Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 1
1
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 2
Bøker av Lars Mæhle på Samlaget Keeperen til Tunisia. Ungdomsroman. 2002, 2010 Harry og Ivar finn opp krutet. Roman for barn. Ill. av Per Dybvig. 2003 Den vesle kjempeboka. Roman for barn. Ill. av Anna Fiske. 2004 Narnia-draumar. Ungdomsroman. 2005 Krølle-Knut grev seg ned til Kina. Komet-bok. Ill. av Anna Fiske. 2006 Harry og Ivar i Junaited Statesen. Roman for barn. Ill. av Per Dybvig. 2007 Harry Houdinis elefant. Ungdomsroman. 2008 Landet under isen. Fantasy. 2009, 2011 Harry og Ivar tryllar jula inn. Roman for barn. Ill. av Per Dybvig. 2010 Harry og Ivars detektivbyrå. Roman for barn. Ill. av Per Dybvig. 2011 Fuck Off I Love You. Ungdomsroman. 2012, 2013 Landet under isen. Dødeboka. Fantasy. 2014 Bouvetøya 2052. Roman. 2015 Kattekrøll. Ill. av Odd Henning Skyllingstad. Lettlesbok. 2017 Jag är Supermann. Noveller for ungdom. 2017 Død eller levande. Grøss og gru-serien. 2018 Andromeda. Ungdomsroman. 2018
2
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 3
Lars Mæhle
DJEVELEN VIL ALLTID FINNE DEG Roman
Samlaget Oslo 2019
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 4
© Det Norske Samlaget 2019 www.samlaget.no Omslag: Martin Kvamme Førtrykk: Samlaget Skrift: Sabon Papir: 80 g Munken Print Cream 1.8 Trykkeri: ScandBook AB, Falun Printed in Sweden ISBN 978-82-521-9738-9
Denne boka er trykt på miljøvennleg papir.
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 5
PROLOG
Slik går skriftet om Djevelens avkom: Når denne boka blir opna, vil det skje. Da er tida inne. Kjære lesarar: De er hjelparane. De skal mane barnet mitt fram. Her. På denne staden. Frøet er planta allereie. Det spirer. Det gror. Men ingen ser. Ingen høyrer. Hjarteslaga til det svarte fosteret. Hysj. Høyr. Så vart og stille hjartet bankar. Orda frå den vesle svarteboka kjem tilbake til meg no, i denne mest fryktelege av stunder. Det verste er at dei er sanne. Kvart einaste eitt av dei. Og eg burde vite. Eg har sett Djevelen med eigne auge. Han var like framfor nasen min heile tida. I skjul. Her. Midt iblant oss. Utan at nokon, og minst av alle eg, skjønte nokon ting. Berre høyr. No er det Djevelens latter som rungar. Berre sjå. Her sit eg under dyna i senga på rommet. Ruggar med hovudet og overkroppen. Varmen er uuthaldeleg. Trudde ikkje det kunne bli så steikande heitt. Trudde ikkje nokon kunne overleve bål og glør så lenge. Men no er det snart over. Alt saman. Huset smeltar. Flammane sleiker oppetter treplankane. Tapetet krøllar seg. Båten ventar i elva. 5
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 6
Snart vil vi vere historie, mamma og eg og huset. Heile verda slik vi kjenner henne. Alt som har vore, vil smuldre opp. Bli til ingenting. Eller korleis vil det eigentleg bli? No som alt er snudd på hovudet? No som flammane er sleppte laus ein gong for alle? No som Djevelen har ført alle bak lyset? Sanninga er: Eg aner ikkje. Ein kan ikkje vite noko om framtida. Men fortida. Den veit eg alt om. Eg kjenner nesten kvar ein krok og krik av det som leidde fram mot den store brannen, den som i dette augeblikket et oss opp og brenner flekkar og hòl i alle hjarte. Eg veit kven som var skuld i all faenskapen. Eg kjenner alle aktørane som var involvert. Eg veit når alt starta. Eg veit kven Djevelen er. Eg heiter Onu. Eg er 15 år. Eg sit under dyna i senga på rommet, mens flammane et huset vårt opp. Det er ingen vits i å rømme frå elden. Det er for seint. Alt eg kan gjere, er å fortelje historia mi, raskt, slik at du kan få ein sjanse til å redde deg sjølv. Eg veit òg korleis den historia må starte. Forteljinga om korleis alt det djevelske kunne få spele seg ut. Og så akkurat her, på den minste, mest bortgøymde flekk på kartet. Korleis vi faktisk klarte å unngå å innsjå kven Djevelen verkeleg var. Enda han var her heile tida. Men Djevelen vil du aldri finne. Berre prøv sjølv. Du har ikkje sjans. Djevelen vil derimot finne deg. Alltid. Ja, Djevelen vil tvinne deg rundt veslefingeren, akkurat 6
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 7
slik han gjorde med oss – da han utførte sitt siste peik på jorda. Ved enden av forteljinga vil du sitje der rundlurt og vettskremt, same kor mykje du prøver å finne løysinga. Stol på meg. Ja da. Eg veit akkurat korleis den forteljinga skal og må starte. Den første setninga ligg klar i munnen allereie. No kviskrar eg henne fram i natta, den siste av alle netter: «Første gongen eg såg Regina Korp, var i skumringa ein kveld i april.»
