


![]()



~
Laura is opgegroeid zich ontheemd in Amsterdam. ze Moskou bezoekt, uit haar jeugd te herkennen geconfronteerd met haar bestaan – en de die zich daarachter
~ Een mozaïekroman over tussen periferie en stilstand en beweging, land, tussen herinnering verlangen om die grenzen
Fabienne Rachmadiev (1985) publiceerde Tirade en De Revisor. Ze schrijft over Groene Amsterdammer en Metropolis gaat over de verwevenheid van ecologie geschiedenis in hedendaagse kunst groeide op tussen Nijmegen, Moskou
debuut over een op gemeenschap marge van het Sovjetrijk.
~ opgegroeid in Almaty en voelt Amsterdam. Wanneer bezoekt, denkt ze iemand herkennen en wordt ze de vele breuken van de grote geschiedenis daarachter schuilhoudt.
~ over ‘grenspersonen’: en centrum, tussen beweging, tussen lichaam en herinnering en mythe – en het grenzen op te heffen.
publiceerde in De Gids, over kunst voor De Metropolis M. Haar proefschrift ecologie en (anti)koloniale kunst uit Centraal-Azië. Ze Moskou en Almaty.
Fabienne Rachmadiev Berg, spiegelscherf



Het park klonk vrolijk, licht. De blaadjes zaten schuchter, zilverachtig aan de bomen. De lucht was zacht met af en toe een frisse onderstroom. Het was aangenaam weer, dat niet strookte met haar herinnering aan sneeuw en grijze smurrie, de straten gehuld in mist, uitlaatgassen, de geur van roestig metaal. Mensen flaneerden over de boulevard, er was al volop ijs te koop, meeneemkoffie. De bankjes leken vers geverfd.
Aan de overkant van de vijver gleden speelgoedzwanen rond.
‘Gisteren werd ik uitgenodigd om met wat collega’s te eten. Het was in een Georgisch restaurant op Pokrovka, niet ver van mijn hotel. Ana, heb ik je weleens over haar verteld? Ana, uit Armenië, ze stond me op te wachten buiten het metrostation, daar bij het standbeeld van Aleksandr Gribojedov.
Herinner je je die plek nog? Het is niet ver van de ambassade, dus dat moet haast wel.
Weet je dat Poesjkin de wagen met daarin de vermoorde Gribojedov tegenkwam in Armenië, vertelde Ana op het ogenblik nadat ze me had begroet.
Het is niet zo dat ik zelf de geschiedenis in had willen duiken, maar nu ik hier ben…’
Laura wilde zeggen dat sinds ze hier was, ze was besprongen door iets wat een onderhuids proces van desintegratie in gang had gezet.
‘Ana ging er niet van uit dat ik dat wist, wat ook niet zo was.’
Ze hielden er allemaal van naar de Kaukasus te reizen, nietwaar?
De grote literatuur die we eraan te danken hebben.
De een schrijft over de geschiedenis, de ander ondergaat haar.
Fragment uit Berg, spiegelscherf

persoonlijk manifest over ons schoonheidsideaal daaruit kunnen ontsnappen.
~ Cultuursociologe onderzoekt al vijftien toenemende ongerustheid) schoonheid
~ Toen de auteur zelf kanker uiterlijk snel veranderde, meer wetenschappelijke kreeg ze ook nieuwe inzichten waarde die we hechten
Giselinde Kuipers is hoogleraar aan de KU Leuven. Ze doet sinds 2010 schoonheid. Eerder werkte ze aan Amsterdam en de Erasmus Universiteit deed ze onderzoek naar humor, memes, televisie, films, literatuur en vertalingen.
persoonlijk en bevlogen ons doorgedraaide schoonheidsideaal en hoe we kunnen – en moeten –ontsnappen.
~ Giselinde Kuipers vijftien jaar (en met ongerustheid) hoe we ons tot verhouden.
~ kanker kreeg en haar
veranderde, verloor ze steeds wetenschappelijke distantie, maar inzichten in de (te grote) hechten aan schoonheid.
cultuursociologie 2010 onderzoek naar aan de Universiteit van Universiteit Rotterdam en memes, fietsen, mode, vertalingen.
Giselinde Kuipers Lelijke mooie wereld

