Dorpskrant Aalbeke januari - februari 2026

‘tAaltje

Aalbeeks dorpsnieuws

Jaargang 43, nr. 250, januari - februari

Vissen in het verleden

Dit Aaltje draagt met enige fierheid het nummer 250!

In de zomer van 1984 verscheen het allereerste nummer van deze dorpskrant.

Zes bladzijden waren het toen. Het eerste artikel ging trouwens over … ‘ beschermings - en onderhoudswerken aan de Hoogmolen ’. Het verleden haalt ons soms in!

Ja, ’t Aaltje heeft inderdaad al een behoorlijk lang verleden.

We zijn intussen meer dan veertig jaar en ongeveer 5000 bladzijden later.

De redactie laat twee initiatiefnemers van het eerste uur, Bart Caron en Filip Santy, daarop terugblikken.

En, lieve lezeressen en lezers van heel Aalbeke en de Markesteert, de redactie vraagt jullie ons toch eens te laten weten wat jullie van ’t Aaltje vinden én verwachten.

Jullie vinden de enquête binnenin.

De redactie heeft ervoor gekozen om van dit 250ste nummer geen bladzijdelange terugblik te maken op die 250 nummers. Dat moet maar een andere keer. Misschien als ’t Aaltje 50 jaar wordt? Nu wachten de vertrouwde rubrieken weer op jullie interesse en wellicht nieuwsgierigheid. Wie is dit keer het Jonge Aaltje? Wie kreeg de estafettestok? Wie is er uitgevlogen en kennen we haar of hem nog? Wat hebben de actieve verenigingen zo allemaal te melden? Wat is er te doen in het ontmoetingscentrum, in de kerk, in Aalbeke? En nog veel meer

En nu hoor ik hier en daar al iemand denken (of luidop vragen): ‘Wat doet in godsnaam die foto met dat geraamte dan bij deze column ?’ Dat ‘geraamte ’ staat in Spiere, langs de Schelde, op de

plaats waar in het niet zo verre verleden ooit het eerste open zwembad van België was, dat vooral in de oorlogsjaren 1940 - 1945 bijzonder populair was. Het beeld, dat tien meter hoog is, heet The Fisherman, De Visser dus. Het is gemaakt voor de 60ste Biënnale van Venetië in 2024. De kunstenaar is Tom Herck van Sint -Truiden. Het kwam, door onder andere de steun van de intercommunale Leiedal, voorgoed in Spiere terecht naar aanleiding van de kunstbiënnale Sint -Denijs City van dit jaar. Het stelt de mens voor die vist in het verleden (vandaar de titel van deze column). Mensen bestaan nog maar een goede 300.000 jaar maar ze gedragen zich alsof zij de aarde voor eeuwig beheersen. De mens vist met een USB -kabel als vislijn een veel ouder skelet op van een Dinosaurus Plesiosaurus. De dinosaurussen bewoonden de aarde wel 160 miljoen jaar lang, tussen 250 en 66 miljoen jaar geleden. Hoe lang de mens op deze planeet nog zal leven en wanneer alle mensen tot skelet zijn vergaan weten we niet Wie vanuit Spiere of Helkijn een mooie wandeling maakt langs de Schelde vindt het indrukwekkende beeld tussen de knooppuntpaaltjes 65 en 4.

En over knooppuntpaaltjes heeft deze dorpskrant nog wel een en ander te melden. Zoals al in een vorig nummer heel even met een fotootje gemeld, staan er sinds kort in Aalbeke en op de Markesteert een heel aantal paaltjes met daarop roodomrande bordjes met een of meerdere nummers. Ze nodigen uit om te wandelen. Maar je leest er meer over in het artikel ‘Wandelnetwerk West -Vlaamse Leiestreek ’ verderop in dit Aaltje.

De redactie wenst je veel leesgenot met dit 250ste Aaltje!

Twee redactieleden blikken terug

‘t Aaltje mag een mooi jubileum vieren. Tweeënveertig jaar geleden, in 1984, verscheen het eerste nummer. Dat lijkt wel een eeuwigheid, durven we denken. Niettemin, ‘ons ’ Aalbeeks tijdschrift is er nog altijd, meer zelfs, het is springlevend. Over toen, nu en straks, ging de redactie spreken met twee getuigen die er vanaf het eerste uur bij waren: Bart Caron, toen ook de cultuurfunctionaris van het Ontmoetingscentrum, en Filip Santy, de enige stichter die vandaag nog deel uitmaakt van de redactie.

Jullie lagen mee aan de basis van het ontstaan van 't Aaltje, de dorpskrant van Aalbeke. Wat bezielde jullie?

Het is zinvol om even de tijdsgeest van toen voor de geest te halen. In 1977 beleefden we de fusies. Aalbeke werd - net als andere randgemeenten van Kortrijk‘opgeslokt ’ door de centrumstad. De woordkeuze toont de vrees die toen bestond: zal Aalbeke nog zijn eigen karakter behouden? Dreigt het dorpsleven niet te verschrompelen of zelfs te verdwijnen? Dat gevoel leefde op veel plaatsen. Het kwam krachtig naar boven tijdens het Jaar van het Dorp, in 1978. Het stadsbestuur probeerde dat toen te ‘compenseren ’, onder meer door de bouw van ontmoetingscentra. Dat van Aalbeke opende in 1982. Het lenigde in belangrijke mate de nood aan infrastructuur voor het verenigingsleven. ARKO, de Aalbeekse Raad voor Kultuur en Ontspanning was toen een motor van het verenigingsleven en gaf een activiteitenkalender uit. ARKO -voorzitter Firmin Cornelus trad meteen toe tot de redactie. Onze vrienden uit Marke hadden al het voorbeeld gegeven met hun Dorpskrant. Dat allemaal samen leidde tot ‘t Aaltje.

Terug naar vroeger? Heimwee naar het verleden?

‘t Aaltje was geen nostalgisch project. Het was niet geïnspireerd door “Ik weet nog hoe het was, de boerenkinderen in de klas, de kar die ratelt op de keien ”, zoals Wim Sonneveld zong. ‘t Aaltje wilde en wil nog steeds bijdragen aan een mooie en eigentijdse toekomst voor Aalbeke en haar inwoners. Maar ook aan ‘gemeenschap vormen ’, de Aalbeekse gemeenschap (de Markesteert inbegrepen) en daarbij het verenigingsleven ondersteunen. Ervoor zorgen dat Aalbekenaren elkaar kennen. En trots, ja, we zijn fier dat we van Aalbeke zijn. Klinkt het overdreven als we durven stellen dat we mee bijdragen aan de lokale levenskwaliteit?

Is het leven in een dorp als Aalbeke dan een probleem?

Het oude dorp verdwijnt beetje na beetje. Toen ‘t Aaltje startte hadden we nog drie bakkers, twee slagers, meerdere kruidenierswinkels, veel bankkantoren, hoeves en vooral veel cafés. Die verdwenen en verdwijnen één na één. We kopen onze spullen elders, als we ze al niet thuis laten bezorgen. Ook onze mobiliteit is sterk toegenomen. Kilometers naar de supermarkt verderop rijden is geen probleem; en daar vinden we alles wat we nodig hebben. Onze vrije tijd beleven we op vele locaties en met veel verschillende mensen. Dat verbreedt onze horizon en dat is goed. Het gevolg is wel dat de band met Aalbeke verzwakt. Het zijn grote veranderingen. Sommigen vinden dat een verarming, maar het is ook een verrijking, en vooral, het is onvermijdelijk.

Het Nieuwsblad, 8 juni 1984

Van bij het begin werden vrijwilligers en mensen uit het verenigingsleven betrokken. Was dat een bewuste keuze?

‘t Aaltje is van en voor de lokale gemeenschap. Dan moet je het maken met lokale mensen. Dat zijn de facto vrijwilligers, soms ook actief in verenigingen, soms niet. Noem ze gerust ‘nieuwe ’ vrijwilligers,

begaan met de brede samenleving, geëngageerd dus. Mensen met ideeën en met een goede pen. Vroeger had je in de kranten meer lokaal nieuws. Vandaag krijgt dat minder ruimte. Tijdschriftjes van lokale verenigingen zijn verdwenen; het parochieblad, Kerk en Leven, heeft als bron van lokaal nieuws sterk aan bereik ingeboet, mede door de erosie van de religie.

Wat hebben de Aalbekenaren aan 't Aaltje?

‘t Aaltje wil goed informeren. Over plannen, openbare werken, mensen die bijzondere dingen doen, activiteiten, enzovoort. ‘t Aaltje schetst portretten die bijdragen tot een betere bekendheid van de inwoners; je ontdekt de nieuwe mensen die bij ons komen wonen, de mensen die bijzondere prestaties leveren... Het bevordert de sociale cohesie. Dat bewijzen de cijfers. Enkele jaren geleden onderzocht het stadsbestuur hoe ruim de Stadskrant werd gelezen en daaruit bleek dat ‘t Aaltje een veel ruimer lezersbereik had dan de Stadskrant. Beide bladen zijn gratis en worden huis aan huis bedeeld. Een tweede verklaring is dat ‘t Aaltje meer dan goed gemaakt is. Het heeft een diversiteit aan artikels, en een herkenbare vormgeving.

Is 't Aaltje belangrijk voor de verenigingen?

