ANDERS TOTLAND
Vampyrane i eplehagen. Biletbok. Ill. av Nina Flatnes Bratbak. Kapabel Forlag 2015
Engel i snøen. Ungdomsroman. Gyldendal 2016
Så lenge ingen ser oss. Ungdomsroman. Gyldendal 2016
Den norske slavehandelen. Sakprosa. Ill. av Kristian KrohgSørensen. Gyldendal 2017
Nedteljing. Ungdomsroman. Gyldendal 2018
Ut i rommet. Lettlesbok. Ill. av Line Halsnes. Samlaget 2019
Nattmannen. Sakprosa. Ill. av Kristian Krohg-Sørensen. Gyldendal 2019
Lepra. Sakprosa. Ill. av Martin Ernstsen. Gyldendal 2020
Blindsone. Ungdomsroman. Gyldendal 2021
Pest og plage. Om verdas verste pandemiar. Sakprosa. Ill. av Martin Ernstsen. Gyldendal 2021
Norske sjørøvarar. Om plyndring og kapring i norske farvatn. Sakprosa. Ill. av Kristian Krohg-Sørensen. Gyldendal 2022
Gunnars rekordbok. Barneroman. Vigmostad & Bjørke 2024
Mamma på dass. Barneroman. Vigmostad & Bjørke 2025
Nedsmelting. Første bok i Undergang-serien. Vigmostad & Bjørke 2026
Hamstertrøbbel. Katastrofedagbøkene 1. Ill. av Bård Sletvold Torkildsen. Samlaget 2026
Flukta frå dustefamilien. Katastrofedagbøkene 3. Ill. av Bård Sletvold Torkildsen. Samlaget 2026
Samson snakkar sant. Katastrofedagbøkene 4. Ill. av Bård Sletvold Torkildsen. Samlaget 2026
SKANDALE I SKITREKKET
Katastrofedagbøkene 2
Illustrert av Bård Sletvold Torkildsen
Samlaget
Oslo 2026
© Det Norske Samlaget 2026
www.samlaget.no
Omslagsdesign: Laila Mjøs
Omslagsillustrasjon: Bård Sletvold Torkildsen
Førtrykk: Type-it AS, Trondheim
Skrift: Sabon 14,5/21 pkt.
Papir: 90 g Munken Print Cream 1.5
Trykkeri: BALTO Print
Printed in Lithuania
ISBN 978-82-340-1758-2
Denne boka er trykt på miljøvenleg papir.
Materialet i denne utgjevinga er verna etter åndsverklova. Det er derfor ikkje tillate å kopiera, avfotografera eller på andre måtar gje att eller overføra heile eller delar av innhaldet i utgjevinga utan at det er heimla i lov eller følger av avtale med Kopinor.
Det er forbode å bruka heile eller delar av utgjevinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skapa tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.
Bruk av materiale frå utgjevinga i strid med lov eller avtale kan føra til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.
1 STORE PLANAR
Etter bursdagen til Kim gjekk det fleire veker utan at det skjedde ein einaste katastrofe. Det trur eg kanskje må vera ein slags rekord for min del.
På skulen brukte me friminutta til å laga snømenn og til å ha snøballkrig, og på ettermiddagane var Alva og eg ute og leika i snøen. Me drakk sjukt masse kakao, for foreldra våre var heilt einige i at det høyrer med når det er snø. Sjølv om snøen blei liggande i mange veker denne gongen.
Heime koste me masse med Svein Arild. Sjølv om storesøstera mi i starten gjorde det veldig tydeleg at eg aldri skulle få kosa med hamsteren hennar igjen, etter at eg og Alva skapte ein liten krisesituasjon på bursdagen hennar, gløymde ho heldigvis fort kor sint ho hadde vore då ho fann meg ute i snøen med Svein Arild i hendene.
Den historia der kunne ha gått skikkeleg ille. Heldigvis unngjekk me den verste katastrofen. Dessutan var Kim ganske travel, så ho trong ein del hjelp. Alva og eg fekk både mata og kosa med Svein Arild så lenge me ville – så lenge me lova å ikkje ta hamsteren med ut fleire gonger. Og me fekk bygd den megasvære igloen som me hadde planlagt. Nesten heilt sjølv. Me trong berre pitte litt hjelp av pappa for å få til inngangen, i tillegg til at naboen vår skufla så mykje snø ho berre klarte inn i tunet vårt med
traktoren sin. Både Alva og eg gliste så smilet nesten gjekk rundt heile hovudet, då me såg dei enorme mengdene med snø som blei moka rett inn til oss. Her var det berre å grava i veg.
