Uitvoerders & programma
concertmeester
Otto Derolez
eerste viool
Veerle Houbraken
Bart Lemmens
Olivia Bergeot
Cristina Constantinescu
Justine Rigutto
Elizaveta Rybentseva
Alissa Vaitsner
Gillis Veldeman
Naoko Ogura
Dante Cáceres
Isabelle Dunlop
Zoriana Myliavska
Milagros del Moral
tweede viool
Mari Hagiwara
Samuel Nemtanu
Kristina Rimkeviciute
Aline Janeczek
Mireille Kovac
Eléonore Malaboeuf
Sayoko Mundy
Stefanie Van Backlé
Rui Edgar Maia Gomes
Paula Carmona Caminos
Sophie Hutnik
Anna Zaitseva
altviool
Mihai Cocea
Marina Barskaya
Thi Ngoc Phung Ha
Hélène Koerver
Stephan Uelpenich
David Blanco De Paz
Victor Guaita
Song-A Mun
Audinga Musteikyte
Amalija Sanders
cello
Karel Steylaerts
Cecilia Hutnik
Julius Clément
Sophie Jomard
Emmanuel Tondus
Elke Wynants
Inés Iglesias Walch
Bénédicte Legrand
contrabas
Ioan Baranga
Thomas Fiorini
Daniele Giampaolo
Bram Decroix
Ben Faes
Carlos Payan
fluit
Lieve Schuermans
Célestine Wacquez
hobo
Joris Van den Hauwe
Emily Ross
klarinet
Emile Souvagie
Midori Mori
fagot
Michele Zaccarini
Jonas Coomans
hoorn
Hans van der Zanden
Luc van den Hove
Mieke Ailliet
trompet
Floris Onstwedder
Luc Sirjacques
trombone
William Foster
Daniel Foeteler
Tim Van Medegael
tuba
Jean Xhonneux
timpani
Titus Franken
percussie Gerrit Nulens
keyboard Yutaka Oya
Brussels Philharmonic: orkest
Samy Rachid: dirigent
Leland Ko (laureaat 3), Tae-Yeon Kim (laureaat 2) & Ettore Pagano (laureaat 1): cello
Antonín Dvořák (1841-1904)
Concerto nr. 2 in b, opus 104 (1894-1895)
– Allegro
– Adagio ma non troppo
– Finale. Allegro moderato
Leland Ko: cello
Camille Saint-Saëns (1835 -1921)
Concerto nr. 1 in a, opus 33 (1872)
– Allegro non troppo
– Allegretto con moto
– Molto allegro
Tae-Yeon Kim: cello
Dmitry Shostakovich (1906-1975)
Concerto nr. 1 in Es, opus 107 (1959)
– Allegretto
– Moderato
– Cadenza (attaccca)
– Allegro con moto
Ettore Pagano: cello
Dit concert is een Feestevent van The Keys
Een internationaal programma op het Concertgebouwpodium, de kwaliteitsgarantie van de uitstekende piano’s en de ondersteuning van jonge artiesten? Als lid van The Keys maak je dit mee waar. En je geniet mee vanop de eerste rij! We danken onze leden van harte voor hun engagement!
Interesse om lid te worden? Lees meer op the-keys.be
MUZIEK
Jouw applaus krijgt kleur dankzij de bloemen van Bloemblad.
Opgedragen in eerbetuiging
Spanning tussen orkest en cello
Zijn grootste bijdrage aan het genre van het concerto schreef Antonín Dvořák in het laatste jaar van zijn verblijf in New York. De keuze voor de cello als solo-instrument was verre van vanzelfsprekend. Weinig componisten durfden het aan. Brahms was zo onder de indruk van Dvořáks concerto dat hij het aanprees als ‘een werk van een man’. Wat hij bedoelde: er is moed nodig voor de compositie van een celloconcerto. De cello is een expressief instrument op zichzelf, maar combineert moeilijk met de klank van een orkest. Cello en orkest spelen doorgaans in hetzelfde register en dus vraagt een concerto voor cello om een uitgekiende behandeling van de orkestklank. Dvořák liet zich inspireren door het Tweede celloconcerto van Victor Herbert, een collega aan het National Conservatory of Music in America.