ISBN 978-9-49339-981-5
9 789493 399815
Prijs € 24,99 Pagina’s ca. 224 NUR 320 Uitvoering Paperback met spiegelachtig omslag
Ondertitel Over het doorgedraaide schoonheidsideaal en hoe we daaruit kunnen en moeten ontsnappen Formaat 12,5 x 20 cm
Ontwerp Frank August Verschijnt September 2026

Er is veel lelijks aan het hedendaagse schoonheidsregime. Mensen zien er weliswaar beter uit dan honderd jaar geleden: schoner, met een beter gebit, een betere huid en beter haar. We dragen mooiere, nieuwere en schonere kleding. Maar het schoonheidsregime vervreemdt ons van ons lichaam, en daarmee van onszelf. We kijken in de spiegel (en dat doen we best vaak) en zien ons lichaam als iets wat opgedeeld kan worden in losse onderdelen, die allemaal beter kunnen.
Om dat onbehagen het hoofd te bieden zoeken we telkens nieuwe oplossingen om ons uiterlijk te verbeteren, of – als dat niet meer lukt – de achteruitgang te stoppen. We besteden steeds meer tijd en geld aan het verbeteren van ons uiterlijk met crèmes en lotions, fitnessroutines, make-up, haarproducten, en cosmetische behandelingen, en deze trend zet
gestaag door. Steeds vaker de schoonheidssalon, de pedicure
Ook eten is steeds meer uiterlijk komen te staan: kwark (niet omdat het lekker is, bouw), tomaten voor de antioxidanten, len voor de vitamine E (lees: We winden ons op over huidverzorgingsproducten de tien, make-up voor gezichtsbehandelingen in dunne modellen, gezichten spierde fitfluencers met onfrisse en peperdure ‘afslankmedicijnen’
Veel dingen die nog niet extreem leken, zijn nu normaal botox. Twintig jaar terug was

vaker bezoeken we de kapper, pedicure en de sportschool. in het teken van een mooi kwark voor de ‘proteïnes’ is, maar voor de spieropantioxidanten, en amande(lees: een mooiere huid). over extreme voorbeelden: huidverzorgingsproducten voor kinderen onder twaalfjarigen, Koreaanse zeven stappen, extreem gezichten vol fillers, hypergeonfrisse ideeën over gender, ‘afslankmedicijnen’ als Ozempic. niet eens zo lang geleden normaal geworden. Denk aan was iedereen geschokt: gif
inspuiten om je rimpels te verdoezelen! Maar tegenwoordig krijg je al voor honderd euro een botoxbehandeling en beginnen steeds meer mensen – snel, voor de eerste rimpels een kans krijgen! - aan de zogenaamde baby-botox.


Vertaalde fictie
Een literaire fuga Šindelka: een meerstemmige roman over muziek
~
Na zeven jaar is er eindelijk roman van de Tsjechische die met een bescheiden van lezers en recensenten België veroverde.
~
Šindelka laat via een hoe nauw de werelden programmeren, menselijke relaties met elkaar
Marek Šindelka (1984) schreef eerder veelgeprezen romans Anna in kaart (‘Grootse literatuur’ ★★★★★, de Volkskrant
Materiaalmoeheid (Knack-boek Klimaatverdriet (‘Een ongeziene
Edgar de Bruin is de vaste vertaler Šindelka. Eerder ontving hij de Vertaalprijs Nederlands Letterenfonds.
fuga van Marek meerstemmige muziek en machines.
~ eindelijk weer een nieuwe Tsjechische Marek Šindelka, bescheiden oeuvre de harten recensenten in Nederland en veroverde.
~ een Vatersuche zien werelden van muziek, menselijke lichamen en elkaar verweven zijn.
Marek Šindelka Systemen van tederheid

eerder de kaart gebracht Volkskrant), van het jaar) en prestatie’, Trouw).
vertaler van Marek
Vertaalprijs van het
Prijs € 24,99 Pagina’s ca. 304 NUR 302 Uitvoering Paperback Formaat 12,5 x 20 cm
Oorspronkelijke titel Systémy něhy (2026) Vertaler Edgar de Bruin Ontwerp Nikola Janíčková Verschijnt Augustus 2026

