chimeres 018

[τεύχος 018] - [130610] - [διανέμεται χωρίς αντίτιμο]

the neuron stimulating zine

i am the cover!!!

. περιεχόμενα

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

. περιεχόμενα .03

. το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]

.04

. τα σταφύλια της οργής [john steinbeck]

.08

. κράτησα τη ζωή μου [angel]

.09

. φυρίκια [μ.μ.]

.10

. τελευταίο τρένο [θαλασσάκι]

.12

. we choose the moon [συνέντευξη ίνφο]

.14

. ένα κράξιμο στη “μουσική show business” με αφορμή τα 15 χρόνια απ’ τον θάνατο του Rory Gallagher [μάνος τζαβολάκης]

.16

. μπαλάντα της απουσίας [σάντυ βόσσου]

. η άνοιξη του ελληνικού κινηματογράφου και άλλα οξύμωρα σχήματα [kioy]

.18

. book-crossing [δάφνη]

.19

. αντίλογος [ebal]

.20

. arrangement/carousel [konstantis]

.21

. αφιέρωμα στις ταινίες γοτθικού τρόμου μέρος 2ο [baphomet]

.25

. ποιό πρόσωπο να βάλω; [ζέτα]

.26

. κυνηγώντας την έμπνευση! [hobbistas]

.28

. πρωινό ξύπνημα [παπάζογλου κωνσταντίνα]

. ιστορίες βγαλμένες από την ζωή [σταύρος καμπάδαης]

.29

. φλιποδιένιο [ygeo]

.30

. παρωπίδες [γλωσσού]

.31

. στρατιωτικοί ρυθμοί [kert]

.32

. ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει... [selini]

.33

. η πυξίδα δείχνει πάντα τον βορρά [μ.]

.34

. on, μαύρο, κόκκινο, εννιά, επτά, off [μάνος]

.35

. «κοιμήσου εσύ…» [georgia_s_onar]

.36

. το σπίτι καταμεσής του δρόμου [madlen]

.38

. ξανά [μυρτώ]

i am page 02

the neuron stimulating zine

το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]

καταστολή και τη χρήση πολεμικών μεθόδων (χημικά). Αλλά είναι μάλλον περιττό για να αποδείξω

“Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το

τον συλλογισμό μου.

δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει.” ~ U. Eco.

Αρκετοί προσπάθησαν (και προσπαθούν) να μας πείσουν πώς τα νέα μέτρα ήταν μονόδρομος (και

Μάθαμε όλοι (ή σχεδόν όλοι) για τα νέα οικονομικά

μάλιστα με εκβιαστικό τρόπο) και πως δεν υπάρχουν

μέτρα, απόρροια του ΔυΝηΤικού εκβιασμού, και

εναλλακτικές προτάσεις, είτε γιατί τις αγνοούν [3],

ανατριχιάσαμε (εντάξει ίσως εκτός απ’ αυτούς

είτε γιατί απλώς έχουν άλλες προτεραιότητες [4],

που ωφελούνται απ’ αυτά), αλλά κυρίως αυτό

αλλά δεν απαντούν σ’ αυτό που θέτω. Όλα αυτά

που μάθαμε, τουλάχιστον όσοι δεν έχουμε βασίσει

δεν απαντούν στο αν έχουμε δημοκρατία, αλλά στο

την ενημέρωση μας στα παραδοσιακά media και

γιατί δεν έχουμε.

έχουμε επαφή με την κοινωνία είτε στον δρόμο [1] είτε από ανεξάρτητα (κυρίως ψηφιακά) μέσα,

Ας

είναι πως η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας

σταματήσουμε να υποτιμούμε τη νοημοσύνη του

είναι αντίθετη με αυτά (και υπάρχουν ουκ ολίγες

κόσμου. Κάποιοι βέβαια το λένε ευθέως [5], ενώ

δημοσκοπήσεις που το επιβεβαιώνουν).

άλλοι ακόμα προπαγανδίζουν το φαντασιακό της

το

πάρουμε

απόφαση

λοιπόν

και

ας

καραμέλα της δημοκρατίας έχει λιώσει; Είναι σαφές

“Στο μέτρο που η κοινωνία ονειρεύεται την ανάγκη,

(και όσοι συμμετείχαν στις τελευταίες μαζικές

το όνειρο γίνεται αναγκαίο. Το θέαμα είναι ο

πορείες το ‘χουν κατανοήσει καλύτερα) πως τα

εφιάλτης της σύγχρονης αλυσοδεμένης κοινωνίας,

μέτρα δεν είναι απλώς αντίθετα με το συμφέρον της

που δεν εκφράζει τελικά παρά την επιθυμία της

κοινωνίας, αλλά αντίθετα και με τη βούληση της.

να κοιμηθεί. Το θέαμα είναι ο φρουρός αυτού του ύπνου.”

Θα μπορούσα να σταθώ και σ’ άλλα πράγματα για

~ G. Debor

να στοιχειοθετήσω τον ισχυρισμό μου. Όπως την τροπολογία που προστέθηκε στο νομοσχέδιο των

Παραπομπές

νέων μέτρων και δίνει την εξουσία στον υπουργό

[1] http://bit.ly/czagriots

οικονομικών να υπογράφει διεθνείς συμβάσεις

[2] http://autoverse.net/p/208

με άμεση ενεργοποίηση, παρακάμπτοντας το

[3] http://autoverse.net/p/368

κοινοβούλιο (έστω και αυτό το κοινοβούλιο της

[4] http://autoverse.net/p/377

μειοψηφίας [2]). Θα μπορούσα να σταθώ στην

[5] http://bit.ly/repgr

i am page 03

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

δημοκρατίας. Ε λοιπόν, αυτό μας τέλειωσε οριστικά. Υπάρχει άραγε ποιο ξεκάθαρη απόδειξη πως η

John

Steinbeck

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Τα Σταφύλια Της Οργής

«Μα… καλέ, είσαι το παιδί του Τζόε Ντέηβις;»

εκατό νομάτοι αναγκάζονται να φύγουν και

«Ναίσκε» είπε ο οδηγός.

να τριγυρνούν στους δρόμους για να βγάλεις

«Και γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά και πας

εσύ τα τρία σου δολάρια τη μέρα. Είναι σωστό

ενάντια στους δικούς σου;»

αυτό;»

«Τρία δολάρια τη μέρα. Βαρέθηκα πια να

Κι ο οδηγός είπε: «Δε μ’ ενδιαφέρει. Μ’

σέρνομαι για να βγάλω το ψωμί μου – και

ενδιαφέρουν μόνο τα παιδιά μου. Τρία δολάρια

δίχως να το βγάζω καν. Έχω γυναίκα και παιδιά.

τη μέρα, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Άλλαξαν

Πρέπει να φάνε. Τρία δολάρια μεροκάματο,

οι καιροί, πατριώτη, δεν το πήρες είδηση; Δεν

μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει».

μπορείς να ζήσεις απ’ τη γης, εξόν αν έχεις

«Σωστά» είπε ο νοικάρης. «Μα για να βγάλεις

δικά σου δύο, πέντε, δέκα χιλιάδες στρέμματα

εσύ τα τρία σου δολάρια τη μέρα, δεκαπέντε

κι ένα τρακτόρι. Η γης δεν είναι πια για

ως είκοσι φαμίλιες μένουν νηστικές. Κοντά

μικρονοικάρηδες όπως εμείς. Δεν μπορείς να

i am page 04

the neuron stimulating zine

για τα τρία σου δολάρια. Που θα πάμε;»

τηλεφωνική εταιρεία. Έτσι είναι τώρα με τη γης.

«Αυτό μου θυμίζει» είπε ο οδηγός, «πως

Τίποτα δε γίνεται πάνω σ’ αυτό. Κοίτα να βρεις

καλύτερα να φύγεις το γρηγορότερο. Το

κι εσύ μια θέση με τρία δολάρια τη μέρα. Είναι

απομεσήμερο θα οργώσω την αυλή».

το μόνο που έχεις να κάνεις».

«Σήμερα το πρωί μου μόλωσες το πηγάδι».

Ο νοικάρης συλλογιόταν. «Περίεργο πως

«Το ξέρω. Έπρεπε το αυλάκι να τραβηχτεί

είναι τα πράγματα. Ένας που έχει ένα δικό του

ολόισια. Και το απομεσήμερο θα οργώσω την

κτηματάκι, το κτήμα του είναι αυτός ο ίδιος, ένα

αυλή σου. Τα αυλάκια πρέπει να χαράζονται

κομμάτι από τον εαυτό του, σαν τον ίδιο τον

ολόισια. Και μια και γνωρίζεις το γέρο μου,

εαυτό του. Αν έχει κτήμα δικό του, μπορεί να

τον Τζόε Ντέηβις, θα σου πω κι αυτό. Έχω

περπατά μέσα στο κτήμα του, να το δουλεύει,

διαταγή, όπου απομένει ακόμα καμιά οικογένεια

να λυπάται αν δεν πάει καλά το κτήμα, να

– μπορεί να συμβεί και κανένα δυστύχημα –

χαίρεται σαν το ποτίζει η βροχή, το κτήμα του

καταλαβαίνεις, να πάει το τρακτόρι πάρα πολύ

είναι ο εαυτός του, νιώθει, σαν να λέμε, πιο

κοντά και να ξεκοιλιάσει το σπίτι λιγουλάκι – και

μεγάλος που ‘ναι δική του η γης. Ακόμα κι αν

μπορεί να πάρω και δυο δολάρια γι’ αυτή τη

δεν πετύχει, είναι μεγάλος εξαιτίας που έχει το

δουλειά. Κι ο πιο μικρός μου γιος δεν ξέρει

δικό του κτήμα. Έτσι είναι».

ακόμα τι θα πει παπούτσι».

Κι ο νοικάρης συλλογιόταν ακόμα. «Αν όμως

«Το ‘χτισα με τα χέρια μου. Ίσιωσα παλιά

ένας άνθρωπος έχει ένα κτήμα που δεν το είδε

καρφιά για να το ντύσω με σανίδια. Τα δοκάρια

ποτέ του, ή που δεν έχει καιρό να βάλει το χέρι

της σκεπής είναι δεμένα με σύρμα. Το σπίτι είναι

του στο κτήμα, ή που δεν έχει καιρό για να

δικό μου. Εγώ το ‘χτισα. Για κάνε πως το ρίχνεις

βρίσκεται εκεί πέρα για να πατάει το χώμα του,

– θα στέκομαι στο παράθυρο με το ντουφέκι.

τότε το κτήμα είναι ο άνθρωπος. Δεν μπορεί

Κάνε μονάχα πως έρχεσαι πολύ κοντά και θα

να κάνει ό,τι θέλει, δεν μπορεί να συλλογιέται

σου την ανάψω σαν να ‘σουνα λαγός».

όπως θέλει. Το κτήμα είναι ο άνθρωπος, είναι

«Δε φταίω εγώ. Τίποτα δεν περνάει απ’ το

πιο δυνατό από εκείνον. Κι αυτός είναι μικρός,

χέρι μου. Θα χάσω τη θέση μου αν δεν το

όχι πια μεγάλος. Μονάχα η περιουσία του είναι

κάνω. Και άκου: Πες πως με σκοτώνεις. Θα σε

μεγάλη – κι αυτός είναι δούλος της. Κι αυτό έτσι

κρεμάσουν, μα πολύ πριν να σε κρεμάσουν,

είναι».

θα ‘χουν βάλει κιόλας στη θέση μου κανέναν

Ο οδηγός μάσαγε την αρπαγμένη πίτα και

άλλον πάνω στο τρακτόρι και θα σου

πέταξε την κρούστα της. «Οι καιροί αλλάζουν,

γκρεμίσει αυτός το σπίτι. Δε θα σκοτώσεις τον

δεν το πήρες είδηση; Τα παιδιά δε θρέφονται με

πραγματικό φταίχτη».

το να συλλογιέσαι τέτοια πράγματα. Παίρνεις

«Έτσι είναι» είπε ο νοικάρης. «Ποιος σου ‘δωσε

τρία δολάρια τη μέρα, θρέφεις τα παιδιά σου.

τη διαταγή; Αυτόν θα κυνηγήσω. Αυτός είναι

Μόνο τα δικά του παιδιά πρέπει να συλλογιέται

για σκότωμα».

ο καθένας. Μπορεί ν’ ακούγεται τ’ όνομά

«Κάνεις λάθος. Κι αυτός πήρε τη διαταγή

σου με κάτι τέτοιες κουβέντες, μα δε θα δεις

από την Τράπεζα. Η Τράπεζα του λέει: “Διώξ’

ποτέ στο μάτι σου τρία δολάρια τη μέρα. Οι

τους αυτούς από τα σπίτια τους, ειδεμή θα σε

μεγαλοκαρχαρίες δε θα σου δώσουν τρία

διώξουμε από τη θέση”».

δολάρια τη μέρα, εξόν αν δε σκοτίζεσαι για

«Μα η Τράπεζα έχει διοικητή. Έχει συμβούλιο.

τίποτ’ άλλο, παρά μονάχα για τα τρία σου

Θα γεμίσω το ντουφέκι μου και θα πάω στην

δολάρια τη μέρα».

Τράπεζα».

«Κοντά εκατό νομάτοι θα πεταχτούν στο δρόμο

Ο οδηγός είπε: «Κάποιος μου σφύριξε πως

i am page 05

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

κάνεις κιχ, αν δεν είσαι ο Φορντ ή αν δεν είσαι η

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

η Τράπεζα πήρε διαταγές από πιο ψηλά: “Ή

πάνω άλλη μια φορά, απόμεινε ανασκάλευτη

θα μας δώσετε κέρδη από τη γης, ή θα σας

μια έκταση τριάμισι μέτρα πλάτος. Γύρισε πάλι

κλείσουμε”».

πίσω. Ο σιδερένιος προφυλακτήρας μπήχτηκε

«Μα που σταματά η αλυσίδα; Ποιον πρέπει να

στη γωνιά του σπιτιού, γκρέμισε τον τοίχο,

σκοτώσουμε; Δεν το ‘χω σκοπό να πεθάνω

ξεχαρβάλωσε το σπιτάκι απ’ τα θεμέλια, κι

από την πείνα, πριν σκοτώσω αυτόν που με

έτσι έγειρε στο πλάι, τσακισμένο σαν να ‘ταν

κάνει να πεθάνω από την πείνα».

κοριός. Κι ο οδηγός φορούσε παρωπίδες,

«Δεν ξέρω. Μπορεί και να μην υπάρχει

και μια καουτσουκένια μάσκα του σκέπαζε

κανένας για σκότωμα. Μπορεί και να μην είναι

τη μύτη και το στόμα. Το τρακτόρι έσκαψε

ανακατεμένοι άνθρωποι σε όλ’ αυτά. Μπορείς,

ένα ολόισιο αυλάκι και ο αέρας και η γης

όπως έλεγες,

δονούνταν απ’ το

να τα κάνει όλ’

μπουμπουνητό.

αυτά η ιδιοκτησία.

Ο νοικάρης

Όπως κι αν

το παρακο-

είναι, σου είπα

λουθούσε με

τις διαταγές που

το μάτι, με το

έχω».

ντουφέκι του

«Πρέπει να το

στο χέρι. Πλάι

σκεφτώ» είπε ο

του στεκόταν η

νοικάρης. «Όλοι

γυναίκα του και

μας πρέπει να

πίσω τα παιδιά,

το σκεφτούμε.

ακίνητα. Και όλοι

Πρέπει να

τους παρακολου-

υπάρχει κάποιος

θούσαν το

τρόπος για να

τρακτόρι.

σταματήσει το κακό. Δεν είναι όπως ο σεισμός

Η δυτική χώρα σε

ή το αστροπελέκι.

νευρική ανησυχία

Είναι μια

με τη μεταβολή

συμφορά που

που αρχίζει. Οι

την έφτιαξαν οι

Δυτικές Πολιτείες

άνθρωποι, κάτι

σε νευρική

που, μα το Θεό, μπορούμε να το αλλάξουμε».