Zeker. Vooral voor de bekendmaking en promotie van hun activiteiten. De verenigingen zijn de maïzena van de gemeenschap. Ze brengen mensen bij elkaar. Aalbekenaren weten wat er allemaal gebeurt en worden geprikkeld om deel te nemen.

Heeft ‘t Aaltje ook invloed? Is het ook een spreekbuis van de Aalbekenaren, bijvoorbeeld bij openbare werken? Weegt het op keuzes van de overheid?

(Filip:) De voorbije jaren is Aalbeke toch sterk vernieuwd. Denk aan de sterke aanpassing van de kerk, een project dat als een zeer goed voorbeeld van nevenbestemming wordt beschouwd, of aan de herinrichting van de N43, de verbouwing van het ontmoetingscentrum, de herinrichting van Aalbekeplaats... Er zijn nog kwesties en plannen, zoals de omstreden kleiontginning, de verdere

uitbreiding van het Preshoekbos, de verkeersdruk in de Lauwsestraat, de ruimte rond het oudgemeentehuis, de molen... ‘t Aaltje besteedt hier terecht aandacht aan, en belicht dit soort projecten vanuit verschillende gezichtshoeken. Zo hoort het. Het algemeen belang, het Aalbeekse belang, staat voorop. De vraag is dan: draagt het bij tot de kwaliteit van het lokale leven? Ja, ik denk dat de stem van ‘t Aaltje ertoe doet.

't Aaltje is altijd goed gestoffeerd, meer dan ooit. Hoe kijken jullie als oprichters naar 't Aaltje zoals het er nu uitziet?

Zonder valse bescheidenheid mogen we zeggen dat het goed gemaakt is. (Bart:) Zeker voor een blad dat door 'vrijwilligers' wordt geschreven. Ik vind het de beste dorpskrant van Groot -Kortrijk, veruit zelfs. De collega's kunnen er niet aan tippen. Dat gebeurt zonder 'spectaculair nieuws', met aandacht voor iedereen. ‘t Aaltje slaagt erin de kwaliteiten van Aalbeke naar boven te halen. Proficiat. Zonder gebruik te maken van kunstmatige intelligentie (lacht). Maar het kan uiteraard nog beter. Economisch nieuws, over het bedrijfsleven, de landbouw en handel, blijft wat achterwege. En als ik al iets mis, dan is het wat humor en satire. Je mag jezelf wel eens in vraag stellen, of de draak steken met onze eigendunk, nietwaar? En ook, ik mis soms wat kritische zin, je moet als redactie niet bang zijn van de overheid, de stad dus.

Is 't Aaltje een onafhankelijk blad met een onafhankelijke redactie, of is het een krantje van de stad Kortrijk voor de Aalbekenaren?

Hier mag geen misverstand over zijn. Het is geen informatief of promokrantje van de stad, het is een onafhankelijk tijdschrift met een eigen redactie. Maar ‘t Aaltje heeft geen eenzijdige blik op de werkelijkheid. Het kiest geen kamp, het is pluralistisch en belicht diverse invalshoeken. Dat is belangrijk als het over omstreden kwesties gaat of over actuele thema's, zoals de kleiontginning en de bijhorende protestacties.

(Bart:) Al moet het mij van het hart dat de redactie soms een beetje te braaf is. Ik begrijp het wel, de verbindende rol is belangrijk, ‘t Aaltje wil en mag niet polariseren.

Een gedrukt tweemaandelijks tijdschrift, gedrukt op papier, is dat in digitale tijden nog zinvol?

Je moet er eens op letten, nieuws dat snel komt en vaak vluchtig is, wordt steeds meer digitaal gebracht. Velen lezen hun krant al digitaal. Dit soort ‘snel ’ nieuws verdwijnt even vlug als het komt. Niets is ouder dan de krant van gisteren, wordt wel eens gezegd. Diepgaandere artikels daarentegen vereisen meer tijd en aandacht. Dit soort nieuws, trager en beschouwend, blijft veel langer op de salontafel liggen. ‘t Aaltje is zo ’n blad. Het is tenslotte een tweemaandelijks blad. Daarom moet je het ook drukken op papier. Bovendien zijn er nog veel mensen die niet digitaal lezen. Als je iedere

In september 1992 verscheen het 50ste nummer van ‘t Aaltje en dat kreeg de aandacht van Het Nieuwsblad.

In het onderschrift stond wel een foutje bij de namen. Het is niet Alain Vandeputte , maar Boudewijn Deschamps die op de foto staat.

Aalbekenaar wil bereiken, dan spreekt het vanzelf dat je het op papier bezorgt, aan huis en gratis. Met een klein beetje sponsorende reclame, enkel van lokale bedrijven en handelaars.

(Filip:) Maar het zou ook digitaal ter beschikking moeten zijn. Dat is trouwens het geval, maar het kan beter. Je vindt ‘t Aaltje op de website van de stad, al moet je goed en ver zoeken of gebruik maken van de QR -code (zie p. 24). Ideaal zou zijn dat de 250 nummers van ‘t Aaltje ook digitaal raadpleegbaar zouden zijn. Ze bevatten een schat aan informatie over onze geschiedenis. Maar dat is een andere zorg.

Moet 't Aaltje ook actief zijn op de sociale media?

Het zou wel fijn zijn als belangrijke artikels gedeeld worden op facebook en andere platformen. Zeker een jonger leespubliek leest veelal via dat soort kanalen. Daar mogen we eigenlijk niet ontbreken. Dat is een uitdaging voor de redactie.

Hebben jullie voor 't Aaltje nog een toekomstwens ?

Dat we nog veel nieuwe Aaltjes mogen maken. Die nog straffer zijn dan de voorbije 250. Met een versterkte redactie, met nieuwe, vooral jonge mensen. Wie graag meewerkt is van harte welkom.

Blijf ‘t Aaltje steunen!

Daarom vragen wij om je vrijwillige bijdrage over te maken op de rekening van ‘t Aaltje: BE57 4616 5227 8135.

Vermeld bij de betaling ook duidelijk je voornaam en naam, zodat we die correct kunnen publiceren.

Ben je een abonnee (buiten Aalbeke en Markesteert)?

Dan betaal je daarvoor € 12.

Als je in het buitenland woont kost je dat € 18.

(Nieuwe abonnees moeten bovendien hun postadres ook mededelen op redactie.aaltje@gmail.com.)

Brief naar de Provence

In de eerste 150 nummers van ‘t Aaltje was de ‘Brief naar de Provence ’ een vaste rubriek. Deze brief was een mengeling van ernst en satire, die niet te onderscheiden waren van elkaar. Of: de waarheid met een kwinkslag.

Ter gelegenheid van het 250ste Aaltje kruipt de originele briefschrijver nog eens in zijn pen.

Aalbeke, december 2025

Dag broer,

Alles gaat goed met jouen de familie, zo begrijp ikuit je vele berichtjes. Ik kanmijnWhatsApp bijna niet meervolgen. Het kost me dagelijks veeltijd. Bij ons in dewijk, hier in Aalbeke, hebbenwij een WhatsAppgroep. Wehoudenelkaar op dehoogte over van alles en nog wat, bijvoorbeeld dat we niet mogenvergeten dat de vuilzakken dezeweek al opzaterdag opgehaald worden, of dat de kat van de overburenspoorloos is. Of dat er een auto met eenFranse nummerplaat tien minutenstondte koekeloeren inde straat. Erwaren wel enkele inbrakenin Aalbeke, maar de inbrekers zijn geklist. We moeten toch oplettenwat we niet iedereen en alles verdacht maken. Ikmoest henuitleggen dat eengelijkaardig feit vanvorige zomer,een auto met Franse nummerplaat in destraat, eenvoudig te verklarenwas: namelijk dat jij, mijn broer, op bezoek was gekomen.

Ik schrijfvandaag nog eens eenouderwetsebrief. Wie doet dat nog, intijdenvan mail en sociale media? Maar omdat ‘t Aaltje mevroeg of ik nog brievenschreef naar mijn broer in deProvence, dacht ik,wel ja, ik schrijfgraag zo’n brief. Zo kanik je kennis over Aalbekebijschaven.

Het levenin Aalbeke is nog zo aangenaamgeworden. Het moet gezegdworden, deherinrichting vanhet

Als je in Aalbeke de Lauwsestraat inrijdt, staat er één bord ‘max 7,5 ton, uitgezonderd plaatselijk verkeer ’.

centrumvan Aalbekeheeft ons dorp veel goed gedaan. Het centrumis mooier danvoordien. We zijnenkele jaren verder en ervarentoch dat auto’s ertrager rijden. Maar minderverkeeris er niet, denk ik.En niet alles is opgelost. Eenvoorbeeld:er is een trajectcontrole op de Moeskroensesteenweg tussende Sterhoek en de kruising.Er hangen camera’s. Alleen, ze werkenniet. Al staat ereen bordje dat waarschuwt voor de trajectcontrole. Ik hoorde nog nooit dat iemand eenboete kreeg. Tochhebbenze effect.

Aalbeke krijgt ook steeds meerkapsones, juist gelijk Kortrijk. Als je ‘stad’wil zijn, dan moet je zekereen structurele filebezitten.Ziezo, die hebbenwe nu ook. De Bergstraat wordt ‘s morgens getroffen door fileleed. Vooral door camionsmaar ook ouders die hun kinderenmet de auto naar de kleuter-en lagereschool ‘ voeren’. Iedere ouderwilveilig verkeervoor zijn kinderen. Je kent datwel: “Ik breng mijn kinderenmet de auto naarschool omdat er teveel verkeeris. Dat is niet veilig.” Tja, hoe moet je dat oplossen?