Door persoonlijke omstandigheden groeide Dvořáks Celloconcerto uit tot een pakkend menselijk document. De compositie was zo goed als klaar, toen Dvořák het nieuws kreeg van het overlijden van een geliefde schoonzus, Josefina Kounicová-Čermáková. Hij voegde een muzikaal grafschrift toe aan de finale geïnspireerd door een lied waar zij in het bijzonder van hield: Lasst mich allein uit de bundel Cypressen. Het lied komt ook al voor in het midden van het tweede deel. Dvořák was zo gehecht aan dit muzikaal grafschrift, dat hij resoluut het voorstel van cellist Hanus Wihan afwees om er een virtuoze cadens aan toe te voegen.
Doorbraak door dedicatie
Camille Saint-Saëns (1835-1921) componeerde zijn Eerste celloconcerto voor de Franse cellist, gambaspeler en instrumentenbouwer Auguste Tolbecque. Tolbecque maakte deel uit van een vooraanstaande muzikale familie die nauw
– Brahms roemde Dvořáks moed om een celloconcerto te schrijven, de klank van cello combineert namelijk moeilijk met een orkest.
– Met zijn Eerste celloconcerto zette Saint-Saëns zichzelf op de kaart van de Franse en internationale muzieksector.
– Shostakovich had een enorme nood aan connectie met musici. De drang om zich artistiek te verbinden met de jonge cellist was geen verplichting, maar innerlijke noodzaak.
verbonden was met de Société des Concerts du Conservatoire, de toonaangevende concertvereniging van Frankrijk. Zijn uitvoering van de première werd beschouwd als het toonpunt van de groeiende acceptatie van Saint-Saëns door de Franse muziekwereld.
Sir Donald Francis Tovey schreef later: ‘Hier is voor een keer een celloconcerto waarin het solo-instrument elk register laat horen zonder de minste moeite om door het orkest heen te dringen.’ Veel componisten, waaronder Shostakovich en Rachmaninov, beschouwden dit concerto als het beste van alle celloconcerto’s. Saint-Saëns maakt op effectieve, soms opzichtige wijze gebruik van de solocello, zonder de partij tot loze virtuositeit te reduceren. Het is bovendien een strak geconstrueerd werk, geschreven in drie compacte delen die zonder pauze in elkaar overvloeien. Saint-Saëns staat nochtans bekend om zijn traditionele aanpak in het schrijven van composities. Zo week hij normaliter niet af van de standaard sonate-, concert- of symfonievorm. Hij liet
‘Als je echt wil dat hij voor jou schrijft, mag je het hem nóóit vragen.’
Shostakovich’ echtgenote Nina aan Mstislav Rostropovich
zich hoogstwaarschijnlijk bij het schrijven beïnvloeden door Franz Liszt die impliciet voorstander was van het afwijken van standaardvormen van muziekstukken. Hoewel de twee componisten zeer verschillende stijlen behielden, was hun hechte vriendschap en wederzijdse promotie een constante.
Vind je het mooi?
Het Eerste celloconcerto van Shostakovich dankt zijn ontstaan aan het overweldigende talent van cellist Mstislav Rostropovich. Vanaf zijn studiejaren vatte die het plan op om het repertoire voor cello te verrijken. Op dat moment kon het instrument niet concurreren met piano en viool. Hij viseerde eerst Nikolai Myaskovsky, de toonaangevende Sovjetcomponist. Via Myaskovsky kon hij contact maken met Sergey Prokofiev. De volgende in het vizier was Dmitry Shostakovich. In 1959 schreef hij voor Rostropovich zijn Eerste celloconcerto. Shostakovich opende op zijn beurt de deur naar de Cello Symphony (1963) van Benjamin Britten.
Het ontstaan van het concerto van Shostakovich was nochtans niet zo vanzelfsprekend als Rostropovich had gehoopt. In 1945 nam hij op skivakantie Nina Vasiljevna, de vrouw van de componist, terzijde. Wat moest hij doen om haar echtgenoot te overtuigen iets voor hem te schrijven? Nina keek hem indringend aan: ‘Slava, als ik je dat zou zeggen, moet je me beloven er met niemand over te spreken.’ Slava beloofde het en wachtte op de magische formule. ‘Ok, Slava, als je echt wil dat hij voor jou schrijft, mag je het hem nóóit vragen.’