Ada Fischer bekeek haar handen vaak. Inderdaad: de hand is een merkwaardig ding als je er lang naar kijkt. Een apparaat. Een landschap. Een eigenaardig golvend heuvellandschap van botjes en gewrichten. De hand zit vol tederheid! Die mysterieuze aangeboren neiging van de onbewaakte handpalm om in elkaar te kruipen. De hand vouwt zich voortdurend op, sluit zich als een bloem na zonsondergang. Als Ada haar handen waste, keek ze er met verbazing naar: hoe ze zich verstrengelden, onder de waterstroom langs elkaar heen gleden, hoe ze met een lompe en bijna grove tederheid voor elkaar zorgden. Ze had de handen van haar vader – bleke, pezige handen met opstaande knokkels, met blauwgroene adervertakkingen, net iets te zichtbaar onder de sneeuwwitte huid. Ze had zijn handen met daarin zijn talent. Haar vader heette Bohumil (Amadeus). Hij was een briljant pianist en organist. Later alcoholist. Nog later helemaal niets meer. Hij bestond niet meer. Behalve die handen had hij haar niet veel nagelaten. Een stel onnauwkeurige herinneringen, enkele muziekschriften. O ja – en haar naam. Ada. Die had hij uitgekozen. Haar moeder werkte als boekhoudster en was een groot liefhebber van Russische literatuur, en dus had ze haar dochter Tatjana willen noemen. Maar hij had zich voorgenomen haar Ada te noemen. Hij wist moeder, die het helemaal geen leuke naam vond, uiteindelijk over te halen onder verwijzing naar de wiskundige Ada Lovelace, dochter van dichter Byron. Het was een slimmigheidje van hem. Zijn ware reden was dat de naam volmaakt symmetrisch was (vader was gek op systemen), maar

vooral (vader was beroepsmusicus) ging het ook om de primitieve weergave ervan in notenschrift:

In plaats van Ada met haar naam aan te spreken floot hij die soms. Telkens als hij haar ergens op attent wilde maken zonder dat iemand anders het merkte, of als hij haar iets interessants wilde laten zien en met het fluiten haar aandacht trekken, of zomaar, zonder enige reden, als hij de krant zat te lezen bijvoorbeeld, floot hij, zonder op te kijken, die primitieve interval voor zich uit als een tv-tune – en Ada, die in de kamer ernaast zat te spelen, moest glimlachen, omdat ze wist dat vader aan haar dacht.
Fragment uit
Systemen van tederheid


Deze titel komt in onze najaarsaanbieding!

Een persoonlijk essay van de auteur van de bestseller
De bananengeneratie. ~
Verschijnt in aanloop naar de nieuwe driedelige vpro-documentaireserie van Pete Wu over zijn Chinese migrantenouders, waarover ook te lezen was in zijn reportages in Volkskrant Magazine. ~
Wat maakt een thuis? Voor de ouders van Pete Wu was dat lang Wenzhou, aan de oostkust van China. Wanneer Pete een huis in die stad van zijn grootouders erft, besluiten zijn ouders in Rotterdam te blijven en nooit meer terug te emigreren. Voor dit essay trekt hij, mét zijn ouders, naar Wenzhou om te ontdekken wat thuis zijn betekent.
Pete Wu (1985) is journalist en schrijver. Hij debuteerde in 2019 met De bananengeneratie. Over het dubbelleven van Chinese Nederlanders van nu , waarvan in 2022 een theaterbewerking van Theater Oostpool in première ging. In 2020 werd zijn vpro-documentaire Pete en de bananen uitgezonden.