Het verkeer blijft eenprobleem. De Lauwsestraat blijft geteisterdworden door zware vrachtwagens. Er is eenbeperking vande tonnenmaat, logischin een straat met eengrote school, endus met veel kinderen. Maar de politie kijkter niet naarom. Ikbener opeen doordeweekse dag om 10.30uureenhalf uurgaan kijken. Druk, druk, heelveel vrachtwagens en tractoren. Die beperking vantonnenmaat is blijkbaar omte lachen.

Als je van Lauwe komt, staat er vier keer op 500 meter ‘max 5 ton, uitgezonderd plaatselijk verkeer ’.

Als jevan Lauwe komt, staat ervier keer op 500 meter ‘max 5ton, uitgezonderd plaatselijk verkeer’. Als je in Aalbeke de Lauwsestraat inrijdt, staat eréénbord ‘max 7,5ton, uitgezonderd plaatselijkverkeer’. Logisch is het niet. Het is er gevaarlijk.Zal er eerst een ernstig accident moetengebeuren vooraleererwordt ingegrepen? Waaromwordt deLauwsestraat geen fietsstraat, van degrote baantot de Ledeganckstraat? Het is jammerdat verkeersmaatregelen niet gehandhaafdworden.En zeggen dat we inAalbeke eenwijkagent hebben. Maar er is eenkleinprobleem, niemand weet wiehet is. Dat de stad de oude Corneliuszaal niet verkocht krijgt, is toch iets, hé. Hoeveel jaarstaat dat zieltogend pand, ooit de plekwaar veel Aalbekenarenhunlief opdeden, al leeg? Afbreken? Het is een mooiegevel, beetje kaduk, maar er is iets vante maken. Waarom staat dat gebouw teverkommeren in het centrum van Aalbeke? Waar zijn de jongegasten die nog eens met een jeugdclub willen beginnen?En het oudgemeentehuis, dat staat daar ook maar testaan. Het dienttot niets.Zonde. Oudegebouwen kunneneen nieuw leven krijgen, en zelfs meer gebruikers dan ooit tevoren over de vloer krijgen.Kijk maar naar de SintCorneliuskerk. Zestaat vandaag te pronken als een fierepauw. Er komt veel volk. Niet voor dehaast verdweneneucharistievieringen, maar voor de openbare bibliotheek, de muziekschoolenandere culturele activiteiten. Het deel dat nog wordt gebruiktvoor de eredienst, is best mooi enstemmig. En Sint-Cornelius blijft eenbelangrijke heilige. Hijkrijgt nog elk jaar zijn novene.

Dat Aalbeke vanvroeger, dat wordt zo langzaamaan eenherinnering, een ansichtkaart. Al mogenweniet altijd klagen. Het verenigingsleven doet het al met al nog goed, alwerkt het Davidsfonds van Aalbekenu nauw samen met de afdeling vanMarke. Niet uit luxe, vrees ik. Maar ikhoor zeggen dat het Aalbeke is dat Marke op sleeptouw genomen heeft. De Harmonie blaast en bloeit als nooit tevoren, met dank aan de faciliteiten inhet Ontmoetingscentrum.Femma en de OKRA doen duchtig voort, de Chiro eveneens. De Weister is niet alleeneengewaardeerd woonzorgcentrum, maar daarnaast straks ook het beste café vanAalbeke, maarwel enkel ‘s namiddags. De Weister toont hoe ouderenzorg zichgoed kan integreren in het gemeenschapsleven, de kerk is een halve concertzaal geworden, aangedreven door het 0ntmoetingscentrum. En ‘de’voetbal laat zich goed geldenin eersteprovinciale, de hoogste divisiewaar ze ooit speelden.Er zijnwelwat verenigingenverdwenen de voorbije jaren, maar het konslechter. Het Preshoekbos groeit gelijkeen partijbloemkolen en begint steeds meer op een echt bos te lijkenwaar reetjes dartel rondhuppelen. Debouwwoede lijkt

stilgevallen. De open ruimte vanhet boerenlandschap blijft vrijintact. Tenminste als de gevraagde kleiontginning in de Doomanstraat, tochgoedvoor anderhalvehectaregroot, tegengehouden kanworden. De bevolking, vooral al wie daarrond woont, lanceerde eenbreedgedragenpetitie ener gingenveel Aalbekenarenwarempel betogen. Nooit eerdergezien. Is het wel een kleiontginning, vragen mensen zich af. Wienerberger is naar verluidt niet geïnteresseerd in die klei omdat de kwaliteit te laag zou zijn. Waaromwil iemand daar graven?Vreemdezaak. Sommigen menen dat het debedoeling is er eengrote afvalput vante maken. De stad steunt de Aalbeekse tegenstanders, maar het is het Vlaams Gewest dat de knoopmoet doorhakken. Mocht het doorgaan, het zou een aanslag zijn op de open ruimteen ook mobiliteitsproblemen veroorzaken.

Dat landelijke Aalbekewordt gekenmerkt door kleine wegenen ‘carrieren’. Die baantjes liggener deerlijk bij, verminkt met putten enscheuren. De budgetten voor onderhoud vanwegen zijn opgetrokken, maar zal er nog iets overschietenvoor de ‘baantjes’ inAalbeke en de Markesteert? Herstellingen blijven uit. Maar goed, het verkeervertraagt er, en dat is een goedkopereverkeersremmer daner verkeersdrempels te leggen. Zou men zo denken inhet stadhuis? Over de voetpadenis wel nieuws. Destadheeft een voetpadenplan voor aanleg en onderhoud ervan.Maar, als jewilwetenwelke voetpadener devolgende jaren worden aangepakt, helpt dewebsitevan destad je niet. Het plan is niet te vinden. Aankondigingspolitiek heet zoiets. Politici rekenenblijkbaar op de goedgelovigheidvan hun inwoners. Devoorbije decennia dachtenveel politici blijkbaar dat voetpaden overbodig zoudenworden, omdat de burger alle verplaatsingen met de auto zou doen. Behalve misschien nog inhet centrum ofzo.

Zeg, zijner bij julliein deProvence ook zoveel geldautomaten verdwenen? Na de bankkantoren de automaten. We hebbener nog eentje, bij Argenta. Gelukkig. Maar, ikvraag metoch af of de Aalbekenaren zulke potverteerders zijn. De enige geldautomaat is meer leeg dan gevuld.

Met dit flauwe grapje sluit ikaf. Doe de groeten aan je vrouwtjeen de kinderen, ginds in LaTour-d'Aigues bij Pertuis. Ikverlang al naar het zuiden.

Jebroer

Jonge Aaltjes (53)

Jill Devos

Jill Devos begon zeven jaar geleden met motorcross, geïnspireerd door zijn familie, en groeide stap voor stap in wedstrijden. Hij houdt van de adrenaline, techniek en controle en traint zowel fysiek als mentaal intensief. Buiten de cross geniet hij van Aalbeke, tuinieren en helpen bij het familiebedrijf, terwijl hij ambitieus blijft streven naar verdere groei als crosser.

Hoe ben je ooit gestart met motorcross?

Motorsport zit al lang in onze familie, al begon dat niet meteen met motoren maar eerder met auto ’s en jeeps. Mijn grootvader was daar veel mee bezig, mijn papa deed vroeger service bij rally ’s. De liefde voor alles met een motor zat er dus al vroeg in. Ongeveer zeven jaar geleden ben ik er zelf in gerold toen ik net een tiener was. Ik ben heel eenvoudig begonnen met een klein motortje in de weide. Af en toe gingen we op zaterdag trainen op het trainingscircuit van Komen. Eerst was dat sporadisch, maar al snel werd het elke zaterdag en later ook op woensdag. Op het moment dat ik er klaar voor was nam ik dan deel aan wedstrijden.

Wat vind je zo geweldig aan de sport dat je ’t blijft doen?

De adrenaline is moeilijk te beschrijven, zeker aan iemand die daar zelf geen feeling mee heeft. Zodra je op die motor stapt, gebeurt er iets. Het is alsof er een knop omslaat. Plots ben je met niets anders meer bezig dan met het rijden. Het gaat niet alleen om de snelheid, maar evengoed om de techniek, de controle en natuurlijk ook de jumps. Dat hele samenspel maakt het zo intens. Toen ik begon met wedstrijden, ben ik daar stap voor stap in gegroeid. Hoe meer uren, hoe meer ervaring. Beetje bij beetje ging het vooruit, wedstrijd na wedstrijd, tot waar ik vandaag sta.

Hoe bereid je je fysiek voor op zo'n wedstrijd?

De voorbereiding bestaat uit veel mountainbiken en cardiotraining. Dat is echt nodig. Als je niets doet, kom je tekort en lig je meteen achter. De eerste paar rondes kun je dat misschien nog verbloemen, maar daarna slaat de vermoeidheid toe en ben je gezien. Naast de wedstrijden hoort er heel wat training bij: fitness, lopen, conditietraining. Als je echt de absolute top wil bereiken, let je ook op je voeding. Dat is bij de toppers strikt geregeld met schema ’s. Bij ons, in de liefhebbersbond MCLB, gaat het er ook serieus aan toe, maar het is net iets minder professioneel. Je moet ook trainen en bewegen en toch wat bewust zijn van wat je eet. Het is geen kwestie van elke dag in het frietkot te zitten (lacht). Een zekere discipline blijft nodig, al is het op een iets lossere manier dan in de echte topsport.