ανησυχία σαν άλογα προτού ξεσπάσει η

Ο νοικάρης κάθισε στο κατώφλι του σπιτιού

καταιγίδα. Οι μεγάλοι ιδιοκτήτες σε νευρική

του, κι ο οδηγός έβαλε μπρος τη μηχανή του

ανησυχία με το προαίσθημα μιας μεταβολής,

και ξεκίνησε μέσα σ’ ένα μπουμπουνητό,

μην καταλαβαίνοντας τίποτα σχετικά με τη

η γης ανασκαλευόταν μες στα αυλάκια,

φύση της μεταβολής. Οι μεγάλοι ιδιοκτήτες

οι βολοκόποι χτένιζαν και οι φαλλοί του

χτυπώντας τις άμεσες εκδηλώσεις, τις

σποροχύτη ξεχύνανε μέσα στη γης. Το

ολοένα μεγαλύτερες δαπάνες του κρατικού

τρακτόρι πέρασε μεσ’ απ’ την αυλή, και το

προϋπολογισμού, την ολοένα μεγαλύτερη

σκληρό και χιλιοπατημένο χώμα σπάρθηκε

ενοποίηση της εργατιάς, χτυπώντας τους

χωράφι, και το τρακτόρι ξαναπέρασε από

καινούργιους φόρους, τα οικονομικά μέτρα,

i am page 06

the neuron stimulating zine

μην καταλαβαίνοντας πως όλ’ αυτά είναι

κι έπειτα παρακμάζουν, ο άνθρωπος τραβάει

αποτελέσματα, όχι αιτίες. Οι αιτίες είναι βαθιές

μπρος, προχωράει σκοντάφτοντας, με κόπο,

και απλές – αιτίες είναι η πείνα ενός στομαχιού

κάποιες φορές και λαθεμένα. Αφού κάνει ένα

πολλαπλασιασμένη στο εκατομμύριο,

βήμα, τυχαίνει να γλιστρήσει προς τα πίσω,

η πείνα μιας ψυχής, πείνα για χαρά και

μα μόνο μισό βήμα, ποτέ ολάκερο το βήμα.

για λίγη ασφάλεια, πολλαπλασιασμένη

Αυτό μπορούμε να πούμε και πρέπει να το

στο εκατομμύριο, μυώνες και νους που

νιώσουμε, και να το νιώσουμε βαθιά. Μπορείτε

λαχταρούν να αναπτυχθούν, να εργαστούν,

να το νιώσετε όταν τα μαύρα αεροπλάνα

να δημιουργήσουν, πολλαπλα-σιασμένοι στο

ζυγιάζουν τις μπόμπες τους πάνω σε άμαχους

εκατομμύριο. Η τελική καθαρά διαγραμμένη

πληθυσμούς, όταν οι αιχμάλωτοι στοιβάζονται

ανθρώπινη λειτουργία – μυώνες που

ίδια γουρούνια, όταν τα σακατεμένα κορμιά

λαχταρούν για δουλειά, νους που λαχταρά να

στραγγίζουν το αίμα τους ποτίζοντας τη γης.

δημιουργήσει πέρα από τις απλές ανάγκες –

Έτσι μπορείτε να το νιώσετε. Να φοβάσαι και τη

αυτό είναι ο άνθρωπος. Να χτίσει έναν τοίχο,

μέρα που θα σταματήσουν οι απεργίες, μόλο

να χτίσει ένα σπίτι, ένα φράγμα, και στον τοίχο,

που θα υπάρχουν ακόμα οι μεγάλοι ιδιοκτήτες

στο σπίτι και στο φράγμα να βάλει κάτι από

– γιατί η κάθε μικροαπεργία που χτυπιέται,

το ίδιο το Ανθρώπινο Συνειδητό του, και το

είναι μια απόδειξη πως έγινε το βήμα. Πρέπει

Ανθρώπινο Συνειδητό του να πάρει κάτι από

κι αυτό να ξέρεις – να φοβάσαι τη μέρα που ο

τον τοίχο, από το σπίτι κι απ’ το φράγμα, ν’

Συνειδητός Άνθρωπος θα πάψει να αγωνίζεται

αποχτήσει δυνατούς μυώνες από τη δουλειά,

και να πεθαίνει για μια ιδέα, γιατί αυτή και μόνο

να πάρει την καθαρή γραμμή και την καθαρή

η ιδιότητα είναι το θεμέλιο του Ανθρώπινου

μορφή από τη σύλληψη του σχεδίου. Γιατί ο

Συνειδητού, κι αυτή και μόνο η ιδιότητα κάνει να

άνθρωπος, αντίθετα με ό,τι άλλο οργανικό ή

είναι ο άνθρωπος ένα ον ξεχωριστό μέσα στο

ανόργανο στον κόσμο, αίρεται ψηλότερα από

σύμπαν.

το έργο του, ξεπερνά την κλίμακα των ιδεών του, προβάλλει πάνω από τα επιτεύγματά του. Να τι μπορεί να πει κανείς για τον άνθρωπο – ενώ οι θεωρίες αλλάζουν και καταρρέουν, ενώ οι διάφορες φιλοσοφίες, οι σχολές και οι στενοί και σκοτεινοί λαβύρινθοι της σκέψης, εθνικοί, θρησκευτικοί, οικονομικοί, ακμάζουν

i am page 07

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

«Δεν ξέρω. Μπορεί και να μην υπάρχει κανένας για σκότωμα. Μπορεί και να μην είναι ανακατεμένοι άνθρωποι σε όλ’ αυτά. Μπορείς, όπως έλεγες, να τα κάνει όλ’ αυτά η ιδιοκτησία»

κράτησα τη ζωή μου [angel]

Πρόκειται για εμπόδια που εμείς οι ίδιοι τοποθετούμε εκεί, πρόκειται συνήθως για

Κράτησα τη ζωή μου

εμπόδια που δεν υπάρχουν παρά στο μυαλό

Κράτησα τη ζωή μου

μας, γιατί η ζωή έχει πολλά να σου προσφέρει

ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,

στο ταξίδι της αρκεί να

κατά το πλάγιασμα της βροχής

μείνεις στο φωτισμένο μονοπάτι που σου έχει

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες

ετοιμάσει, σύμφωνα με αυτά

με τα φύλλα της οξιάς

που της έχεις ζητήσει.

καμιά φωτιά στην κορυφή τους. Βραδιάζει.

Πρέπει να ταξιδέψω κατά το πλάγιασμα της βροχής, να ξεπεράσω τις δυσκολίες που

Κράτησα τη ζωή μου

θαμπώνουν τον ουρανό μου... σε σκοτεινές πλαγιές με κρυμμένους κινδύνους, με άτομα

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Ίσως οι δυνατότεροι στίχοι που έχουν μελοποιηθεί ποτέ. Συνδυασμό τελειότητας αποτελεί η ερμηνεία του σερ, Γρηγόρη Μπιθικώτση, η μουσική του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη, Μίκη Θεοδωράκη και οι στίχοι του Νομπελίστα ποιητή, Γεωργίου Σεφέρη (οι στίχοι αυτοί δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι από το ποίημα Επιφάνια, 1937). Λίγες γραμμές αρκούν στον μεγάλο μας ποιητή, για να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο τις δυσκολίες που συναντάμε καθημερινά στη ζωή μας και το μεγαλείο εκείνων που καταφέρνουν να τις ξεπερνούν διατηρώντας ταυτόχρονα την αγνότητα τους.

που παραφυλάνε περιμένοντας τη στιγμή που

Το μήνυμα της αξίας της προσπάθειας που

θα κάνω το λάθος, για να πέσουν επάνω μου

απορρέει, μέσα από την πίστη στα ιδανικά του

και σα θηρία να με κατασπαράξουν. Αφού

ανθρώπου, βρήκε επιτέλους

δεν τους έχει απομείνει τίποτα πια που να αξίζει,

έκφραση και αρχικά γέμισε με ικανοποίηση και

έχουν απολέσει, κάθε φύλλο αγνότητας...

στη συνέχεια έδωσε τη δύναμη να συνεχίζουν,

και δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ελπίδα γι’

σε όσους μένουν πιστοί στις αξίες τους.

αυτούς. Πρέπει όμως, να κρατήσω τη ζωή μου... Η αξία του νικητή φαίνεται από την

Κάθε φορά που αισθάνομαι άσχημα, κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με κάποια

αξία του νικημένου. Όταν αυτό που έρχεσαι

δυσκολία, θυμάμαι αυτά τα λόγια και αμέσως ο

αντιμέτωπος είναι πολύ δυνατό, όταν για να

δρόμος μου φωτίζεται και στο μονοπάτι

το κερδίσεις χρειάζεται να υπερβείς τον εαυτό

μπροστά μου τα εμπόδια εξαφανίζονται.

σου, τότε η νίκη σου έχει μεγαλύτερη σημασία.

i am page 08

the neuron stimulating zine

Οι δυσκολίες που συναντάμε στο ταξίδι, που

Η ανθρώπινη ψυχή έχει φτιαχτεί για όμορφα

λέγεται ζωή, είναι πολλές και είναι μικρότερες

πράγματα και εμείς συνεχώς τη λερώνουμε και

ή μεγαλύτερες. Είναι αυτές οι δυσκολίες, που

τη μικραίνουμε με τις πράξεις και τις σκέψεις

διαχωρίζουν την ήρα από το στάρι, αυτούς

μας

που πραγματικά αξίζουν και ανταμείβονται για

αντί να την εξυψώνουμε τρέφοντάς την με τα

τους κόπους τους, από αυτούς που δεν τα

πράγματα που έχουν αξία, όπως η τέχνη, όπως

καταφέρνουν, επιλέγοντας την εύκολη λύση, η

αυτό το τραγούδι...

οποία μπορεί μεν να τους δώσει μια πρόσκαιρη χαρά και ικανοποίηση όμως σε βάθος χρόνου

Όμως εγώ συνεχίζω...

θα τιμωρηθούν, γιατί η Νέμεσις θα έρθει να αποδώσει δικαιοσύνη.

πως τάχα οι άνθρωποι σκοτώνουν ανθρώπους γιατί να βγουν κερδισμένοι άλλους δε βρίσκουνε

Πίνω και πάλι στην υγειά της αιώνιας βλακείας,

τρόπους.

της πιο βαριάς κι αναπόφευκτης μνείας,

Ήτανε σχέδιο λαμπρό και ευφυώς προσεγμένο,

ότι είμαι άνθρωπος, άρα κι απάνθρωπος.

δεν το προδίδω εδώ, το ΄χω γερά κλειδωμένο,

Ενίοτε ήρωας, και κάπου υπάνθρωπος.

ούτε που πια θυμάμαι πού, γέμισε το μυαλό μου

Κι ίσως εν τέλει ένας χαζός βατραχάνθρωπος,

μαύρα φύκια,

που ψάχνει στον βυθό για θησαυρό μεγάλο,

και πλέω χρόνια τώρα μ’ άλλους εφτά

ενώ η λήθη φωτεινό κάνει σινιάλο.

γελασμένους,

Και κολυμπώ μ’ άλλους εφτά χαζούς αντάμα,

που σπρώχνουν βράχους ψάχνοντας για χρυσά

πέντε γυρεύουν για χρυσό και δύο για νάμα.

φιρίκια.

Είχαμε πει μία βραδιά στα σοβαρά κι αστεία

Αγαπημένοι μου φτωχοί της γης μωρόσοφοι,

προτού χαθούμε οριστικά

κάποτε λέγαμε πως ήμασταν φιλόσοφοι,

μία μεγάλη να σκαρώσουμε ιστορία.

και μα την αμαρτία μου σκέφτομαι πια να σας

Τα πιο καλά μας ρούχα να φορέσουμε,

σκοτώσω,

τάχα πως θέλουμε ν’ αρέσουμε,

μήπως από χειρότερη ντροπή σας σώσω.

κι έτσι, οξυδερκείς, νέοι κι ωραίοι,

Μη σας ψαρέψει κάποια μέρα ένας ανίδεος

μυστήρια να δείχνουμε μοιραίοι.

ψαράς

Και μία νύχτα απ’ αυτές τις λερωμένες

και σας σερβίρει στα πιάτα μιας νέας γενιάς.

με διαφημίσεις για μπλέντερ και ματιές νυσταγμένες,

Κι όσο τσιμπά από τη σάρκα σας μερίδιο,

τότε που ο κόσμος το παιχνίδι θεωρεί χαμένο,

θα καταστρώσει -από τύχη- σχέδιο με το δικό μας

εμείς θα παίξουμε στον τζόγο ένα παλιό

ίδιο.

πεπρωμένο

26-01-10

i am page 09

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

φυρίκια [μ.μ.]

τελευταίο τρένο [θαλασσάκι]

που δε μοιάζουν με τ’ άλλα. Πολλές φορές δεν τα προλαβαίνεις, γι’ αυτό και δεν τα ξεχωρίζεις με τα

Υπάρχουν κάποια τρένα που δεν τα

πρώτα ακούσματα.

προλαβαίνεις ποτέ. Με την ψυχή στο στόμα

Διαγράφονται αργά κι από μόνα τους,

σκαρφαλώνεις στην πλατφόρμα μα τα πόδια

διαχωρίζονται απ’ τα υπόλοιπα προτού το

σου σ’ εγκαταλείπουν στο τέλος. Υπάρχει ένα

καταλάβεις κι αποφασίζουν να σε περιμένουν

τρένο που κάποτε φθάνει, βλέπει πως δεν είσαι

υπομονετικά. Τρυπώνοντας και κουρνιάζοντας

εκεί κι αποφασίζει να περιμένει. Σε περιμένει

κάτω απ’ το δέρμα σου. Όπως το τελευταίο

υπομονετικά, μέχρι ν’αποφασίσεις ν’ ανέβεις και

τρένο.

να χαθείς μέσα του. Σε καταπίνει και δε μπορείς παρά να κρεμαστείς πάνω του. Να φύγεις μαζί του. Είναι το τελευταίο τρένο.

Κι ακούς τα λόγια - λόγια - πολύ πίσω κι αρκετά μακριά απ’ τη φωνή του, διαπερνάς τη μελωδία, το αφτί παύει να εστιάζει

Υπάρχουν κάποια τραγούδια,

χωριστά στο κάθε όργανο προτού

κρυμμένα σε δίσκους

φθάσει στο σύνολο. Και

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

γνώριμους που

τότε κάτι παράξενο

ακούς και

συμβαίνει. Έχεις

ξανακούς,

να κάνεις μ’ ένα

μα

άλλο, πρωτόγνωρο - πρωτάκουστο τραγούδι. Που σε περιμένει υπομονετικά, σε καταπίνει, και δε μπορείς παρά ν’ ανέβεις και να κρεμαστείς πάνω του. Να φύγεις μαζί του. Rain on the brain... [...] And on her jacket there’s a picture of wild Che Guevara as he sits beneath the tree but that’s not important but he looked a bit like me if you took all the little feelings in your heart and took all those little feelings all apart oh now what’s the point in doing all of that? Στίχοι από το Last Train των Travis i am page 10

the neuron stimulating zine

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

we choose the moon

μας στοιχείο το οποίο το βγάζουμε αυθόρμητα.

(απόσπασμα από τη συνέντευξη των ινφο στο

Είναι στην αύρα, στην ενέργεια του κομματιού, στην

ραδιόφωνο του chimeres.gr)

ατμόσφαιρα. Την ατμόσφαιρα που σου δίνουμε, όχι την ατμόσφαιρα σαν μουσική. Είσαι σ’ ένα

Πως ξεκίνησαν οι ίνφο;

δωμάτιο, δεν ξέρεις που είσαι είναι όλα σκοτεινά

-Ξεκίνησαν από εμένα (Πέτρος Μαγγανάρης)

αλλά μπορεί να μυρίσεις κάτι και να καταλαβαίνεις

και τον Γιώργο Παπουτσή. Ήμασταν φίλοι.

το που είσαι ή να παίρνεις μια ενέργεια από τον

Μέναμε πάρα πολύ κοντά. Τα πρώτα μουσικά

χώρο. Τα διαφορετικά του άλμπουμ είναι ότι έχει

γνωρίσματα ήταν κοινά. Ξεκινήσαμε μαζί να

μπει πολύ στίχος, σε κάποιες φάσεις βγάλαμε και

ακούμε μουσική, να φτιάχνουμε, να αγοράζουμε

από δυο κομμάτια, τα αφήσαμε instrumental. Και ο

μηχανήματα. Μετά το πρώτο (ομώνυμο) άλμπουμ

στίχος είναι αρκετά πολιτικοποιημένος.

