chimeres the neuron stimulating zine
τεύχος 007 [190605] – διανέμεται χωρίς αντίτιμο www.chimeres.gr
ΤΟ ΚΑΛΟ-ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟ ΘΕΛΩ-ΤΟ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΡΕΠΕΙ-ΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΤΟ ΜΠΟΡΩ-ΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΤΙ ΑΞΙΖΕΙ-ΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟ ΗΘΟΣ-Η ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ Η ΧΑΡΑ-Η ΛΥΠΗ ΤΟ ΦΩΣ-ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Η ΖΩΗ-Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Η ΝΙΚΗ-Η ΗΤΤΑ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ-Ο ΑΕΡΑΣ Η ΖΕΣΤΗ-ΤΟ ΚΡΥΟ Η ΗΜΕΡΑ-Η ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΓΕΛΙΟ-ΤΟ ΚΛΑΜΑ Ο ΗΛΙΟΣ-Η ΒΡΟΧΗ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ-Η ΑΜΝΗΣΙΑ Η ΚΡΑΥΓΗ-Η ΣΙΩΠΗ
Η ΛΟΓΙΚΗ-Η ΤΡΕΛΑ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ-Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ Η ΑΓΑΠΗ-ΤΟ ΜΙΣΟΣ Η ΚΑΡΔΙΑ-Η ΠΕΤΡΑ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-Η ΑΔΙΚΙΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ-ΤΟ ΨΕΜΑ Η ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ-Η ΒΙΑ Η ΗΣΥΧΙΑ-Η ΦΑΣΑΡΙΑ ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ-Η ΦΤΩΧΙΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟ-ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ Ο ΒΟΡΡΑΣ-Ο ΝΟΤΟΣ ΤΟ ΟΠΛΟ-ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ-Η ΔΥΣΗ Η ΘΕΩΡΙΑ-Η ΠΡΑΞΗ Η ΑΦΟΡΜΗ-Η ΑΙΤΙΑ Η ΕΥΤΥΧΙΑ-Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ
identity
ii
chimeres: the neuron stimulation zine [ideas; articles; viruses; senses; stupidity; madness; painkillers; little green people; interviews; mad writers; madder readers; brain pollution; literature; science; music; movies; philosophy; irony; humor; disclosure; mind games; feedback; communication; creativity; contradiction; destruction; pleasure; self torture; math equations; quantum determinations; comics; prophecies; questioning answers; answering questions; experiments; psychoanalysis practice; non-lobotomized brains;] discover it: web [www.chimeres.gr] feel free to reproduce them; feel free to communicate; feel free to contribute: mail: [mail@chimeres.gr] web: [www.chimeres.gr/mail.php]
index το ημερολόγιο ενός τρελού – [comzeradd] water is my dada – [june de bonde] χωρίς τίτλο – [fun.da.mental] οικονομική εφορία – [lost] p. dick – [baphomet] στη σκιά του θεού και του θανάτου – [stamen_feson] απορώ.φύση – [inosiro] cine-γρίφος – [sumarai!fat] εικαστικές τέχνες και ψώνια ψευτοκαλλιτέχνες – [cham.kor.] ζωή όπως θόρυβος – [garden in black] ταύτιση – [gimiris] lost bodies – [cham.kor.] ζωή μου – [εμπρηστής] λογοτεχνικό ιντερλούδιο – [e. sue] για εκείνη – [arrowblue] τα πάντα εκτός από αγάπη – [stamen_feson] περί τέχνης – [baphomet] ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – [comzeradd] αφιερωμένο – [fun.da.mental] greek cult – [samurai!fat] το φως μέσα στη νύχτα – [cham.kor.] water is my dada – [june de bonde] οι όμορφες ειδήσεις, όμορφα καίγονται
«caminante no hay camino, el camino se hace al andar.» [ σκέψεις εξωφύλλου: cham. kor. ]
iii iv v vi viii x x xi xii xiv xv xvii xviii xx xxii xxiii xxvii xxix xxxii xxxiv xxxvi xxxvii xxxvii
so-called editorial
iii
το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τα μάτια των περαστικών. Βλέπω ορμή φυλακισμένη πίσω απ’ το προσωπείο της καθημερινότητας. Βλέπω χίμαιρες έτοιμες να ξεπηδήσουν, να τυλίξουν, να γκρεμίσουν, να ουρλιάξουν. Ώσπου να μην μείνει τίποτα που να μην διαποτιστεί απ’ την μέθη τους. Πώς το είπε κάποιος: «Προκειμένου να μη τυφλωθούμε κοιτάζοντας την έκλειψη ηλίου χωρίς γυαλιά, απλώς τον περιμένουμε να βγει απ’ τη δύση.» Μα η έκλειψη τυφλώνει μόνο τα μάτια, όχι την όραση. Μακάρια η τύφλωση, γιατί θα βρούμε πιο εύκολα το δρόμο μας. (Όταν ξυπνήσουμε ανάμεσα στους νεκρούς, φοβάμαι πως θα ‘ναι αργά.) ΥΓ. Επιτίθεσαι στον κόσμο αυτόν ή αποτελείς κομμάτι του;
«Τελικά, τα πάντα βρίσκονται εκτός, τα πάντα, ακόμα κι εμείς οι ίδιοι: έξω στον κόσμο, ανάμεσα στους άλλους. Δεν πρόκειται, λοιπόν, ν' ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας κι εγώ δεν ξέρω σε ποιο ερημητήριο. Θα τους ανακαλύ-ψουμε στο δρόμο, μέσα στην πολιτεία, ανάμεσα στο πλήθος, σαν ένα πράγμα ανάμεσα στα πράγματα, σαν άνθρωπο ανάμεσα στους ανθρώπους.» - j.p. sartre
science fiction
iv
water is my dada [june de bonde]
- Θαρρείς πως η κλίση των υψηλών ιδιοσυγκρασιών είναι πάντα ένα βαθμό πιο πάνω από την πραγματικότητα, στο να εξηγεί τα πάντα με κακιά συνείδηση, στο να πιστεύει ότι ποτέ τίποτε δεν οφείλεται στην τύχη, κι οτιδήποτε κακό συμβαίνει, είναι εξαιτίας μιας κακιάς συνειδητής θέλησης, έξυπνης και προμελετημένης.
Κάτι που οι ψυχίατροι δεν πιστεύουν ποτέ. Κάτι που οι ευφυίες πιστεύουν πάντα. Μ’ ευχαρίστηση επαναλάμβανα μικρές φράσεις: τι παίζετε? «Γιόγκα τους είπα». «ο διάβολος βρίσκει δουλειά για τα τεμπέλικα χέρια». Για τα δικά μου έβρισκε αρκετά συχνά, δόξα το θεό. - Το ξέρω πως ο πόλεμος είναι φριχτός, αλλά πρέπει να φτάνει κανείς ως το τέλος. - Μα δεν τελειώνει ποτέ. Ένας πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. - Θα τελειώσει κάποτε, έτσι δεν είναι? Ο ***** κούνησε το κεφάλι. - Ο πόλεμος δεν κερδίζεται από τη νίκη. - Είμαστε πολύ νέοι για να ξέρουμε τα πάντα, απάντησε ο ******** και μετά μπήκε στην τεμποκάψουλα και αναχώρησε για την βιοθήκη 44 στο λες τόντες. Όλα έχουν ομορφιά σε αυτόν τον πλανήτη, αλλά δεν την βλέπουν όλοι. Ολ Λο ολ οο ολ.*%&$%@@@$ολιιι..^%### Ήταν η τελευταία του φράση πριν τον αποσυνδέσουν από το κεντρικό σύστημα για πάντα.
confessions
v
χωρίς τίτλο [fun.da.mental]
Είναι ένα απ’ αυτά τα βράδια - το μυαλό μου είναι γεμάτο από σκέψεις σκοτεινές και ταραγμένες, έχω νεύρα και δεν με χωράει ο τόπος - τα’ χω με όλους και με όλα, αλλά και με κανέναν και με τίποτα ταυτόχρονα - είπαμε. είναι ένα απ’ αυτά τα βράδια.
Στα αφτιά μου οι ήχοι από το soundtrack μιας δραματικής ταινίας που δεν έχει γυριστεί ακόμα - θα μπορούσα να’ μαι ο πρωταγωνιστής που, καθισμένος σε μια καρέκλα, με τα πόδια πάνω στο γραφείο, να γράφω τις σκέψεις μου σ’ ένα τετράδιο που ’ναι γεμάτο άσχετες πληροφορίες και σημειώσεις διαφόρων μαθημάτων κάποιας σχολής που ποτέ δεν τέλειωσα στο cd player ν’ ακούγεται ορχηστρική μουσική, θλιμμένη και ατμοσφαιρική, να καπνίζω στριφτά τσιγάρα και παράλληλα ο σκηνοθέτης να παρεμβάλλει σκηνές από διάφορα γεγονότα που με σημάδεψαν και στιγμιότυπα της καθημερινότητάς μου που βρίσκονται όλα στο κεφάλι μου, παλεύοντας το ένα με το άλλο, για το ποιο θα ’ναι αυτό τελικά που θα υπερισχύσει και θα πλημμυρίσει εξ ολοκλήρου το μυαλό μου.