Hoe snel gaan jullie eigenlijk?

De snelheid hangt volledig af van het parcours. Op sommige omlopen zitten veel rechte stukken, dan is het gewoon zo snel mogelijk gaan, alles geven wat je in je hebt. Op andere circuits draait het meer om technisch bochtenwerk en ligt het tempo automatisch wat lager. Er staat geen kilometerteller op de motor, dus kan ik je niet vertellen hoe snel we gaan. Je rijdt puur op gevoel en zoals bij elke sport is er altijd een risico. Als je begint te twijfelen of te veel begint na te denken, lukt het sowieso niet meer. Dan kan je de motor beter in de camionette laten staan. Zodra de twijfel toeslaat, ben je eraan voor de moeite.

Hoe belangrijk is de start van een wedstrijd?

De start is het spannendste moment van de wedstrijd. Soms staan we met vijftig rijders naast elkaar en moeten we tegelijk door een smalle opening. Zodra het starthek valt, moet je zo snel mogelijk naar de eerste bocht. Wie daar als eerste is, heeft een groot voordeel. Een wedstrijd duurt ongeveer een kwartier plus twee rondes, maar in die tijd geef je alles. Vlak voor de start wil ik vooral rust. Alleen mijn papa mag bij mij staan, mijn

mama zorgt voor mijn kledij en eten. Die mentale voorbereiding is minstens zo belangrijk als de fysieke. Ik moet me enkel focussen op de wedstrijd. Mijn vriend Rudy zorgt iedere zondag voor de inschrijving zodat ik langer kan slapen. Hij staat ook elke week trouw aan de start en aan de finish.

Heb je een favoriet parcours?

Ik rijd het liefst op harde parcoursen met weinig grip. Daar moet je echt op gevoel en techniek rijden, dat vind ik juist leuk. Modder mag ook, zolang het maar stevig blijft. Zand is het zwaarst: dat vraagt vooral kracht en uithouding. Elk parcours heeft zijn eigen moeilijkheden en bijna elke wedstrijd is op een ander circuit. Op de wedstrijddag is er meestal maar één korte training, waarin je snel het parcours moet leren lezen. Veel tijd om te wennen is er niet.

Het is best wel een gevaarlijke sport. Heb je al blessures opgelopen?

Ik ben al een paar keer gevallen, maar gelukkig nog nooit ernstig. In deze sport kan je wel degelijk zware blessures oplopen. Daarom is bescherming enorm belangrijk: je draagt een helm, een harnas, een rugbeschermer, kniebeschermers en speciale laarzen die je enkels vastzetten. Die laarzen beschermen niet alleen je voeten, maar ook je benen. Al die bescherming heb je echt nodig, zonder die uitrusting mag je zelfs niet starten. Dat wordt ook allemaal streng gecontroleerd.

Is de combinatie sport en school zwaar?

Voor mij valt die gelukkig goed mee, ik volg duaal onderwijs en mijn baas is ook motorgezind. Als er eens een uitzondering gemaakt moet worden voor een wedstrijd, dan is daar wel begrip voor. Als we echt ver moeten rijden, zegt hij soms dat ik niet te lang moet werken zodat we op tijd kunnen vertrekken. Dat maakt een groot verschil. Het zou tof zijn om van motorcross mijn beroep te maken, maar we moeten realistisch blijven. Ik denk niet dat het zomaar gaat lukken. Daarvoor moet alles meezitten. Voorlopig ben ik blij dat ik mijn sport als hobby kan doen op een goed niveau. Ik ben bijna achttien en autosport spreekt mij ook aan, maar mijn ouders moeten daar ook achter staan. Rally is natuurlijk nog een trapje hoger.

Om geld in het laadje te brengen is er de jaarlijke LRC Cyclocross.

Die steun betekent veel voor mij. Het is mooi te zien dat daar zoveel volk naartoe komt. Mensen die speciaal komen kijken of een handje helpen om

alles mogelijk te maken, dat doet deugd. Dat geeft extra motivatie om er vol voor te gaan. Je leert er ook altijd weer uit en dat neem je mee naar het volgende seizoen.

Wat zou je zeggen tegen jonge kinderen die ook motorcrosser willen worden?

Als je het echt wil, moet je er volledig voor gaan, al is dat niet gemakkelijk en zeker niet goedkoop. Motorcross is een dure sport, maar veel hangt af van hoe je met je materiaal omgaat. Goed onderhoud is belangrijk en kost al snel een uur werk. Daarnaast zijn er vaste kosten zoals helm, laarzen en bescherming, die ook slijten. Sponsoring is daarom erg belangrijk en motiverend. Mijn doel is om ooit een topdrieplaats in het kampioenschap te behalen. Daar werken we dit jaar hard voor.

Welke band heb je met Aalbeke?

Aalbeke is een gemeente waar ik me echt thuis voel. Ik ben er opgegroeid, heb hier op school gezeten en bijna al mijn vrienden komen van hier, dat maakt het alleen maar leuker. Het is de plek waar alles voor mij begonnen is en waar ik mij op mijn gemak voel. Ook in de toekomst wil ik graag in de buurt blijven. Dit is mijn thuis, hier liggen mijn roots. Dat gevoel weegt voor mij veel zwaarder door dan de praktische kant van het motorcrossverhaal.

Heb je naast de cross nog hobby's ?

Ik ben graag buiten bezig, meestal in de tuin. Daar kan ik ook echt mijn hoofd leegmaken. Buiten bezig zijn ligt mij. Ook helpen met het bedrijf van mijn papa dat grondwerken uitvoert, is leuk. Je kan dingen doen die andere mensen vaak niet kunnen. Als je een project helemaal tot een goed einde brengt en je merkt dat alles werkt zoals het moet en er proper bij ligt, geeft dat echt voldoening. Dat gevoel dat je iets afgewerkt hebt en trots kan zijn op het resultaat, is voor mij onbetaalbaar.

Alle info over Jill vind je ook op zijn facebookpagina

Uitgevlogen (29)

Steven Leman

Steven Leman werd geboren in het tumultueuze jaar 1968. Hij verliet Aalbeke en belandde via Leuven en Antwerpen in Mortsel. Het studie - en professionele parcours dat hij doorliep was behoorlijk grillig en nu staat hij in onze alweer tumultueuze tijden als cybersecurity -specialist aan het hoofd van het team ‘Governance, Risk en Compliance ’ bij Buitenlandse Zaken. Over dat laatste houdt hij de lippen opeen.

Steven kwam bij Arsène Leman en Monique Dutry in de Aalbekekerkstraat aan het venster piepen in het ‘revolutiejaar ’ 1968. Ma Monique was als meisje van 14 al als strijkster gaan werken in de wasserij op de hoek van de Lijsterstraat en de Krugerstraat, om nadien in het confectie -atelier van haar schoonzus in de Bergstraat te gaan werken.

“Zij is het altijd spijtig blijven vinden dat ze niet langer school heeft gelopen, ” zegt Steven. “Daarom stimuleerde zij mijn zussen Heidi en Renate en mijzelf dan ook om ons zoveel mogelijk te ontplooien: notenleer, de net opgerichte jeugdafdeling van FC Aalbeke, de Chiro ...”

Het was ook de tijd van de ‘ABN -actie ’, die de standaardtaal in Vlaanderen wilde promoten. Steven ging dus ook lessen dictie volgen. “Daar leerden wij onze uitspraak te verzorgen. Ik vond de lerares een bekakte madam en ik heb die lessen nooit fijn gevonden, maar omdat ik lispelde was dictie voor mij - in tegenstelling tot andere hobby ’s - verplichte kost. Als voetballer schopte ik het tot bankzitter en in Harmonie Eendracht speelde ik derde klarinet. Ik heb daar nooit potten gebroken, maar samen musiceren gaf me een heel apart gevoel dat met niets te vergelijken valt. Ik vind het jammer dat geen van mijn kinderen een instrument speelt. ”

De middelbare school werd Don Bosco, dat toen voor het eerst in zijn bestaan gemengd onderwijs aanbood. “Het was een ‘warm ’ college, met veel aandacht voor welzijn en solidariteit. Een groot hart was voor de paters Salesianen even belangrijk als een groot verstand. ”

‘Beschaafd ’ spreken

Rond zijn veertiende nodigde een vriend Steven uit om samen Algemeen Nederlands te oefenen. Die vriend wilde later voor de radio werken en moest daarvoor ‘beschaafd ’ leren spreken. Steven deed

mee, want ook hij droomde ervan weg te trekken uit Aalbeke, dat hem te klein en te benepen leek.