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 8
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 9
DEL 1 DEI GRØNKLEDDE SOM IKKJE VAR GRØNE
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 10
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 11
1
Første gongen eg såg Regina Korp, var i skumringa ein kveld i april. Mamma og eg sat og åt middag, da vi høyrde det slamre i bildører utanfor. Vi hasta bort til stuevindauget, og blei ståande og speide mot Prestegarden. – Der er dei! Eg følgde peikefingeren til mamma. Og ganske riktig: Familien Korp kom klivande ned trinna frå førarhuset på ein stor varebil: den uvanleg høgreiste herr Korp, fru Korp, og einebarnet Regina. Silhuettane avteikna seg i lysa frå bilen. Eg myste ut i kvelden. Det var noko som skurra. Dei nye naboane våre var liksom så merkeleg kledd. Både Regina og mora var tulla inn i ei slags tradisjonell folkedrakt. Den knallgrøne farga lyste opp i gjenskinet frå billyktene. Også faren hadde på seg rare, nesten bunadsaktige, grøne klede. – Fru Korp er da gravid! braut mamma brått ut. – Er ho? – Ser du ikkje? Eg stira på ny ut av stuevindauget. Den grøne, kulerunde magen til fru Korp talte sitt klare språk. Eg vende meg mot mamma igjen. Ansiktet hennar verka for ein gongs skuld lukka, vanskeleg å tyde. 11
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 12
Eg kremta. – Blir det bra med nye naboar, trur du? Mamma sleppte ein overraska latter. – Det blir det sikkert. Vi har budd i einsemd her så lenge no at. – Det er fint å vere aleine òg, sa eg. Mamma sukka. – Einsemda har sine fordelar, sa ho så. – Men ein blir fort sær av å bu for seg sjølv. – Kva meiner du? Mamma togg på spørsmålet. – Det å vere aleine gjer noko med tankane dine, sa ho til slutt. – Korleis du vurderer ting. Kva for syn du får på verda. Du skjøner, når du ikkje får nye inntrykk utanfrå, begynner du å drøvtygge dine eigne tankar. Og da stagnerer du som menneske. Eg kikka forundra mot henne. Desse synspunkta hadde ho da aldri gitt uttrykk for før? Ikkje ein einaste gong i løpet av dei 15 åra vi hadde budd her ved nordenden av Storsjøen. – Veit du kvar Korpane kjem frå? spurde eg. Auga til mamma var på vakt idet ho vende seg mot meg. – Kvifor spør du om det? Eg trekte på skuldrene. – Er dei frå byen, kanskje? Mamma svarte ikkje. Ho hadde liksom falle inn i sine eigne tankar. Men byen var eit opplagt alternativ. Her, djupt inne i Storskogen, fanst det ikkje så mykje anna i nærleiken. Men sanninga var at ingen av oss ante kvar familien Korp kom frå. Eller kvifor dei hadde valt å flytte hit, og så til Prestegarden – av alle stader. 12
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 13
Det følgde nemleg ulykke med Prestegarden. Det gamle, kvite trehuset blei oppført ein gong på 1700-talet, og hadde, slik namnet antyda, vore heimen til prestefamiliane ved nordenden av Storsjøen. No var det mange tiår sidan kyrkja brann ned. Om vi ville gå til gudsteneste i dag, måtte vi køyre inn til byen. Sjølve Prestegarden hadde stått tom i snart ti år, heilt sidan den småsprøe frøken Erkendal blei funnen død ein kald novembermorgon, i trappa framfor ytterdøra. Vi var elles ikkje så mange i den vesle bygda vår: 58 innbyggarar spreidd ut over om lag 20 hus, med bensinstasjonen som einaste butikk. På grendeskolen vår gjekk det berre seks elevar frå første til tiande trinn. Det var eit lite murhus, der klasseromma låg i første etasje, og lærarinna vår, Christina, budde i andre etasjen. På ungdomstrinnet var