SIGMUND LØVÅSEN
Snøballkrigen. Roman. Illustrert av Åshild Irgens. Vigmostad & Bjørke 2021
Tusen elgar i garasjen. Dikt. Illustrert av Hilde Hodnefjeld. Samlaget 2023
Sigmund Løvåsen skriv også bøker for vaksne.
Sigmund Løvåsen
FLAUMEN
Illustrert
av Kristoffer Kjølberg
Samlaget
Oslo 2026
© Det Norske Samlaget 2026 www.samlaget.no
Omslag: Kristoffer Kjølberg
Førtrykk: Type-it AS, Trondheim
Skrift: Sabon 14,5/21 pkt.
Papir: 115 g Munken Premium Cream
Trykkeri: Livonia Print
Printed in Latvia
ISBN 978-82-340-1451-2
Denne boka er trykt på miljøvennleg papir.
Materialet i denne utgivinga er verna etter åndsverklova. Det er derfor ikkje tillate å kopiere, avfotografere eller på andre måtar gi att eller overføre heile eller delar av innhaldet i utgivinga utan at det er heimla i lov eller følgjer av avtale med Kopinor.
Det er forbode å bruke heile eller delar av utgivinga som inndata eller treningskorpus i generative modellar som kan skape tekst, bilete, film, lyd eller andre typar innhald og uttrykk, utan særskild avtale med rettshavarane.
Bruk av materiale frå utgivinga i strid med lov eller avtale kan føre til inndraging, erstatningsansvar og straff i form av bøter eller fengsel.
Da vindkasta kom, dundra regnet mot dei
store vindauga i klasserommet. Læraren måtte snakke høgare og høgare for at vi skulle
høyre. Det var eit slikt regn som gjer at det er freistande å kle av seg og springe ut i det.
Samtidig regna det så kraftig at det nesten var skummelt. Det hadde hølja ned i to dagar, og på tv kalla dei det ekstremvêr.
No gav læraren opp å snakke, og vi vart alle sittande og stire ut på trea som bøygde seg for vinden. Vi ville sjå det når dei knakk eller vart rivne opp med rota.
Det banka på døra, og rektor kom inn.
Ho vinka til seg læraren, og dei gjekk ut på gangen. Læraren kom inn igjen, gjekk fram til tavla og kremta.
– Ja, da avsluttar vi litt tidleg i dag. No er det varsla at vêret skal bli verre. Da blir det fare for ras og overfløyming, og vegar kan bli stengde.
Så det blir ikkje skule resten av veka, sa han.
Det tok litt tid før vi forstod kva han hadde sagt, men så jubla vi alle saman. Vi skyfla tinga våre ned i sekken og sprang på dør.
Eg tok følgje med Jon som vanleg. Han og eg var nesten naboar. I ein by ville vi nok ikkje vore naboar, men her var vi det, sjølv om vi budde fire tusen seks hundre og nittitre skritt frå kvarandre. Det var i alle fall det vi hadde rekna oss fram til ein dag vi gjekk frå meg til han. Det var eit høgt tal, men ikkje så mange steg å gå når ein skal til ein ven som alltid vil finne på noko gøy.
Vi var så søkkvåte at vi like godt kunne trampe i søledammane og sprute på kvarandre sjølv om vi ikkje hadde regnbukse. Grøfta langs vegen gjekk breiddfull av flaumvatn. Jon tok fart og spratt over på andre sida. Så tok han fart igjen og spratt tilbake. Eg tok ikkje sjansen. Jon var best i klassen i lengdehopp. Det var berre éin gut som var betre enn han på heile skulen, og han var to år eldre. No la Jon seg like godt ned i grøfta så berre hovudet stakk opp av vatnet.
– Er det ikkje kaldt? sa eg.
– Jo, men da blir det desto varmare når eg legg meg i badekaret etterpå, sa han.
Han flaut pent og roleg nedetter grøfta, mens eg bar sekken hans og gjekk ved sida av.
