SUNNIVA RELLING BERG
Utfor. Ungdomsroman. Samlaget 2011, 2012
Beina i gitaren. Ungdomsroman. Samlaget 2013
Polarnatt. Ungdomsroman. Ill. av Bjørn Rune Lie. Samlaget 2019
Lyden av to hender. Roman. Samlaget 2021
Alfabetjakten. Bildebok. Gyldendal 2023
Soldagen. Ungdomsroman. Ill. av Bjørn Rune Lie. Samlaget 2024
Jakten på talltyvene. Bildebok. Gyldendal 2025
Sunniva Relling Berg
NATTSOL
Roman
Illustrert av Bjørn Rune Lie
Samlaget
Oslo 2026
© Det Norske Samlaget 2026
www.samlaget.no
Omslag: Bjørn Rune Lie
Førtrykk: Type-it AS, Trondheim
Skrift: Garamond Pro 9/10,8
Papir: 100 g Munken Premium Cream
Trykkeri: ScandBook AB, Falun
Printed in Sweden
ISBN 978-82-340-1631-8
Denne boka er utgitt i samarbeid med Stiftelsen LESE.
Denne boka er trykt på miljøvennleg papir.
Materialet i denne utgivinga er verna etter åndsverklova. Det er derfor ikkje tillate å kopiere, avfotografere eller på andre måtar gi att eller overføre heile eller delar av innhaldet i utgivinga utan at det er heimla i lov eller følgjer av avtale med Kopinor.
Det er forbode å bruke heile eller delar av utgivinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skape tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.
Bruk av materiale frå utgivinga i strid med lov eller avtale kan føre til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.
Ilias, 17 år
På asylmottaket mellom fjella
Orda flyt på skjermen framfor han.
Mann i 20-åra er sett fri frå varetekt.
Ikkje skilleg grunn til mistanke.
Ilias kjenner korleis det strammar seg i brystet.
Artikkelen blei publisert i dag. Han held hardare rundt mobilen og kjenner trekken frå vindauget. Persiennene er nede, men sola skjer gjennom sprekkene.
Han skulle lagt bort mobilen, skulle sovna for lenge sidan.
Men han skrollar nedover, til den førre saka.
To menn sikta for vald og storstilt distribusjon av narkotika.
Han hadde tenkt at det var over då. Endeleg.
Men no er han eine ute av varetekt. Ilias er ikkje i tvil om kven av dei to narkolangarane som slepp unna.
Ilias kan sjå det glatte andletet framfor seg. Dei smale, skarpe auga. Ein sleip ål.
Ikkje skilleg grunn.
Han aner ikkje kva ordet skilleg betyr, men sett fri er klart. Ålen er fri, og dei er ikkje trygge lenger.
Mannen har gode grunnar til å hemne seg. Han veit at det var Ilias som ringde politiet.
Eit dunk får Ilias til å skvette opp frå senga. Men det var berre Amira som dunka borti veggen i søvne.
Veslesøstera ligg krølla saman med beina tett inn mot brystet. Hendene er knytte. Ilias legg dyna over henne. På nattbordet ligg dei to invitasjonane. Ho har skrive 10 år med gullpenn og teikna ballongar rundt.
Han forstår ikkje at Amira klarer å sove i dette lyset.
Han står på golvet mellom dei to smale sengene.
Det kjennest som rommet blir trongare. Veggane er papirtynne.
Han må lene seg over det vesle skrivebordet for å få tak i den tynne stonga av plast. Han snurrar ho rundt, og persiennene opnar seg. Han ser ikkje nokon ute på plassen. Ingen bilar på vegen.
Heile dagen har det vore grått, men no på kvelden skal sjølvsagt sola stråle. Ilias kjenner med handa: Vindauget er godt lukka. Han svingar persiennene andre vegen, men sola skjer framleis gjennom.
Han legg seg oppå dyna. Hendene er sveitte rundt mobilen. Ventinga held han i ei tvinge.
Han veit berre ikkje kva han ventar på. Sola vil skjere hòl i augelokka hans.
Han slepper mobilen på golvet og snur seg rundt. Hjartet dunkar hardt, ned i madrassen. Kroppen skjelv.
Til slutt reiser han seg på nytt. Svarte flekkar i synsfeltet. Han lener seg over pulten, handa inn under persienna. Vindauget er like godt lukka som sist.
– Ei veke seinare –
Maja, 16 år
På ein knaus med utsikt over hus og fjell
Bålet knitrar. Kvelden er lys. Maja opnar bananen med kniv og pressar inn bitar av mjølkesjokolade.