Til slutt var igloen så svær at det var plass til at heile familien kunne ligga og spela kort der inne, på reinsdyrskinna som me hadde fått
låna av Hermund, far til Alva. Han hjelpte
oss med å breia dei utover så dei dekte heile
flata. Og så laga me små luker i veggane til lykter som lyste opp, og eit lite bord til å ha kakaotermosen og koppane på.
Ei natt hadde me til og med overnatta der.
Eg, Alva og Mildrid. Ja, det er kosebamsen til Alva, altså. Ho får ikkje sova utan han.
Ein gong mora tok henne med på tur, gløymde dei bamsen heime. Alva sov ikkje så mykje som eit minutt den helga. Ho var heilt utrangla då dei kom heim igjen.
Det er eigentleg litt rart at ei som er så tøff som Alva, kan vera så avhengig av ein kosebamse. Men sånn er det. Utan Mildrid blir ho heilt hjelpelaus. Men det er det berre eg i tillegg til foreldra hennar som veit. For eg trur eigentleg ho synest det er litt flautt. I alle fall om dei andre i klassen får vita det.
Heldigvis for Alva er eg sjukt god til å halda på hemmelegheiter.
Denne vinteren var rett og slett full av kjekke ting som skjedde. Og no skulle me på klassetur.
Tre netter heilt utan foreldre. To dagar i skitrekket. Det kom til å bli heilt fantastisk!
Måndag morgon var me klare.
– Det kjem no til å bli litt tomt her utan deg, sa mamma då eg var på veg ut døra for å bli køyrt til busstoppet av pappa.
– Og ganske deilig, sa Kim. – Fred og ro frå morgon til kveld. Ah …
Pappa såg strengt på henne. Eg forstod kva han meinte. Men eg var så full av kribling og forventning til turen at eg ikkje eingong gadd å bry meg med det vesle stikket frå storesøstera mi. Dessutan visste eg at Kim berre tøffa seg. Ho kom garantert til å sakna meg.
– Hugs at du kan ringa oss viss det er noko, sant? Både Mona og Frode har nummera våre. Så det er berre å ringa. Mamma smilte og strauk meg over kinnet.
– Kva som helst. Når som helst.
– Det treng eg ikkje, sa eg.
– Men berre sånn i tilfelle, sa pappa. – Om det skulle skje noko, eller om du berre lengtar fælt etter oss, så veit du i alle fall at du får tak i oss.
– Eller om det blir heilt katastrofe, sa Kim.
Eg rista på hovudet. Dette hadde eg tenkt ganske grundig gjennom. Både turen og overnattingane og alle timane me skulle få herja på i skitrekket. Det kom til å bli så bra.
Eg skulle stå på slalåm med min aller beste ven og hadde ingen som helst planar om å øydelegga for det med noko tull denne gongen.
– Det går nok bra, sa pappa.
Han løfta med seg baggen med slalåmutstyr som Kim hadde vakse frå. Det var både ski og stavar og støvlar og hjelm inni der, så han var ganske tung.
Me hadde testa utstyret kvelden før, sett at alt passa. Det var ganske rart å få på meg slalåmskoa, for eg hadde aldri stått på slalåm før. Berre langrenn. Og der brukte me jo nesten heilt vanlege sko, ikkje sånne svære, harde støvlar som eg hadde fått låna no. Dessutan måtte eg komma meg framover sjølv, og det var faktisk ganske slitsamt, sjølv om det var veldig gøy.
No skulle me berre susa nedover bakkane og bli heist opp igjen. Pappa hadde levert skia til preparering på sportsbutikken før me pakka dei ned, og fått dei tilbake med garanti om god glid.
Kim hadde fortalt om alle heisane i skianlegget. Det var både sånne ein kunne
sitja på medan ein stod på snøen og blei dregen oppover, og heilt ekte stolheisar.
Det kribla i magen berre eg tenkte på korleis det måtte vera å sveva langt over
bakken, med ski på beina og berre ein slags stålbjelke som hindra oss frå
å falla ned. Ikkje det at eg har noko høgdeskrekk, altså. Eg blir berre litt
svimmel når det er veldig langt ned. Kim hadde vist meg bilete frå då dei var på klassetur til den same plassen for nokre år sidan. Det såg ikkje akkurat trygt ut.
– Eg tenker du kjem til å få det skikkeleg fint, sa pappa.
– Heilt rett, sa eg. – Det kjem til å bli verdas beste klassetur.
– Det er ei fin innstilling, sa mamma.
Ho bøygde seg fram for å gje meg ein klem.
– Kos deg masse, venen min!
– Takk! sa eg.
– Då køyrer me, sa pappa.