ο Γιώργος αποχώρησε. Στην πορεία άρχισα να δουλεύω με τον Παναγιώτη Λουκουμά, που είχε παίξει – γράψει τις κιθάρες. Μαζί μας είναι και

δεν δουλεύουμε έτσι...”

η Δέσποινα Τερζίδου, που μπήκε στη μπάντα από το δεύτερο άλμπουμ. Μας ένωναν πολύ

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

“Δεν αναζητούμε τη μόδα,

οι stereo nova. Η dance μουσική τότε ήταν η

Πως έρχεται η έμπνευση; Ποια είναι η διαδικασία

drum & base. Ακούγαμε και άλλες μουσικές

από τη σύνθεση στην ηχογράφηση;

πέρα από την ηλεκτρονική μουσική. Μια δυνατή

-Η έμπνευση έρχεται σε ανύποπτο χρόνο, δηλαδή

αναφορά μας είναι ο David Bowie. Τώρα με τον

πολλές φορές σε φάσεις που κάνουμε πρόβες

Παναγιώτη, μας συνδέουν ακόμα περισσότερα.

για ένα live, δημιουργείται ένα κομμάτι, το οποίο

Αν και δεν μεγαλώσαμε μαζί (είναι εννέα χρόνια

είναι μια ιδέα, τη βάζουμε στην άκρη και πάμε να

μεγαλύτερος) είναι σαν να μεγαλώσαμε μαζί.

την δουλέψουμε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Είμαστε πολύ δεμένοι σαν μπάντα. Αν και το

Αλλά και το άλμπουμ είναι μια τυχαία στιγμή.

παρελθόν μας διαφορετικό, ήταν πολύ κοντά τα

Όταν φτάσουμε σ’ ένα σημείο που λέμε ότι έχουμε

ακούσματά μας.

μαζέψει 14 ιδέες λέμε ότι θα καθίσουμε και θα τις αναπτύξουμε, θα κάνουμε ένα άλμπουμ. Πάντα

Πως βλέπετε την πορεία του συγκροτήματος από

το αφήνουμε και όταν αβίαστα έρθουν κάποιες

άλμπουμ σε άλμπουμ, όσο αφορά τον στίχο,

ιδέες που θα μας αρέσουν σαν συνοχή και σαν

τον ρυθμό, τον ήχο. Παρατηρούμε ότι κάθε δύο

μεμονωμένα κομμάτια, αποφασίζουμε και λέμε

χρόνια, στη μουσική σκηνή αλλάζουν τα trends,

ότι τώρα ναι, σε 3-4-5 μήνες θα πρέπει να έχουμε

βρίσκουμε νέους ήχους. Εσείς αναζητάτε νέο ήχο

αναπτύξει αυτές τις ιδέες, βάζουμε ένα dead-

με κάθε δουλειά; Απ’ ότι βλέπω, δεν μένετε πιστοί

line δηλαδή για να κάνουμε ένα ολοκληρωμένο

σε μία φόρμα.

άλμπουμ. Μετά από τις 14 ιδέες που σκεφτήκαμε

-Δεν αναζητούμε τη μόδα, δεν δουλεύουμε έτσι...

σε ανύποπτο χρόνο και μας αρέσανε, τότε

Επηρεαζόμαστε από τα καινούργια πράγματα.

αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το ύφος του άλμπουμ

Αλλά όταν μαζευόμαστε στο στούντιο, δεν

και λέμε τελικά το επόμενο άλμπουμ θα είναι έτσι

υπάρχει κανένα πλάνο. Δηλαδή, ό,τι μας βγαίνει

τελικά; Το ύφος προκύπτει, τίποτα δεν γίνεται μ’

εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να βγει οτιδήποτε. Μπορεί

ένα συγκεκριμένο σκοπό, ούτε βιαζόμαστε, ούτε

να μην πιάσουμε καθόλου τα συνθεσάιζερ και

αγχωνόμαστε.

να είμαστε με μια κιθάρα και μια φωνή… Σίγουρα υπάρχει πάντα κάτι το οποίο λες ότι είναι ίνφο.

Γιατί διαλέξατε το φεγγάρι; Υπήρχε και άλλη

Αυτό το κάτι είναι αυτό που δεν μπορούμε να

επιλογή;

αποχωριστούμε ποτέ γιατί είναι ο εαυτός μας.

-Υπάρχει μια αίσθηση ότι θέλουμε να φύγουμε

Οτιδήποτε μουσική και να κάνουμε θα έχει ένα δικό

στο φεγγάρι, είναι για εμάς κάτι πάρα πολύ

i am page 12

the neuron stimulating zine

ωραίο. Η αίσθηση του διαστήματος, οτιδήποτε

στο συγκεκριμένο θέμα. Πάνε κάπου 40 χρόνια

διαστημικό, μας αρέσει σαν λέξη. Ό,τι μας αρέσει

σχεδόν τώρα. Όχι τόσο το θέμα όσο οι εικόνες του

είναι διαστημικό. Το ότι επιλέγουμε να είμαστε στο

ντοκιμαντέρ ήταν αρκετά καλή πηγή έμπνευσης για

φεγγάρι είναι για να βλέπουμε τη γη από μακριά,

εμάς, μας βγήκε άμεσα, από την στιγμή που είδαμε

είμαστε μακριά ίσως απ’ όλα αυτά που μας

τις εικόνες πήγαμε κατευθείαν σπίτι να αρχίσουμε να

πληγώνουν και η γη πλέον έτσι όπως έχει γίνει και

δουλεύουμε. Το soundtrack είναι χωρίς στίχους και

έτσι όπως την έχουν φτιάξει, την έχουν καταντήσει,

υπάρχει η σκέψη να χρησιμοποιήσουμε το υλικό για

δεν μας εκφράζει πια για πολλούς λόγους. Δεν

επόμενο άλμπουμ, ήδη παίζουμε ένα κομμάτι στα

σκεφτήκαμε συγκεκριμένα το φεγγάρι αλλά κάτι

live.

που το βλέπουμε και θα θέλαμε να πάμε εκεί πέρα. Δεν είχαμε να διαλέξουμε μεταξύ του Άρη

Από τις ταινίες που έχεις δει, ποιο soundtrack θα

ή κάποιου άλλου πλανήτη, απλά we choose the

ήθελες να είχατε συνθέσει;

moon.

-Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, που δεν ξέρω αν έχει επίσημο soundtrack είναι το far away so

Ποιο δημιούργημα αγαπάς περισσότερο από όλα

close, Win Wenders , οι U2 είχαν κάποια κομμάτια, ο

τα άλμπουμ;

Nick Cave, o Lou Rid.

-Το hidden track από το περιπλανέτα το οποίο Προτεινόμενη playlist από τους ίνφο

«απόψε». Είναι από τα κομμάτια που είμαι δεμένος

I’m gonna get you – Nina Kraviz

συναισθηματικά για το πώς γράφτηκαν, την

Εξώστης – Έλικα

περίοδο αυτή της ζωής μου και είναι και από

Soldier of love – Sade

τα κομμάτια που και όταν τα παίζουμε live είναι

Heroes – David Bowie

πολύ χαλαρό και παρότι δεν σε προδιαθέτει να

The sky was pink(remix James Holden) - Nathan Fake

χορέψεις, πάντα είναι απίστευτο το τι νιώθουμε

Precious soul – James

εμείς και αυτό σημαίνει και το πώς νιώθει ο κόσμος, γιατί είναι ένα πάρε-δώσε το live. Το

τους ίνφο θα τους βρείτε στο:

καταλαβαίνω, σε τρυπάει αυτό το κομμάτι.

http://www.myspace.com/infoproject

Θα θέλατε να συνθέσετε κάποιο soundtrack αν σας πρότειναν, κι αν ναι σε τι είδους ταινία θα ταίριαζε το ύφος σας; -Το έχουμε κάνει ήδη, προέκυψε μετά το άλμπουμ we choose the moon, είναι για ντοκιμαντέρ το οποίο είχε πρεμιέρα στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η λίστα της σιωπής, του Νίκου Βεζυριάνη, είναι ένα ντοκιμαντέρ για την τελευταία δικτατορία της Αργεντινής όπου υπήρχαν 30.000 αγνοούμενοι και μέσα σε αυτούς ήταν 29 ή 30 Έλληνες με τους οποίους δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς, ενώ όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες ασχολήθηκαν με τους αντίστοιχους αγνοούμενούς τους. Στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα, οπότε αποφάσισε αυτός ο σκηνοθέτης να πάει εκεί και να κάνει ένα ντοκιμαντέρ μπας και ξυπνήσει η ελληνική κυβέρνηση και ξεκινήσει να κινητοποιείτε i am page 13

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

δεν είχε τίτλο γιατί ήταν κρυφό αλλά λέγεται

ένα κράξιμο στη “μουσική show busi-

δυστυχώς ο Rory δεν μπόρεσε να εξελιχθεί μαζί της. Κι αυτό δεν

ness” με αφορμή τα 15 χρόνια απ’ τον

του το συγχώρεσε κανένας διευθυντής πολυεθνικής. Μόλις

θάνατο του Rory Gallagher

λοιπόν είχε ακουστεί μια πένθιμη είδηση στο χρηματιστήριο

[μάνος τζαβολάκης]

της show business, είχε αποβιώσει ο Rory Gallagher (Ποιος? Αυτός ο αιρετικός Ιρλανδός?) Ναι ναι, αυτός ο αλκοολικός

Πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή

που ενέπνεε τους χορτοφάγους και οικολόγους όταν άκουγαν

που υπάρχει ανάμεσα στο rhythm ‘n

το “Moonchild” το “Tattoo lady” και το “Shadow play”. Αυτός

blues και το hard rock, ακροβατούσε

που με κάθε εμφάνισή του έκανε τους puristes ακολούθους

εδώ και τριάντα-δύο ολόκληρα

του να γίνονται όλο και πιο φανατικοί μαζί του. Ο θάνατός του

χρόνια, έχοντας για αντίβαρα την

ως είδηση, κυκλοφόρησε

Stratocaster του απ’ την μια κι ένα

άδοξα λες και ήταν

μπουκάλι μπέρμπον από την άλλη.

κανένας μπουζουξής από

Τούτη η εύθραυστη και επικίνδυνη

τη χρεοκοπημένη Νεράιδα

ισορροπία χάθηκε ξαφνικά ένα βραδάκι

ή τη Φαντασία. Στο ίδιο

του Ιουνίου, φέρνοντας τούμπα

μήκος κύματος, τα “Ποπ

τα πράγματα, τόσο, που να είναι

τοπ” και “Ξύλο χάμερ”,

ανεπανόρθωτα. O Rory Gallagher

σαν έγκριτα περιοδικά,

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

ακόμη και η σεξουαλική εκφωνήτρια του MTV, ψιθυριστά ψυχρά και με “English tact” το ανακοίνωσε λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι, “θάψτε τον Rory πριν μας θάψει”. Σίγουρα, το είχαν συμφωνήσει! Είναι αλήθεια, ότι οι μπλουζιές του Rory, είχαν συνδεθεί με τον ιδεαλισμό και τις καμπάνες παντελόνια των 70’s και ενοχλούσαν. Αλλά το budget πωλήσεων της μουσικής επανάστασης από ριζοσπαστικές εταιρίες, όπως η Virgin, η Sony, η Warner κ.α., δεν προέβλεπαν ζημιάρικα μνημόσυνα για τον Gallagher ούτως ώστε να άφησε την τελευταία του πνοή τρεις

επηρεαστούν οι πωλήσεις αρνητικά, αν και στην περίπτωση

μέρες αφότου σηκώθηκε από το ψυχρό

Jackson είδαμε εντελώς το αντίθετο! Δεν θέλει και πολύ να

χειρουργικό τραπέζι. Η αλλαγή συκωτιού

επηρεαστούν τα “slackia” από το remake του Moonchild και

υπήρξε αποτυχημένη. Ο απλός δικός

να το δεις στα charts (στο νούμερο 15 ας πούμε κι εξαιτίας

μας, “γήινος” Ροκάκος είχε μια για

του μακαρίτη, να πέσει η Bjork). Όχι όχι, αποφασίστηκε ότι τα

πάντα τραβήξει το βύσμα απ’ τον

μνημόσυνα του Rory είναι άκρως déjà vu.

ενισχυτή.* Οι σέρφερς των πόλεων θα μελαγχολήσουν καταναλώνοντας Η μουσική λοιπόν εξελισσόταν αλλά

λιγότερη Absolut, θα φορέσουν μαύρα t-shirt “Rory is Alive” i am page 14

the neuron stimulating zine

και δε θα πουληθούν τα σταμπωτά μπλουζάκια

του δεν ακούστηκαν ποτέ και δεν καταλαβαίνω

“Nirvana Cobain” και γενικά κάθε τι που θυμίζει

πως γίνεται ο άνθρωπος που έπαιζε με την ίδια

την αποχώρηση του Rory, θα κάνει όλους τους

ξεφτισμένη Stratocaster για 35 χρόνια, να ξεχαστεί

mainstream υποκριτές να μελαγχολήσουν,

μέσα σε κάποια καλοκαιριάτικα απομεσήμερα,

να αψηφήσουν τα κοπάδια και τις αγέλες που

ενώ για κάτι Sid Vicious να έχουν γίνει μεγαλειώδη

μαζεύονται στις “Lolapaλουζες”, στα “Glaston-

μνημόσυνα και λατρευτικά αφιερώματα.

bury”, στα “Reading” και αλλού… Εδώ έχουμε Έλεος! Αλλά αυτοί είμαστε γενικά! Και ειδικά σε

και “Greenday”. Θέλουμε ο αψύς πιτσιρικάς

αυτή τη χώρα! Δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε

που γουστάρει να κατεβάζει βιτρίνες και να

ούτε και να εκτιμάμε αξίες... πόσο μάλλον αξίες

λερώνει με σπρέι τοίχους, να μην έχει να διαλέξει

σαν του Rory και στα όσα άφησε πίσω του!

ανάμεσα σε Rory Gallagher και δημιουργίες

Εδώ μιλάμε για 16 Albums που άλλαξαν την

grunge. Να πέσει γοητευμένος στα Alterna-

ιστορία της μουσικής! Και όμως σιωπή και δήθεν

tive, να αγνοήσει τον Gallagher και να φάει την

μετριοφροσύνη? Αν είναι δυνατόν! Από ποιον?

παραμύθα του “ελληνοπάνκ” με κοτσίδα! Αν

Από τις εταιρίες? Γιατί? Επειδή ο Rory έζησε την

είναι δυνατόν, μέσα σε τόσο υπερβολικές δόσεις

άγρια πλευρά του alcohol και δεν ήταν junkie

MTV και ενώ οι ραδιοσταθμοί ουρλιάζουν για

της πρέζας? Γιατί? Επειδή δεν ήταν αμερικανική

τους “Offspring” και τους “Greenday”, μέσα

ξεπατικωσούρα, χαμένος στους προβολείς?

σ’ έναν τόσο προχωρημένο κόσμο, κάποιος

Ποιοι θέλουν να ξεχαστεί ένας τέτοιος απίστευτος

ρομαντικός να μιλήσει για το “Blueprint” άλμπουμ

καλλιτέχνης και πάνω απ’ όλα άνθρωπος, που

του Rory που βγήκε το 1973 ή το “Tattoo lady”

είχε μάθει “στα φώτα, σκιά να γίνεται”? Γιατί δεν

που κυκλοφόρησε το 1974, πράγματι ντεμοντέ για

τονίστηκε ποτέ η πρέπουσα νοσταλγία? Γιατί

τους καινούριους αγρίους. Διότι, οι αργές κιθάρες

δεν του έγιναν ποτέ χλιδάτα και μηντιάδικα σε

και το μοτίβο μπλουζ θα τους ξένιζε ενστικτωδώς,

στυλ Cobain αφιερώματα και μνημόσυνα? Ποιοι

αφού όλοι οι νεοαγρίοι επιδιώκουν απλώς να

φοβούνται την ανακύκλωση του Gallagher στα

ενημερώνονται για τα πιο φρέσκα συγκροτήματα

00’s? Η απάντηση βρίσκεται στους παράγοντες,

και τις αισθητικές που επιβάλλονται για μόδες

τους παραγωγούς και στην απατηλή γκλαμουριά

(όπως Αμερική!).