Πώς θα μπορούσε να συνεχιστεί η σκηνή άραγε; Πώς θα μπορούσε να διακοπεί;
Θα μπορούσε το πλάνο να αλλάξει βίαια και απροσδόκητα κι εγώ να εξαφανιστώ- ξαφνικά μπορεί ο υποτιθέμενος σκηνοθέτης να δείξει κάποιο άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα, ένα τοπίο, ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο που τρέχει στην εθνική οδό, έναν υπάλληλο που χτυπάει την κάρτα εργασίας του, ένα όπλο, ένα κερί που τρεμοπαίζει, έναν αναπτήρα που πέφτει απ’ την τσέπη κάποιου που τρέχει να προλάβει το λεωφορείο, ένα ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία, ένα τσούρμο πιτσιρίκια που παίζουν και γελούν δυνατά ή ένα κορίτσι που στέκεται λίγα μέτρα πίσω μου σ’ έναν άδειο δρόμο και που είναι ο έρωτας που ψάχνω σ’ όλη τη ζωή μου..
Άραγε, τι θα γίνει στη συνέχεια; τι λέει το σενάριο; θα περιμένω να τελειώσει η ταινία για να μάθω - αναγκαστικά, δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.
stories
vi
οικονομική εφορία [lost]
Να το λοιπόν, στην αφή, παρόλα τα γάντια που φοράω, το κρύο μάρμαρο του περβαζιού. Τα ρινίσματα του σιδήρου θα χαθούν στο σκοτάδι. Οι μπάρες σε λίγο θα ακουμπάνε στο χώμα, ένα χώμα με λιγοστές και αραιές τούφες από μολόχες και αγριόχορτα, ίσως και στο ίδιο σημείο που τις είχανε αφήσει οι σιδεράδες πριν από πολλά χρόνια. - Πάντως εγώ κυρ πέτρο δεν νομίζω ότι θα τα βάλουνε πάνω πριν σκουριάσουν. - Χεσ’ τα κι άστα, καλύτερα να μη τα βάλουν καθόλου. Δεν φτάνει που μας έκοψε τον ήλιο αυτό το τέρας, του ‘βαλαν αυτό το σκατόχρωμα που βάζουν σ’ όλα τα δημόσια κτίρια, 500 κιλά νερό, 1 κιλό ώχρα και λίγο ροζάκι μέσα, βάζουνε τώρα και σιδεριές στα παράθυρα μη τους κλέψει κανένας αυτά που μας κλέβουνε. Τράβα μέσα τώρα και σκούπισε τις τρίχες απ’ το πάτωμα, άλλαξε και το οινόπνευμα απ’ τις τσατσάρες, μπας και πιάσουμε καμιά πεντάρα. Θα ‘μαστε από τους πρώτους πελάτες μια κι είμαστε και γείτονες. - Κάγκελα; - Καλά ρε, τους μαλάκες κι αν θέλει κανένας να τους πληρώσει όσο είναι κλειστοί, από που θα μπει; - Εκατό χρόνια να τα ‘χουν ανοιχτά τα παράθυρα εδώ μέσα αποκλείεται να ξεμυρίσει. Φτου σου ρε πούστη, μπόχα, κρατικίλα, θα ξεράσω. - Τι ήθελες ρε μαλάκα, να ρίξουνε “γκλέιντ” επειδή θα ‘ρθουμε εμείς; - Ποντίκια ρε πούστη μου. Και πάρτυ να κάνεις εδώ μέσα θα στουκάρουν όλοι. Το φως βαλτώνει και απορροφάται χωρίς σαφή όρια, ανακρίνει το σκοτάδι και αυτό ξερνάει τις μορφές των πραγμάτων, παράξενη ζωή, γεμάτη ήχους, σιωπηλή ζωή για τα αυτιά τους που τα προστατεύει η κουκούλα. Το συρματόπλεγμα του γκισέ, παλιά δίχτυα που ‘χουν τις ρίζες τους μέσα στην άμμο. Βαριές κινήσεις θολώνουν τον ορίζοντα και με υπομονετική δουλειά αποκαλύπτουν τη φθορά του χρόνου πάνω στα γραφεία, τους ανεμιστήρες της οροφής και τις γεμάτες μυγόσκατα λάμπες του “bauhaus”. Πόσο δύσκολο να ξεχωρίσεις το γυαλί και τον πηλό από το βράχο; Θα χτυπήσω με το μαχαίρι μου να με ακούσουν και οι άλλοι. Έχουμε ακόμα 10 λεπτά μπαγιάτικου αέρα μετά θα φερμάρω τη σημαδούρα να μη βγαίνει πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και να μας πάρει χαμπάρι κανένα μάτι. - Αυτό το γαμημένο το λουκέτο τι σκατά το θέλανε; - Για να μας κουράζουνε μάγκα μου και μετά σου λέει εργονομικές κατασκευές. - Σιγά σιγά μάγκες, προσεκτικά, προλαβαίνουμε, θα κάτσουμε πέντε λεπτά έξω και μετά θα ξαναβουτήξουμε για τα τελευταία, θα πω και στον καράφλα να ετοιμάσει την τούρτα και τις σαμπάνιες αν δεν τύχει καμιά στραβή, θα ‘ναι τα καλύτερα γενέθλιά μου. - Και τους άλλους φακέλους πάρε, τους έφεξε τους μαλάκες. - Θα πρέπει να σκάψουμε πολύ προσεκτικά γύρω-γύρω να μη τα σπάσουμε. - Τα κεράκια τα ‘φερες μαζί σου - Ελπίζω να μην έχει ευκοίλια. - Ένας διευθυντής θα ‘πρεπε οπωσδήποτε να κλειδώνει το γραφείο του. - Μάγκα μου, πρώτη φορά τα κάνω πάνω σε γραφείο διευθυντή με τον κώστα να φωτίζει τον κώλο μου. Δεν χορταίνω να κοιτάω τα αρχίδια μου που φεγγίζουν από το φακό. - Χρόνια πολλά μάγκα μου. Σαν μεγάλη χαρτοσακούλα που ακολουθεί το ρεύμα, έτσι σιωπηλά και στο δικό του κόσμο κινείται ένα σαλάχι.
(caffeine)
bookmakers
viii
philip dick «ονειρεύονται τα ανδροειδή ηλεκτρικά πρόβατα;» [baphomet]
Ο philip dick γεννήθηκε στο σικάγο το 1928 και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στην καλιφόρνια. Πριν αρχίσει τη συγγραφή των ιδιόμορφων βιβλίων του, παρακολούθησε στο κολέγιο του μπέρκλεϋ για ένα χρόνο μαθήματα ιστορίας και φιλολογίας. Στη συνέχεια άνοιξε ένα κατάστημα που πουλούσε μουσικούς δίσκους, για να μεταπηδήσει κατόπιν στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, όπου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, παρουσίαζε μια εκπομπή με πρόγραμμα κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 24 ετών αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στο γράψιμο. Όντας πολυγραφότατος, θα προλάβει μέχρι τον πρόωρο θάνατό του, στις 3 Μαρτίου του 1982 να μας παραδώσει 36 μυθιστορήματα και 5 συλλογές διηγημάτων. Χαρακτηριστικά παραθέτω κάποια απ’ αυτά: o Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο (1962) o Τα τρία στίγματα του πάλμερ έλντριντς (1964) o Δρ. μπλάντμανεϊ (1965) o Ονειρεύονται τα ανδροειδή ηλεκτρικά πρόβατα; (1968) o Ούμπικ (1969) o Κυλήστε δάκρυά μου, είπε ο αστυνομικός (1974) o Βάλις (1981) o Η θεϊκή εισβολή (1982) o Η μεταμόρφωση του τίμοθυ άρτσερ (1983) Το “ονειρεύονται τα ανδροειδή ηλεκτρικά πρόβατα;” ή όπως είναι ίσως πιο γνωστό το μυθιστόρημα ως “το ηλεκτρικό πρόβατο”, καθώς αποδόθηκε κινηματογραφικά με τον τίτλο “blade runner” μας ταξιδεύει σε μία γη, που βρίσκεται στα πρόθυρα της εγκατάλειψης. Μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο στον πλανήτη, όπου κανείς δε θυμάται πια γιατί είχε γίνει και ποιος είχε νικήσει, αν είχε νικήσει κανείς· οι άνθρωποι μεταναστεύουν σε πιο φιλόξενα πια οικοσυστήματα. Ο οηε έχει κάνει εύκολη τη μετανάστευση και δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την παραμονή. Το ύστατο κίνητρο της αλλαγής πλανήτη είναι το ανδροειδέςυπηρέτης όπου αποτελεί το καρότο της όλης υπόθεσης, ενώ οι ραδιενεργές βροχές που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ταξιδιώτες είναι το ραβδί: Το να χασομερά κανείς στη Γη σήμαινε πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ξαφνικά βιολογικά απαράδεκτος, απειλή για την αρχαϊκή κληρονομικότητα της φυλής. Μετά τον χαρακτηρισμό του σαν ιδιαίτερου, ένας πολίτης, ακόμα κι αν δεχόταν τη στείρωση, αποκλειόταν από την ιστορία. Σταματούσε, ουσιαστικά, να αποτελεί μέρος της ανθρωπότητας. Κι όμως, εδώ κι εκεί υπήρχαν άνθρωποι που αρνούνταν να μεταναστεύσουν· αυτό, ακόμα και για τους ίδιους, ήταν ένας παραλογισμός που τους έφερνε σε αμηχανία. Βρισκόμαστε σ’ ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι παρακολουθούν με μανία ένα και μόνο πρόγραμμα στην τηλεόραση, τον «φίλιο φίλτατο και τους φίλτατους φίλους του» το οποίο προβάλλεται επί 24ώρου βάσεως και το οποίο, τουλάχιστον θεωρητικά, μεταδίδεται ζωντανά. Η μόνη τους φαινομενική, αν όχι πλασματική, διέξοδο είναι το συναισθηματικό όργανο πένφηλντ με το οποίο έχουν όλοι προμηθευτεί: «-Πάρε το 888, είπε ο ρικ καθώς ζεσταινόταν η συσκευή. «Επιθυμία να δεις τηλεόραση, ό,τι κι αν έχει». «Δεν έχω διάθεση να πάρω τίποτα τώρα», είπε η ίραν. «Τότε πάρε το 3», της είπε.