Rostropovich hield veertien jaar de lippen stijf op elkaar. Op 6 juni 1959 kondigde Shostakovich een celloconcerto aan. Rostropovich kreeg een postkaart met de vraag
om het te spelen. De componist speelde hem het concerto voor. Dan volgde een eigenaardig moment. Met zichtbare moeite bracht Shostakovich uit: ‘Vertel me, vind je het mooi? Zeg me de waarheid, het is belangrijk voor mij.’ Rostropovich uitte zijn enthousiasme. Daarop vroeg Shostakovich hem of hij – alstublieft –het concerto aan hem mocht opdragen.
Drie dagen later kende Rostropovich het concerto uit het hoofd. Hij speelde het door in Shostakovich’ appartement. ‘De mensen in die kleine kamer waren zichtbaar met verstomming geslagen, hoezeer de passies ook door hen raasden.’ Shostakovich was zo in de wolken dat hij meteen zijn vriend Isaac Glikman belde. In afwachting speelden ze het concerto nogmaals door. Dan volgde het ritueel dat Shostakovich bij elke nieuwe compositie uitvoerde: bezegeling met wodka. Toen Glikman eenmaal was gearriveerd, moest Rostropovich het concerto nogmaals herhalen. Maar wat hij dan precies heeft gespeeld, vertelde hij later, kon hij zich niet meer herinneren. Waarschijnlijk een combinatie van Shostakovich en Saint-Saëns.
Francis Maes & tekst Saint-Saëns naar Dr. Michael Fink voor RiPhil © 2019
Bij het concerto van Saint-Saëns klinkt geen inleiding door het orkest, zoals bij concerten gebruikelijk is. De cello breekt plotseling in met een wervelend thema, dat het orkest al snel overneemt. #deeplistening
Biografieën
Brussels Philharmonic (BE) werd in 1935 opgericht als studio-ensemble onder de vleugels van de openbare omroep en staat bekend als een modern en flexibel orkest. Het richt zich vooral op 20e-eeuwse muziek, maar draagt ook het romantische repertoire, de hedendaagse muziek en filmmuziek een warm hart toe. Op internationaal vlak heeft Brussels Philharmonic een eigen plaats veroverd, met vaste afspraken in de grote Europese hoofdsteden, maar ook daarbuiten, in de VS en Japan. Dankzij samenwerkingen met diverse gastdirigenten ontwikkelt het orkest voortdurend nieuwe manieren van concerteren en kunnen andere muziekgenres en kunstdisciplines verkend worden. De uiteenlopende cd-reeksen van Brussels Philharmonic (Deutsche Grammophon, Palazzetto Bru Zane, Klara, Film Fest Gent, Brussels Philharmonic Recordings) krijgen internationale bijval en zijn bekroond met vele prijzen, waaronder een ECHO Klassik, Ceciliaprijs, Choc de Classica de l’année en Diapason d’Or de l’année. Brussels Philharmonic is een instelling van de Vlaamse Gemeenschap.
Samy Rachid (FR), voormalig cellist van het Arod Quartet, verliet het ensemble in 2021 om zich te concentreren op dirigeren en won de tweede prijs van de Tokyo International Music Competition for Conducting. In datzelfde jaar werkte hij samen met het Franse Orchestre Elektra en werd hij vervolgens door het ensemble gevraagd om hun muziekdirecteur te worden voor het seizoen 2022/23. In februari 2023 werd Rachid benoemd tot de nieuwe assistent-dirigent van het Boston Symphony Orchestra. Voordien was hij werkzaam als assistent-dirigent bij de Opéra National du Rhin in Straatsburg. Zijn rijzende ster blijkt uit een lange lijst van samenwerkingen met onder andere Suzhou Symphony Orchestra, NHK Symphony Orchestra, Gstaad Festival Orchestra, Prague Philharmonia, Tokyo Philharmonic Orchestra, Orchestre Philharmonique de Strasbourg, Orchestre Symphonique de Mulhouse, Auckland Philharmonia, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, Hamburger Symphoniker en Orchestre National de Lille.