της διεθνοποιημένης μουσικής, που έχουν οικοδομήσει την κουλτούρα του gossip και

Όχι, ο Gallagher δεν προσφέρεται για πάρτι και

των αμφιλεγόμενων «αισθητικών» επιλογών.

για νοσταλγούς του αμερικανικού ονείρου πλέον,

Δημιουργούν ένα «επίπεδο» κοινό, χωρίς βάθος,

ούτε μπορεί ο αδιάφορος 20άρης που τρέφεται με

που δεν θέλει να προβληματίζεται από τον ήχο και

αθλητικές ειδήσεις και τυλίγεται με ποδοσφαιρικές

τους στίχους.

εφημερίδες να πιάσει τον σφυγμό του “Live in Europe” του 1973 και τον παλμό του “Irish Tour”

Αλλά δυστυχώς εδώ δεν είναι κανένα Μισισιπή,

του 1974. Κομμάτια σαν το “too much alcohol”

Αρκάνσας ή Τεννεσί, για να ‘χουνε πέραση οι

και το “Μιllion miles away”, τρακάρουν πάνω

μπλουζιές του Rory, έστω και μετά θάνατον.

στο πρωινομεσημεριάτικο τηλεσκουπιδαριό

Κι όλα αυτά, γιατί δε μπήκε σε ποπ βιτρίνα, για

και γενικά σ’ όλους τους τηλε-τζάνκηδες που

να τον κάνουν οι ατζέντηδες top ten! Έμεινε

νομίζουν ότι οι μπλουζιές του Rory σερβίρονται

σταθερός κι ακλόνητος με λίγους κι ώριμους

με drugs & alcohol ενώ είναι πολύ βαριά για την

fanatics, χωρίς να αφήσει πίσω του κομμάτια που

σαλονοτραπεζαρία τους. Με το τηλεκοντρόλ

καταναλώνονται εύπεπτα…

στα χέρια του πατέρα – αφέντη, που και μόνο στην ιδέα του Rory να παίζει το “Tattoo lady”,

(*Ευχαριστώ τον Χρήστο Κισατζεκιάν για τη βοήθεια του

φωνάζει HELP ME! Yμνολόγια για τον θάνατό

στο εισαγωγικό σημείωμα...)

i am page 15

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

να μοστράρουμε “Pearl Jam”, μόδες “Suede”

μπαλάντα της απουσίας [σάντυ βόσσου]

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Τα βλέμματα αρμενίζουν σε ανεξερεύνητους ήχους Λυτρωτικός εναγκαλισμός του απείρου

μιας ανακάλυψης ή ενδύονται πτυχές μιας ατέρμονης

αιχμαλωτίζει τη ψυχή στην αιωνιότητα

περιπλάνησης σε σώματα που ενώνονται με όραμα,

κραυγές ηδονικού ψιθύρου

το απροσπέλαστο ρέμβος της ηδονής καθώς

παρασύρουν σε βάθη αλησμόνητα

ασθμαίνοντας ακροβατούν οι δήμιοι της αναμονής.

Ονειρικές οι συναντήσεις του αέναου

Ώσπου έξαφνα ο χρόνος διαρρέει

κυοφορούν στιγμές του αθέατου

και ο στοχασμός στο ναρκισσισμό του «πρέπει»

καθώς το παλλόμενο σφρίγος της νιότης

καταρρέει άηχες οι κραυγές του «για πάντα»

αργοσβήνει στις εκβολές μιας ανεξήγητης

ξεψυχούν στο απόλυτο ΕΝΑ

ώσης

εκεί που κηδεύονται οι αναμνήσεις

……….αγάπης ενιαυτού.

του «μαζί» και του «με εσένα».

η άνοιξη του ελληνικού κινηματογράφου και άλλα οξύμωρα σχήματα [kioy] Είναι διαδεδομένο εδώ και κάτι χρόνια, η κατοχυρωμένη δημοσιογραφία να κατασκευάζει ανεύθυνα σχήματα-πυροτεχνήματα. Άλλο ένα είναι και αυτό περί άνοιξης, άνθισης και λοιπών μεταφυσικών κολακευμάτων του ελληνικού κινηματογράφου. Όχι δε θέλω να μειώσω με αυτές τις θέσεις τις αριστουργηματικές ελληνικές ταινίες που είδαμε αυτή την περίοδο. Όμως τόσο ο Λάνθιμος, ο Τσίτος, ο Κούτρας, αλλά και οι υπόλοιποι αξιοποίησαν (μόνο) τα δικά τους ταλέντα και τις προσωπικές τους ικανότητες για να ποιήσουν τις δημιουργίες τους. Και αν η παραγωγή των συγκεκριμένων ταινιών υλοποιήθηκε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αυτό είναι περισσότερο τυχαιοκρατικό παρά στηριζόμενο σε κάποιους απτούς αιτιοκρατικούς παράγοντες. Πρωτίστως πρέπει να αντιληφθούμε πως η Τέχνη δεν έχει εθνική ταυτότητα. Η Τέχνη είναι πανανθρώπινη, απευθύνεται καθολικά, ανεξαρτήτως των δημογραφικών χαρακτηριστικών του εκάστοτε κοινού. Και αν κάποιος επιθυμούσε μια εθνικότροπη κατάταξη της Τέχνης ανάλογη του γλωσσικού αλφαβήτου, τότε θα ήταν χρήσιμη η παρακάτω διαπίστωση: «Η Τέχνη γεννάται απ’ την ανεξέλεγκτη ορμή και ώθηση μιας μύχιας ανησυχίας, ενός ή περισσότερων ατόμων, που πασχίζει να βρει έκφραση σε κάποιο απτό καλλιτεχνικό πεδίο έκφρασης. Όμως αυτές οι ωθήσεις, οι ανησυχίες και τα ερεθίσματα, που βρίσκονται στη βάση της πυραμίδας της καλλιτεχνικής δημιουργίας, είναι άυλα, και ως τέτοια, άυλα δηλαδή στοιχεία, είναι ανεξάρτητα του γλωσσολογικού φορμαλισμού του εκάστοτε έθνους.» Ασφαλώς, το πρωτόλειο υλικό που μορφώνει τον αόρατο έσω κόσμο μας, και προφανώς και του καλλιτέχνη, είναι η πραγματικότητα που τον περιβάλλει. Η πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβάνεται το εξωτερικό μάτι, είναι το πρωτογενές υλικό, βάση του οποίου το εσωτερικό μάτι απεικονίζει τον νέο υποκειμενικό του κόσμο. Και μόνο αν δεχτούμε κάπως αυθαίρετα και απλουστευτικά να τεμαχίσουμε την πραγματικότητα σε εθνικά γεωγραφικά χωράφια, μπορούμε να επιδώσουμε κάποιον εθνικό χαρακτήρα στην Τέχνη. Η ταινία όμως εκτός από Τέχνη, είναι και οικονομικό προϊόν. Και μάλλον το ακριβότερο καλλιτεχνικό προϊόν. Άλλωστε αυτή η ακρίβεια έχρησε τον κινηματογράφο, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, ως τη i am page 16

the neuron stimulating zine

μαζικότερη λαϊκή τέχνη. Ο οικονομικός χαρακτήρας του, διαφαίνεται τόσο στη διαδικασία παραγωγής του, όσο και σε αυτή της διανομής του. Ωστόσο στα πλαίσια του κειμένου θα αναφερθούμε στη διαδικασία της παραγωγής. Μια ταινία για να παραχθεί χρειάζεται οικονομικά κεφάλαια. Τα οποία διατίθενται είτε από κάποιον ιδιώτη, είτε από την Πολιτεία. Η οικονομική χρηματοδότηση από τους ιδιώτες είναι ένα γενικόλογο κεφάλαιο, που δεν έχει κάποιο νόημα να το συζητήσουμε την παρούσα στιγμή. Ασφαλώς και εξαρτάται από την κινηματογραφική παιδεία του εκάστοτε ιδιώτη, αλλά και κυρίως από τα επενδυτικά κίνητρα που παρουσιάζει η χρηματοδότηση μιας συγκεκριμένης ταινίας. Τα επενδυτικά κίνητρα καθορίζονται από την προδιαγραφόμενη εμπορική επιτυχία της ταινίας, η οποία με τη σειρά της καθορίζεται από τις κινηματογραφικές προτιμήσεις, δηλαδή την παιδεία και την κουλτούρα, του κοινού. Αλλά ας επιστρέψουμε στα κεφάλαια που αντλούνται από την Πολιτεία, τα οποία αποτελούν (θεωρητικά) ένα μεγάλο ποσοστό της χρηματοδότησης. Η διάθεση των κεφαλαίων απ’ την Πολιτεία, ως προς τον τρόπο αλλά και την ποσότητα, ρυθμίζεται απ’ τη συγκεκριμένη (κινηματογραφική) νομοθεσία του εκάστοτε έθνους. Αν ανατρέξουμε στα σχετικά νομοπλαίσια της Ελλάδος είναι υποβοηθάται η παραγωγή μιας ταινίας. Αλλά και να διαπιστώσουμε το ανεφάρμοστο του νόμου. Το 80% των κρατικών κονδυλίων καταλήγουν σε λοιπές διαδικασίες διαχείρισης, διάθεσης, προβολής κλπ, και μόνο το 20%, χονδρικά υπολογισμένα, καταλήγει στην παραγωγή της καλλιτεχνικής ταινίας. Ένας καλλιτέχνης βάσει της εθνικότητας του, ή καλύτερα της χώρας στην οποία δραστηριοποιείται, είναι αναγκασμένος να λειτουργήσει – ή καλύτερα να υφίσταται - εντός των εθνικών του νομοπλαισίων. Και να λοιπόν πως υφίσταται ο ελληνικός κινηματογράφος! Όχι ως προς την Τέχνη, η οποία όπως είπαμε είναι πανανθρώπινη, παγκόσμια και πανσυμπαντική, αλλά ως προς την υλοποίηση και την παραγωγή, η οποία δεν είναι καλλιτεχνική διαδικασία. Αλλά επιχειρηματική! Και να ο λόγος που οι ελληνικές ταινίες είναι φτωχές. Όχι ως προς τη σύλληψη και την Τέχνη τους, αλλά ως προς την παραγωγή τους. Έτσι η ορθολογικά δίκαιη ύπαρξη των «πολιτικά» δραστήριων «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη», μόνο άνοιξη του ελληνικού κινηματογράφου δε σημαίνει. Για αυτούς που τους αρέσουν τα οξύμωρα σχήματα, σημαίνει βαρυχειμωνιά. Καθώς αυτή η ύπαρξη, υποκαταστάτρια των συνδικαλιστικών οργάνων, υποκινείται απ’ την καταναγαστικότητα του σχηματισμού μιας συλλογικότητας που θα έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τα μηχανιστικά γρανάζια, τη νομοθετική μεμβράνη και το εξουσιοδοτημένο σύμπλεγμα που συγκροτούν αυτό που λέμε ελληνικός κινηματογράφος! Και όχι την Τέχνη. Επιτρέψτε μου να πω, πως, με τη μη ανάλογη κινητοποίηση του κινηματογραφικού κοινού, και την έλλειψη της στοιχειώδους κινηματογραφικής παιδείας, αργεί να ξημερώσει… Γιατί αν η Πολιτεία δε θέλει να χρηματοδοτήσει, ο επόμενος άμεσος χρηματοδότης είμαστε εμείς και οι προτιμήσεις μας! i am page 17

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

εύκολο να αντιληφθούμε τον ελαττωματικό τρόπο με τον οποίο θεωρητικά

book-crossing [δάφνη]

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Σε λίγο καιρό συμπληρώνω πέντε χρόνια ως μέλος του Bookcrossing. Στις 8 Μαΐου 2005, διάβασα ένα άρθρο στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας σχετικά με το πώς αφήνει κανείς βιβλία σε δημόσιους χώρους για να αναζητήσουν νέους αναγνώστες. Ενθουσιάστηκα κι έγινα αμέσως μέλος. Fast forward πέντε χρόνια μετά, και η ασχολία αυτή μου έχει δώσει πολλά. Δεν είναι απλά ένα hobby, είναι μια παρέα, διασκέδαση, τρόπος ζωής γεμάτος γενναιοδωρία. Αγαπώ πολύ τα βιβλία, αλλά δεν θέλω να τα κρατήσω όλα. Αυτά που δεν μου άρεσαν, που βρέθηκαν στα χέρια μου χωρίς να το επιδιώξω, που δεν χρειάζομαι πια, μπορεί σε κάποιον να αρέσουν και να φανούν χρήσιμα. Θα αφήσω την τύχη να αποφασίσει και θα τα απελευθερώσω για να βρουν νέους αναγνώστες, να μη μένουν σκονισμένα στο ράφι μου. Στην αρχή δεν ήθελα να αποχωριστώ τα βιβλία μου. Ένιωθα μεγάλο άγχος όταν έκανα απελευθερώσεις, να μη με δει κανείς, να φύγω γρήγορα μήπως μου φωνάξουν ότι ξέχασα το βιβλίο και να πρέπει να δικαιολογηθώ. Με τον καιρό αυτή η αίσθηση έφυγε και γρήγορα ένιωσα πολύ άνετα. Με βοήθησε και η κοινότητα των Ελλήνων Bookcrossers. Γιατί το Bookcrossing δεν είναι μόνο τα βιβλία, αλλά κυρίως οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που τα διαβάζουν, που συζητούν γι’αυτά (και όχι μόνο) που τα προωθούν, που τα απελευθερώνουν για να κάνουν όλο τον κόσμο μια βιβλιοθήκη - όπως μας προτρέπει το site. Πέρα από τις απελευθερώσεις βιβλίων και τη χαρά να βλέπω τα βιβλία μου να βρίσκουν νέους αναγνώστες, το Bookcrossing μου προσέφερε φίλους, γνωριμία με συγγραφείς και βιβλία που μπορεί να μην είχα ανακαλύψει μόνη μου, μου έδωσε την

ευκαιρία να συμμετάσχω σε πολλές διαφορετικές δραστηριότητες και να ανοίξω τους ορίζοντές μου. Το site το ίδιο ξεκίνησε το 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες και γρήγορα εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες. Σήμερα, πάνω από 800.000 μέλη έχουν καταχωρήσει πάνω από 6.000.000 βιβλία. Στην Ελλάδα η μεγάλη αύξηση ήρθε το 2005, με πολλά νέα μέλη και μια έκρηξη δραστηριότητας στην Ελληνική κοινότητα. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 5.000 μέλη στην Ελλάδα, έχουν δικό τους Ελληνόφωνο φόρουμ στο site, οργανώνουν μηνιαίες συναντήσεις σε αρκετές πόλεις

και ετήσια συνέδρια κατά τα οποία έχουν την ευκαιρία να συναντηθούν και να γνωριστούν μεταξύ τους, απελευθερώνουν βιβλία και κάνουν πολλές και ποικίλες δράσεις ανά την Ελλάδα. Είναι μια χαρούμενη και ενδιαφέρουσα παρέα, στην οποία χαίρομαι να ανήκω. Αν αγαπάτε το βιβλίο και θέλετε να το μοιράζεστε, σας προτείνω να την ανακαλύψετε κι εσείς! Με αφορμή το 5ο συνέδριο BookCrossing, Θεσσαλονίκη 21-24 Μαίου http://www.bookcrossing.com http://www.bookcrossers.gr

i am page 18

the neuron stimulating zine

αντίλογος [ebal]

να παρατηρήσεις τις εικόνες, σε συνάρτηση των ηχητικών ακουσμάτων, προσδοκώντας, στο να κατανοήσεις πλήρως αυτό που βλέπεις.