“Die vriend en ik spraken alleen Algemeen Nederlands wanneer niemand ons kon horen, want in het begin klonk dat natuurlijk belachelijk. Maar omdat de telefoon in de woonkamer stond, gebeurde het al eens dat mijn familie de conversatie mee kon volgen. Mijn aanstaande schoonbroer lag soms dubbel van het lachen. ”

Al dat oefenen loonde. Die vriend was Bart Pieters Hij werd muziekproducer bij Radio 2 en presenteerde er een tijd het interactieve avondprogramma ‘Hartelijk ’. Ook Steven kreeg er geen spijt van: “Toen ik in Leuven Germaanse Talen ging studeren, dachten veel medestudenten dat ik een Hollander was, omdat ik hypercorrect Nederlands sprak. Er was in elk geval niemand die in mij een West -Vlaming vermoedde en dat was precies wat ik wilde. Ik had het gevoel dat ik ontsnapt was aan mijn geboortegrond. ”

Toch liet Steven de Germaanse Filologie voor wat ze was en vatte hij een studie Kunstwetenschappen aan. Fantastisch was dat, maar toen hij afstudeerde zat er niemand op een kunsthistoricus te wachten.

Bovendien verkeerde het land in een economische crisis. “Voor mijn vader zal dat lastig geweest zijn, want hij vreesde dat zijn enige zoon iemand zou worden van zeven stielen en dertien ongelukken. Hij heeft mij in mijn keuzes echter nooit een strobreed in de weg gelegd. ”

Dat had ermee te maken dat Arsène voor Vandewiele in Marke ‘het buitenland deed ’. Vandewiele verkocht over de hele wereld weefgetouwen, die als onderdelen werden verscheept en ter plekke in elkaar moesten worden gezet. Als die getouwen overeind stonden, moest Arsène ze aan de praat krijgen en ‘op snelheid ’ laten draaien. Hij was vaak maanden van huis, nu eens in Venezuela, Colombia of China, dan weer in

Libië of Irak.

“Dat was voor de kinderen een aanpassing, maar meer nog voor ons ma, die er grotendeels alleen voor stond. ”

Het kan verkeren

Steven verhuisde naar Antwerpen en schreef zich in afwachting van een echte job in als interimmer. “Yoghurt, kaas, steenkool, bier Ik heb lang en in véél fabrieken gewerkt. ”

Voor zijn thesis over boekdrukkunst had Steven veel tijd doorgebracht in het Museum PlantinMoretus. Dus bood hij zich daar aan als vrijwilliger.

“Algauw werd mij eerst één en vervolgens een tweede halftijds baantje aangeboden. Het verdiende voor geen meter maar ik voelde mij thuis tussen die eeuwenoude boeken. ” Omdat hij het jongste personeelslid was en niet bang van computers, werd Steven een computerjob toegeschoven: het beschrijven en inventariseren van alle kunstwerken. Na enkele jaren werd hij betrokken bij de digitalisering van alle Antwerpse musea. Intussen had hij het meisje ontmoet van wie hij vanaf dag één wist dat zij zijn vrouw zou worden: Liesbet Veulemans . Liesbet is Slaviste van opleiding, maar nu is zij o.a. bij Avansa regio Antwerpen betrokken bij verschillende lokale initiatieven en projecten rond duurzaamheid en gemeenschapsvorming.

Toen de twee elkaar ontmoetten, was Steven 32, Liesbet 27. “Het mocht, wat mij betreft, beginnen vooruitgaan, ” zegt Steven. “Ik was zeker van mijn stuk en wilde meteen een huis kopen en aan kinderen beginnen. Omdat het voor mijn schoonfamilie plots wel héél erg snel ging, hebben we netjes enkele afspraken op papier gezet bij de notaris. Getrouwd waren we immers niet. We kochten binnen een jaar dat huis, en mijn vader en schoonvader hielpen het verbouwen: elke zaterdag, jarenlang. Ook mijn ooms André en Romain staken geregeld een handje toe. Dat zij het mij niet aanrekenden dat ik als jongeman Aalbeke en mijn afkomst toch wat verloochend had, dat was chic. Enkele jaren geleden zijn we dan van Antwerpencentrum verhuisd naar Mortsel, waar we nu wél een tuin hebben. ”

De kinderen kwamen: Arne (’02), Nils (’06) en Senne (’08). Steven werkte toen nog in de culturele sector en “het was nog steeds geen vetpot ”. Hij ruilde de avondopleiding filosofie aan de Universiteit Antwerpen in voor een eerste échte

opleiding informatica. De computerwereld evolueerde immers razendsnel. “Ik heb het aan mijn vrouw te danken dat ik naast werken en verbouwen met studeren bezig mocht zijn: Liesbet nam naast haar fulltime -job ook de zorg voor de kinderen op zich. ” Met dat nieuwe diploma op zak kon hij in 2007 meteen beginnen als ‘consultant document management ’. Eén van zijn eerste klanten was het ministerie van Buitenlandse Zaken.

“Intussen heb ik me toegelegd op cybersecurity en Buitenlandse Zaken is mijn belangrijkste klant gebleven. Ik leid daar het team ‘Governance, Risk en Compliance ’.”

Nabeschouwing

“Achteraf gezien had mijn pa wellicht gelijk. Hij had mij het liefst burgerlijk of industrieel ingenieur zien worden. Zelfs voor het werk dat ik nu doe, zou ik meer verdiend hebben. Maar mijn vrienden zijn nog altijd de mensen die ik heb leren kennen tijdens dat jaar Germaanse en twee van mijn liefjes van toen behoren nog altijd tot mijn beste vriendinnen. Die vriendenkliek is groot en hecht en ik ervaar dat als een grote rijkdom. Met mijn vrouw ben ik intussen al lang getrouwd: ik had gelijk op dag één. ”

Steven rondt af: “Ik zou overal kunnen leven en vond dat vroeger een na te streven ideaal. Maar door mij aan de Aalbeekse klei te onttrekken, besef ik nu, heb ik onderweg een stuk van mezelf achtergelaten. Een mens woont in taal, zegt Heidegger. De taal die je spreekt, bepaalt voor een stuk wie je bent. Maar het omgekeerde is ook waar: ik ben nergens echt geworteld. Overschakelen naar het West -Vlaams voelt een beetje aan als thuiskomen, maar tegelijk is het ook een beetje doen alsof. Het is het leven dat ik niet geleefd heb. Mijn vader heeft de ganse wereld rondgereisd, maar hij is zot van Aalbeke en van zijn mensen. Hij zou nergens anders willen zijn. Ik begrijp dat volledig, en ik ben er een beetje jaloers op. Ik weet nu hoe waardevol dat is. ”

De wadi ’s zorgen voor plezier

Een paar edities geleden werd er een inkijk gegeven in hoe de speelplaats van ’t Biekorfje werd omgetoverd tot een watervallei.

Op deze manier krijgt water de kans om op een natuurlijke wijze de grond in te trekken.

Met een aantal regenweken achter de rug lijkt het erop dat de wadi ’s hun beoogde doel bereiken. De wadi’s vullen zich tijdens een regenbui met water en drogen later mooi op tot kleine plassen. De grootste wadi op het schoolterrein blijft momenteel vol staan met water tot op een maximale hoogte van 10 cm; dat is in functie van de veiligheid van de kinderen. Komt het water hoger te staan, dan vloeit het naar de beek achter het schooldomein, waar het zijn natuurlijke weg kan verderzetten.

De wadi ’s hebben niet alleen een ecologische functie, ze hebben ook een sociale functie gekregen. De leerlingen hadden snel door dat een wadi voor enkele nieuwe speelelementen zorgt. Zo is het heel leuk om met laarzen door de wadi te stappen, kleine dammetjes in het verdunde gedeelte van de wadi te bouwen Ook aan

samenwerking is er geen gebrek. De kinderen bouwen samen bootjes met natuurlijke materialen. Het is altijd een race om te zien welke bootjes het langst blijven drijven. Het concept van de nieuwe speelplaats brengt mogelijkheden tot spelen aan die eigenlijk niet verwacht werden, aldus een leerkracht van het Biekorfje.

Ook de wijkafdeling kreeg deze zomer een nieuwe speelplaats met veel groen. De kleuters genieten volop van de mogelijkheden van hoog en laag, schaduw en zon.

Wie graag eens de speelplaats en de werking van de school wil komen bekijken, is welkom op de opendeuravond op vrijdag 30 januari.

Wandelnetwerk Leievallei

Op 3 december 2025 werd in Kortrijk het spiksplinternieuwe wandelnetwerk voor de Leiestreek officieel voorgesteld en (voor een stukje) ingewandeld. ’t Aaltje was daarbij.

Aalbeke en de Markesteert maken er immers volledig deel van uit.

Het wandelnetwerk West -Vlaamse Leievallei is op vandaag het grootste van de hele provincie. Toch de moeite om te vermelden in onze dorpskrant, zo dacht de redactie.

Wandelen zit de laatste jaren duidelijk in de lift. Zo heeft, merkwaardig genoeg, onderzoek vastgesteld dat toeristen vaker naar deze streek komen om te wandelen dan om te fietsen. De Leiestreek telde in 2024 ruim 335.000 toeristen met meer dan een half miljoen overnachtingen. De realisatie van een uitgebreid wandelnetwerk zal in de volgende jaren dat aantal vermoedelijk flink opdrijven, ook in Aalbeke. Misschien moet de horeca daar rekening mee houden

Wie het hele netwerk wil afwandelen zal daar een tijdje zoet mee zijn. De volledige afstand bedraagt 268 kilometer! Dat is verder dan van Aalbeke naar Parijs of naar Aken of naar Amsterdam. Het netwerk telt niet minder dan 240 knooppunten waarvan er ongeveer 25 in Aalbeke of op de Markesteert liggen. Wie een route langs die knooppunten wil plannen kan terecht op www.visitwestvlaanderen/wandelplanner of op de gratis app Fietsknoop.

