Issuu

Bøker av Atle Hansen på Samlaget Pelle Parakitt. 1999 Heksa. 2001 Ulvestova. 2004 Det kvite pulveret. 2006 Skatten i Skutevika. 2007 Fangar i natta. 2008 Den svarte oksen. 2009 Flukt. 2013, 2016 Svartedalen. 2015, 2016 Apetryne. 2017 Klure. 2018 Eg har venta på deg. 2020

Atle Hansen

Alexander er forelska i Live Roman

Samlaget Oslo 2021

© Det Norske Samlaget 2021 www.samlaget.no Omslag: Stian Hole Førtrykk: Type-it AS, Trondheim Skrift: 13/16.7 pkt. AGaramond Papir: 100 g Munken Print Cream 1,8 Trykkeri: ScandBook AB, Falun Printed in Sweden ISBN 978-82-340-0666-1

Denne boka er trykt på miljøvennleg papir.

Alexander er forelska i Live. Alle skjønar det. Alle som ser han. Live òg. Alexander er alle stader der Live er. Han set seg attmed henne i kantina, viss stolen er ledig. Han sirklar rundt henne på skuleplassen slik månen går i ringar rundt jorda, slik jorda bind seg til sola, slik Live smyg seg kring Kevin. Live likar at Alexander er der. Ho lèt han vera nær seg. Ho tek imot brusen han byr henne, plukkar drops or posane han rekkjer henne, snappar opp ballane han kastar til henne, svarar på smila hans. Men dei blå augo hennar ser berre Kevin. Kevin går rett mot henne. Han strekkjer ut armane. Hendene deira møtest.

Dei klemmer kvarandre fort, og slepper taket i kvarandre. Live kastar på det lange, svarte håret. Det fell i bølgjer bak skuldrene og nedover ryggen. Ho rettar seg i ryggen. Ho løftar haka litt opp. Ho fuktar leppene og smiler. Alexander vender ryggen til dei. Han stryk dei ville, svarte krøllene vekk frå panna, trekkjer pusten djupt og går mot trappa opp til inngangsdøra.

Live og Kevin kjem saman inn kantinedøra. Hendene deira er fletta i kvarandre. Dei ser ut som om dei prøver å veksa saman. Eg reiser meg frå bordet ved vindauga. Live vinkar til meg og smiler. Dei kjem bort til meg. «Skal du gå?» spør ho. «Eg har time snart», svarar eg. «Eg har fri», seier ho. «Kevin òg.» Kevin ser ikkje min veg. Han har på seg ei raud Liverpool-skjorte og svart kaps med LFC-logo. Han og pappa ville passa godt saman. Meg passar han ikkje. Eg forstår ikkje kva Live ser i han. «Du kjem på festen på laurdag?» seier Live. Eg trekkjer på skuldrene. «Trur det, me får sjå. Kven andre?» spør eg.

«Er ikkje sikker. Alexander reknar eg med, og så kjem det vel nokre frå klassen min òg, folk du kjenner», seier Live. «Og eg», seier Kevin. «Eg kjem jo.» «Sjølvsagt», seier Live. «Sjølvsagt kjem du.» Kevin smiler og ser overlegent på meg, før han tek Live i handa og dreg henne med seg.

«Jonas, kjem du snart?» ropar pappa. Han står nede i gangen og trippar, ventar utolmodig på at eg skal komma. Eg slengjer baggen over skuldra og går ned. For pappa er fotball det viktigaste i verda. Slik var det for meg ein gong òg. Eg gjekk med han på trening, eg gjekk i fotballdrakt heile tida, og sov med ballen i senga. Eg var den guten pappa ønskte seg. Men spelegleda mi vart borte, eg treivst ikkje lenger saman med dei andre gutane, verken på banen eller i garderoben. Eg hadde talent, eg var fast på laget, men eg hadde ikkje lyst lenger. Ein dag tok eg mot til meg og sa til pappa at eg ville gi meg med fotball. Han vart veldig skuffa og lei seg, men han godtok det. Mamma òg.