bookmakers
ix
«Δεν θέλω να πάρω αυτό που διεγείρει τον εγκεφαλικό μου φλοιό έτσι που να θέλω να πάρω κάτι. Αν δε θέλω να πάρω κάτι, δε θέλω να το πάρω αυτό για ένα λόγο παραπάνω, γιατί τότε θα θέλω να πάρω κάτι, και το να θέλω να πάρω είναι αυτή τη στιγμή η πιο ξένη διάθεση που μπορώ να φανταστώ· θέλω απλώς να κάτσω εδώ στο κρεβάτι και να κοιτάζω το πάτωμα.» Σ’ έναν τέτοιο κόσμο ζει ο πρωταγωνιστής μας, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον παρομοιάσουμε μ’ έναν σύγχρονο κυνηγό επικηρυγμένων. Τι θα ήταν ωστόσο πιο “λογικό” για έναν τέτοιο κόσμο όπου οι διαφορές μεταξύ ανθρώπων και ανθρωποειδών δεν εντοπίζονται παρά μόνο με ειδικά τεστ, από το να θεωρείται σαν στόχος πραγμάτωσης και ηθικής ολοκλήρωσης η απόκτηση ενός πραγματικού ζώου ή έστω στην χειρότερη περίπτωση έστω και ηλεκτρονικού…! Ο διάλογος που ακολουθεί είναι από τους πλέον χαρακτηριστικούς του μυθιστορήματος και καταδεικνύει σε μεγάλο ποσοστό το όλο κλίμα που επικρατεί: «Ορίστε, κύριε», του είπε πρόθυμα ένας καινούργιος, κομψοντυμένος πωλητής, καθώς στεκόταν κοιτάζοντας μ’ ανοιχτό στόμα και ένα λαμπερό, πράο ύφος τα εκθέματα. «Βλέπετε τίποτα που σας αρέσει;» Ο ρικ είπε «Βλέπω πολλά που μου αρέσουν. Οι τιμές είναι που με ανησυχούν». «Πείτε μας τη συμφωνία που θέλετε να κάνετε», είπε ο πωλητής. «Τι θέλετε να πάρετε σπίτι σας και πως θέλετε να το πληρώσετε. Θα δώσουμε την προσφορά σας στον διευθυντή πωλήσεων και θα πάρουμε το οκέυ». «Έχω τρεις χήνες μετρητά». Η υπηρεσία του, στο τέλος της ημέρας, του είχε πληρώσει τις επικηρύξεις. «Πόσο έχει», ρώτησε, «αυτή η οικογένεια κουνελιών εκεί πέρα;» «Κύριε, αν έχετε τρεις χιλιάδες προκαταβολή, μπορώ να σας δώσω κάτι πολύ καλύτερο από ένα ζευγάρι κουνέλια. Τι θα λέγατε για μια γίδα;» «Δεν μου πολυαρέσουν οι γίδες», είπε ο ρικ. «Μπορώ να σας ρωτήσω αν φτάσατε σ’ ένα νέο οικονομικό επίπεδο;» «Δεν κουβαλάω συνήθως μαζί μου τρεις χιλιάδες», παραδέχτηκε ο ρικ. «Το φαντάστηκα, κύριε, όταν αναφέρατε τα κουνέλια. Το πρόβλημα με τα κουνέλια, κύριε, είναι ότι όλοι έχουν. Θα ήθελα να σας δω να μπαίνετε στην τάξη της γίδας, όπου πιστεύω πως ανήκετε. Ειλικρινά σας βλέπω σαν άνθρωπο της γίδας». «Τι πλεονεκτήματα έχουν οι γίδες;» Ο πωλητής είπε. «Το ξεχωριστό πλεονέκτημα μιας γίδας είναι πως μπορεί να μάθει να κουτουλάει όποιον προσπαθεί να την κλέψει». «Όχι όμως αν την πυροβολήσουν με υπνωτική σφαίρα και την πάρουν μ’ ένα σκοινί από ένα χόβερκαρ», είπε ο ρικ. Οι ήρωες του dick δεν είναι εξιδανικευμένοι. Δεν είναι ούτε οι πιο όμορφοι ούτε οι πιο πλούσιοι. Δεν έχουν τις καλύτερες δουλειές, δεν έχουν τα ταχύτερα αμάξια μήτε τις πιο εμφανίσιμες γυναίκες. Ίσως εκεί να έγκειται και ένα μέρος της επιτυχίας τους. Οι ήρωες του είναι άνθρωποι της καθημερινότητας μας. Με τις δυσκολίες τους, τα προβλήματά τους και τις ανησυχίες τους. Είναι χαρακτήρες που ζουν ανάμεσα μας, μεταφέροντας τις εμπειρίες τους αλλά και την τρέλα τους. Άλλοτε μικρή και άλλοτε μεγάλη, μια τρέλα που πηγάζει από πολύ βαθιά και περιμένει κάποιον ή κάτι για να της δώσει μια διαφυγή, έστω και μια έξοδος κινδύνου, της είναι αρκετή. Και τότε…ο ήρωας κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και δεν τον αναγνωρίζει πια. Όλα όσα ήξερε, όλα όσα πίστευε, καταρρέουν, δεν υφίστανται πια. Αλλά μήπως όλοι μας δεν έχουμε περάσει κάποια στιγμή της ζωής μας από αυτό το στάδιο; Αλήθεια το θυμάστε...? Υ.Γ. Καλή Ανάγνωση.
poetic moods
x
στη σκιά του θεού και του θανάτου [stamen_feson]
Γεννιέμαι. Η ίδια μου η γέννηση στον τοίχο θα με στήσει Γιατί είναι η ζωή μια αδύναμη και ασθενική αιώρα Μα εγώ το ξέρω από την αρχή πως κάποια ώρα Το φαγωμένο της σκοινί θα με γκρεμίσει Σκέφτηκα. Έπειτα ένιωσα απέραντη οδύνη Για αυτόν που έλεγαν πως ήταν ο θεός Μα εδώ και χρόνια κείτεται στα μάτια μου νεκρός Ανίκανος να αναστηθει για να με κρίνει
∞
απορώ.φύση [inosiro]
1.ολότελα κλεισμένος, ζει αδιάκοπα καταγράφει στον ίδιο του τον εαυτό 2.είναι φυλακισμένος άλογη=ροή 3.τριγύρω από το εγώ φωτεινή αλήθεια το ίδιο του το παρελθόν ταχύτητα φοβερή 4.μένει αθέλητα στη σκιά με σκοπό μοναδικό 5.με άχρωμες ιδέες τρέφει το μυαλό του, μήπως; υπάρχει κάτι στη δομή που βιώνει τις στιγμές 6.υπολογίζει και πλέκει με σκοπό 7.η ζωή είναι αναγραμματισμός ο θάνατος είναι 8.ρίγη τον διαπερνά* ξυπνώντας βρήκε ευχαριστημένος *τον εαυτό του μοναδικό 9.το κέντρο του στεφανιού άυλο και άμορφο δυστυχώς μαθαίνει 10.είναι κάτι το τέλος με χωρίς σκοπό τον βρίσκει 11.ξέρει την διαδικασία(!) ήρθε να δει την αλλαγή
quiz
xi
cine-γρίφος [samurai!fat]
Συμπλήρωσε τα κουτάκια και βρες τον γρίφο των μυθικών τεράτων
Σε κάθε κουτάκι αντιστοιχεί το πρώτο γράμμα της λύσης. Αν η λύση για το πρώτο κουτάκι είναι cinema τότε το c είναι το σωστό γράμμα με το οποίο πρέπει να συμπληρωθεί. Αφού συμπληρωθούν τα κουτάκια βρες τον γρίφο στο κάτω μέρος. 1ο κουτάκι ► αndrei……μεγάλος ρώσος σκηνοθέτης 2ο κουτάκι ► τον σκηνοθέτησε ο zhang yimou το 2002 3ο κουτάκι ► east of…..του elia kazan 4o κουτάκι ► κινηματογραφικό κίνημα στη γαλλία 5ο κουτάκι ► τον υποδύθηκε ο alejandro jodorowsky στην ομώνυμη ταινία του 1970 6ο κουτάκι ► τριλογία του lars von trier 7o κουτάκι ► fernando ……έγινε γνωστός από τις ταινίες του luis bunuel 8ο κουτάκι ► η ταινία της χρονιάς του 2004 (κορεάτικης προέλευσης) 9ο κουτάκι ► έχει γράψει μουσική για ταινίες του fellini και όχι μόνο 10οκουτάκι ► ταινία του sam peckinpah με τον dustin hoffman 11οκουτάκι ► το όνομα του αμερικανού της παρέας των monty python 12οκουτάκι ► σοκαριστική ταινία του gaspar noe 13οκουτάκι ► σπουδαίος ηθοποιός toshiro….. 14οκουτάκι ► γνωστή διάσημη νύφη 15οκουτάκι ► σκηνοθέτησε τις μεγάλες προσδοκίες david…… 16οκουτάκι ► master of suspense το ψευδώνυμο του (σκηνοθέτης) 17οκουτάκι ► ……..at the opera. Θρίλερ του dario argento 18οκουτάκι ► έργο του kar wai wong με την εκπληκτική maggie cheung 19ο κουτάκι ► la…….δημιουργία του michelangelo antonioni 20ο κουτάκι ► μεγάλος γάλλος δημιουργός των breathless και alphaville 21ο κουτάκι ► ταινία του κώστα γαβρά 22ο κουτάκι ► εκπληκτική η ερμηνεία της στο possession του andrzej zulawski 23ο κουτάκι ► κλασική ταινία του f.w. murnau 24ο κουτάκι ► πανέμορφη γαλλίδα ηθοποιός με ελληνικές ρίζες. Έπαιξε και την ωραία καβγατζού.