– Er det ikkje litt djupt her? sa eg.
– Nei da, sa Jon. – Dette er ein mykje betre måte å kome seg heim på enn å traske den kjedelege vegen vi går kvar dag.
Eg var heldig som bar på sekkane, så slapp eg at Jon overtalte meg til å legge meg i vatnet. Eg sa ja nesten uansett kva han foreslo. Ville ikkje vere feig og redd, men det var det eg eigentleg nesten alltid var. Sa han noko som var for drygt, vart eg berre still. Da forstod han at eg eigentleg sa nei. Jon svara ja og nei akkurat som det passa han når eg foreslo ting. Vi var forskjellige, men det gjorde ikkje så mykje.
Hunden til Jon var ven med ei gås, det gjekk heilt fint.
Vatnet byrja å stige kring Jon. Eg kika oppover langs grøfta. Hundre meter lenger oppmed vegen hadde det bygd seg opp ei demning av kvistar og skrot, og ovafor demninga hadde det samla seg masse vatn som pressa på. No var ho i ferd med å rivne. Det var slik overalt no, vatnet laga seg vegar og pressa seg fram der det sjølv ville. Vatnet
var sterkast. No lausna heile demninga, og ei flodbølgje kom gjennom grøfta.
– Jon, du må opp! skreik eg, men det var for seint.
Jon segla nedetter grøfta i det brune vatnet. I lag med søppel og kvist og kvast duppa han opp og ned. Eg sprang langs vegskuldra, men fekk ikkje tak i han. Femti meter lenger framme svinga vatnet inn i røyret under vegen. Eg spurta dit, stilte meg på kne på toppen av røyret og heldt handa klar. Jon kava febrilsk i det kalde vatnet, og av og til kom hovudet hans over vassyta før han dukka under igjen. Rett før han skulle forsvinne i røyret, hogg eg tak. Eg fekk først tak i jakka hans, men taket glapp. Hogg på nytt og fekk tak i håret. Eg drog alt eg orka mens vatnet ville ha han med seg under vegen. Under bakken, inn i mørkeret. Eg tok tak i håret med begge hender og rykte til det eg orka.
Jon vart liggande og hoste og harke på vegen. Det var vanskeleg å sjå om han gret, ettersom det uansett sila så mykje vatn over andletet hans.
– Hadde du tenkt å rive av meg håret? sa han da han kom til hektene.
– Nei, eg hadde tenkt å redde deg, sa eg.
– Det var veldig vondt, sa han.
– Men betre enn å drukne, kanskje, sa eg.
– Såg det ut som om eg skulle drukne?
– Ja, du var på veg inn i røyret.
– Eg hadde vel kome ut på andre sida. Tenk om eg hadde mista håret, sa han.
– Unnskyld for det med lugginga, sa eg.
Jon reiste seg og kika på vatnet som fossa inn i og ut av røyret.
– Takk, sa han etter ei stund. – Det kan hende du redda livet mitt.
– Det går bra med håret? sa eg.
– Kan eg lugge deg litt? sa han.
– Sjølvsagt, sa eg.
Han tok av meg lua, tok skikkeleg tak i luggen min og drog kjempehardt. Eg skreik.
– Da er vi skuls, sa han.
– Men du har ikkje redda livet mitt, sa eg.
– Nei, men vi er skuls med lugginga. Eg kan redde livet ditt ein annan gong.
No var begge så kalde at vi rista, og skunda oss heimover. Jon forsvann opp vegen til garden sin for å ta eit bad. Eg tok vegen ned mot campingen.
– Finn! ropte Jon frå oppe i bakken.
Eg tok av meg hetta for å høyre betre.
– Finn! Hugs å ringe før halv åtte, vi må legge ein plan for morgondagen! sa han.
– Kva plan da? sa eg.
– Det er flaum, det er klart at vi må ha ein plan! ropte Jon.