Na het afronden van zijn bacheloropleiding aan het Conservatorio di Musica Santa Cecilia in Rome vervolgt Ettore Pagano (IT) nu zijn studies aan de Universität der Künste Berlin bij Jens Peter Maintz. In 2025 ontving hij de Premio Abbiati van de Italian Music Critics Association. In hetzelfde jaar won hij eveneens de ICMA Classeek Award en de Una vita nella Musica-Giovani-prijs van het Teatro La Fenice in Venetië. In 2024 behaalde hij de Tweede Prijs, de publieksprijs en de prijs voor beste sonate op de George Enescu Competition. Daarnaast won hij in 2022 de Eerste Prijs, de prijs voor beste sonate en twee speciale prijzen op de Khachaturianwedstrijd. Hij trad reeds op jonge leeftijd op met orkesten als de Düsseldorfer Philharmoniker, de Grazer Philharmoniker en het Armenian State Symphony Orchestra onder leiding van dirigenten als Kazuki Yamada en Hubert Soudant.
Tae-Yeon Kim (KR), groeide op in een muzikale familie en studeert sinds 2022 aan het Curtis Institute of Music bij Gary Hoffman en Peter Wiley, met steun van de Jacqueline du Pré Memorial Fellowship. Ze behaalde diverse internationale prijzen, waaronder de Eerste Prijs op de Lutosławski Competition in 2024, de Franz Helmersonprijs van het Kronberg Academy Cello Festival, de B. Martinùprijs van de Prague Spring Competition, de Eerste Prijs op de Antonio Janigrowedstrijd en zowel de Eerste Prijs als de prijs van de dirigent op het Gustav Mahler-celloconcours. Op twaalfjarige leeftijd gaf ze haar recitaldebuut in het Kumho Arts Center in Seoul. Sindsdien trad ze wereldwijd op als soliste met orkesten als het Brevard Festival Orchestra, de Warsaw Philharmonic, het Chattanooga Symphony Orchestra, het Saint Petersburg City Orchestra en het KT Chamber Orchestra.
Leland Ko (US/CA) behaalde een bachelor in Duitse literatuur aan Princeton University, een master muziek aan The Juilliard School en een Artist Diploma aan het New England Conservatory. Hij won de Eerste Prijs op het Concours Orchestre Symphonique de Montréal, de Concert Artists Guild Louis and Susan Meisel Competition en de Walter W. Naumburg International Cello Competition. Hij trad op in talrijke concertzalen in de Verenigde Staten en daarbuiten, waaronder Carnegie Hall en het Maison symphonique de Montréal. Recent trad hij op voor organisaties als de Foundation for Chinese Performing Arts en Pro Musica San Miguel de Allende, en in de Weill Recital Hall van de Carnegie Hall. Als kamermusicus trad hij op in het Caramoor Center for Music and the Arts, Palm Beach State College en de Merkin Hall van het Kaufman Center. Hij is cellist bij het Trio Rai, het OAK Trio en het Phaidros Quartet.
Getipt
vr 18 sep 2026
20.00 Concertzaal
Anima Eterna Brugge & Alexander Melnikov Bartók. Muziek voor snaren, slagwerk en celesta
Sterpianist Alexander Melnikov en huisorkest
Anima Eterna serveren meesterwerken die het
muzikale landschap van Centraal-Europa in de 19e en 20e eeuw kleurden. De melodieën van Dvořáks Cypressen doen dromen van groene bossen. Janáček en Bartók verbluffen met een regenboog aan ritmes en harmonische durf. Kaprálová’s gloedvolle Partita wordt ongetwijfeld de ontdekking van de avond.
zo 04 okt 2026
17.00 Concertzaal
Gürzenich-Orchester Köln
Strauss. Der Rosenkavalier
Met Der Rosenkavalier dompelt het GürzenichOrchester Köln je onder in een wereld vol weemoed, humor en weelderige klankkleuren. In deze geliefde opera van Richard Strauss staat een vrouw centraal die terugkijkt op haar leven, loslaat en met milde berusting plaatsmaakt voor een nieuwe generatie. Tegen de achtergrond van sierlijke Weense walsen en een fluwelen orkestklank ontvouwt zich een ontroerend en tegelijk lichtvoetig verhaal over tijd, liefde en aanvaarding. Gürzenich-Orchester Köln pookt, raakt en vertedert je in deze concertante versie van Strauss’ vocale pareltje.
Laat weten wat je van de voorstelling vond met #concertgebouwbrugge
Info & tickets +32 (0)78 15 20 20 — In&Uit: ‘t Zand 34, Brugge concertgebouw.be
© Fux Fotografie
© Koen Broos