▬▬▬▬▬▬▬▬
review
xii
εικαστικές τέχνες και ψώνια ψευτοκαλλιτέχνες [cham.kor.]
Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι η 4η διαδημοτική έκθεση εικαστικών τεχνών δυτικής αττικής, που πραγματοποιήθηκε στο εκθεσιακό κέντρο του δήμου περιστερίου (άλσος) από τις 18 μέχρι τις 27 Μαΐου, την οποία επισκέφτηκα 2 ημέρες. Σύμφωνα με αξιόπιστες και ανεξάρτητες πηγές μου, η φετινή ήταν κατώτερη από την περσινή έκθεση. Σημειώνω ότι δεν παραβρέθηκα ο ίδιος στην περσινή. Η φετινή κατωτερότητα δεν έχει να κάνει τόσο με την διοργάνωση, η οποία σε γενικές γραμμές ήταν καλή - με εξαίρεση κάτι ανούσιους και βαρετούς λόγους των επισήμων στην έναρξη της έκθεσης - (απορώ αν ακόμα και αυτοί οι ίδιοι οι ομιλητές άκουγαν τι έλεγαν…) και κάποιες άλλες “λεπτομέρειες” που για μένα δεν είναι απλές λεπτομέρειες μα σημαντικές παραλήψεις. Τέλος πάντων. Αυτό που ενόχλησε, είναι ότι κάποιοι συμμετέχοντες οι οποίοι αυτοαποκαλούνται “καλλιτέχνες” ρίχνουν απίστευτα το επίπεδο όλης της έκθεσης με τα ψευτοδημιουργήματά τους. Και άντε να δεχτώ ότι σε μερικά εκθέματα είναι καθαρά θέμα γούστου και υποκειμενική η καλαισθησία και η αξία τους. Τι να πω όμως για τα βιογραφικά – τερατουργήματα - ορισμένων ψευτοκαλλιτεχνών τα οποία είχε κανείς την ευκαιρία - τρόπος του λέγειν - να διαβάσει στο βιβλιαράκι που είχε εκδώσει ο αναπτυξιακός σύνδεσμος δυτικής αττικής? Το ψέμα, η υποκρισία, η παρρησία, ο ναρκισσισμός πήγαιναν σύννεφο από τις “ταλεντάρες” που μερικοί και μερικές το μόνο που δεν έγραψαν είναι τι δώρο τους έκανε η νονά τους στις πασχαλινές εορτές στα μαθητικά τους χρόνια. Άσε που μερικοί και μερικές έγραφαν ότι κατέχουν απίστευτες γνώσεις, εμπειρίες κτλ. Από εδώ και στο εξής όταν βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στην t.v., θα το γράφω κι εγώ στο βιογραφικό μου με την διαφορά ότι θα το παραποιώ κι εγώ λιγουλάκι… θα γράφω ότι συμμετείχα και εγώ και θα το πασάρω ως σεμινάριο!!! Έλα μωρέ, ποιος θα το καταλάβει??? Ήμαρτον ρε, αρκετά! ΡΕ ΣΕΙΣ ΧΑΡΑΜΙΖΕΣΤΕ ΕΔΩ. ΤΟ ΛΟΥΒΡΟ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΔΕΙΟ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΤΙΜΗΣΕΤΕ… ΟΞΩ ΒΡΕ… Υ.Γ. Είμαι υπέρ της έκθεσης, μακάρι να γινόντουσαν πιο τακτικά τέτοιες εκδηλώσεις γιατί μας λείπουν. Παρακαλώ τους κυρίους του α.σ.δ.α. να είναι πιο προσεχτικοί με τα τυχάρπαστα “ψώνια” που επιδιώκουν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να κάνουν promotion της δήθεν καλλιτεχνίας τους μέσω της έκθεσης.
ORIGAMI ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΓΝΩΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΚΟΛΛΑ. (origamiprojects@hotmail.com)
noise
xiv
ζωή όπως θόρυβος... [garden in black]
Κάθε θόρυβος που παράγεται γύρω μας έχει μία πηγή δημιουργίας και μία διαδρομή διάδοσης μέχρι να φτάσει στο αυτί μας (δέκτης) και έτσι να μας προκαλέσει αυτό το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα.
Ο μόνος τρόπος για να καταφέρουμε να μειώσουμε τον θόρυβο, όταν αυτός έχει ήδη παραχθεί, είναι να γίνει έλεγχος στη διαδρομή διάδοσης, εκεί παίζονται όλα! Στη ζωή μας πολλά άσχημα (θόρυβοι) έχουν συμβεί και θα συμβούν. Η διαδρομή διάδοσης που θα ακολουθήσουν μέχρι να φτάσουν στη καρδιά μας είναι αυτή που θα καθορίσει και το τελικό αποτέλεσμα της επιρροής αυτών των «κακών» (θορύβων) μέσα μας. Αύγουστος, ζέστη και όλα να παίζονται πίσω από μία πόρτα. Όλα τα συναισθήματα των τελευταίων ετών πρόλαβαν να στριμωχτούν, μέσα σε λίγα λεπτά, πίσω από εκείνη τη πόρτα. Θόρυβος! Τα αυτιά μου βουίζουν, ένα κλειδί πέφτει κάτω και ακούγεται σαν όλες τις φιλαρμονικές μαζί. Θόρυβος! Θόρυβοι!! Τους άφησα εκεί, έφυγα... δε γαμιούνται! Δε μου καίγεται καρφί πλέον... Κοντά ένα χρόνο μετά και πόσο όμορφοι μου ξανακούγονται τώρα όλοι αυτοί οι θόρυβοι. Μου ζεσταίνουν τη καρδιά... Ευχαριστώ! Σας μισώ!!
prison
xv
ταύτιση [gimiris]
Ανάμεσα στο τίποτα και το όλο Εγκλωβισμένοι σαν μέσα σε επικοινωνούντα ομόκεντρα κυκλικά τείχη μας πιάνουν τον κώλο όλο και πιο σφιχτά αυγά το πάσχα βάφουμε το δρόμο ανεξίτηλα με αίμα Εγκλωβισμένοι σαν κόκκοι άμμου μέσα σε κλεψύδρα με χρώματα υγρά από τις σάρκες μας με πινέλα τα δάχτυλα μας συνθέτουμε κηλίδες σκέψεις σαν σε πέτρινο τείχος πλάι σε στοιχισμένες κάθετες γραμμές στο είναι επάνω δεν είναι γράφω Εγκλωβισμένοι σαν σταγόνες αίματος μέσα σε κλεψύδρα αφήνουμε βαθύ στίγμα στο πέτρινο τοίχωμα εγώ Εγκλωβισμένοι σαν ανάμεσα σε ματωμένους καθρέφτες στην αρχή και στο τέλος ταυτιζόμενα επικοινωνούντα πλαίσια πέτρινες κλεψύδρες ύπαρξη κι ανυπαρξία στο κέντρο με αίμα γράφω εγώ στο κέντρο ύπαρξη κι ανυπαρξία πέτρινες κλεψύδρες ταυτιζόμενα επικοινωνούντα πλαίσια στην αρχή και στο τέλος σαν ανάμεσα σε ματωμένους καθρέφτες Εγκλωβισμένοι εγώ στο πέτρινο τοίχωμα αφήνουμε βαθύ στίγμα σαν σταγόνες αίματος μέσα σε κλεψύδρα
→
prison
xvi
→ Εγκλωβισμένοι γράφω στο δεν είναι επάνω είναι πλάι σε στοιχισμένες κάθετες γραμμές σαν σε πέτρινο τείχος συνθέτουμε κηλίδες σκέψεις με πινέλα τα δάχτυλα μας με χρώματα υγρά από τις σάρκες μας σαν κόκκοι άμμου μέσα σε κλεψύδρα Εγκλωβισμένοι με αίμα το δρόμο ανεξίτηλα αυγά το πάσχα βάφουμε όλο και πιο σφιχτά μας πιάνουν τον κώλο σαν μέσα σε επικοινωνούντα ομόκεντρα κυκλικά τείχη Εγκλωβισμένοι Ανάμεσα στο τίποτα και το όλο
ΜΑΘΕΤΕ ΚΑΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΤΕ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
WORKSHOP 0F CERAMIC ART
extra
xvii
lost bodies [cham.kor.]