Η αθωότητα των αναμνήσεων. Στις μέρες μας, οι κινούμενες εικόνες μπερδεύονται με τους ήχους τοπίων και διαλόγων, με αποτέλεσμα οι ταινίες (μικρού ή μεγάλου μεγέθους), να έχουν γεμίσει τις ζωές μας. Κι όπως θα θυμάστε, λίγα χρόνια πιο πριν, η παραγωγή ταινιών, όπως για παράδειγμα το οικογενειακό βίντεο, ήταν υπόθεση πολύ λίγων (ακριβό σπορ). Αλλά παρόλα αυτά, με την πάροδο των ετών και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, όλο και περισσότερες οικογένειες έχουν τις δικές τους οικογενειακές συλλογές.

Σας προτείνω, να πραγματοποιήσετε κι εσείς το ίδιο πείραμα με μένα. O Einstain είχε τελικά δίκιο με τη θεωρεία της σχετικότητας; Ξεθάψτε τις παλιές σας φωτογραφίες κι αφήστε τον εαυτό σας να περιπλανηθεί στην αθωότητα των αναμνήσεών σας. Στις αναμνήσεις μίας παλιάς εποχής, ίσως καλύτερης, πιο ελεύθερης, πιο ανέμελης ή ποιο αθώας. Κοιτάξτε στο παρελθόν με νοσταλγία κι όχι με λύπη. Κι ίσως, ναι ίσως, να δείτε τελικά, ότι ο χρόνος είναι απλά μια έννοια και τίποτε άλλο. Κοίτα όμως την ώρα, πρέπει να φύγω!

Η απορία μου λύθηκε, πριν από μερικές μέρες και μάλιστα την πιο αναπάντεχη στιγμή, την ώρα δηλαδή, που τακτοποιούσα το γραφείο μου. Εκεί λοιπόν που ανακάτευα τα πράγματα μου στα συρτάρια, είδα έναν φάκελο με φωτογραφίες από τα σχολικά μου χρόνια. Σκέφτηκα λοιπόν να ρίξω μια πολύ γρήγορη ματιά. Μερικές ώρες αργότερα διαπίστωσα ότι ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου είχε διαφύγει ως μέγας δραπέτης. Χωρίς να το αντιληφθώ, είχε μεταμορφωθεί σε μια χρονική δίνη, η οποία με έλκυε αδίσταχτα στο απύθμενο κέντρο της. Για να παρακολουθήσεις μία ταινία, πρέπει να δώσεις τη μέγιστη προσοχή σου, ώστε i am page 19

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Με την επέλαση μάλιστα, της ψηφιακής τεχνολογίας, τα πράγματα έγιναν πολύ καλύτερα, ευκολότερα και αρκετά φθηνότερα. Στις μέρες μας, ακόμα και η φθηνότερη φωτογραφική μηχανή έχει τη δυνατότητα λήψης ενός short video. Παρόλα αυτά, οι ερασιτέχνες φωτογράφοι που κρύβουμε μέσα μας, αναζητούν τον παράδεισο, μέσα από την αναζήτηση της τέλειας φωτογραφίας. Κι επειδή, δεν είμαι οπαδός της φωτογραφίας, δεν κατανοώ γιατί όλο και περισσότεροι, αγοράζουν καλύτερες κι ακριβότερες φωτογραφικές μηχανές. Πεντακόσια ή χίλια ευρώ για ν’ αγοράσεις μία καλή φωτογραφική μηχανή κι ίσως, κάνα δυο extra φακούς; Μα για να βγάζεις φωτογραφίες; Στις μέρες μας;

Μα όταν βλέπεις μία εικόνα και δέχεσαι μονάχα ένα οπτικό ερέθισμα, οι νευρώνες του εγκεφάλου σου προσπαθούν να καλύψουν τα κενά. Κι έτσι, πλημμυρίζουμε από αναμνήσεις, μνήμες του παρελθόντος και αισθήματα που ξυπνούν σε κάθε εικόνα. Γεγονότα που έχουν συμβεί και ασταμάτητες αλληλουχίες, που καταπίνουν την αίσθηση του χρόνου.

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

arrangement

http://chimeres.gr/hidden/carousel

[konstantis]

i am page 20

the neuron stimulating zine

αφιέρωμα στις ταινίες γοτθικού τρόμου μέρος 2ο [baphomet]

Όταν λοιπόν ο Corman έψαχνε τον σταρ του για την προβεβλημένη μεταφορά της “Πτώσης του Οίκου των Άσερ” (που πήρε τον τίτλο “Ο Πύργος των Καταραμένων”), ο Price ήταν η προφανής επιλογή. Προφανής μεν, όχι όμως φτηνή. Γεγονός που σε συνδυασμό με το ότι η ταινία εγκατέλειπε το μοντέλο της ταινίας με τέρατα που με τόση επιτυχία ακολουθούσε μέχρι τότε ο εν λόγω σκηνοθέτης, καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50, ήταν κάτι παραπάνω από αρκετό για να ανησυχήσει τους παραγωγούς της AIP (American International Pictures). Έδωσαν ωστόσο το πράσινο φως για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, χάρη στο ρεκόρ κερδοφόρων ταινιών που είχε κάνει ο σκηνοθέτης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Corman έδωσε στην αυτοβιογραφία του τον τίτλο How I Made a Hundred Movies in Hollywood and Never Lost a Dime, δηλαδή «Πως γύρισα 100 ταινίες χωρίς να χάσω ούτε μία δεκάρα». Μάλιστα ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Stephen King, συνήθιζε να παρομοιάζει την πρόοδο που έκανε ο Corman, περνώντας από τις «φτηνές και χαρωπές» ταινίες exploitation της δεκαετίας του ’50 στο χολιγουντιανό Gothic, με τη μεταμόρφωση της κάμπιας σε πεταλούδα… Σύμφωνα με την παράδοση του Hollywood, η AIP

βλέποντας ότι όλη η υπόθεση ήταν επικερδής, ενθάρρυνε τον Corman να εκμεταλλευτεί την επιτυχημένη συνταγή όσο περισσότερο γινόταν. Όντως, στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, ο δημιουργός παρέδωσε άλλες εφτά ταινίες του λεγόμενου «κύκλου του Poe». Μαζί με τον Vincent Price, ο Corman προσέλαβε και άλλους ταλαντούχους επαγγελματίες που με τη σειρά τους, έχτισαν τη δική τους καριέρα. Επί παραδείγματι, να αναφέρουμε μεταξύ των άλλων τους: Jack Nicholson που ξεκίνησε παίζοντας ρομαντικούς πρωταγωνιστές απέναντι στους κακούς αντιήρωες Price και Boris Karloff, τον σκηνοθέτη Francis Ford Coppola ο οποίος ήταν βοηθός σκηνοθέτη του Corman και αργότερα δήλωσε σχετικά ότι για εκείνον ήταν «μια υπέροχη ευκαιρία», αλλά και τον τότε ακόμα φωτογράφο Nicolas Roeg που έδωσε στη “The Masque of the Red Death – Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου“ του 1964, τον σκοτεινό σχεδόν ψυχεδελικό παλμό της, πριν καθίσει και ο ίδιος αργότερα, στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Τέλος, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε να αναφέρουμε και τον Richard Matheson, σεναριογράφο στις περισσότερες ταινίες του Corman. Ο Matheson, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ευρύτερα γνωστός στο ευρύ κοινό ως συγγραφέας “σκοτεινών” μυθιστορημάτων, είναι και ο δημιουργός του “I Am Legend – Ζωντανός Θρύλος“ του 1954. Του βιβλίου, δηλαδή, που γυρίστηκε τρεις φορές σε ταινία. Μία με τον Vincent Price στον ομώνυμο ρόλο στο “The Last Man on Earth – Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη“ του 1964, μία με τον Charlton Heston στο “The Omega Man” του 1971 και μία πιο πρόσφατη με τον Will Smith στο “I Am Legend – Ζωντανός Θρύλος” του 2007. Αλλάζοντας ήπειρο και χώρα, περνάμε στη Hammer Films – για πολλούς η αντίστοιχη AIP της Μ. Βρετανίας – η οποία επίσης «λεηλάτησε» τη χρυσή εποχή της ευρωπαϊκής γοτθικής λογοτεχνίας. Χαρακτηριστικά, μπορούμε να αναφέρουμε την ταινία “The Curse of Frankestein – Η Κατάρα του Φρανκενστάιν” του 1957 που καθιέρωσε παγκοσμίως το εν λόγω στούντιο ως την κορωνίδα

i am page 21

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Στο δεύτερο μέρος αυτού του αφιερώματος, θα περάσουμε να δούμε δύο καλλιτέχνες που άφησαν το σημάδι τους στον χώρο του γοτθικού κινηματογράφου και όχι μόνο. Ο λόγος φυσικά γίνεται, για τον ηθοποιό Vincent Price και τον σκηνοθέτη Roger Corman. Η πρώτη μεταφορά του Poe στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Roger Corman με πρωταγωνιστή τον Price έγινε το 1960. Ο Price, είναι η αλήθεια ότι, μπήκε σχετικά αργά στις ταινίες τρόμου, έχοντας ωστόσο πίσω του μια μεγάλη καριέρα στο σανίδι αλλά και στο mainstream Hollywood (υπέγραψε με την Universal πρώτη φορά το 1938). Αρχικά τον προσλάμβαναν ως ρομαντικό χαρακτήρα αλλά, το πρόβλημα με τον Price ήταν ότι, λόγω της «αριστοκρατικής» του προφοράς (την οποία πολλοί περνούσαν για Αγγλική) θεωρήθηκε πολύ σοφιστικέ για το κοινό με αποτέλεσμα να χάσει πολλούς ρόλους.

των θρίλερ εποχής διαθέτοντας στο cast της, δύο πρωταγωνιστές είδωλα των ταινιών τρόμου, τους Peter Cushing και φυσικά τον Christopher Lee. Η Hammer, περιέβαλε την επιτυχημένη αυτή ομάδα της, με τον Terence Fisher, ο οποίος επρόκειτο να σκηνοθετήσει τα περισσότερα γοτθικά θρίλερ της, αλλά και τον Jimmy Sangster στο πόστο του σεναριογράφου.

Αφήνουμε προς το παρόν πίσω μας τη Μ. Βρετανία

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Ο επόμενος ρόλος του Lee στη Hammer, ήταν ο ομώνυμος ρόλος στην ταινία “Dracula ή Horror of Dracula – Δράκουλας, ο Βρικόλακας των Καρπαθίων” του 1958. Ο ηθοποιός ήταν πραγματικά γεννημένος, γι’ αυτόν το ρόλο. Όπως δηλώνει και ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του: «την ίδια εποχή που γεννιόμουν εγώ (1922), γεννιόταν και το “Νοσφεράτου”, ή αλλιώς ο “Δράκουλας”, η σπουδαία βωβή εκδοχή

1966, στην ταινία “Dracula, Prince of Darkness – Δράκουλας, ο Άρχων του Σκότους” το έκανε με επιφυλάξεις. Η Hammer γύρισε άλλες πέντε ταινίες του Δράκουλα με τον Lee: “Dracula Has Risen from the Grave – Ο Δράκουλας Βγήκε από τον Τάφο” του 1968, “Taste the Blood of Dracula – Φίλησε το Αίμα του Δράκουλα” του 1969, “Scars of Dracula – Τα Σημάδια του Δράκουλα” του 1970, “Dracula AD – Δράκουλας” του 1972 και “The Satanic Rites of Dracula – Ο Δράκουλας Διψάει για Φρέσκο Αίμα” του 1973. Ωστόσο, όλη αυτή η σειρά επεδείκνυε σημάδια ενός στούντιο που περνάει κρίση και προσπαθεί απεγνωσμένα να ανανεώσει την επιτυχημένη συνταγή του.

του Γερμανού F.W.Murnau». Μέρος του μυστικού της επιτυχίας του στον ρόλο του Κόμη Δράκουλα σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, ήταν το γεγονός ότι, αγνόησε την ερμηνεία του Bela Lugosi του 1931 και στράφηκε αντ’ αυτού στο μυθιστόρημα που έγραψε ο Bram Stoker το 1887. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’60 όμως, η πλοκή και τα σενάρια της Hammer είχαν αρχίσει να τυποποιούνται, ενώ οι προϋπολογισμοί όλο και μειώνονταν. Όταν τελικά ο Christopher Lee, αποφάσισε να ξαναφορέσει τη μαύρη μπέρτα, το

και το στούντιο της Hammer για να περάσουμε στη γειτονική μας Ιταλία. Εκεί, οι σκηνοθέτες, εμφανώς επηρεασμένοι από το στυλ των γοτθικών ταινιών της Hammer, θα καταφέρουν να πάνε ακόμα παραπέρα το είδος που τους ενέπνευσε. Με τον Mario Bava αρχικά (La Maschera del Demonio – Black Sunday – Η Μάσκα του Σατανά – του 1960) ο οποίος γύριζε ταινίες τρόμου από τη δεκαετία του ’60 ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80, που πλέον θεωρούνται κλασικές. Άξιοι συμπαραστάτες του θεωρούνται τόσο ο Lucio Fulci, όσο φυσικά και ο Dario Argento (Suspiria) του οποίου τα απίστευτα, εντυπωσιακά σκηνικά δημιούργησαν μια ολόκληρη σχολή.

i am page 22

the neuron stimulating zine

Εν κατακλείδι, θα λέγαμε ότι στις ιταλικές ταινίες, ο τρόμος είναι πιο φανερός και οπτικά καλαίσθητος απ’ ότι στις αντίστοιχες βρετανικές ή αμερικάνικες παραγωγές, αν και εδώ συνήθως η πλοκή δεν έχει συνοχή και πυκνά συχνά το εκάστοτε σενάριο είναι δευτερεύουσας σημασίας.

μύθους και οιωνούς που στοιχειώνουν τις ταινίες του Polanski πριν αλλά και μετά από το “Rosematy’s Baby”, με αποκορύφωμα φυσικά τη δολοφονία της ετοιμόγεννης σχεδόν γυναίκας του το 1969 από τα χέρια μιας ομάδας χίπηδων που πήραν το όνομα «Manson Family» από τον Charles Manson, τον αρχηγό τους.