De knooppunten in Aalbeke en op de Markesteert lopen meestal over bekende paden zoals Allartbosweg, Papeye, Brumierstraat, Preshoekbos … Het netwerk laat ook toe de buurgemeenten te bewandelen.

Het is wel jammer dat een hele reeks trage wegen, die we in Aalbeke goed tien jaar geleden in gebruik genomen hebben, niet in het netwerk zijn opgenomen. Het zijn nochtans heel mooie, rustige en zeer landelijke wandelwegen, zoals het Zevekotepad, de Schorbeekweg, Lepersvoetweg, de Hospitaalbosweg, het onverharde deel van de Malgrétoutstraat

Het lijkt wel alsof men bang was te dicht bij de taalgrens te komen. Misschien hadden de ontwerpers beter de redactie van onze dorpskrant ‘t Aaltje geraadpleegd. Maar toch is Aalbeke blij dat het in het grote wandelnetwerk is opgenomen.

De estafette (57)

Benjamin & Dieter

In de reeks ‘De estafette ’ laten we ‘nieuwe Aalbekenaren ’ aan het woord. Met ‘nieuwe Aalbekenaren ’ bedoelen we mensen die niet hier geboren en getogen zijn, maar een tijd geleden of sinds kort hier zijn komen wonen. De schrijfstok wordt telkens doorgegeven aan iemand anders.

Wie zijn jullie?

Wij zijn Benjamin (37) en Dieter (39) - en onze twee dochters Kenza en Louna van 11 en 8 jaar. We zijn al 20 jaar een koppel. We hebben bijna tien jaar in het Gentse gewoond en na nog eens tien jaar Rollegem zijn wij naar Aalbeke verhuisd.

Benjamin is chauffagist in de industrie en Dieter is leidinggevend magazijnier bij een firma in de sector van de hernieuwbare energie (zonnepanelen, laadpalen, batterijen).

Onze twee dochters gaan sinds dit jaar naar de Chiro, waar ze veel plezier beleven. Ze lopen school in Kortrijk. Benjamin groeide op in een groot gezin in Gent. Dieter groeide op in Ieper.

Waar en hoelang wonen jullie al in Aalbeke?

Waarom zijn jullie er komen wonen?

Sinds mei 2025 wonen we op de hoeve aan de Lauwsestraat in Aalbeke, die we willen herdopen tot ‘Hof Ter Aalbeke ’ of zo; dat vinden wij beter klinken dan Jezuïetengoed. ☺ We willen het unieke karakter van de hoeve behouden en weer laten bloeien als hoeve. Maar het is niet onze bedoeling om echt te gaan boeren. De diertjes die we nu hebben zijn schapen, geiten, varkens, pony ’s, konijnen, kippen en cavia ’s.

Wat is jullie vroegste herinnering aan Aalbeke?

Dat was december 2024, toen we de hoeve voor de eerste keer zijn gaan bezoeken. Voordien kenden we Aalbeke alleen van erdoor te rijden.

Wat heeft jullie het meest verrast toen je in Aalbeke kwam wonen?

De openheid en vriendelijkheid van de mensen. De drempels zijn laag of onbestaand. Een leuk voorbeeldje: de kapel in ons gebouw aan de straat is niet dagelijks meer geopend. Ze is enkel nog toegankelijk op specifieke data of op aanvraag. Welnu, geregeld branden wij daar kaarsjes, die we krijgen van Aalbekenaars. Mensen brengen kaarsjes, die wij dan voor hen aansteken.

Voor welke activiteit zouden jullie zeker naar het OC Aalbeke willen komen?

Optredens zijn altijd leuk. Een rommelmarkt of een vintage beurs, daar zouden wij ook zeker naartoe gaan. Een filmavond op groot scherm, misschien?

Het ontbijt op de Corneliusfeesten vonden we ook wel leuk.

Waar doen jullie je inkopen (lokaal, elders, internet …) en waarom?

Onze dagdagelijkse inkopen doen we meestal in een grootwarenhuis. Voor vers vlees, taartjes of lekkere broodjes hebben we de lokale aanbieders in onze straat.

Wat missen jullie of wat stoort jullie het meest in Aalbeke?

Op zaterdagavond zijn er weinig of geen activiteiten, geen cafés die open zijn.

Wat vinden jullie de mooiste en/of de lelijkste straat in Aalbeke en waarom?

Het mooiste aan Aalbeke vinden we toch wel de dorpskern.

Wat zouden jullie nog aan Aalbeke willen veranderen?

Tot onze verbazing passeert hier veel zwaar verkeer, daar zou iets aan gedaan moeten worden. Zoals al gezegd, zouden zaterdagen er anders uitzien als er een paar cafés open zouden zijn. Als er een markt op het dorpsplein was, zou je ons daar ook zeker zien.

Wanneer waren jullie het gelukkigst?

Samen met ons vier zijn we op dit moment eigenlijk best gelukkig. Hier in Aalbeke hebben we een thuis gevonden.

Wat staat er nog op jullie verlanglijstje?

Een moestuin bijvoorbeeld: wij zijn van plan om onze eigen groenten te kweken. Ook een bloemenweide aanleggen zien we wel zitten. We spelen ook met het idee om een zomerbar te openen. Zeker op zaterdag zou dat een succes

moeten zijn. ☺ De kapel zouden wij ook helemaal gerestaureerd willen zien, maar het woongedeelte is nu prioriteit.

Wat zijn jullie favoriete hobby ’s?

Voor hobby ’s hebben we voorlopig niet echt tijd door het grootschalige project van ons huis. Samen dingen doen zoals cinema, uit gaan eten of gaan shoppen, dat doen we wel geregeld.

Muziek speelt ook een belangrijke rol in onze vrijetijd. Benjamin is fan van Céline Dion en we hebben eens een optreden van haar bijgewoond in Las Vegas. En naar Kamping Kitsch - we weten dat niet iedereen daar fan van is ☺ - zijn we ook al wel geweest.

Waaraan ergeren jullie je het meest?

Het zware en snelle verkeer in de Lauwsestraat! Hierover hebben we contact opgenomen met stad Kortrijk, maar zij verwijzen ons door naar de stad Menen. En de paar snelheidsovertredingen die ze vaststellen zijn niet voldoende voor stad Kortrijk om bijvoorbeeld extra verkeersdrempels te plaatsen.

Wat ook heel vervelend is, is dat mensen hun keukenafval of rot eten bij onze dieren gooien. Vermoedelijk weten zij niet dat dat de dieren ziek maakt? Wij hopen maar dat dit door de invoer van de afvalcontainers geen plaag wordt.

Hoe ziet een perfecte dag er voor jullie uit?

Rustig wakker worden met een kop koffie zonder de dagelijks rush van de week is zalig. Samen met vrienden iets gaan eten of goed feestje gaan we ook niet uit de weg.

Welke persoonlijke vaardigheid zouden jullie nog willen verwerven?

Zelf wil ik (Dieter) graag nog een instrument leren spelen, mondharmonica heeft mij altijd aangesproken. Dat komt waarschijnlijk in grote mate doordat ik opgegroeid ben met Bassie en Adriaan; daar heb ik toch een kleine collectie van bijeen gespaard.

Dieter - Kenza - Louna - Benjamin

Hoe belangrijk vinden jullie het om mensen in de buurt, in het dorp te leren kennen? Hoe gemakkelijk/moeilijk is dat?

We vinden het heel belangrijk om de buurt en de mensen te leren kennen. In juni deden we nog een welkomstdrink voor onze naaste buren. We hadden ook al gesprekken met buren om jaarlijks een straatfeest te houden op de binnenkoer.

De kranten staan vol onheilsberichten. Hoe kijken

jullie tegen de toekomst aan?

Eigenlijk lezen wij geen kranten of volgen we weinig nieuws. We proberen wel de goeie dingen en waarden door te geven aan de dochters. Naasten helpen we zoveel mogelijk en een goed doel steunen doen we wel. Helaas is het wel zo dat we merken de mensen minder en minder kunnen verdragen van elkaar.

Aan welke Aalbekena(a)r(en) willen jullie deze vragenlijst doorgeven en waarom?

Aan onze nieuwe buren van nr 17, waar de nieuwe crèche komt.

Welke vraag willen jullie hen stellen?

Daar moeten we nog even over nadenken. ☺

Verenigingsnieuws

‘

Harmonie

Nieuwe structuur en dirigentenwissel

Harmonie Eendracht schrijft een nieuw hoofdstuk. Vanaf 2026 kiest de vereniging voor een vernieuwde en sterkere structuur, waarin de drie groepen – de mini ’s, de jeugdharmonie en de harmonie – nog nauwer met elkaar verbonden worden. Door te werken in clusters wil de vereniging een hechter geheel vormen, de doorstroming tussen de verschillende afdelingen versterken en de muzikale lijn binnen de hele organisatie nog consistenter maken.

Met deze aanpak wil het bestuur inzetten op groei, kwaliteit en samenwerking. Door de drie groepen niet langer los van elkaar te laten functioneren, ontstaat er meer uitwisseling tussen de muzikanten, meer ondersteuning voor beginnende spelers en zijn er meer kansen om samen te werken aan gezamenlijke projecten. Het clusterdenken moet ervoor zorgen dat jonge muzikanten zich makkelijker kunnen ontwikkelen en dat elke groep kan bouwen op de ervaring en expertise van de andere.