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ UNDERGROUND ΖΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ
Κυκλοφορούν πολλοί μύθοι, γύρω από την ζωή, την πορεία, τους ανθρώπους που αποτελούν τους lost bodies. Θα παραθέσω και εγώ τον δικό μου με την διαφορά όμως πως οτιδήποτε αναληθές γράψω, δεν θα γίνει σκόπιμα, αλλά επειδή θα έχω μπερδέψει τι μου είπε ο θάνος για τους lost bodies. Οι lost bodies είναι ο θάνος και ο αντώνης. Ο θάνος τραγουδάει και γράφει τους στίχους, ο αντώνης την μουσική. Ο αντώνης εδώ και πολύ καιρό τώρα, βρίσκεται στην ρόδο, μόνιμα. Παρόλα αυτά, αυτό δεν αποτέλεσε τροχοπέδη για την εξέλιξη τους. Συνεργάζονται άψογα και εκ του μακρόθεν. Ο θάνος μετά από διάφορες περιπέτειες (...) εξακολουθεί να μένει στην καλλιθέα. Τρίτο μέλος έγινε ένας ακόμα θάνος, ο οποίος έπαιζε ντράμς μα αποχώρησε από το σχήμα, και τώρα ασχολείται με το θέατρο. Σε ένα live τους, θα έχεις την δυνατότητα να δεις εκτός από τον θάνο, τον γιώργο στις κιθάρες και να συμμετέχει στα φωνητικά, τον χάρη να παίζει ντράμς, τον μιχάλη μπάσο (πρώην μέλος από τους έρεβος), τον άλλο τον μιχάλη κιθάρα και την cult πλέον ερμηνεία του ως “εξομολογούμενος” και τον θοδωρή στα πλήκτρα, στον υπολογιστή και στο cult πλέον τρομπόνι... Το νερό μπήκε στο αυλάκι και είμαι στην πολύ ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω πως σύντομα θα είναι πραγματικότητα κάτι που και οι φίλοι των lost bodies θα ξετρελαθούν, μα και όσοι δεν τους ξέρουν θα μπορούν να μάθουν για αυτούς... μη μη μη μη μη με πιέζεις σου λέω δεν θα σου πω ακόμα τίποτα... υπομονή. To 2008 οι lost bodies κλείνουν 20 χρόνια ζωής και αναμένεται εκείνη την χρονιά να ανέβει επιτέλους το υπερθέαμα που όλοι εμείς οι φίλοι και ακροατές τους περιμένουμε!!! Ο θάνος είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Βασικά, ότι και να πω για τον θάνο είναι πραγματικά πολύ λίγο. Δεν θα αναφέρω τίποτα περισσότερο λοιπόν καθώς θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες να γράφω για τον χαρακτήρα, την ζωή, τις γνώσεις, τα ταλέντα του κτλ και πάλι φοβάμαι πως δεν θα τα έγραφα όλα. Απλά και μόνο θα πω πως το πόσο χαρισματικός, αληθινός, ζεστός και με την αληθινή και ουσιαστική σημασία της λέξης “άνθρωπος” είναι, ο καθένας μπορεί να το καταλάβει από το πρώτο βλέμμα που θα σου ρίξει. Πριν λίγο καιρό ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με την εξίσου καταπληκτική celina – οι sepultura κατάγονται από την ίδια πόλη της βραζιλίας με την celina – η οποία έχει και αυτή την δική της συμμετοχή αναφορικά στον χώρο της μουσικής (los borrachos - echoes). Τέλος, απλά αναφέρω ένα όνομα και όσοι καταλάβουν... κατάλαβαν... Λούση... (LUCI LUCI COOL LUCI LUCI COOOL!) ΥΓ. Μυρτώ, το κομμάτι σου αγγίζει πολλούς ανθρώπους που συχνά-πυκνά νοιώθουν και βιώνουν το ψέμα και την υποκρισία των υπολοίπων, μα ξέρεις κάτι? Η πορεία και ο δρόμος μας είναι προς το φως και όσοι μας το στερούν προσωρινά, ακόμα και η σκιά τους είναι τόσο άσχημη, όσο και η πικρή αλήθεια-απορία πως «τίποτα αληθινό» δεν υπάρχει τέλος πάντων?
thoughts
ζωή μου [εμπρηστής]
Σαν καταλάβεις τι νιώθεις Τη δόλια ζωή σου τη σπρώχνεις Και σαν το χρόνο γυρίσεις Σκέψεις θολές οι αναμνήσεις Την ψάχνεις τη καταδιώκεις Και φεύγεις μαζί της ταξίδι Παρτίδα αιώνιων ζωών Να παίζεις μαζί της παιχνίδι Το στρώμα σου έχει σαπίσει Μα το σώμα εκεί θα γυρίσει Θα ψάξει να βρει που είναι το λάθος Μα θα μείνει μόνο το πάθος Χαίρεσαι μ’ αυτό που ’σαι τώρα Και λες πως πέρασε η μπόρα Μα σαν τα χρόνια περάσουν Ίδιες οι πληγές θα σου μοιάσουν Ζωή μου κάνε παιχνίδι Και πάρε μαζί σου ότι πάρεις Πέρασμα χρόνων μη μείνεις Μη πάψεις ποτέ να μου δίνεις
xviii
όταν οι λέξεις παράγουν συχνότητα Πόσες Φορές Μαγικά Πέρασες Από Την Πύλη Πόσες Χόρεψες Χαϊδευτικά Πάνω Στο Χώμα Που Μας Ενώνει Και Την Απαρτίζει Γλυκιά Ζωή Είσαι Καρπός Σε Φτύνουν Και Ανθίζεις Φτιάχνομαι Μέλισσα Κάθε Στιγμή Που Χύνεσαι Μέλι Δώστε Μου Άνθη Για Να Στολιστώ Κεντήστε Κορδέλες Με Λουλουδωτά Θέλω Βουτώντας Στην Αρχή Να Τις Αγγίξω Με Το Στέρνο Πανέμορφη Μου Με Εξασθενείς Ρουφώ Τον Ήλιο Για Δυνάμεις Καρδιοχτυπάς Με Μουσική Αποσιωπώντας Τη Φωνή Μου Ανακαλύπτεις Αγκαλιές Με Περισφίγγεις Στη Στοργή Σου Μητέρα Φύση Και Ζωή Όλοι Για Σένα Μάχονται Και Πολεμούνε Όλοι Συμμαχητές Για Το Στεφάνι Της Ελιάς Σου Κι Αν Τα Γόνατα Δεν Με Κρατούν Θα Γίνω Φίδι Και Θα Σε Περιτυλίξω Θα Κρεμαστώ Απ’ Τη Συναίσθηση Που Διασκορπίζουν Τα Κλαριά Σου Θα Γίνω Άνοιξη Μ’ Αέρα Καλοκαιριαστό Με Φύλλα Παπαρούνας Θα Με Ανασχηματίσω Θα Με Προσαρμόσω Στον Καινούριο Σου Σπαστό Ρυθμό Τι Κι Aν Ήμουν Χτυπημένος Θα Σ’ Ακολουθήσω Πόσα Όνειρα Μου Έδειξες Με Σκιές Για Να Κερδίσω Το Πείσμα Ευγνωμονώ Κάθε Είδος Ζωής Κάθε Πλανήτη Που ‘Ναι Γη Μας Καινούρια Άγαρμπη Προκλητική Φαντάζεις Νέα Μου Ζωή
κάρλος και ανίτα («κέρνοκ ο πειρατής», 1830) [eugene sue]
...Αυτή η φριχτή ταραχή, αυτός ο πυρετός που καταβροχθίζει... Είναι ο έρωτας... o.p. Aver la morte innanzi gli occhi per me. πετράρχης
Η γλυκιά επίδραση των νότιων κλιμάτων ήταν ακόμη αισθητή ενώ το τρικάταρτο σαν πάμπλο βρισκόταν στο ύψος του στενού του γιβλατάρ. Σπρωγμένο από ένα ελαφρό αεράκι, μ' όλα τα πανιά του ανοιγμένα, από τους κόντρα-παπαφίγκους μέχρι τους φλόκους του πουντελιού, ερχόταν από το περού και πήγαινε κατά τη λισαβόνα υπό αγγλική σημαία, αγνοώντας τη διακοπή των σχέσεων γαλλίας και αγγλίας. Στο διαμέρισμα του καπετάνιου έμειναν ο δον κάρλος τοσκάνο κι η γυναίκα του, πλούσιοι πραματευτάδες απ' τη λίμα, που είχαν ναυλώσει το σαν πάμπλο στο καλάο. Δεν αναγνώριζες πια την καμπίνα του καραβιού ύστερα από την τόση πολυτέλεια και την κομψότητα που είχε αραδιάσει εκεί ο κάρλος. Στους γκρίζους άδειους τείχους απλωνόταν ένα πλούσιο παραπέτο που χώριζε πάνω από τα παράθυρα και ξανάπεφτε όλο πτυχώσεις και κυματισμούς. Το δάπεδο ήταν σκεπασμένο με ψάθες της λίμα πλεγμένες από λεπτό άσπρο άχυρο, και πλαισιωμένες από μεγάλα σχέδια με χρώματα χτυπητά. Μακριά κασόνια από στιλπνό ακαζού γεμάτα καμέλιες, μεξικάνικα γιασεμιά και κάκτους με παχιά φύλλα. Σ' ένα ωραίο κλουβί από ξύλο λεμονιάς, περιτριγυρισμένο μ' ένα ελαφρό ασήμι δικτυωτό, φτερούγιζαν τροπικά πουλιά με πράσινο κεφάλι, πορφυρά φτερά με χρυσαφιές ανταύγειες, κι όμορφες πορτορικάνικες παπαγαλίνες καταγάλανες, με πορτοκαλί λοφίο κι ένα μαύρο ράμφος σαν τον έβενο. Ο αέρας ήταν χλιαρός κι ευωδιαστός, ο ουρανός καθάριος, η θάλασσα θαυμάσια, και δίχως το ελαφρύ σκαμπανέβασμα του καραβιού απ' τη φουσκοθαλασσιά, θα πίστευε κανείς πως βρισκόταν στη στεριά. Καθισμένος σ' ένα πλούσιο ντιβάνι, ο κάρλος χαμογελούσε στη γυναίκα του, που κράταγε ακόμη μια κιθάρα στο χέρι. -Μπράβο, μπράβο, ανίτα μου!, φώναξε, κανείς δεν τραγούδησε ποτέ καλύτερα τον έρωτα. -Γιατί κανείς δεν τον ένιωσε ποτέ καλύτερα, άγγελε μου. -Ναι, και για πάντα, είπε ο κάρλος -Για τη ζωή μας όλη, είπε η ανίτα. Και τα χείλη τους έσμιξαν, κι εκείνος την έσφιξε περίπαθα στη αγκαλιά του.