Το 1968 εμφανίζεται μία ταινία ορόσημο για το είδος που εξετάζουμε. Ταινία που κέρδισε την αποδοχή κοινού και κριτικών, καθώς και ένα Όσκαρ ΄β γυναικείου ρόλου. Αναφερόμαστε φυσικά στο “Rosematy’s Baby – Το Μωρό της Ρόζμαρι”, η ιστορία της οποίας βασίζεται στο best–seller

Ο Polanski, έγινε αρχικά διάσημος με μια σειρά κλειστοφοβικών ψυχοδραμάτων στις αρχές της δεκαετίας του ’60, προτού να γυρίσει μια κωμική γοτθική ταινία τρόμου το 1967, το

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

του Ira Levin για τον αστικό σατανισμό. Πολλά ακούστηκαν και πολλά περισσότερα γράφτηκαν για τα παρασκήνια της συγκεκριμένης ταινίας. Φυσικά ο πολωνικής καταγωγής σκηνοθέτης Roman Polanski αποκάλεσε τους ισχυρισμούς αυτούς «γελοίους». Όμως και ο ίδιος ο Polanski βρέθηκε στο μάτι ενός κυκλώνα δραματικών γεγονότων που εκτυλίχθηκαν κάπου μεταξύ κινηματογράφου και αποκρυφισμού. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στην εικονογραφημένη ιστορία των καταραμένων ταινιών με τίτλο Hollywood Hex, η συγγραφέας Mikita Brottman αφιερώνει δύο από τα εφτά κεφάλαια στις συμπτώσεις, τις κατάρες και τις συμφορές που ακολούθησαν την καριέρα του Polanski. Προσπαθώντας έτσι, να απαριθμήσει λεπτομερώς τους πολυάριθμους

“Χορό των Βρικολάκων – Dance of the Vampires” ή αλλιώς “Η Νύχτα των Βρικολάκων – The Fearless Vampire Killers” με υπότιτλο “Συγνώμη, αλλά τα δόντια σας είναι στο λαιμό μου – Pardon me, but your teeth are in my neck”. Παρά τον εύθυμο χαρακτήρα της ταινίας, ορισμένες σκηνές ξεπερνούν το χιούμορ και προσδίδουν μια μακάβρια μεγαλοπρέπεια. Πρωταγωνίστρια στο χορό ήταν η πανέμορφη κοκκινομάλλα σύζυγος του Polanski, η Sharon Tate, η οποία, σύμφωνα με το σενάριο, έγινε «θυσία στον Εωσφόρο» πέφτοντας θύμα των βρικολάκων που αναφέρονται στον τίτλο. Αφήνοντας στην άκρη τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την καριέρα του Polanski, το γεγονός ότι τα στούντιο παρείχαν μεγάλη οικονομική στήριξη σ’ έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη

wow!... i forgot which page i am

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

The Omen [1976] ταινιών τέχνης για να γυρίσει μια ταινία τρόμου - η οποία μάλιστα ήταν και κερδοφόρα - άλλαξε άρδην τη συμπεριφορά του Hollywood απέναντι στο είδος. Τη δεκαετία του ’70 λοιπόν και για πρώτη φορά μετά από τη δεκαετία του ’30, οι εταιρίες παραγωγής χρηματοδοτούν και προσλαμβάνουν μεγάλα ονόματα για να γυρίσουν ταινίες τρόμου, όπως τον “Εξορκιστή – The Exorcist” του 1973 και την “Προφητεία – The Omen” του 1976. Δύο ταινίες που όχι μόνο κέρδισαν Όσκαρ, αλλά απέφεραν και οικονομικά κέρδη, κατατάσσοντας μάλιστα τον “Εξορκιστή”,

ως την πιο εμπορική ταινία τρόμου, μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όμως και οι δύο αυτές ταινίες αντιπροσώπευαν την είσοδο σε πιο ραφιναρισμένα mainstream χωράφια, χωρίς να έχουν τη θρησκευτική αμφισημία του “Rosematy’s Baby”. Ο Polanski θα επέστρεφε στην αρένα του gothic το 1999 με την “Ένατη Πύλη – The Ninth Gate”, όπου όμως παρά την παρουσία του πρωταγωνιστή Johnny Deep δεν είχε την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία. to be continued…

i am page 24

the neuron stimulating zine

ποιό πρόσωπο να βάλω; [ζέτα]

ποιό

πρόσωπο

και μπορεί όντως αυτός που έχεις στην αγκαλιά σου να μη φοράει τίποτα, να είναι εκεί και να πασχίζει να δει μέσα από το λευκό σου... ή ακόμα, μπορεί να έχει ήδη δει και να προσπαθεί μάταια να ξεσκίσει το άσπρο πανί. Δεν είναι ρίσκο λοιπόν όσο παίζουμε κρυφτό, για να μείνουμε απρόσβλητοι από την ασθένεια του έρωτα, να καταλήξουμε νικητές στο παιχνίδι μας, αλλά ουσιαστικά μόνοι; Μπερδεύτηκα! Αλήθεια μπερδεύτηκα! Πρόσωπα φανερά και ας σφαδάζουν στον πόνο...ή κρυμμένα που δεν πληγώνονται ποτέ και άδεια;

να βάλω; i am page 25

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Έβλεπα πίνακες ζωγραφικής και ένιωθα εντελώς άτεχνη. Ναι μεν τους θαύμαζα, σε μερικούς μάλιστα αναζητούσα και τους δημιουργούς τους, αλλά κανένα έργο δεν με είχε αγγίξει. Πριν δυο μήνες σχεδόν, παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση της οποίας το εισητήριο είχε έναν πίνακα ο οποίος απεικόνιζε δυο άντρες. Πλάτη και οι δυο, ο ένας άντρας ήταν κανονικός και άλλος ήταν σύννεφο. Ένα γαργαλητό το ένιωσα. Ο τότε αγαπημένος μου, ανέφερε τον καλλιτέχνη άλλα για να θυμάμαι ένα όνομα πρέπει να το δω γραμμένο, έτσι δεν το συγκράτησα. Μετά αποφάσισα ότι πρέπει να τον βρω, να ξαναρωτήσω. Με έπιανε όμως ο φόβος της άγνοιας, μη με περάσουν για εντελώς άσχετη (που είμαι αλλά ο κόσμος δεν το ξέρει!) και έτσι δεν ρώτησα ποτέ! Προχτές, ο φίλος Μάνος έγραψε για ένα απίστευτο ιταλικό κομμάτι. Στο βιντεάκι που συνόδευε το κείμενο ήταν ένα έργο ζωγραφικής το οποίο όταν το είδα με μάγεψε... Αυτή τη φορά ο πίνακας απεικόνιζε ένα ζευγάρι να φιλιέται φορώντας λευκές κουκούλες. Ανέτρεξα στο google χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά “art+kiss” και να, ο πίνακας μου τρίτος στη σειρά, Rene Magritte lovers. Ωστόσο η τεχνοτροπία κάτι μου θύμιζε... Αναζήτησα και κάποια άλλα έργα του καλλιτέχνη με την υποψία οτι ίσως αποκτήσω αγαπημένο ζωγράφο! Και ναι, απέκτησα... οι δυο άντρες απο το εισητήριο της παράστασης! Είδα γραμμένο πλέον το όνομα δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ! Rene Magritte! Όταν θα φτιάξω το σπίτι μου, ο πίνακας “lovers” θα διακοσμεί τον τοίχο του σαλονιού μου πάνω από τον κόκκινο καναπέ. Προς το παρόν διακοσμεί την επιφάνεια εργασίας μου. Γιατί όμως τόσο πολύ; Είναι η μανιέρα; Τα κρυμμένα πρόσωπα στον έρωτα; Δεν ξέρω! Οι σκέψεις μου πατάνε η μια πάνω στην άλλη... Τρέχουν ποια θα φτάσει πρώτη, τρέχουν ανακατεμένες. Αγώνας ταχύτητας...

Τρέχουν να φτάσουν το συναίσθημα το οποίο προπορεύεται και ψάχνει το δρόμο. Είσαι με κάποιον, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να δει το αληθινό σου πρόσωπο, το έχεις τοποθετήσει μέσα στην λευκή κουκούλα. Είσαι τόσο απασχολημένος να μην εκτεθείς, πιθανότατα για να μην πληγωθείς, που δεν προσέχεις του συντρόφου σου το πρόσωπο, το οποίο είναι κρυμμένο επίσης. Είστε ίδιοι δηλαδή; Είστε κρυμμένοι ο ένας από τον άλλο ή κρύβεστε από τον ίδιο σας τον εαυτό; Ως πότε θα μείνετε κρυμμένοι και μαζί; Επιφάνεια μόνο; Καμιά ειλικρινή επαφή; Κανένα αληθινό συναίσθημα; Έτσι θα είναι πάντα; Τελικά το λατρεμένο παιχνίδι των παιδικών μας χρόνων είναι ασπίδα προστασίας ή είναι ρίσκο; Έτσι όπως το θολωμένο πανί της κουκούλας σου κρύβει την όραση σε ξεγελάει

κυνηγώντας την έμπνευση! (αποσπάσματα από την εκπομπή hobbistas στις 21/3/2009)

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Είναι αλήθεια. Ψάχνω να βρω τα όνειρα, πίσω από τους στίχους. Το 1959, ο Φελίνι δημιουργεί το Dolce Vita που έμελε να σημαδέψει την 7η τέχνη. Μετά από τέσσερα χρόνια, προβάλλεται το 8 ½. Μία ταινία που μιλάει για την απουσία της έμπνευσης, μια κατάσταση εφιαλτική για κάθε δημιουργό. Ακόμα και ο τίτλος δηλώνει αυτό το πράγμα, ήταν η όγδοη ταινία του Φεντερίκο Φελίνι και το μισό ήταν ένα άλλο φιλμ που είχε κάνει με άλλους δύο σκηνοθέτες. Κι όμως, ακόμα και εκεί, υπάρχει μία στιγμή έμπνευσης, το χαμόγελο της Κλαούντια Καρντινάλε. Η εκκίνηση του μαγικού ταξιδιού της δημιουργίας ξεκινά από την έμπνευση, αυτή την ακαθόριστη μαγική στιγμή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Ίσως η μοναδική στιγμή που συναντιόμαστε με το θείο. Είναι το σημείο, που ξεπερνάμε τον εαυτό μας και το ανθρώπινο, για να μεταμορφωθούμε σε μάγους που προσπερνάνε την αλήθεια που ζουν, φτιάχνοντας μια αλήθεια διαφορετική. Άλλες φορές ιδεατή, ποιητική, άλλες σαρκαστική και ίσως πιο ανθρώπινη.

Εμπνέω ή εμπνέομαι σημαίνει βάζω στη συνείδηση κάποιου ένα συναίσθημα, μία σκέψη ή ιδέα, η πρόκληση ψυχικής και διανοητικής ευφορίας, η αιτία για την σύλληψη μιας ιδέας. Αυτός που εμπνέει, έχει μια φυσική παρόρμηση και πάθος για δημιουργία και γι’ αυτό μπορεί να συγκινεί και να ενθουσιάζει. Η έμπνευση είναι το αποτέλεσμα του εμπνέω, η ιδέα που γεννιέται στη συνείδησή μας ξαφνικά και χωρίς την άμεση συμμετοχή της βούλησης. Είναι αποτέλεσμα μιας εντύπωσης ή συγκίνησης και όχι κάποιας διανοητικής προσπάθειας. Είναι η εξαιρετική, η αιφνίδια σύλληψη μιας νέας ιδέας και η παρόρμηση προς δημιουργία καλλιτεχνική και ποιητική. Το μαγικό αυτής της λέξης είναι η ετοιμολογία. Εμπνέω σημαίνει φυσάω μέσα, ενώ έμπνευση, φύσημα μέσα. Δηλαδή η είσοδος (κατά μία έννοια) της θείας χάρης. Inspiration, λένε οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι, από το spirit που σημαίνει πνεύμα. Είναι κάτι σαν ανάσα, σαν αναπνοή, αυτό το μαγικό πράγμα που μας δίνει ζωή. Δημιούργημα χωρίς έμπνευση, είναι σαν να έχεις έναν άνθρωπο που δεν αναπνέει. Ένα νεκρό δηλαδή όν, που σε λίγο

i am page 26

the neuron stimulating zine

θα αρχίσει να σαπίζει.

Ο Ντενίς Ντιτερό, στο βιβλίο του «το παράδοξο με τον ηθοποιό», έλεγε με απλά λόγια ότι δεν πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι σαν δημιουργοί, αλλά να αισθανόμαστε. Αν υποθέσουμε, ότι η θεματολογία μας είναι η ζωή, πρέπει να πάρουμε απόσταση από αυτήν και να μην συμμετέχουμε συναισθηματικά. Είναι σαν να προσπαθείς να κατακτήσεις μία γυναίκα που θες πάρα πολύ και όταν την πλησιάζεις χάνεις τα λόγια σου, προσπαθώντας να μιλήσεις για τον καιρό.

Καμιά φορά, αν απουσιάζει η έμπνευση και ψάχνουμε αγωνιωδώς να την βρούμε, μία καλή πρόταση είναι ο αυτοσχεδιασμός. Εκεί που αυτοσχεδιάζουμε, μπορεί ξαφνικά να μας έρθει, μπορεί να βρούμε αυτό που ψάχνουμε. Αν όλα αυτά νομίζετε ότι ενδιαφέρουν μοναχά τους καλλιτέχνες, κάνετε λάθος. Αφορούν τον κάθε «θνητό» που θέλει να είναι ζωντανός και δημιουργικός σε αυτή τη ζωή. Αφορούν αυτόν που ψάχνει να βρει αυτό, που θα τον κάνει να υπερβεί τον εαυτό του. Που θα τον κάνει να πετάξει και να δημιουργήσει τον δικό του παράδεισο μέσα στη δουλειά του, στη σχέση του, στο σπίτι του, στην παρέα του. Που μπορεί όμως, να βρίσκεται η έμπνευση; Ποιός ξέρει. Ίσως στον ήλιο που βγαίνει κάθε πρωί. Στα όμορφα πόδια και το χαμόγελο μιας αιθέριας ύπαρξης. Στο άκουσμα μιας μαγικής μελωδίας. Στο γέλιο ενός παιδιού. Ίσως και να βρίσκεται πίσω από ένα στίχο. Να βρίσκαμε το όνειρό μας, πίσω από έναν στίχο; Ποιός ξέρει;

i am page 27

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Πώς βρίσκουμε όμως την έμπνευση; Πού τη συναντάμε; Πώς την κατακτούμε; Έλα μου ντε; Αν το βρίσκαμε, ίσως ανακαλύπταμε το μυστικό της ζωής. Είναι σα να προσπαθούμε να πιάσουμε τον αέρα με τα χέρια μας. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να χαλαρώσουμε και να αφήσουμε τον αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια μας και εμάς, με ζωή. Ο Ελύτης έλεγε στον Εμπειρίκο (μπορεί να έγινε και το αντίθετο, λίγη σημασία έχει), ότι η έμπνευση είναι σαν μια ωραία κοπέλα που περνά από μπροστά σου. Την κυνηγάς, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα την κατακτήσεις.

Σε αυτήν την περίπτωση το κορμί θα πετάξει πατριώτη.

πρωινό ξύπνημα [παπάζογλου κωνσταντίνα] Ζωηρές ηλιαχτίδες ζεσταίνουν το πρόσωπο κι ένα χαμόγελο ξεπηδάει απ’ το αδιέξοδο Η καρδιά ξυπνάει από το πρωινό αεράκι Αναζωογονώντας τις αισθήσεις και τραγουδάει Μικρά συννεφάκια πλέουν στον γαλάζιο ουρανό που όμως ένα πρωινό σαν κι αυτό είναι μόνο καΐκια στη θάλασσα που σεργιανάνε χαράζοντας για λίγο την πορεία τους στα νερά Η άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμα κι όμως θα μπορούσε όπως μαρτυρούν οι αμυγδαλιές στην απέναντι όχθη

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

κι όπως πετάνε τα πουλιά ελεύθερα στη φύση τους Κι αν η βροχή κρατάει φυλακισμένο αυτό το όραμα σαν αναδυόμενο όνειρο από το νου κι από την σκέψη ένα τέτοιο πρωινό θα ‘ρθει κι απαλά θα σε ξυπνήσει.

ιστορίες βγαλμένες από την ζωή [σταύρος καμπάδαης] Έρωτας καλοκαιρινός

Την έφερα στο μυαλό,

που μας βγήκε

μάλλον γιατί είδα αυτό

και χειμωνιάτικος.

το μπλε στο βάθος.

Μετά πήρε

Και ενώ πήγαινα με τη μοτόρα,

σβάρνα

βλέπω πάνω

και άλλες εποχές.

στον ώμο μου

Τέλειωσε η ιστορία

συνοδεία

κάποια στιγμή.

χρωματιστή πεταλούδα.

Ήμουν στην πόλη,

Λέω τι γίνεται;

σε ένα

Αρχίσανε τα θαύματα

από αυτά τα σημεία

ή έστειλε αγγελιοφόρο

που από ψηλά

για τα χαιρετίσματα;

βλέπεις θάλασσα. Πάνω στη μηχανή

από την συλλογή

κανονική πορεία.

«Με την Τρίτη παίρνεις το χρίσμα ή καίγεσαι;»

i am page 28

the neuron stimulating zine

[ygeo]

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

i am page 29

παρωπίδες [γλωσσού]

Και εκεί... τη στιγμή που το βάθρο έχει υπογειοποιηθεί... ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ (και ας το

...που σου τυφλώνουν το μυαλό

ήξερες ότι τα ίδια δεσμά σου έχουν σπάσει

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

ανεπιστρεπτί) και είσαι έτοιμος να παραδοθείς Πόσο διαφορετική είναι μια εικόνα όταν είσαι σε

σε μια άλλη (ίσως) ψευδαίσθηση... σε μια άλλη

θέση πνευματική, χωροταξική, συναισθηματική να

εικόνα!