Na het Nieuwjaarsconcert staat er daarnaast een belangrijke wijziging op de dirigentenbok gepland. Na vele jaren gedreven inzet geeft Stan Christiaens de fakkel door als dirigent van de jeugdharmonie. Stan heeft in die periode niet alleen talloze jonge muzikanten begeleid, maar ook mee gebouwd aan de sterke reputatie van de jeugdharmonie. Zijn enthousiasme, toegankelijkheid en

pedagogische aanpak hebben een blijvende indruk nagelaten bij spelers en ouders. De vereniging is Stan bijzonder dankbaar voor zijn jarenlange engagement.

De jeugdharmonie krijgt vanaf januari een nieuwe muzikale leider: Saar Corne . Saar is binnen de vereniging geen onbekende en brengt een frisse visie en een moderne aanpak mee. Met haar brede muzikale achtergrond en passie voor jeugdwerking wil zij voortbouwen op het fundament dat Stan heeft gelegd, terwijl ze tegelijk nieuwe ideeën en projecten zal introduceren. De komst van Saar past perfect binnen de vernieuwde werking van de jeugdharmonie, waarin samenwerking, vernieuwing en talentontwikkeling centraal staan.

Met deze dubbele vernieuwing – zowel organisatorisch als muzikaal – kijkt de harmonie vol vertrouwen naar de toekomst. De vereniging is ervan overtuigd dat deze stappen zullen bijdragen aan een bloeiende, inclusieve en inspirerende muzikale gemeenschap in Aalbeke, waar jong en oud zich thuis voelen en met plezier samen muziek maken.

Okra

Kaarting

Vrijdag 7 jan, 14 u., OC

Na de ‘gewone ’ kaarting volgt de kampioenenviering met broodjes.

Startfeest

Maandag 19 jan, 14 u., OC

We starten met koffie en taart. De nieuwjaarsshow wordt gepresenteerd

door DVC Events, zijnde Dirk Van Cauwenberghe. Vlaamse meezingers, comedy en burlesque acts. We sluiten af met koekenboterhammen.

Inschrijven bij je wijkverantwoordelijke tegen 13/1/26 - prijs € 6.

Femma

Creasalon – Gezellig samenzijn

Wo 7 jan en 4 feb, 19.30 u., OC

Ma 12 en 26 jan en 23 feb, 13.30 u., OC

Breien, haken, allerhande borduurtechnieken, verschillende hobby’s Iedereen helpt elkaar. Op maandag kun je van een spelletjesmoment genieten met rummikub, uno,

Info: Jeanine Carrein, 0473 37 16 25

Line

Dance

Di 13 jan, 19.30 u., OC

Leute maken en bewegen. Stap voor stap en in traag tempo worden twee of drie dansjes uitgelegd. Voor jong en ouder. Let ’s dance together!

Info: Valérie Vandenbussche, 0473 36 27 95, valerievandenbussche@telenet.be

Kantklossen

Do 15 jan en 12 feb, 19.30 u., OC

Met de bestaande groep klossen we verder aan onze kantcreaties. Er wordt geen les gegeven aan nieuwelingen.

Info: Jeanine Carrein, 0473 37 16 25

Winterwandeling

Ma 19 jan, 14 u., start OC

Verenigingsnieuws

Wandelen langs mooie winterpaden in Aalbeke. Genieten van de winterse natuur. Onze mannen zijn zeker welkom. De afstand van de wandeling wordt aangepast volgens het weer.

Info: Lieve Devolder, 0472 28 56 57

Naaicursus: vestje

Wo 21 en 28 jan, 19.30 u., OC Rollegem

Wo 11, do 19 en di 24 feb, 19.30 u., OC

In tien avonden maakt de naaigroep een vestje. Stap voor stap wordt alles uitgelegd. De reeks is al volzet omdat maar een beperkt aantal deelnemers in de zaal kan.

Info: Valérie Vandenbussche, 0473 36 27 95, valerievandenbussche@telenet.be

Naaisalon Wevelgem

Di 20 jan en 17 feb, 19.30 u., Porseleinhallen Wevelgem

Onder de begeleiding van enkele dames van Femma Wevelgem kan je een nieuw project starten of verder werken aan je naaicreaties.

Info: Valérie Vandenbussche, 0473 36 27 95, valerievandenbussche@telenet.be

Zwemmen

Ma 26 jan en 23 feb, 19.15 u., zwembad Zwevegem

In groep zwemmen en genieten van baantjes trekken, sauna en Laguna Bad. Heerlijk ontspannen. Carpooling vertrek om 19.15 u. aan oud-gemeentehuis.

Info: Lieve Devolder, 0472 28 56 57 Vrije scrappy

Za 7 feb, 9.30 u., OC

Wo 25 feb, 19.30 u., OC

Een dag of avond waar je verder kunt werken aan scrapcreaties of een nieuw project starten. We helpen elkaar en wisselen ideetjes uit. Kom mee creatief bezig zijn met papier, karton en heel wat hulpstukken.

Info: Jeanine Carrein, 0473 37 16 25 Avondje uit met kaas en wijn

Wo 18 feb, 19 u., OC

Proef van een lekker aperitiefje en schuif aan bij het kaasbuffet! En geniet vooral van de ambiance en de leute met vriendinnen. Breng een vriendin mee voor een leuke, heerlijke avond.

Neem ook kennis van de activiteiten die we dit jaar organiseren.

Info bij Bea Loncke, 0485 98 75 52 Gezellig samenzijn voor alleenstaande vrouwen

Zo 22 feb, 14.30 u., OC

Een jaarlijkse traditie om alle alleenstaande vrouwen van Aalbeke een leuke zondag te bieden. Geniet van een koffietafel, een leuke ontspanning, een avondhapje en een tof samenzijn.

Wil je erbij zijn? Schrijf je gerust in.

Info bij Lieve Devolder, 0472 28 56 57

Davidsfonds

Toast Literair

Zo 25 jan, 10 u., OC

De Leeswolven lezen weer dat het een lieve lust is! Grijze wolf Stefaan kan zijn inkomende mailtjes en verslagen nauwelijks snel genoeg verwerken en opvolgen! Ook de jury van de Junior Journalist is volop aan het lezen en quoteren. De bekendmaking van de

laureaten en de prijsuitreiking gebeuren op Toast Literair. De deelnemende scholen: ’t Biekorfje, Don Boscocollege en Kinderland.

En: jeugdauteur Stefan Boonen komt op bezoek - hij wordt door de leerlingen van juf Lisa -Marie en meester Wouter van ’t Biekorfje geïnterviewd. Nu zijn zij zijn boeken aan het lezen.

Noteer óók: Toast Literair in Marke is op za. 31 jan om 16 u. in OC -Marke. Zowel in Marke als in Aalbeke toosten we op 2026. Iedereen is welkom!

Info: dfaalbekemarke2025@gmail.com of 0495 25 00 31.

Moorddiner

Za 28 feb, 19 u., OC

Moord en culinaire verwennerijeen unieke succesformule. Tussen de gangen van een zorgvuldig samengesteld menu in voeren acteurs een moordspel in vijf bedrijven op. De deelnemers/tafelgenoten stellen na elk bedrijf zoveel vragen aan de acteurs als ze willen. De tafel die het eerst de dader ontmaskert, wint een prijs! Appetitshop uit Kortrijk serveert de maaltijd. Toneelgezelschap ‘De moordvrienden ’ uit Roeselare brengt ‘Niet Rijk maar Recht ’ (met ons bestuurslid Katrien in een dubieuze rol...).

Vooraf inschrijven is nodig!

Info: dfaalbekemarke2025@gmail.com of 0495 25 00 31.

Samana

Onder ons

Do 15 jan en do 19 feb, 14 u., OC

We beginnen met een koffietafel. Daarna kaarten, rummicub en andere gezelschapsspelen.

Info: Rita Lagae, 0473 82 53 83

Informatie meegedeeld door

Wijkteam Zuidelijke Rand

Inschrijven voor activiteiten: 056 27 77 65 of wijkteam.zuidelijkerand@kortrijk.be

Nieuwe openingsuren: ma en woe Bellegem: 9 - 12 u. di en woe Aalbeke: 13:30 - 16:30 u.

Praatgroep Nederlands

Ben je anderstalig en wil je op jouw taalniveau Nederlands oefenen? Dat kan wekelijks in ons wijkteam. We praten over thema ’s uit het dagelijkse leven. De praatgroep is gratis en zonder inschrijving.

WKC Bellegem | elke dinsdag | 8.30 tot 10 u. | gratis

Digihulp

Bernard helpt je met je e -mail of apps (itsme), je gsm of laptop en andere digitale toepassingen. Breng zeker het volgende mee: login -gegevens en wachtwoorden.

OC Aalbeke | wekelijks op donderdagnamiddag | 14 – 16 u. | Gratis

Koffieklets

Samen met de vrijwilligers uit de buurt nodigt het wijkteam jullie elke maand van harte uit voor een warme koffieklets vol gezelligheid, plezier, amusement en fijne gesprekken. Een hartelijke ontmoeting waar iedereen zich welkom voelt en waar verbondenheid de eenzaamheid doorbreekt.

OC Aalbeke | 08/01 – 12/02 | 14 – 16.30 u. | € 4,00

Koersbal

Elke maand organiseren enthousiaste vrijwilligers een gezellige koersbalnamiddag. Een ideaal moment om samen te komen, plezier te maken en elkaar beter te leren kennen. Iedereen welkom! Kom mee genieten van de sfeer en het spel.