Πέφτοντας στα πόδια τους η κιθάρα έβγαλε μια συγχορδία γλυκιά και αρμονική σαν τον απόηχο ενός εκκλησιαστικού οργάνου. Ο κάρλος κοίταζε τη γυναίκα του μ' ένα βλέμμα που πάει κατευθείαν στην καρδιά, που σε κάνει να σκιρτάς από έρωτα, που σε πονάει... Κι εκείνη, γοητευμένη απ' αυτή τη δυνατή και φλογερή ματιά, μουρμούρισε κλείνοντας βαριά τα μάτια της: -Έλεος!... Έλεος... γλυκέ μου κάρλος! Ύστερα, ενώνοντας τα χέρια, γλίστρησε μαλακά στα πόδια του στηρίζοντας το κεφάλι της στα γόνατά του, έτσι που τα μακριά και μαύρα μαλλιά της σχημάτιζαν θαρρείς ένα πέπλο στο χλωμό της πρόσωπο και μόνο στα μάτια της έλαμπαν ανάμεσα τους σαν ένα αστέρι καταμεσής του σκοτεινιασμένου ουρανού. -Κι όλα αυτά για μένα, σκεφτόταν ο κάρλος, μονάχα για μένα στον κόσμο, και παντοτινά! Γιατί θα γεράσουμε μαζί· ρυτίδες θ' αυλακώσουν κι αυτό το δροσερό και βελουδένιο πρόσωπο· κι αυτά τα εβένινα δαχτυλίδια θα γίνουν ασημένιες μπούκλες – είπε περνώντας το χέρι του στη μενεξένια κόμη της ανίτας – και, γερόντισσα, γερόντισσα γιαγιά, θα ξαπλώσει ένα ωραίο φθινοπωριάτικο βράδυ ανάμεσα στα εγγόνια της, κι οι τελευταίες της λέξεις θα 'ναι: “Έρχομαι να σε συναντήσω, γλυκέ μου κάρλος”. Ναι! Βέβαια, γιατί θα 'μαι νεκρός πριν απ' αυτήν... Αλλά από τώρα μέχρι τότε, τι μέλλον! Τι όμορφες μέρες! Νέοι και δυνατοί, πλούσιοι, ευτυχισμένοι, με συνείδηση καθαρή και με την ανάμνηση κάποιων καλών πράξεων, θα ξαναδούμε την ωραία μας ανδαλουσία, την κόρδοβα και την αλάμπρα της, τα χρυσαφένια μωσαϊκά,τα διάτρητά της πόρτικα, την αέρινη αρχιτεκτονική της, την ωραία μας έπαυλη με τα δροσερά και μυρωμένα πορτοκαλοδάση και τις δεξαμενές από λευκό μάρμαρο όπου ησυχάζει ένα λαγαρό νερό. -Κι ο πατέρας μου... και το σπίτι που γεννήθηκα... και οι πράσινες περσίδες που τόσο συχνά ανασήκωνα όταν περνούσες, κι η παλιά εκκλησία του αι-γιάννη, κει που για πρώτη φορά, ενώ προσευχόμουν, τα χείλη σου μουρμούρισαν στ' αυτί μου: “Ανίτα μου, σ' αγαπώ!...”. -Και δες πως με προστατεύει η παναγιά! Τη στιγμή που μου 'λεγες: “Σ' αγαπώ” της είχα μόλις ζητήσει την αγάπη σου, κάνοντας στη δέσποινα μας ένα τάμα, συνέχισε η ανίτα, γιατί ο σύζυγος της είχε καταλήξει να σκέφτεται μεγαλόφωνα. -Άκουσε, γλυκέ μου κάρλος, αναστέναξε. -Ορκίσου μου, άγγελε μου, ότι σε είκοσι χρόνια θα κάνουμε καινούριο τάμα στη δέσποινα μας, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης γιατί ευλόγησε την ένωση μας. -Σ' τ' ορκίζομαι, ψυχή της ψυχής μου! Γιατί σε είκοσι χρόνια θα σφύζουμε ακόμη από νιότη, έρωτα κι ευτυχία. -Ω, ναι, το μέλλον μας χαμογελάει, είναι τόσο διάφανο που... Δεν μπόρεσε να τελιώσει, γιατί μια αλυσόδετη σφαίρα μπήκε σφυρίζοντας απ' την πρύμνη, της τσάκισε το κεφάλι, έκοψε τον κάρλος στα δύο κι έσπασε τα κιβώτια με τα λουλούδια και το κλουβί. Τι ευτυχία για τα τροπικά πουλιά και τις παπαγαλίνες που το 'σκασαν απ' τα παράθυρα φτερουγίζοντας χαρούμενα!
dedicated
xxii
για εκείνη [arrowblue] Έξω φώτα μα στο σπίτι σκοτάδι Πόσο μου λείπει και απόψε το βράδυ Και ο πόνος μου είναι βουβός Πνίγεται… Αναζητώ τη μορφή της Μα εξαφανίζεται Της ζωής μου οι γρύλιες θα μείνουν κλειστές Θυμάμαι τα λόγια που μου ‘πε εχτές Στη καρδιά μαχαιριές Οι σκέψεις σίδερα γίνονται και μ’ εγκλωβίζουν Σε ένα κελί παγωμένο Τι άλλο πια να περιμένω… Μονάχα εκείνη Μα πόσο πόνεσα εγώ και πόσο εκείνη Αναρωτήθηκα… Και μες στη ζάλη απ’ το ποτό Να βρω απάντηση σ’ αυτό Ευχήθηκα Τα μάτια μου με δάκρυα θολώνουν Οι τύψεις φονιάδες γίνονται και με σκοτώνουν Ζητάω συγχώρεση Μια πράξη μου τη πρόδωσε Και η χαρά θέση στη λύπη και στον πόνο έδωσε Θεέ μου φταίω εγώ Όμως ορκίζομαι ότι την αγαπώ
Δεν είναι αργά το ξέρει Θεέ μου ας άπλωνε το χέρι Χάνομαι μες το ποτό Ας με τραβούσε κοντά της Κι ας έσβηνα στην αγκαλιά; Της Αν ήταν το τίμημα αυτό Στον κόσμο μονάχος να μείνω Σημασία δε δίνω Αρκεί να την αγαπώ Θεέ μου αν γίνονται θαύματα σου ζητώ μόνο αυτό Ζητάω εκείνη Γιατί η καρδιά μου μετά Αδύναμη πια Παλμούς δε θα δίνει Θεέ μου Πάρε τη στεναχώρια της πίσω Θέλω τα μάτια πριν κλείσω Να την ονειρευτώ Να γελά να χαίρεται να μ’ αγαπά Να ξέρει πως ότι και αν ζητά μπορώ να το πράξω Νέα πορεία να χαράξω Για ’κείνη… Για μας Στόχος της ζωής μου? Να μ’ αγαπάς
suicide
xxiii
τα πάντα εκτός από αγάπη [stamen_feson]
6 μάη 2005 ώρα 23:15 ηλεκτρικός σταθμός καλλιθέας Γιατί να φτάσουμε ως εδώ? Ρωτώ και ξαναρωτώ τον εαυτό μου και απάντηση φυσικά δεν παίρνω. Εδώ και 5 λεπτά είμαι στη γεφυρούλα του ηλεκτρικού και περιμένω να περάσει ένα τρένο. Και μόλις περάσει εγώ ο Κώστας Θλιβερός μόλις 34 ετών θα θεωρούμαι πια παρελθόν. Δεν νομίζω να στεναχωρηθεί και κανένας για αυτό κι η απόφαση μου γίνεται ακόμα πιο εύκολη. Όλα εναντίον μου. Ούτε ένας άνθρωπος στο σταθμό να με δει για να με αποτρέψει. Ότι πρέπει για αυτοκτονία. - Ειρήνη, ειρήνη (ψιθυρίζω διαρκώς και κλαίω) κάνοντας τις τελευταίες μου σκέψεις (ένα ύστατο φλας μπακ) πριν έρθει το τρένο Με την ειρήνη γνωρίστηκα πριν από 10 χρόνια περίπου. Ήταν ένα ιδιότυπο πάρτυ γενεθλίων ενός πολύ καλού κοινού φίλου και των δυο μας. Σχεδόν από τη πρώτη στιγμή και ύστερα από μια σχετικά σύντομη κουβέντα μαζί της αυτή η γυναίκα μου έκανε τεράστια εντύπωση. Δεν με εντυπωσίασε τόσο η εμφάνιση της όσο το ότι είχα βρει επιτέλους έναν άνθρωπο να γουστάρει και να αισθάνεται τα ίδια πράγματα με μένα (όλα αυτά βέβαια και με το κρυφό φόβο ότι μπορεί να μας λέει πίπες αυτό το βράδυ ποιος ξέρει για ποιο λόγο) Εν αντιθέσει με μένα που εντυπωσιάστηκα αμέσως με την ειρήνη και παρά την ομοφωνία των απόψεων μας εκείνο το βράδυ για όλες τις μεγάλες ιδέες της ζωής (με πρώτη και καλύτερη τη πίστη μας στη παντοτινή αγάπη) η ειρήνη έδειξε να μη με συμπαθεί. Όταν μάλιστα την επομένη της πρώτης μας συνάντησης