det i alt tre elevar, og det var Irmelin, Alex og eg. Men denne kvelden auka altså folketalet på staden med tre, og ein av desse tre skulle på toppen begynne i klassen min. Og no stod Regina Korp her, i levande live, framfor porten til Prestegarden. Eg klarte ikkje å sjå ansiktstrekka hennar tydeleg, så eg tok ubevisst eit steg nærmare vindauget. Akkurat da snudde Regina seg. Ho stira meg rett inn i auga. Både mamma og eg skvatt tilbake. – Nei! braut mamma ut. – Tatt på fersken i å spionere. Ikkje bra … Mens eg. Eg makta ikkje å seie eitt ord. Eg stod der 13
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 14
berre og heldt pusten, mens gåsehud prikka fram på underarmane. Da eg endeleg torde å gløtte forsiktig ut av vindauget igjen, var ikkje familien Korp der lenger. Skuggane deira var på veg opp den smale, gruslagde stien, som slyngde seg gjennom den attgrodde hagen med alle epletrea, mot hovudbygninga til Prestegarden. Så blei dei slukt av mørket.
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 15
2
Neste morgon vakna eg lenge før klokka ringde. Eg var heilt skipla og rar. Kroppen var spent som ein bogestreng. Eg tok på trusa bak fram. Eg knepte feil knappar i skjorta. Da mamma og eg åt frukost, kjente eg kor hendene skalv, berre eg skulle løfte brødskiva. Mamma småsmilte på andre sida av bordet. – Du bør stille opp ved porten, sa ho. – Tilby deg å følgje Regina til skolen. Eg gløtta opp mot henne. – Tullar du? Mamma heldt meg med blikket. – Hugs, alt er nytt for henne. Kanskje ho ikkje trur det finst høflege gutar her inne i skogdjupet, berre bondeknølar? Ho blunka. Varmen steig i kinna mine. – Kanskje ho ikkje vil, sa eg. Det eg tenkte: Alex kjem til å le seg i hel. Om eg kjem til skolen saman med ei jente. Sjølv om han visste at Regina og eg var naboar no. Da mamma og eg etterpå stod framfor porten til Prestegarden, tok det lang tid før noko som helst skjedde. Vi speida opp mot hagen no og da, men det var ingen teikn til liv. 15
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 16
Prestegarden og huset vårt låg for seg sjølv i utkanten av grenda, heilt inst mot Storskogen. Elva klukka forbi på nedre del av eigedommane, nedanfor åskammen bak husa. Eller elv og elv. Utanom flaumsesongen var ho jo meir som ein bekk. Vatnet tutla av garde i lange, tynne, buktande svingar, før det etter eit par kilometer tisla ut i nordenden av Storsjøen, der restane etter sagbruket låg på ein sandbanke like ved elvemunningen. Det var i andre enden av Storsjøen, fleire titals mil lenger sør, at den meir kjente Storelva starta. Og her kunne du faktisk komme deg vidare i båt på kanalar – på kryss og tvers via små og store vassdrag – heilt ut til havet. – Har Christina fortalt kva for yrke foreldra har? braut stemma til mamma inn i tankane mine. Eg rista på hovudet. Christina, læraren vår, hadde i grunnen sagt minimalt om den nye eleven. Alt eg kjente til, var namnet. Regina Korp. – Kanskje dei har heimekontor? sa mamma. – Kvifor trur du det? Mamma trekte på skuldrene. – Det vrimlar ikkje med arbeidsplassar her, akkurat. Det var for så vidt sant. Mamma jobba jo sjølv heimanfrå. Ho var rekneskapsførar og hjelpte firma og enkeltpersonar over heile landet med økonomisk rådgiving og bokføring. Ein gong i månaden eller så var ho på møte inne i byen. Men det skjedde stadig sjeldnare. Eg var uansett for rastlaus og nervøs til å tenke over kva for yrke Korpane hadde. Eigentleg hadde eg mest lyst til berre å komme meg av stad, og sleppe eit klamt møte med den nye nabojenta. 16
