KARI STAI
KARI STAI på
Samlaget
Jakob og Neikob. Biletbok. 2008
Blodrik og Blodfabrikken. Biletbok. 2010
Mopp og Mikko elskar dyr. Peikebok. 2011
Mopp og Mikko elskar kjøretøy. Peikebok. 2011
Mopp og Mikkko elskar mat. Peikebok. 2011
Mopp og Mikko elskar ting. Peikebok. 2011
Jakob og Neikob. Tjuven slår tilbake. Biletbok. 2012
Jakob og Neikob og det tomme rommet. Biletbok. 2014
Jakob og Neikob – Naboen. Biletbok. 2016
Tankespinn. Biletbok. 2017
Jakob og Neikob og Alle Andre. Biletbok. 2018
Jakob og Neikob – Stormen. Biletbok. 2019
Passe happy. Roman. 2021
Jakob og Neikob og tidsmaskinen. Biletbok. 2022
Er det sant at. Biletbok. 2023
Flokken. Forteljingar. 2025
Kari Stai
Raringen
Forteljingar
Samlaget
Oslo 2026
Takk til Henning Lystad og Magne Taraldsen.
© Det Norske Samlaget 2026 www.samlaget.no
Design: Superultraplus Designstudio AS Skrift: Dashiell Text
Papir: 115 g Livonia Zero Offset
Trykkeri: Livonia Print, Latvia Printed in Latvia
ISBN 978-82-340-1597-7
Denne boka er trykt på miljøvennleg papir.
Materialet i denne utgivinga er verna etter åndsverklova.
Det er derfor ikkje tillate å kopiere, avfotografere eller på andre måtar gi att eller overføre heile eller delar av innhaldet i utgivinga utan at det er heimla i lov eller følger av avtale med Kopinor.
Det er forbode å bruke heile eller delar av utgivinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skape tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.
Bruk av materiale frå utgivinga i strid med lov eller avtale kan føre til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.
Kjærasten
Side 7
Byen Side 21
Sjefen Side 37
Ordet Side 45
Såret Side 59
Innhald
Vikaren Side 73
Sprekka Side 89
Leiken Side 105
Raringen Side 119
Energien Side 131
Kjærasten
Evy har fått seg kjærast.
Alle på skolen snakkar om det.
Kjærasten er Javed i klassen over.
Han er snart fullstendig ungdom, bular både her og der.
Juri er berre ein gut som ikkje bular ut nokon stad enno.
Det forstyrrar hjernen til Juri kraftig.
Det er ikkje sånn det har brukt å vere.
Kva med han og Evy no?
Det har alltid vore dei to.
Dei har alltid gått i lag og kunna kvarandre best.
Kven skal han gå i lag med til og frå skolen no?
Juri og Evy gjekk på same gruppe i barnehagen også.
Dei brukte å møtast og leike i bua med bøtter og trillebårer inni.
Ein gong spurde Evy om dei skulle kysse der, og han sa ja.
Og så gjorde dei det, fort.
Eller smaska, som dei sa.
Men ein gong kyssa dei ganske lenge.
Etter sistetimen går Juri utan å sjå etter Evy.
Vegen dei alltid har gått saman – no blir det ikkje sånn meir.
Det er kanskje det beste, å lære seg å vere utan ho.
Dei var jo berre venner.
No er visst ikkje det nok lenger.
Ingen vil berre vere venner lenger når dei snart er ungdommar.
No er det Javed og ho.
Juri går litt krassare enn han bruker.
Juri?
Det er Aslak.
Juri, vent, det er noko, seier han.
Juri sakkar farten.
Kva er det, da? spør han.
Det er noko, svarer Aslak.
Eg skal spørje deg frå ei.
Kva da, ei? seier Juri.
Eg skal spørje deg frå Elvira.
Om kva?
Om de skal bli saman.
Det stoppar opp i hovudet.
Kan han få ein kjærast så lett?
Er det berre å seie ja eller nei?
Kva blir svaret? spør Aslak.
Javed kjem gåande.
Halla, seier han berre og går forbi.
Han går rett mot Evy, som står i ein jenteflokk ved benkane.
Skal dei kanskje kysse der midt i skolegarden?
Lenger enn han og Evy gjorde i bua?
Evy er heilt rosa i panna.
Ja, seier Juri.
Ja? seier Aslak.
Ja, eg kan godt ta Elvira, svarer Juri.
Men no går eg heim, for eg er ikkje heilt frisk.
Aslak klappar han på skuldra.
Så spring han mot benken der Elvira og Amanda sit.
Juri er snart borte.
Det er ein rar dag.
Han får ei melding.