Dei sa at eg måtte finna meg ein annan aktivitet, då, som eg likte betre. Eg har alltid likt å teikna og søkte meg inn på kunstlinja på kulturskulen. Eg er den einaste guten der. Det er heilt i orden for meg. No køyrer eg framleis med pappa til trening, men eg hoppar av ved kulturskulen. «Der er du, endeleg», seier pappa. Han har på seg treningskleda alt. «Me må henga i litt, laget ventar. Me får ein ny spelar i dag. Dei seier han er kjempegod. Han er eit par år eldre enn resten av gjengen, og det er veldig bra. Rutine treng me, men endå meir treng me éin som kan skåra, og det seier dei at Kevin kan.» «Kevin?» spør eg. Eg kjenner berre éin gut med det namnet. «Jepp», seier pappa. «Han var på IL Vinn før, kjenner du han?» «Han går eit par år over meg. Han er kjærasten til Live, men eg kjenner han ikkje så godt», svarar eg.

«Me skal møta Vinn på sundag», seier pappa entusiastisk. «Denne gongen skal me knusa dei.»

«Det liknar på den nye guten som har flytta hit», seier læraren på kulturskulen. Han står bak meg og ser på at eg lagar ei skisse med blyant på eit laust ark. «Han har same krøllene», seier læraren. «Og augo.» Munnen har eg ikkje teikna enno, ikkje nasen heller, berre ansiktsforma og krøllene og dei brune augo som alltid er vende mot Live. Augo på teikninga ser min veg. Dei er blinde for anna enn det eg vil at dei skal sjå. Eg plukkar opp eit viskelêr og vil viska han ut. «Kvifor vil du det?» spør læraren. Eg raudnar. Kinna mine kokar. Eg bøyer meg over teikninga og håpar at ingen legg merke til det. «Han vart ikkje slik eg ville», seier eg. «Prøv om att», seier læraren.

«Du er flink. Gi han litt skuggar og kontrastar. Det skapar liv.» Eg legg vekk blyanten og ser ut vindauga. Det er berre ei skjor der. Ho står og pikkar i ein bolle nokon har kasta frå seg. Eg tek opp att blyanten og gjer som læraren sa. Legg til lys og skuggar i ansiktet på arket. «Sånn ja. Det vart betre. Eg likar streken din», seier læraren då han går forbi neste gong. Ein snap frå Live. Me har 243 dagar. Min lengste og einaste streak. Eit bilete av Kevin på fotballtrening. Ho er alltid med han no. Til og med på trening. Ho som seier at fotball er kjedeleg. Eg svarar med eit bilete av teikninga av Alexander. «Er på kulturskulen», skriv eg. Ho svarar med fire hjarto.

Pappa sprudlar i bilen på vegen heim frå kulturskulen. «For ein spelar!» seier han. «Den guten kjem til å nå langt. Det er berre utruleg at han har valt å spela for oss.» «Ingen andre vil ha han», seier eg. «Han har rykte på seg for å vera ei bølle på banen. Han fekk sparken i Vinn.» Jubelen til pappa stilnar. Han stirer framover på vegen. «Eg har høyrt det, Jonas. Men me veit ikkje kvifor han har oppført seg slik. Det kan vera grunnar me ikkje kjenner. Folk er ikkje alltid slik det ser ut til, dei kan ha andre sider, som me ikkje ser ved første blikk. Difor må me gi alle ein sjanse.» Eg svarar han ikkje, i staden trekkjer eg headsettet over hovudet og gøymer meg i musikk.

Eg er ikkje flink med mange folk. Eg er ikkje særleg flink med få heller, men med mange er eg håplaus. Orda mine gøymer seg bak tunga, augo mine ser oftast vekk. Berre Live kan eg snakka fritt med, henne har eg kjent alltid. «Du er den beste venninna mi», sa ho ein gong. Då raudna eg og snudde meg vekk. No har ho sendt meg ein snap frå den festpynta stova og spør om eg kjem i kveld. Ho veit at eg har sagt ja før og ikkje komme. Festar der mange er med, fiksar eg dårleg. Eg høyrer dei andre snakka, eg høyrer dei le, eg ser dei dansa og flørta og visa seg fram. Medan eg kryp i saman i ein stol i eit hjørne dit ingen andre gidd å gå.

Likevel har eg lyst til å gå i kveld, og eg veit kvifor. Fordi Alexander skal vera der.