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 17
Mamma kikka rastlaust mot klokka. – Skal ikkje Regina på skolen, tru? Eg orka ikkje å svare, og begynte å slå flokar. Langt borte skimta eg tåka komme sigande opp frå Storsjøen. Men så, like før eg måtte gå for å rekke skolen i det heile, slamra det i ei dør. To skikkelsar kom glidande ned mellom epletrea, Regina og mor hennar, hand i hand. Det slo meg straks: Var ikkje Regina for gammal til å bli leidd? Sjølv ville eg heller ha døydd enn å la mamma halde meg handa. Kva Regina tykte om dette, var umogleg å vite, sidan ansiktet hennar også denne morgonen var gøymt inne i hetta på den grøne klesdrakta. No i dagslys ante det meg at det måtte vere eit slags religiøst plagg, moglegvis slike som folkeslag lenger sør brukte. Og var det ikkje noko sørleg ved utsjånaden deira òg? Ei litt mørkare hudfarge? Mora oppdaga oss først da ho lukka porten. Det rykte til i ansiktet hennar. Eg såg det så vel. Fru Korp mislikte at vi stod her og venta på dei. Likevel klistra ho på seg eit anstrengt smil og sette kursen mot oss. Mamma og fru Korp møttest i eit handtrykk. – Velkommen til Storsjøen! sa mamma. – Vi er naboane dykkar. – Ja vel. Det var alt fru Korp sa. Det vaks fram ei rynke i panna til mamma. Ho blei ståande og mønstre kvinna framfor seg, tydeleg usikker på korleis ho skulle dra dette vidare. Fru Korp hadde vakre ansiktstrekk, brune auge, litt stor nase. Regina verka på si side mest interessert i å for17
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 18
svinne frå jordas overflate. Ho glei liksom inn bak ryggen til mora, mens ho framleis tviheldt i handa hennar. Mamma nikka til slutt mot magen til fru Korp. – Så kjekt at det kjem nye verdsborgarar til staden! Når er terminen? – Om to dagar, sa fru Korp. – Dette er ein bra stad for barn å vekse opp, sa mamma så. – Landleg og trygt. Fru Korp lo kort, men blei raskt alvorleg igjen. – Det var derfor vi flytta hit. For at barna våre kunne få vekse opp i fred og ro. Mamma nølte, men pressa til slutt fram eit smil. – Kva jobbar de med? Det gjekk ein støyt ned gjennom ryggsøyla mi. Mamma måtte da skjøne at ho ikkje kunne snoke slik, når fru Korp var så lite imøtekommande. Fru Korp heldt mamma roleg med blikket. – Mannen min arbeider med eit prosjekt, sa ho. No blei interessa mi vekt. Kva for prosjekt kunne det vere? Som førte far til Regina så langt bort frå anna folk? – Vi må dra, sa fru Korp brått. Mamma blei litt forfjamsa av den bryske tonen. Ho stamma: – M-men kanskje Regina vil slå følgje med Onu til skolen? – Nei, vi køyrer, sa fru Korp. Mamma snappa etter luft. Eg kikka mot Regina i håp om å finne eit svar, eit hint om kva all denne uviljen var godt for. Men ho skjulte seg så godt ho kunne bak ryggen til mora. 18
Djevelen vil alltid finn deg ferdig.qxp_a 30.11.2018 10:12 Side 19
Nei, det var eitt eller anna merkeleg framandt og annleis ved dei. Og mistenkeleg. No drog mora Regina med seg inn i varebilen utan eit ord meir til forklaring. Motoren starta opp med eit brøl, og så køyrde dei rett forbi oss så grusen skvatt. Skuldrene til mamma dalte mot bakken. – Kanskje dei ikkje er så sosiale? sa eg. Mamma begynte å rugge på hovudet. Leppene hennar trekte seg saman. – Nei. Overlegne og uvennlege er dei. Eg vende meg mot mamma. Det var da veldig så sur ho var? – Ikkje sikkert dei meinte noko vondt, sa eg. – Kanskje dei berre vil vere i fred i starten? – Ja vel, sa mamma. – Men dei skal få sjå kor artig det blir.