Voor iedereen die te krijgen op een radicaal wordt de botsing tussen technologie.
~
Geopolitiek- en tech-specialist Verhagen schetst hoe uitgedaagd door Big van AI en door private specialiseren in
~ Gebruikmakend van Amerikaans-Chinese diepgaande academische Verhagen een uniek kruising van technologie
Paul Verhagen (1991) is een Nederlands-AmerikaansChinese analist, docent en strategisch Universiteit van Amsterdam en senior Centrum voor Strategische Studies. stem in het internationale debat is commentator voor media in binnen-
die grip probeert een wereld die hervormd door tussen geopolitiek en technologie.
~ tech-specialist Paul hoe de natiestaat wordt Big Tech, de opmars private bedrijven die zich militaire macht.
~ van zijn NederlandsAmerikaans-Chinese achtergrond en academische expertise, biedt uniek perspectief op de technologie en samenleving.
Nederlands-Amerikaansstrategisch liaison aan de senior fellow bij het Haags Studies. Als prominente is hij een veelgevraagd binnen- en buitenland.
Paul Verhagen The Techtonic Shift

Prijs € 24,99 Pagina’s ca. 272 NUR 320 Uitvoering Paperback Formaat 13,5 x 21 cm Ondertitel Power, Tech, and the End of Nations Omslagillustratie Zoé Maghamès Peters Ontwerp Frank August Verschijnt September 2026



We are living through a period of rapid changes that everyone instinctively feels is historic. This means that this book, The Techtonic Shift, is arrives at an ominous moment. We see the world order crumbling apart in real time. Warfare is redrawing the map, with the United States aggressively threatening its military power against friend and foe. International trade and exchange, the lifeblood of globalized society, is being weaponized and politicized. Barriers to the free flow of people, products, and goods are being raised, creating impassable barriers where exchange used to flow freely. Big Tech, the largest private organizations in human history, are creating walled-off digital fiefdoms with more digital inhabitants than major countries. Meanwhile eccentric tech billionaires like Musk, Bezos, and Thiel are wielding unprecedented influence and power, increasingly acting like nation states of one. Vast currents of personal data flow across the planet, powering a global economy driven by addictive algorithms that monetize human attention. Those same algorithms are sucking up power and data to train enormous artificial intelligence models in a manic arms race to control the future of humanity. All of this change is disorienting and frightening. Waking up every day worried about the push notifications you might see is obviously anxiety inducing. The heart of that anxiety is a feeling of not knowing what is going on. The goal of this book is to help you orient yourself through all of these chaotic dynamics. There are clear patterns and logics at work here, and recognizing those mechanisms is a first step towards orienting ourselves. Once we know where we are, we are in a better position to take action. We are not mere spectators to global events, we are active participants in shaping our future


De ideale introductie oeuvre van Ágota (1935-2011), van de iconische Tweelingentrilogie uitgaven.
~ Dunne, vlijmscherpe, memoires over vluchten het verliezen van een moedertaal, lezer-zijn, schrijver-zijn.
~ Over De tweelingentrilogie
‘De geheimtip onder – Steven Van Ammel,
Ágota Kristóf (1935-2011) werd in 1956 met haar gezin ontvluchtte.
Zwitserse Neuchâtel, waar ze in een Kristófs werk is in meer dan veertig gezien als een hoogtepunt binnen
Henne van der Kooy vertaalde onder Kristóf, Ismail Kadare en F. Scott
introductie tot het Ágota Kristóf van wie we eerder Tweelingentrilogie uitgaven.
~ vlijmscherpe, pijnlijk actuele vluchten uit een thuisland, moedertaal, en over het schrijver-zijn.
~ tweelingentrilogie: onder boekhandelaren.’