ρώτησα το κοινό μας φίλο αν του είπε ότι της άρεσε κάποιος ή αν είπε τίποτα για μένα εκείνος απάντησε - Κάτι μου είπε για κείνον με το σκουλαρίκι και το τατουάζ στο μπράτσο αν ξέρω το κινητό του και που μένει. Όσο για σένα σε χαρακτήρισε τέλεια γραφική φιγούρα δε ξέρω γιατί αλλά έχω την αίσθηση ότι δε σε συμπάθησε ιδιαίτερα. Εγώ παρά το ότι ήμουν εμφανώς απογοητευμένος από αυτά που άκουσα αποφάσισα ότι αξίζει να το παλέψω. Έτσι πήρα το τηλέφωνο της ειρήνης από το φίλο μου και την ίδια μέρα κιόλας της τηλεφώνησα. Αρχικώς αρνήθηκε ακόμα και να συναντηθούμε αλλά έπειτα από μια βδομάδα ισχυρών πιέσεων δέχτηκε. Τα πράγματα στη πρώτη μας συνάντηση δε πήγαν και τόσο καλά. Βασικά όχι απλώς δε πήγαν καλά αλλά μου είπε ότι δεν υπάρχει λόγος για να τα ξαναπούμε. Εγώ δε μάσησα συνέχισα τις προσπάθειες - οι φίλοι μου βέβαια είχαν άλλη άποψη λέγοντας μου ότι αξίζω τουλάχιστον όσον αφορά την εμφάνιση μου κάτι καλύτερο - και ο καιρός περνούσε. Είχαν ήδη περάσει 9 μήνες και η ειρήνη ευγενέστατη αλλά χωρίς να μου αφήνει ποτέ περιθώριο ελπίδας μου είχε πει τουλάχιστον 10 φορές «δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι μεταξύ μας». Κάπου εκεί κάτι άλλαξε στη συμπεριφορά της ειρήνης. Μάλλον γοητευμένη από το ότι τη διεκδικούσα με την ίδια ένταση τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και σε μια στιγμή αδυναμίας (φαντάζομαι) είπε το μεγάλο “ναι” .Η ειρήνη ήταν επιτέλους δική μου. Οι πρώτοι μήνες της σχέσης μας πέρασαν και εγώ είχα καταφέρει με τη συμπεριφορά μου μια τεράστια στροφή στην άποψη της ειρήνης για μένα. Από τέλεια γραφική φιγούρα μετά από μισό χρόνο μαζί κατάφερα να ακούσω «δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Δεν νοείτε ζωή μακριά σου». Βέβαια εγώ σίγουρος για τα δικά μου συναισθήματα φοβόμουν μήπως η ειρήνη έχει μπερδέψει λίγο τα δικά της μήπως δε μ’ αγαπάει μήπως κάποια στιγμή με βαρεθεί. Άλλωστε όλοι στη ζωή μας έχουμε πει «δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» αλλά ο χρόνος που →
suicide
xxiv
→ είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτών που λέμε σε τούτο εδώ το μάταιο κόσμο που ζούμε (και σε λίγο εγώ θα τον χαιρετήσω) άλλα δείχνει συνήθως. Τελικά με την ειρήνη μετά από 6 περίπου χρόνια σχέσης που πέρασαν πολύ όμορφα και γρήγορα αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Ακόμη και μετά το γάμο και με την ειρήνη να δείχνει πιο ερωτευμένη από ποτέ μαζί μου εγώ συνέχισα να φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα βαρεθεί. Γιατί καλή η ιδεολογία περί παντοτινής αγάπης αλλά «μόνο για τον εαυτό σου μπορείς να είσαι σίγουρος» έλεγα στους φίλους μου, που τους θεωρούσα και λίγο αποτυχημένους στις σχέσεις τους γιατί ποτέ δε μπόρεσαν κατ’ εμέ να φτάσουν αυτά τα υψηλά ιδανικά και τις μεγάλες ιδέες περί παντοτινής αγάπης που είχα εγώ με την ειρήνη. Αυτοί προτιμούσαν να απατούν κρυφά τις γυναίκες τους και αυτή ήταν η όλη τους ιδεολογία. Μα τι θόρυβος είναι αυτός? Α! Έρχεται το τρένο. Όχι δε θα πέσω ακόμα. Τώρα που ξεκίνησα πρέπει να συνεχίσω, να θυμηθώ μέχρι τέλους. Άλλα 5-10 λεπτά μου μείνανε. Πεθαίνω αργότερα. Εκεί που όλα κυλούσαν ομαλά με την ειρήνη και ετοιμαζόμασταν να αρχίσουμε τις προσπάθειες να αποκτήσουμε και απόγονο κάτι άλλαξε στη σχέση μας. Αλλά το περίεργο είναι ότι η αλλαγή δεν έγινε στην ειρήνη αλλά μέσα μου. Σταδιακά μεν βασανιστικά δε. Είχα αρχίσει να βαριέμαι την ειρήνη και τον έγγαμο βίο. Προσπάθησα να συνέλθω μάταια όμως. Που πήγαν οι ιδέες σου? Ρωτούσα τον εαυτό μου και αμέσως σκεφτόμουν ότι η ίδια μου η ιδεολογία με καταπίεζε πλέον. Μέσα σε ένα χρόνο είχα αλλάξει τελείως. Η ειρήνη τα έβλεπε όλα αυτά και προσπαθούσε με όλη της την αγάπη να με συνεφέρει. Μέχρι τότε δεν είχα απατήσει ποτέ τη γυναίκα μου. Μπορεί το τελευταίο καιρό να μου πέρναγε από το μυαλό αλλά δε γινόταν τίποτα μάλλον επειδή δεν έβρισκα τίποτα. Ώσπου ένα πρωί γνώρισα την άννα. Η άννα ήταν η 20χρονη ανιψιά της ειρήνης που ήρθε από την επαρχία και μέχρι να έβρισκε κάποιο σπίτι της προκοπής να νοικιάσει θα έμενε μαζί μας. Νομίζω ότι την ερωτεύτηκα αμέσως. Σκεφτόμουν τότε ότι αν την ειρήνη τη κυνηγούσα ένα χρόνο, με την ίδια ένταση θα μπορούσα να κάνω το ίδιο με την Άννα για μια ζωή. Εκείνο το καιρό (από την άφιξη της άννας και μετά) παρακαλούσα το θεό (που παρεπιμπτώντος πίστευα πάντα πολύ λίγο) να γυρίσω μια μέρα από τη δουλεία και η ειρήνη με πολύ σοβαρό ύφος να μου πει «Κώστα έπαψα να σ’ αγαπάω πια. Θέλω να χωρίσουμε. Αγαπάω έναν άλλον.» Εγώ θα το έπαιζα θιγμένος θα χωρίζαμε θα πέρναγε λίγος καιρός και μετά θα μπορούσα να εκμυστηρευτώ τον έρωτα μου στην άννα. Που και που σκεπτόμουν που πήγαν τα πιστεύω μου και η ιδεολογία μου αλλά γρήγορα γρήγορα τα ξέχναγα σκεπτόμενος ότι η παντοτινή αγάπη υπάρχει αλλά είναι με την άννα. Έτσι όταν ένα βράδυ αρχές του περσινού φλεβάρη γυρνώντας από τη δουλειά είδα την ειρήνη με πολύ σοβαρό ύφος να μου λέει ότι πρέπει να τα πούμε, απλώς χαμογέλασα πλατιά. Αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα - Κώστα είμαι έγκυος. Νομίζω ότι τώρα τελευταία δε μ’ αγαπάς το ίδιο αλλά η τύχη μας έφερε αυτό το παιδί για να ξαναγίνει η σχέση μας όπως ήταν. Αυτή η στιγμή με την ειρήνη να μου λέει ότι είναι έγκυος, μέχρι τότε σίγουρα ήταν η χειρότερη της ζωής μου (βέβαια αν συνέβαινε δύο χρόνια νωρίτερα σίγουρα θα ήταν η ευτυχέστερη της ζωής μου) Παρά το ότι θα γινόμουν πατέρας ξεπέρασα γρήγορα και αυτό το σοκ. Άρχισα πλέον να μην ενδιαφέρομαι καθόλου για τη γυναίκα μου ούτε φυσικά και για το παιδί που θα έφερνε στο κόσμο. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να βρω ένα τρόπο να εκμυστηρευτώ τον έρωτα μου στην άννα με την ελπίδα ότι και αυτή θα με θέλει το ίδιο και θα καταφέρουμε να φύγουμε με τη δύναμη της αγάπης μας μακριά από όλους και από όλα. Νομίζω ότι η άννα είχε καταλάβει πόσο πολύ τη θέλω, το ίδιο και η γυναίκα μου αν και ποτέ δε μου είπε τίποτα. Μια μέρα και