Det er eit hjarte.
Det er frå Elvira.
Juri vil berre heim og ete skive.
Han orkar ikkje seie noko enno.
Det går litt for fort, alt.
Men så får han ei melding til.
Frå Evy.
Korfor er du sånn? spør ho.
Han må svare, elles blir det rart.
Men ikkje svare for fort heller, da blir det dumt.
Måtte berre stikke, var litt sjuk, skriv han berre.
Eg har forresten kjærast no.
Han ser at ho har sett det.
Skal ho ikkje svare?
Han håpar ho blir sjalu.
Eller lei seg.
Skal ho ikkje snart svare.
Ho må da det.
Han har fått kjærast.
Elvira, som er nokså fin til og med, om ein ser ho frå sida.
Han kjenner ho ikkje så godt.
Må han kanskje gjere noko saman med ho no?
Må han kanskje seie noko, må dei kanskje gjere noko
vanleg saman?
Han veit ikkje mykje om ho.
Berre at ho speler gitar på kulturskolen på onsdagar.
Juri forstår at heile livet er forandra no.
At han har kjærast.
Kva skal han gjere med ho?
Han kan ikkje Elvira slik som han kan Evy.
Det ville vore enklare å vere kjærast med Evy.
Men han er ikkje forelska i Evy, er han det?
Det går vel ikkje an å vere forelska i ein venn?
Elvira-Elvira? svarer Evy berre.
Når vart du forelska i ho?
Juri droppar å svare.
Han treng ikkje svare.
Han kan bestemme sjølv kva han driv med.
Han må prøve å bli forelska i Elvira.
Da han har lagt seg, prøver han kraftig.
Han prøver å sjå Elvira tydeleg for seg.
Så diktar han litt vidare på ho til ho blir litt meir som han vil.
Meir ungdom.
Han ser for seg at han borar blikket rett inn i ho.
Ho blir raud og vrir seg vekk igjen.
Så ser han for seg at han tar ho i handa og leier ho med inn i skogen.
Han skal få vist kor bra han kastar kongle.
Så langt at dei ikkje ser ho lande.
Han har ein sjukt god kastearm.
Armen er sterk og rask.
Juri kan komme til å bli sterk og lang.
Han er ein det blir lurt å vere saman med.
Meir enn Javed.
Javed må ikkje tru han er noko sjølv om musklane bular meir ut.
Han må ikkje tru han berre kan okkupere Evy.
Mamma!
Juri vaknar midt på natta av at han sit i senga.
Det er heilt blautt på lakenet.
Har han tissa seg ut, eller er det sveitte?
Mora står i døra.
Er du sjuk? spør ho.
Jo, eg trur det.
Har du feber, da?
Mora tar temperaturen.
Du har nesten 39, seier ho og stryk han over håret.
Mora skiftar laken.
Du får nok bli heime i morgon.
Ja.
Sov no.
Ja.
Juri vaknar ikkje før klokka er litt over 12.
Han kjenner seg ikkje varm lenger.
No har klassen nettopp hatt matfriminutt.
Evy og dei.
Og Elvira.
Juri finn mobilen.
Evy har meldt.
Ho sende melding før 8.
Ho også er sjuk.
Så skriv ho at ho er trist.
At Javed har slått opp.
Juri blir glad.
Han må skunde seg å skrive noko.
Eg også er sjuk, blir det.
Har ein del feber, legg han til.
Ho svarer ikkje med ein gong.
Så ringer ho.
Det er uvant, dei bruker ikkje ringe.
Hei og hallo, seier Juri.
Er du sjuk? spør ho.
Ja, svarer han.
Du òg?
Vondt i magen, seier ho.
Men eg kjem bort ein tur.
Juri tar på seg genseren, han forstår ingenting.
Plutseleg står Evy i døra hans.
Er du her? seier Juri.
Ja, svarer ho.
Mora kjem inn med kakao.
Ho går att med ein gong.
Kva er det, liksom? spør Evy.
Kva da?
Kva liksom er det, var du sjalu, eller?
Sjalu? seier Juri.
Ja?
Eg fekk da kjærast sjølv også, svarer Juri.
Men, Elvira-Elvira, Juri, du har no aldri likt Elvira.
Men … jo, no så.
Men ho spør alle, seier Evy.
Ho meiner ikkje noko med det, ho bruker berre å spørje til nokon seier ja.
Juri veit ikkje kva han skal seie.
Han er mest glad for at Evy og han er saman i rommet.
At Javed ikkje lenger tel.
Du sa ja for å få meg sjalu, seier Evy.
Ho smiler.
Juri drikk av kakaoen ei stund.