Ammel, Passa Porta 9 789493 399846
geboren in Hongarije, dat ze ontvluchtte. Ze kwam terecht in het een horlogefabriek werkte. veertig talen uitgegeven en wordt binnen de Europese letteren.
onder anderen werk van Ágota Fitzgerald.
ISBN 978-9-49339-984-6
Prijs € 19,99 Pagina’s ca. 96 NUR 320/641 Uitvoering Paperback Formaat 12,5 x 18 cm Oorspronkelijke titel L’analphabète (2004) Vertaler Henne van der Kooy Ontwerp Frank August Verschijnt Juli 2026
Over De analfabete:
‘Een stuk puur, ongekunsteld proza.’ – Wiener Zeitung
‘Kristóf verbindt haar moeizaam verworven literaire succes met haar leven in ballingschap en het pijnlijke verlies van haar moedertaal.’
– The New York Review of Books
‘De woorden zijn gehard en de zinnen geslepen en genadeloos.’ – Die Welt
‘Een juweel van een boek.’ – Kirkus Reviews
‘Kristófs zinnen zijn als skeletten, herdenkingen van onbeschrijflijke droefheid die zorgvuldig zijn ontdaan van bloed en kraakbeen.’ – The New Yorker
Over De tweelingentrilogie:
‘De beste literatuur omarmt de menselijke smerigheid behoedzaam.’ – Arnon Grunberg
‘Een groots boek. Weergaloos.’
– Lidewijde Paris , Radio 1 Nieuwsweekend
‘Literatuur met een angel. Een beklijvende leestrip.’
– Gert De Bie, Boekhandel Het Voorwoord
‘Een tijdloos literair monument over de wreedheid van oorlog.’ – Bart Nijensteen, Athenaeum Boekhandel Zuidoost
‘Een klap in je gezicht.’ – Ellen Vonken , Libris Voorhoeve




spookachtige, fysieke leven in een dat ten dode is opgeschreven.
~ neemt een hachelijke klus verlies van zijn dochter te slikachtige gronden van hij zijn realiteitsgevoel dood onder ogen.
~ Brabants Boek Present van van Cultuurfonds Noordproductiehuis Tilt. Van krijgen lezers de novelle van minimaal vijftien Brabantse boekhandels.

en historicus. Zijn debuutroman polder’ – De Lage Landen) stond op Literatuur Prijs en de shortlist van de Anton Jorritsma uitgeroepen tot Rijzende Joost Zwagerman Essayprijs, de een Rely Jorritsmapriis. Zijn wat het lijkt, en alles is verbonden verscheen in 2025 bij Das Mag.
Ook weggeven in de boekhandel? Je koopt het present in voor €0,55 per stuk, in pakketten van 50.
ISBN 978-9-49339-985-3
Pagina’s ca. 96 NUR 301
Uitvoering Paperback Formaat 11,5 x 19 cm
Omslagillustratie Janine Hendriks
Ontwerp Frank August
Verschijnt September 2026
9 789493 399853
obus trok zich terug in de grootschaligheid van de
miteit van de werkploegen, van de zandzuigers en de bare verrichtingen die elkaar opvolgden en die vanuit onvaste water, gaandeweg het profiel van een dam zichtbaar het gevoel ver weg te zijn, een gevoel van afstand en zekerheid. moment om te zinken daar was, reageerden de mannen als automaten op zijn korte zakelijke commando’s. Hier pasten lingen, geen gedachten. Alleen het onmiddellijk opvolgen

onderneming, in de anoni de draglines, van de ontel vanuit het niets, vanuit het zichtbaar maakten. Het gaf hem zekerheid. Iedere keer als het als elektrisch gedirigeerde pasten geen vragen, geen aarze van bevelen.

‘Een formidabele prestatie.’
De Standaard ‘Een indrukwekkend debuut.’
Knack
‘Wonderschone wanhoop.’
NRC ‘Een literaire parel zoals ze maar zelden geschreven worden.’