OC Aalbeke| 5/02 – 5/03 | 14 – 16.30 u. | € 4,50 drankje inbegrepen

Bar Belle in Bellegem

Elke eerste woensdag van de maand opent het wijkteam de deuren van het gezellige buurtcafé, waar jong en oud welkom zijn om samen te genieten van een warme sfeer. Van kinderen en hun ouders tot flatbewoners en rusthuisbewonersiedereen vindt hier een plek om te lachen, te praten

en fijne babbels te delen. Dankzij de enthousiaste inzet van vrijwilligers wordt het café een bruisend ontmoetingsmoment vol plezier, verbinding en een heerlijke portie gezelligheid in het hart van de buurt.

WKC Bellegem| elke derde woensdag van de maand | 21/01 – 18/02 – 18/03 | 10 – 12.30 u.

Durf! Doe! Beweeg!

Blijven bewegen is voor iedereen belangrijk! En omdat samen bewegen veel leuker is, organiseert het wijkteam lessen om mensen met een beperkte mobiliteit of conditie te stimuleren. Alles gebeurt onder begeleiding van een ergotherapeut.

WKC Bellegem | Data te verkrijgen in wijkcentrum | 10 – 10.45 u. I € 15 voor een 10 -beurtenkaart –UITpas € 3

Wandelen

Elke maand trekken enthousiaste vrijwilligers eropuit voor een nieuwe, zorgvuldig uitgestippelde wandeling van zo ’n 7,5 kilometer door de mooie omgeving van de buurt. Op een rustig tempo wordt er samen gewandeld, gepraat en gelachen - een perfecte mix van gezelligheid en beweging. Het is een ontspannen activiteit die mensen verbindt, energie geeft en zorgt voor een warm samenzijn in de wijk.

Start OC Aalbeke | Bestemming Aalbeke |15/10 | 13.45 – 16.30 u. | € 2.00

Start WKC Bellegem | Bestemming Rekkem |19/02 | 13.45 – 16.30 u. | € 2.00

Start WKC Bellegem | Bestemming Bavikhove |19/03 | 13.45 – 16.30 u. | € 2.00

Digi -wadde?

Dadde is digitaal mee zijn! Tijdens een gratis workshop van 2 uur krijg je uitleg over een digitaal thema. De lessen zijn op het niveau van beginners, maar iedereen is welkom!

Programma terug te vinden in de brochures van Diggi -wadde?

In deze kalender vermelden we alle publieksgerichte activiteiten (dus geen bestuursvergaderingen of regelmatige bijeenkomsten die zich enkel op leden richten, bv. repetities).

De kalender is gebaseerd op de reservaties in het OC en de kerk.

Verenigingen die elders iets organiseren moeten die info doorgeven aan redactie.aaltje@gmail.com.

Activiteiten die wat toelichting nodig hebben krijgen een plaatsje in de rubriek ‘Verenigingsnieuws ’.

Januari

1 7 - 23 u. OC Aalbeke, Blokkot (tot 31/01), OC

2 14.00 u. Okra, Wandelen, Oud -gemeentehuis

3 9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

7 14.00 u. Okra, Maandelijkse kaarting, OC

19.30 u. Femma, Creasalon, OC

19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

8 14.00 u. Wijkteam, Koffieklets, OC

14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

9 14.00 u. Ferm, Kaartnamiddag, OC

14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

10 9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

19.00 u. Komt Ze Moar Ut, Maandelijkse kaarting, OC

13.30 u. Femma, Gezellig onderonsje, OC

13 19.30 u. Femma, Line Dance, OC

14 19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

15 14.00 u. CM Samana, Onder ons, OC

14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

19.30 u. Femma, Kantklossen, OC

16 14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

17 9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

19.00 u. OC Aalbeke, Nieuwjaarsreceptie, OC

19 13.30 u. Okra, Startfeest, OC

21 19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

22 14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

23 14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

24 9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

25 10.00 u. Davidsfonds, Toast Literair, OC

26 13.30 u. Femma, Gezellig onderonsje, OC

29 14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

31 20.00 u. Don Boscocollege, Toneelvoorstelling, OC

Februari

4 14.00 u. Okra, Maandelijkse kaarting, OC

19.30 u. Femma, Creasalon, OC

19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

5 14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

14.00 u. Wijkteam, Koersbal, OC

6 14.00 u. Ferm, Kaartnamiddag, OC

14.00 u. Okra, Wandelen, Oud -gemeentehuis

7 9.00 u. Femma, Vrije Scrappy, OC

9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

8 8.00 u. Judoschool Jita Kyoei, Jeugdhappening judo, OC

11 19.30 u. Femma, Naaien, OC

19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

12 14.00 u. Wijkteam, Koffieklets, OC

14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

19.30 u. Femma, Kantklossen, OC

13 14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

14 19.00 u. Komt Ze Moar Ut, Maandelijkse kaarting, OC

8 - 17 u. Thailandia vzw, Rommelmarkt, OC

18 19.00 u. Femma, Avondje uit met kaas en wijn, OC

19 14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

14.00 u. CM Samana, Onder ons, OC

19.30 u. Femma, Naaien, OC

20 14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

21 9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

22 14.00 u. Femma, Samenkomst alleenstaande vrouwen, OC

23 13.30 u. Femma, Gezellig onderonsje, OC

24 19.30 u. Femma, Naaien, OC

25 19.30 u. Femma, Vrije Scrappy, OC

19.30 u. Team Sport, Grondgym i.s.m. Femma, OC

26 14.00 u. Wijkteam, Digihulp, OC

19.30 u. Ferm, Mug -Heli, OC

27 14.00 u. Okra, Petanque, Oude brandweerkazerne

20.00 u. Don Boscocollege, Quiz, OC

28 9.30 u. Gezinsbond, Poppilates, OC

9.30 u. Gezinsbond, Kleuterturnen, OC

19.00 u. Davidsfonds, Moorddiner, OC

Echt waar?

Kan ie nóg hoger?

In ons vorige nummer las je dat onze Elia Foulon (14) met de nationale jeugdploeg naar de WAGC (World Age Group Competitions) in Pamplona mocht, de wereldkampioenschappen gymnastiek 2025 voor de jeugd! Elia behaalde er op de trampoline een heel knappe 24ste plaats op 67 gymnasten! Proficiat! Nog maar 1,56 m groot en 45 kg zwaar en al hoger dan 5 meter?! Dat belooft.

‘t Is niet wààr, hé?!

Van die kleiput - of afvalput - aan de Doomanstraat zijn we voorlopig weer een tijdje af. Maar wat is daar ineens op de Floribel -site opgedoken?! Eén van onze informanten klonk overtuigend: “Dat bouwproject? Vergeet het!

Dat zit op de lange baan. Eerst komt daar eendiepe! - put. En pas als dié is opgevuld met bouwafval …”

Alles komt goed

In Aaltje 249 kregen de wild uitgegroeide bomen vlak voor de brug in de Lauwsestraat de aandacht omdat bij felle wind hun takken losscheurden en vervaarlijk alle kanten op vlogen. Met slechter weer voor de deur was méér van dat onvermijdelijk. Maar kijk, na nóg een accidentje zijn de eerste twee exemplaren al drastisch gekandelaberd.

Gezien?

Herken jij dit? Ga op zoek in Aalbeke en de Markesteert en laat ons weten waar de ze foto genomen is. Wees zo precies mogelijk in je omschrijving. Er zit een leuke prijs aan vast! De redactie verwacht je antwoord voor 15 februari.

Stuur een mailtje naar redactie.aaltje@gmail.com met als onderwerp ‘Gezien ?’. Of deponeer je antwoord in een gesloten omslag - geadresseerd aan ‘t Aaltje - in de brievenbus van het OC. Vergeet niet je naam en telefoonnummer te vermelden!

Oplossing van het vorige nummer: Skatepark Ledeganckstraat. De prijs, aangeboden door Café De Melkerij , gaat naar Ihlem Hachmi.

't Aaltje is een uitgave van de Aalbeekse

Verenigingsraad ARKO, uitgegeven met steun van en van de lezers.

Redactie: Tom Anthone, Valerie Bol, Frans Destoop, Pierre Ruysschaert, Filip Santy, Steven Verhamme, Ginette Vermeeren

Redactieadres: OC, Aalbekeplaats, 8511 Aalbeke, tel. 056 40 18 92 | redactie.aaltje@gmail.com

Gratis verspreiding

Jaarabonnement buiten Aalbeke en Markesteert: € 12.

Buitenlandse abonnementen: € 18. Rek. nr. BE57 4616 5227 8135

Afhuren: 1 pag.: € 50 - ½ pag.: € 30 - banner: € 20. Sponsoring (advertentie): € 40 per nummer (max. 8 per nr.).

Verantwoordelijke uitgever

Frans Destoop, Steertstraat 93, 8510 Marke

Artikels en aankondigingen van activiteiten voor het volgende nummer worden op het redactieadres verwacht vóór: 15 februari 2026.

‘t Aaltje online lezen?

Eerder verschenen nummers van ‘t Aaltje vind je nu ook op het internet.

Ga daarvoor naar www.kortrijk.be/aalbeke of scan de code hiernaast.

Jaargang 43, nr. 250, januari - februari