δεις και να επεξεργαστείς, μόνο ένα τμήμα της;

Είναι και κάτι άλλες παρωπίδες όμως... που τις

Πως παραμορφώνονται όλα τόσο έντονα, ενώ

βάζεις οικειοθελώς... για να δώσεις άλλοθι στον

συγχρόνως ζεις μέσα στην απόλυτη βεβαιότητα

εαυτό σου. Αρνείσαι να δεις την πραγματική φύση

ότι έχεις απομνημονεύσει και την πιο βαθιά

του άλλου, απλώς και μόνο γιατί δε σε βολεύει

απόχρωση ενός βλέμματος...;

και γιατί δεν έχεις την ωριμότητα και τα “κότσια”

Δε σε τυφλώνει τελικά ο έρωτας... Μοιάζει

να το πράξεις, ακόμα και όταν δικαιολογείσαι ότι

περισσότερο μ’ ένα παραμορφωτικό κάτοπτρο

είναι θέμα λύπησης ή κάποια άλλη, αντίστοιχα,

που συμπιέζει και μεγεθύνει ανάλογα με τις

άκυρη δικαιολογία. Είναι το πιο θλιβερό είδος...

ελπίδες, τη διάθεση, τις προσδοκίες και τις

αληθινά άξιο λύπησης, όταν κάνεις εκπτώσεις στις

εμπειρίες μας.

ηθικές αξίες σου και υποβιβάζεις τη νοημοσύνη

Μια ελεύθερη απόδοση των προσδοκώμενων

σου μόνο και μόνο γιατί κοντόφθαλμα θεωρείς

χαρακτηριστικών, αποδιδόμενα σε μια

ότι εξυπηρετεί τα θέλω σου και τις ανάγκες σου.

“παραμυθένια” εκδοχή, που επιθυμούμε να έχει το

Υποθέτω ότι, όταν κάποια στιγμή μη βλέποντας

ταίρι μας.

τον «τοίχο», και πέφτοντας πάνω του, θα ανοίξεις

Η λοβοτομημένη μας λογική, παραδίδει τα

το κεφάλι σου ίσως αποφασίσεις να ανοίξεις και

όπλα, σε μια πεσβυωπιάζουσα συναίσθηση,

τα μάτια σου. Υποθέτω, αλλά δε θα στοιχημάτιζα

σε μια αλληθωρίζουσα αντίληψη... με επιλεκτική

κιόλας σε αυτό!

μνήμη και εξομάλυνση των σκληροτράχηλων

Τέλος υπάρχει και το άλλο είδος... Οι παρωπίδες

επιφανειών, με εφαρμογή ριζικής λεύκανσης των

“καλοσύνης”! Η ψυχή σου και το μυαλό σου είναι

μελανών σημείων.

ρυθμισμένα να σκέφτονται το καλύτερο για τους

Το δυστύχημα είναι ότι, τα περισσότερα,

άλλους... έτσι ακόμα και όταν έχεις στοιχεία ότι

τα συνειδητοποιείς πολύ αργότερα... Όταν

κάτι “βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας”

οι προβολείς της “καψούρας” αν θέλετε...

εσύ συνεχίζεις και ψάχνεις για δικαιολογίες και

έχουν καεί... όταν τα μάτια από μισόκλειστα,

αδυναμίες, που να μπορούν να αιτιολογήσουν

ανοίξουν διάπλατα και κατανοήσουν τις

και να κάνουν λιγότερο απαράδεκτη, μια

προσλαμβάνουσες... αντιμετωπίζοντας

συμπεριφορά! Οικειοθελώς στέκεσαι στο σημάδι

κατάφατσα το αληθινό είδωλο!

“Χ” που είναι η θέση του θύματος και δίνεις και

Είναι ψυχοφθόρο το γκρέμισμα μιας αυταπάτης.

στον θύτη, το όπλο, με χαμόγελο στα χείλη...!

Αναγκάζεσαι να θέσεις, αιφνιδίως στον εαυτό

Το παράλογο είναι ότι τυφλωμένος από τις

σου ερωτήματα που οι απαντήσεις ξέρεις εκ

παρωπίδες θα κοιτάς με απορία τον “λεκέ του

των προτέρων ότι θα σε ταράξουν... και θα σε

αίματος” όταν θα σε “ματώσει” η σφαίρα, ενώ ο

“χαλάσουν”.

θύτης απλώς θα σκέφτεται “ Μα αφού ήξερε την

Παρόλα αυτά είναι μια φυσική διεργασία... η

αληθινή μου φύση , τι περίμενε”;

αφαίρεση του πέπλου... των διακοσμητικών... ώσπου τελικά να μείνει ο πυρήνας... η ουσία… η

Παρωπίδες, που μας παγιδεύουν και μας βάζουν

πραγματική φύση και εικόνα του άλλου ατόμου.

στην τροχιά ενός φαύλου κύκλου.

i am page 30

the neuron stimulating zine

στρατιωτικοί ρυθμοί [kert] Σκοπιά, τέταρτο νούμερο, η φύση ησυχάζει.

μια στιγμή σε κατάσταση συντονισμού, σε

Ένα χαρακτηριστικό «ουκ», με εκνευριστικά

κατάσταση έκθετη. «Ε, ψιτ, σειρά, έχε το νου σου ρε, κάτι ακούω, πρέπει

κάποιου πουλιού είναι η βραδινή

να έρχεται έφοδος», μου

μου συντροφιά. Μετράω τα

ψιθυρίζει ο βοηθητικός

δευτερόλεπτα ανάμεσα

σκοπός διαταράσσοντας

από κάθε «επιφώνημα».

τον ρυθμό μου. Αμέσως

Περίπου ανά πέντε

μετά, παρατηρώ ότι

δευτερόλεπτα. Ωραία,

τα «ουκ» έγιναν δύο. Η

τώρα μπορώ να

φύση ξύπνησε; Άρχισε ο

μετράω τα «ουκ» που

διάλογος ή μήπως άλλαξε

είναι λιγότερα και

ο ρυθμός; Όχι, σίγουρα

να υπολογίζω πόση

είναι δύο, ακούγονται

ώρα πέρασε. Λίγα

από διαφορετικές μεριές.

μαθηματικά μπορεί

Ακούω τα βήματα. Ποια

να βοηθήσουν την

ήταν τα συνθηματικά; 5,

αγρυπνία,

8, τσεκούρι.

σκέφτομαι.

Ουφ. Άκυρο,

1, 2, 3…

ήρθε απλά η

12… 1

αλλαγή μου.

λεπτό… 2 λεπτά…

Πώς πέρασε

3 λεπτά. Κάπου το έχασα.

τόσο γρήγορα

Ο ρυθμός του πτηνού η δική

η ώρα;

μου αρρυθμία. Μετά από

Πόσο πολύ

λίγο παρατηρώ ότι το «ουκ»

επηρεάζεται

με παρέσυρε στο ρυθμό του

τελικά ο

και αναπνέω ταυτόχρονα,

βιωμένος χρόνος από

ισορυθμικά. Χρόνος κυκλικός

τους ρυθμούς… Τώρα που

σαν την καθημερινότητα στον

βρήκες παρέα σε αφήνω, να πάω να

στρατό. Βιολογικοί και κοινωνικοί ρυθμοί για

ξαπλώσω κι εγώ λιγάκι.

i am page 31

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

μονότονο ρυθμό, δια στόματος

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει... [selini] ΟΧΙ! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΠΟΤΑ! ΣΟΡΥ ΨΗΛΕ! ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ! ΟΥΤΕ ΕΣΕΝΑ, ΟΥΤΕ ΕΚΕΙΝΟΝ, ΟΥΤΕ ΕΚΕΙΝΗ, ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ! ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΘΕΣ, ΤΙ ΖΗΤΑΣ, ΤΙ ΠΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ! ΑΡΚΕΙ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΚΑΛΑ! ΚΙ ΕΣΥ ΚΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ! ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΕΙΝΑΙ! ΚΙ ΑΣ ΤΡΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ! ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΕΔΩ! ΟΛΑ ΘΕΜΑ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΖΩ, ΚΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ’88, «…Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ…» … ΕΣΤΩ! ΕΣΤΩ ΑΝΟΙΧΤΗΡΙ Χ, ΤΟ ΠΟΤΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΝΑ ‘ΝΑΙ! ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ! ΑΛΛΟ ΤΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΑΛΛΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ! ΓΟΥΣΤΟ ΜΟΥ NΑ ΣΚΟΡΠΑΩ ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΟΥ ΠΑΝΤΟΥ! ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΟ ΡΕ ΚΟΡΟΪΔΟ! ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΕΙ Η ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΚΛΑΣΗ ΣΟΥ… ΠΑΙΞΑΜΕ Κ ΧΑΣΑΜΕ! ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΟΙΠΟΝ! ΘΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ? ΕΧΕΙ ΖΟΡΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ… ΚΙ ΑΠΑΙΤΕΙ ΨΥΧΗ! ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΙΠΟΤΑ!!! COME & GET IT!!! IF YOU DARE… :P …ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει…

i am page 32

the neuron stimulating zine

η πυξίδα δείχνει πάντα τον βορρά [μ.]

Σκέφτομαι τον Άρη να κάθεται στο πίσω κάθισμα και να γελά με το πώς περνάω τις μπέμπες στην

αφήνω ξεκλείδωτα, η πόρτα

παραλιακή. Πως μου ‘ρθε;

χτυπάει με κρότο, τα κλειδιά κουδουνίζουν, το

Και να τρέχω δεν το νιώθω, δεν νιώθω τίποτα. Τα

ασανσέρ αργεί και το

φώτα με τυφλώνουν.

δέρμα κάτω από τα μάτια έχει τσιτώσει απ’ τα

Κι άλλα διόδια. Τρέχω. Στροφή αλλά δεν κόβω.

στεγνωμένα δάκρυα.

Βλάκα, πήγαινε στην άκρη.

Βγαίνω, χτυπάει το κινητό, «Σίμο κλείσ’ το»,

Δάκρυα, πόνος, το στήθος μου σφίγγεται, θα

ακατάλληλη ώρα. Κλείνω το

σπάσει. Ουρλιάζω. Φωνάζω

τηλέφωνο να μην ξαναχτυπήσει, μπαίνω μέσα, βάζω

στον εαυτό μου. «Ηλίθια! Γιατί;» Γιατί;

τέρμα το ράδιο,

Σκέφτομαι την Έφη να με κοιτάει. Πήρα τα εισιτήρια.

ξεκινάω. Για πού; Που θα πάω; Κοντά; Μακριά; Που;

Νωρίς δεν είναι

Εθνική.

από τώρα για το καλοκαίρι; Σκέφτομαι το βλέμμα

Στην πρώτη ευθεία αρχίζω να κλαίω. Γαμημένο, δεν

της, τα κουρασμένα

θα σου περάσει.

μάτια μέσα από τα γυαλιά. Έφη παράτα μας! Γιατί

Φανάρια περιφερειακού. Δεν έχει κίνηση. Μπαίνω για

τους βλέπω ξαφνικά

λίγο για να βγω

όλους μπρος μου; Τόσο δυνατή μουσική για να

Αττική. Ο «των» διοδίων, μου εύχεται καλό δρόμο.

βλέπω οράματα;

Πρώτη φορά μου δίνουν

Η Μαλακάσα πίσω, μετά την ανηφόρα πάντα

ευχή σε διόδια.

επιταχύνω. Μα καλά, το χιλιάρι

Ξεκινάω και έχω μπρος μου το φεγγάρι. Έχει

170; 175; Τερματίζει; Δεν κοιτάω τον δρόμο, με

πανσέληνο σήμερα; Γιατί

μαγνητίζει το κοντέρ

έπρεπε όλα να γίνουν με πανσέληνο; Γιατί έπρεπε να

και ο σταθμός που ξαφνικά θέλω να αλλάξω.

γίνουν όλα;

Κοιτάζω, στροφή, δεν προλαβαίνω, είναι αργά.

Προσπαθώ να μην κοιτάω, τα αυτιά βουίζουν από

Τραντάζομαι, το κεφάλι

την δυνατή μουσική, τα

νιώθω θα ξεριζωθεί από τον αυχένα, το χέρι

τραγούδια αδιάφορα. Κανένα δεν μου ταιριάζει.

μπλέχτηκε στο τιμόνι, ο

Κλαίω και τα μάτια

ώμος μου, αναποδογυρίζει, τι γίνεται;

θολώνουν λίγο, τα σκουπίζω και νιώθω το κεφάλι να

Ξυπνάω στο ασθενοφόρο, πονάω αλλά ζω. Μα

πάει να εκραγεί.

πως γίνεται να ζω; Γιατί;

Βγαίνω Εθνική. Που πάω; Εκεί που ο Γιάννης μου

Ουρλιάζω, φωνάζω, προσπαθώ να σηκωθώ,

έγραψε με μαρκαδόρο

μαλώνω με τον νοσοκόμο.

στην μπλούζα. Η πυξίδα δείχνει πάντα τον Βορρά. Αν

Ηρεμιστική. Λίγες ώρες μετά στο νοσοκομείο

δεν ήσουν εσύ ρε

ξυπνάω. Η Αφροδίτη διαβάζει

Γιάννη δεν θα την αγαπούσα τόσο, δεν θα ένιωθα

ένα βιβλίο. «Μας τρόμαξες ρε χαζό», ψελλίζει.

τέτοια έλξη για

Δεν μιλάω, χτυπάει το κινητό της. «Ο Κώστας είναι,

οτιδήποτε δικό της, δεν θα πόναγα τόσο να είμαι εκεί,

έρχονται Αθηνά.

δεν θα έβγαινα

Ρωτάει αν είσαι καλά»... «Πες του πως...».

έτσι εύκολα στην Εθνική για να ‘ρθω. Αναπτύσσω ταχύτητα, κατηφόρα και το micra φορτσάρει. Περνάω αμάξια, αλλά νιώθω σαν να έχω σταθερή ταχύτητα. i am page 33

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Κατεβαίνω, αρπάζω την τσάντα από συνήθεια,

on, μαύρο, κόκκινο, εννιά, επτά, off [μάνος]

ξαναστρίβει. Ο ρυθμός της στο επόμενο στενό έχει πέσει. Νιώθει κάτι να την ενοχλεί χαμηλά, δεν

Τρέχει, τρέχει, τρέχει, τρέχει. Ιδρώτας έχει καλύψει

του δίνει σημασία μέχρι που αυτό φεύγει πίσω της

το σώμα της, ενώ στα χέρια έχει γίνει ένα με το

κι αυτή ακούει ένα μπουκωμένο κλάμα. Σταματά

αίμα δίνοντας του μια περίεργη, υδατώδη υφή. Οι

έχοντας τα μάτια της τόσο ανοιχτά από έκπληξη

πιέτες της φούστας έχουν χάσει το αμιγώς μαύρο

που νόμιζες ότι το αίμα των αγγείων ήταν αίμα

χρώμα, καθώς κόκκινες κηλίδες έχουν μετατρέψει

από τα χέρια της. Το μαχαίρι και το τηλεκοντρόλ

την πανάκριβη, μονόχρωμη φούστα σε ένα πουά

της πέφτουν από τα χέρια, γυρνά προς το

φρεσκοβαμμένο ύφασμα. Ίσως είναι η μοναδική

σαστισμένο βρέφος και γονατίζει στο οδόστρωμα.