Miira har krølla seg inntil henne. Hunden er varm mot hofta.
Bålet har gitt tante ein raudleg farge. Maja har lyst til å spørje tante om Ilias, Nils, kva som har skjedd sidan sist. Det er nesten eit halvt år sidan. Men ho er redd spørsmålet vil opne noko stort og øydelegge stemninga.
– Dette er fint, seier ho i staden.
Dei sit på den vesle knausen bak huset til tante, slik dei pla gjere då ho var lita. Den gongen var det tante som laga sjokoladebanan.
– Ja.
Tante smiler gjennom flammane. Verkar ho litt ekstra sliten? Maja pakkar inn den siste bananen i folie og kastar han inn i bålet. – Sorry at mamma berre sende meg opp hit.
– Ho seier du ikkje veit kva retning du skal velje på vidaregåande?
Blæh. Skal tante starte også no?
– Er det så rart?
Maja er sikker på at det var mamma som fekk tante til å invitere henne hit. Men har ho fått tante til å mase om skulen også no?
– Eg gidd ikkje å snakke om det. Ok?
– Kanskje du kan stikke bortom Ilias i morgon?
Namnet hans gjer Maja varm og skjelven. Ho veit
ikkje om ho tør. Tante held fram før ho rekk å svare:
– Eg må ein tur opp til koia og blir nok borte heile dagen.
– Å, til koia? Kan eg ikkje bli med deg?
Tante vrir på seg. Ho ser forbi Maja. Det er som om ho verkeleg må tenkje på dette.
– Vi kan heller ta ein tur seinare i sommar. Eg må nok opp dit fleire gongar. Kanskje Ilias vil vere med også.
Ho ser tilbake på Maja.
– Spør han om det i morgon.
– Eg trur ikkje han vil sjå meg.
Maja legg handa varsamt på hovudet til Miira.
Pelsen er glatt. Ho ser for seg dei sinte auga til Ilias.
Hugsar kor hardt han smelte att bildøra. Han hadde all grunn til å vere sint.
– Hm, seier tante.
Maja stikk pinnen inn i flammane, fangar ei glo og løftar ho opp mot himmelen. Ho prøver å slappe av, slik ho kunne før. Kjenne roa i kroppen i sprakinga frå bålet. Men dei har ikkje gått lang nok tur i dag.
Uroa rumlar framleis.
Ho brukar pinnen til å rulle bananane ut frå flammane.
– Skal du ikkje seie noko meir? spør Maja og blæs oske bort frå kjeppen.
– Om kva?
– Ilias. At eg burde gå og seie unnskyld, uansett om han vil sjå meg eller ikkje. Noko sånt?
Tante byrjar å le.
– Du seier det fint sjølv.
Maja geipar til henne.
– Eg trur det hadde vore bra for Ilias om du kom, seier tante og ser ut i lufta, med rynka bryn. – Og om han kom seg ut litt. Han har vore så opptatt med skule.
Skule. Sjølvsagt er Ilias opptatt av skule. Maja får røyk inn nasen og kjenner at ho blir kvalm. Sjølv har ho det dårlegaste snittet på heile ungdomsskulen.
Tante får eine bananen. Maja finn fram skeier frå sekken. Ho opnar bananen forsiktig. Han er varm, gul og glinsande. Sjokoladen har smelta.
Bålet har berre nokre små flammar att.
– Takk, seier tante og slikkar sjokolade av tommelen.
– Eg får pakke sekken, før eg sovnar.
Ho strekker armane opp i lufta og geispar. – Eg har lagt fram sengetøy til deg. Håpar du får sove godt.
Ho går utan å minne Maja på å rydde etter seg og sløkke bålet. Tante seier ikkje at morgondagen blir øydelagd, slik mamma masar om kvar gong det blir seint.
Maja ryddar roleg opp. Ho tar sekken på ryggen og hoppar lett nedover til det vesle huset til tante. Hundegarden ligg like ved sida av. Miira bykser framfor henne. Hunden får ein ekstra god kos før ho slepp inn til dei andre hundane.
Maja ser den store sekken til tante stå klar like innanfor døra. Han ser tung ut. Ved sida av står nokre ekstra posar. Dei er fulle av hermetikk og havregryn. Kvifor skal tante bere dette opp til koia no?
Sengetøyet ligg klar på sofabordet. Maja reier opp.
Sola strekker seg innover stova til tante. Ho kjenner alle bulkane i sofaen under seg. Lyset dansar på innsida av augelokka. Ho sovnar ikkje før det blir morgon.