springt vooruit en gromt. ‘Whaa, ik ben een tijger!’ brult hij. Mona kraait van plezier. Ze pakt Timon bij zijn been. Zo spelen ze tot ze gaan eten.

8 Timon zit op de bank tussen papa en mama. ‘En hoe vond je het nu, om pleegbroer te zijn?’ wil papa weten. ‘Oké,’ zegt Timon. ‘Kelly maakte soms veel lawaai. Maar ze was ook leuk. Wanneer komt ze nog eens logeren?’ ‘Zou je dat fijn vinden?’ vraagt mama. Timon knikt. ‘Kelly is mijn pleegzus,’ zegt hij. En dat is een fijn gevoel!

In Timons huis is er nog een kamertje vrij. Daar komt zijn pleegzus wonen. Timon weet niet goed wat hij ervan moet denken. Tot hij zijn pleegzus beter leert kennen …

Dit boekje maakt deel uit van de Verrekijkerbieb 2. ISBN 978 90 486 2281 8 Bestelnummer 60 1021 197 KB D/2015/0147/337 NUR 191 Illustraties: Aleksandra Krawczycka Verantwoordelijke uitgever die Keure Kleine Pathoekeweg 3, 8000 Brugge RPR 0405 108 325 © Copyright die Keure, Brugge

9 789048 622818

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microﬁlm of op welke wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. No part of this book may be reproduced in any form by print, microﬁlm or any other means without written permission from the publisher.