φορά στη ζωή της που δεν έχει αγχωθεί για το

Ένα κατακόκκινο τηλεκοντρόλ,

σκισμένο καλσόν – αν όντως το κατάλαβε, μιας και μάλλον δεν αντιλήφθηκε το αίσθημα του

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

κρύου στα πόδια της. Μέσα στο σκοτάδι το λευκό πουκάμισο ξεχωρίζει, όποτε πέφτει φως πάνω του. Τότε μόνο μπορείς να δεις τη συστολή και διαστολή του ρούχου ανάλογα με την ένταση της αναπνοής και να καταλάβεις ότι μάλλον μικρό της πέφτει. Τρέχει, τρέχει, σταματά για λίγο στη γωνία και στρίβει. Τα γοβάκια της παραμένουν καθαρά – μα πώς τα κατάφερε; - και αποτελούν αταίριαστη εικόνα στο σύνολο. Ξεκινά πάλι να τρέχει επιτρέποντας στον άνεμο να ξετυλίξει τα μακριά της βαμμένα κόκκινα μαλλιά που δένουν απόλυτα με τις κόκκινες πιτσιλιές στο πουκάμισο. Δε θυμάται πολλά, δεν μπορεί να σκεφτεί πολλά, μόνο να τρέξει. Απορεί με τον εαυτό της, όταν μέσα στον πανικό θυμάται ένα ντοκιμαντέρ για τις κινήσεις των μυών του προσώπου στο

ένα αστραφτερό μαχαίρι, μια μεσόκοπη γυναίκα

τρέξιμο – «σαν μπουλντόγκ!». «Μα πώς είναι

και ένα γυμνό βρέφος στα τρία μέτρα• ανάμεσα

δυνατό να το σκέφτομαι αυτό τώρα;», απόρησε

τους πολύχρωμα καλώδια και γραμμές αίματος,

σχεδόν φωνακτά επιβραδύνοντας το βήμα της

άλλοτε ορατές και άλλοτε όχι αναλόγως την

και μαζεύοντας τις πιέτες στον άξονα. «Εννιά

«οπτική» σου. Ελάχιστα μέτρια δεξιά της επτά

άνθρωποι νεκροί!» σκέφτηκε κι επιτάχυνε πάλι. Με

ματωμένα σκαλιά και μια μισάνοιχτη πόρτα.

αναφιλητά φτάνει στην έπαυλη της γωνίας και i am page 34

the neuron stimulating zine

«κοιμήσου εσύ…» [georgia_s_onar]

ό,τι ζητάς, σου τα προσφέρω όλα εγώ, έτοιμα, επεξεργασμένα, μασημένα... όλα πλέον είναι

“Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας

“προκάτ”, έτσι δεν το λένε...; η ζωή σου είναι

πέθαινε από αηδία...

προκατασκευασμένη, απλά κομμάτια που θέλουν

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα

μόνο συναρμολόγηση, χωρίς εγχειρίδιο, δεν σου

διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία....”

χρειάζεται, είναι το ίδιο για όλους... με ρωτάς για

Κώστας Καρυωτάκης

τους “Άλλους”, αυτούς που δεν αρκούνται... αυτοί είναι τρελοί, εσύ δεν είσαι όμως, έτσι...; ...τι, ακούς τις φωνές τους; κλείσε τα αυτιά σου, δέσε

έτοιμα, όλα για σένα... τα πάντα έχουν γίνει πριν

τα μάτια σου, γύρνα την πλάτη, δέξου τα ΟΛΑ, μ’

από σένα για σένα... ζήσε μέσα στον κόσμο

ακούς; τι, φοβάσαι, θες να ξεφύγεις; από ποιον,

που σου έχω φτιάξει... να, δε θα χρειαστεί να

από μένα; για προσπάθησε! τι πίστεψες αλήθεια,

κουραστείς μια στάλα... συνήθισε στα απλά, μην

ποιος νόμισες πως ήσουν; είσαι ένα ΤΙΠΟΤΑ, ένα

κουράζεσαι… στη βλακεία της εικόνας, στο τίποτα

ΜΗΔΕΝ, ένα απλό εξάρτημα στη μηχανή μου,

του ήχου, στα λόγια τα ψεύτικα, τα ανούσια...

πλαστικό, άχρωμο, φτηνό! ένα απλό μεμονωμένο

είναι όμορφα, μην ακούς τι λένε… μην παιδεύεις

περιστατικό! ανά πάσα στιγμή μπορώ να σου

το μυαλό σου με τα παραπέρα... αυτά είναι για

αφαιρέσω τη ζωή, δεν έχει καμιά αξία η ύπαρξή

τους ηλίθιους... κοιμήσου, κοιμήσου, πέσε σε

σου, το κατάλαβες; ... έλα, μην κλαις... δεν το

ύπνο βαθύ... θα σκέφτομαι εγώ για σένα, μην

εννοούσα... μόνο θόλωσα, ήμουν σε σύγχυση...

κουράζεσαι... αυτός είναι ο κόσμος που σου

ό,τι σου έμαθα μέχρι τώρα ήταν αλήθεια, μόνο

πρέπει... χαρούμενος, απλός, φορτωμένος με

εγώ νοιάζομαι για σένα... ωραία... ηρέμησε.. όλα

πλαστικά, πολύχρωμα στολίδια... μην ψάχνεις

είναι εντάξει… δεν είναι καλύτερα έτσι...; αφού σου

παραπέρα, μην αμφισβητείς, μην κρίνεις... κι όλα

το ‘πα... κοιμήσου, κοιμήσου... και θα ‘μαι ΜΟΝΟ

θα πάνε καλά... θα πεθάνεις ήρεμα στα βαθιά

ΕΓΩ εδώ για σένα... κοιμήσου... βαθιά…”

σου γεράματα, δε θα νιώσεις ποτέ πώς είναι να έχεις ένα γεμάτο, αόρατο πιστόλι στον κρόταφο, πώς είναι να σε σημαδεύει μια σφαίρα στην καρδιά... όλα θα πάνε καλά, στο υπόσχομαι... δεν θα σε απασχολεί τίποτα, στ’ ορκίζομαι... μη μιλάς, μη μιλήσεις ποτέ σου... θα είναι σε βάρος σου... μόνο εγώ νοιάζομαι για σένα... μην ψάχνεις αλλού να βρεις i am page 35

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

“καλώς ήρθες στον κόσμο... εδώ όλα είναι

το σπίτι καταμεσής του δρόμου

μου ως αφημένο στην μοίρα του και

[madlen]

υπέθεσα ότι οι άνθρωποι το άφησαν

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

ενοχλημένοι από την κεντρικότητα του Υπάρχει ένα σπίτι σε μια μικρή πόλη,

πλέον. Την επόμενη όμως μέρα που

που μοιάζει ακατοίκητο. Μικρό,

βρέθηκε στον δρόμο μου, διαπίστωσα

με σκούρους τοίχους σε καφετί

ότι στην πέτρινη σκάλα του καθόταν

αποχρώσεις, με μια κεραμωτή σκεπή κι

ένας γεράκος. Προσπέρασα το

ένα μπαλκόνι με σχεδόν σάπια κάγκελα.

γεγονός και το σπίτι, σκεφτόμενη

Είναι περίπου διώροφο και το συνδέει με

ότι κάποιοι άνθρωποι ευτυχώς το

το έδαφος μια πέτρινη σκάλα.

νοιάζονται. Την άλλη μέρα ο ίδιος

Βρίσκεται δίπλα σ’ ένα ποτάμι. Μικρό

γεράκος καθόταν πάλι στο πλατύσκαλο

ποτάμι, όπως η πόλη που τη διασχίζει.

του σπιτιού. Έκανα να το προσπεράσω

Ανάμεσα στο ποτάμι και το σπίτι

ξανά, αλλά ένα βήμα μετά αντιλήφθηκα

μεσολαβεί ένας δρόμος. Περνώ κάθε

ότι ο γεράκος καθόταν γυρισμένος

μέρα από ‘κει. Το σπίτι είναι χτισμένο

προς το ποτάμι και τον δρόμο, κι

σαν καταμεσής του δρόμου. Ή ίσως και

όχι ευθεία στο πλατύσκαλο. Τον

ο δρόμος να φτιάχτηκε παραβιάζοντας

παρατήρησα στιγμιαία και διαπίστωσα

το σπίτι, αναγκάζοντας το να γίνει

ότι τον ενοχλούσε αυτή η άβολη στάση.

επίκεντρο, πέρασμα! Περνάν πολλά

Κάθε μέρα που περνάω πάντα

αμάξια από ‘κει κάθε μέρα. Ακόμα και

βρίσκεται ένας ή δυο άνθρωποι στα

λεωφορεία περνάν από μπροστά του

σκαλιά της πέτρινης σκάλας γυρισμένοι

και νιώθεις ότι θα το σπρώξουν με τον

προς το ποτάμι και τον δρόμο. Πότε ο

όγκο τους.

γεράκος, πότε μια γιαγιούλα με εμπριμέ

Όταν το πρωτοείδα είχε κλειστά

τσεμπέρι, κάποιες φορές μαζί τους και

παραθυρόφυλλα, σαν σφραγισμένα

ο μεσήλικας γιος τους. Το βλέμμα τους

μάτια. Το τύπωσα λοιπόν στο νου

δεν αγναντεύει το ποτάμι ή τα περαστικά

i am page 36

the neuron stimulating zine

αυτοκίνητα. Μοιάζει να κοιτά με αγωνία να προσμένει κάποιον ή κάτι να φανεί. Όσο κι αν έψαξα, που εστιάζει η όρασή τους, ποτέ δεν εντόπισα κάτι. Το σπίτι και οι κάτοικοί του, μου είχαν εξάψει την περιέργεια. Έπρεπε να μάθω τι ακριβώς προσμένουν κάθε

μεγάλο δράμα. Πάνε πολλά χρόνια που

μέρα στο κατώφλι με τόση προσήλωση.

ο γιος τους αγαπούσε μια κοπέλα. Η

Έπρεπε, αλλά δεν μπορούσα να το μάθω

μάνα του όμως δεν την έβλεπε με καλό

από πουθενά. Όσους κι αν ρώτησα, δεν

μάτι. Κάτι είχε ακουστεί στην γειτονιά για

ήξεραν να μου πουν. Άλλοι, δεν είχαν καν

δαύτη πως η μητέρα της ήταν «μάγισσα».

προσέξει το σπίτι.

Έτσι η μάνα του γιου έφερνε όσο

συμβαίνει, περνούσα μπροστά από το σπίτι προσέχοντας κάθε φορά τους κατοίκους του στο πλατύσκαλο, μα απογοητευμένη το προσπερνούσα. Στο μυαλό μου στιγμιαία αναδυόταν οι ερωτήσεις, «Μα τι περιμένουν; Που κοιτάνε;», αλλά αμέσως σκεφτόμουν

της σοφίτας να απλώσει την μπουγάδα. Την ώρα που βρισκόταν στο μπαλκόνι, αυτό κατέρρευσε απότομα και το κορίτσι

η πεθερά της αδικοχαμένης. Πέρασε

Πέρασε ο καιρός και ένα χιονισμένο

καιρός όμως και μαθεύτηκε, ότι το σπίτι

πρωινό προχωρώντας στον δρόμο,

στοιχειώθηκε από την κόρη που κάθε

είδα μια ηλικιωμένη κυρία να γλιστρά

βράδυ εμφανίζεται στον αρραβωνιαστικό

στον πάγο και να πέφτει. Έτρεξα να

και τους γονείς του και τους λέει πως από

την βοηθήσω κι αφού μου έδωσε όσες

αυτή δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν.

ευχές μπορούσε να θυμηθεί, μου έπιασε

Θα πάψει να έρχεται στον ύπνο τους,

την κουβέντα. Απαντούσα κυρίως από

μόνο σαν την δούνε μέρα να έρχεται από

ευγένεια. Δεν ήθελα να την προσβάλω και

το δρόμο προς το σπίτι τους, φορώντας

να την στενοχωρήσω, καθώς το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πόσο ήθελα να συνεχίσω πάλι τον δρόμο μου. Όμως ανάμεσα στις ερωταποκρίσεις ευγενείας, κουδούνισε στα

και τους ενοίκους του μετά. Με ενημέρωσε,

Ένα πρωινό την έστειλε στο μπαλκονάκι

μερικοί είπαν ότι είχε ακονίσει τα κάγκελα

φαντασία μου με μια λύση.

Άρχισα να την ρωτάω για το σπίτι αρχικά

όμως να σταματήσει τον αρραβώνα.

σκοτώθηκε. Ο κόσμος είπε ατύχημα,

ότι μάταια παιδεύομαι να ξεδιψάσω την

στο καταμεσής του δρόμου σπίτι.

μπορούσε αντιρρήσεις. Δεν μπόρεσε

ένα κόκκινο φουστάνι. Τώρα πια, κάθε φορά που περνάω μπροστά από το σπίτι και αντικρίζω στα σκαλιά την μάνα ή τον γιο, κοντοστέκομαι κι εγώ λίγο πιο πέρα και ψάχνω με το βλέμμα μου να συναντήσω, έστω κάποια υποψία, κόκκινης απόχρωσης.

όλο χαρά για το ξαφνικό μου ενδιαφέρον,

i am page 37

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Χάνοντας κάθε ελπίδα πλέον να μάθω τι

αυτιά μου η πληροφορία, πως μένει δίπλα

πως η οικογένεια που μένει εκεί ζει ένα

ξανά [μυρτώ] Ξανά εδώ, στον χτύπο του ρολογιού, στη βοή της πόλης Μια μέρα αδύναμη, χωρίς φως, χωρίς βροχή - με βροχή Η σκέψη ακόμα πίσω εκεί, στην άκρη της γης Εκεί που το μπλε κυκλώνει τα όνειρα και τα ζωγραφίζει σε ασημοπράσινο φόντο Απότομες ακτές, γλιστερά βράχια στην αλμύρα πνιγμένοι πόθοι Μα που ήταν τα κυπαρίσσια; Τι πήρα, τι άφησα: Εικόνες, χρώματα, ψυχές, όνειρα, επιθυμίες, πόνοι, Το κρώξιμο των γλάρων στ’ αφρισμένα κύματα Χωριά νυσταγμένα στη μυρωδιά καμένων ξύλων [issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

Βουνά τυλιγμένα στην ομίχλη του χρόνου Γυμνά κλωνάρια αμυγδαλιάς, έτοιμα ν’ ανθίσουν αστέρια. Ένας αέρας, ένας αγέρας, αχ! Ίδιος, ψυχή να βουίζει πενθώντας Τον σταυρό που προσκύνησα Το χώμα που δε φίλησα Ένας ουρανός, ένας ψεύτης ουρανός Πάνω απ’ τις κόκκινες στέγες, σιωπηλός Βαμμένος χίλια χρώματα - κεντημένος χιλιάδες αστέρια Γεμάτος υποσχέσεις... Τα μάτια, τα κλαμένα, τα γελαστά, Το παρελθόν ν’ αναδεύουν στον χρόνο Τις φωνές της πέτρας – του δέντρου – της φωτιάς Μιλώντας, μιλώντας... Μα που πας τώρα; Γιατί φεύγεις; 11/01/10

i am page 38

the neuron stimulating zine

...στα ασφυκτικά μονοπάτια προβάρουμε τον άναρχο χορό μας, τις μάσκες της ομοιομορφίας καταστρέφουν οι μεταμορφώσεις μας, τη σιωπή της ενοχής διακόπτουν οι μελωδικοί ολολυγμοί μας, στο περιθώριο μιας άδειας σελίδας αναδύονται με ορμή, νηφάλια, οργισμένα κι αέναα: οι χίμαιρές μας...

διανομή http://chimeres.gr/zine/map/ αθήνα: . αλφειός . βαβέλ . ελεύθερος τύπος . εναλλακτικό βιβλιοπωλείο . λεμόνι . πρωτοπορία . ναυτίλος . solaris . tilt . αθήναιο . μικρό cafe . χάρτες . nosotros . le cafe de l’ art θεσσαλονίκη: . metropolis bookstore . σπηλιά των comics . λωτός γιάννενα: . θυμωμένο πορτραίτο λάρισα: . ρίχτερ χαλκίδα: . magaret tattoo story φλώρινα: . εν φλωροίνοι πάτρα: . cinema cafe πάρος: . cafe cozy i am the antepenultimate page 39

[issue 018] - [130610] - [chimeres.gr]

συντακτική ομάδα: . [baphomet] . [comzeradd] . [hobbistas] . [μαλίνα] artwork: . [konstantisdesign.com ] επικοινωνία: . ["περιοδικό χίμαιρες" τ.θ. 42080, τ.κ. 12101] . [mail@chimeres.gr] copyleft: . [επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού, χωρίς την άδεια της συντακτικής ομάδας, σε έντυπα και άλλα μέσα που λειτουργούν με άδεια copyleft]

“Συμβαίνει η αλήθεια να ειναι πολύ πολύπλοκη ώστε να μεταδωθεί προφορικά. Ο θρύλος την αναμεταδίδει μέσω μιας μορφής που επιτρέπει να εξαπλωθεί στον κόσμο.”

ur Side To Be By Yo All I Want Is

i am nothing...