suicide
xxv
ενώ η ειρήνη έλειπε η άννα ήρθε και μου είπε -Μεθαύριο φεύγω. Νομίζω ότι θα ήθελες να το ξέρεις. Βρήκα σπίτι τελικά, θέλω όμως να ξέρεις ότι αυτούς τους μήνες που πέρασα εδώ τους πέρασα πολύ όμορφα και αυτό κυρίως χάρη σε ‘σένα. Μου ’ρθε να βάλω τα κλάματα. Βασικά ο μόνος λόγος που δεν τα έβαλα ήταν επειδή η άννα ήρθε γρήγορα κοντά μου και πήγε να με φιλήσει στο μάγουλο. Τότε δεν άντεξα άλλο και όλο αυτό το πάθος μηνών επέφερε μια μεγάλη έκρηξη. Την αγκάλιασα και τη φίλησα στο στόμα παρά το γεγονός ότι ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα αντιδράσει. Όμως δεν αντέδρασε. Με φίλησε και αυτή με το ίδιο πάθος και ενώ μπορούσε να έρθει η γυναίκα μου από στιγμή σε στιγμή μέσα σε 2 λεπτά είχαμε γδυθεί και τη γαμούσα στο κρεβάτι που όλα αυτά τα χρόνια έκανα έρωτα με την ειρήνη. Στο κρεβάτι που συνέλαβε το παιδί μας. Τελειώσαμε χαρούμενοι που δεν ήρθε η ειρήνη σπίτι και δε μας έπιασε. Ντυθήκαμε γρήγορα γρήγορα και χωρίς να πούμε τίποτα η άννα πήγε στο δωμάτιο της. Η χαρά γρήγορα μετατράπηκε σε απέραντη οδύνη για το κακό που έκανα στη γυναίκα μου και στο αγέννητο παιδί μου. Ξαφνικά ένιωσα μια αηδία για τις πράξεις μου και ένα μίσος για την άννα λες και με ανάγκασε αυτή να τα κάνω όλα αυτά. Σκεφτόμουν ότι μόλις έρθει η γυναίκα μου απλώς θα την αγκαλιάσω και θα τη φιλήσω και ύστερα δε θα της πω τίποτα. Μπορεί να μη την αγαπούσα πια αλλά τελικά δεν αγαπούσα ούτε την άννα. Η διαφορά ήταν ότι εκείνη τη στιγμή την ειρήνη τη λυπόμουν ενώ την άννα τη μισούσα. Η ώρα περνούσε και η ειρήνη δεν εμφανιζόταν σπίτι. Είχα αρχίσει να ανησυχώ και αυτή μου η ανησυχία έγινε φόβος όταν η ώρα πήγε 11. Η άννα άρχισε να κλαίει και εγώ το μόνο που έκανα ήταν να πηγαίνω πέρα δώθε μέσα στο σπίτι. Κάποια στιγμή ενώ η ώρα είχε πάει 12 παρά και εγώ σκεφτόμουν να τηλεφωνήσω στην αστυνομία πρόσεξα σε ένα κομοδίνο δίπλα στην εξώπορτα μια κόλλα χαρτί διπλωμένη στα δύο. Την άνοιξα και διάβασα «σας είδα. Στο κρεβάτι μας με την άννα. Εγώ πάντως θα σ’ αγαπώ για πάντα. Αντίο.» Πριν προλάβω καλά καλά να καταλάβω τι γίνεται χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού. Ήταν από το αστυνομικό τμήμα της καλλιθέας. Μου είπαν ότι η ειρήνη είχε αυτοκτονήσει πέφτοντας στις γραμμές του τρένου. Ήταν ακριβώς πριν ένα χρόνο. Από τότε και μετά νομίζω ότι είμαι ένας ζωντανός νεκρός. Κανείς δεν έμαθε ποτέ εκτός από εμένα και την άννα γιατί αυτοκτόνησε η ειρήνη και μάλιστα στο τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Η άννα ξαναγύρισε πίσω στο χωριό της παρατώντας τις σπουδές της και εγώ κατάφερα έστω και με δυσκολία να ανακαλύψω την αλήθεια των συναισθημάτων μου. Έχω τελικά μέσα μου σε μεγάλο βαθμό όλα τα συναισθήματα εκτός από την αγάπη [μίσος, θυμός, ζήλια, συμπάθεια, οίκτο].Τα πάντα εκτός από αγάπη. Ποτέ μου δεν αγάπησα την ειρήνη. Φυσικά ποτέ δεν αγάπησα και την άννα. Ποτέ δεν αγάπησα κανέναν ούτε καν τον εαυτό μου. Πιστεύω στη παντοτινή αγάπη αλλά στη παντοτινή αγάπη που θα νιώσουν οι άλλοι για μένα. Οι ιδέες μου είναι βαθυστόχαστες και τα ιδανικά μου πολύ υψηλά μέχρι να έρθουν σε σύγκρουση με τη καλοπέραση μου. Όλο αυτό το καιρό σκεφτόμουν αξίζει ένας τέτοιος άνθρωπος να ζει? Ας πεθάνω γρήγορα πριν προδώσω και άλλους. Έτσι και αλλιώς η θλίψη για το κακό που προξένησα μου προκαλεί άσβεστο μίσος για τον εαυτό μου. Καημένη ειρήνη. Στην επέτειο ενός χρόνου από το θάνατο σου θα πεθάνω τώρα και εγώ με τον ίδιο τρόπο στο ίδιο μέρος έτσι για εξιλέωση. Έρχεται το τρένο. Αντίο ζωή. - (μια γυναικεία φωνή) Όχι κύριε μη το κάνετε αυτό. Ο κώστας τρόμαξε και το τρένο έφυγε. Γύρισε νευριασμένος με αυτή τη φωνή που δεν τον άφησε να πέσει και είδε μια πανέμορφη κοπέλα 25 χρονών περίπου να τον παρακαλάει να μη πέσει. Αυτό ήταν ερωτεύτηκε. Ποτέ δεν είναι αργά για τη παντοτινή αγάπη σκέφτηκε και έπιασε τη κουβέντα στη κοπέλα. Αδιόρθωτος – επικίνδυνος.
(what’s in a man’s mind?)
art
xxvii
περί τέχνης [baphomet]
Ο ορισμός της τέχνης είναι δύσκολος, γιατί η έννοια καλύπτει ποικίλους τομείς της ανθρώπινης δράσης. Δανειζόμενος ωστόσο την άποψη του κ. βάρναλη θα έλεγα ότι η τέχνη είναι ανθρώπινο, κοινωνικό για την ακρίβεια, δημιούργημα με σκοπούς και δράση, που υπόκειται σε μια ακατάπαυστη εξελισσόμενη τεχνική και δέχεται κρίση αξίας ανάλογα μ’ ένα ορισμένο κάθε τόσο ιδανικό του ωραίου, που αλλάζει κατά τους καιρούς και τους τόπους… Σύμφωνα λοιπόν με τον παραπάνω ορισμό, οι μορφές της τέχνης διακρίνονται σε πλαστικές (εικαστικές) ή τέχνες του χώρου (ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική) και σε ακουστικές ή τέχνες του χρόνου (μουσική, ποίηση, θέατρο, κινηματογράφος). Η τέχνη γεννήθηκε από την βασική ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί από τα πρώτα ακόμα στάδια του πολιτισμού του, προσπαθώντας έτσι να ερμηνεύσει τα θρησκευτικά, κοινωνικά, οικονομικά, ηθικό-πολιτικά αλλά και τα αισθητικά ερεθίσματα που δεχόταν. Καλλιεργεί με τον τρόπο αυτό την ανθρώπινη αισθητική, το καλό γούστο, εφόσον το δημιούργημα του αποτελεί έκφραση του κάλλους και της αρμονίας. Γαληνεύει την ψυχή του, ξεκουράζει το πνεύμα, βοηθά στην συναισθηματική εκτόνωση τόσο του καλλιτέχνη όσο και του κοινού, καθώς τον παρηγορεί δίνοντας του θέληση και ελπίδα να συνεχίσει. Ευαισθητοποιεί τον άνθρωπο, οδηγεί στην πνευματική του ανάταση περιορίζοντας τα ζωώδη ένστικτα και τις υλιστικές του τάσεις. Μέσω της τέχνης ο άνθρωπος διαπαιδαγωγεί, μεταδίδει αξίες και ιδανικά κρατώντας σε εγρήγορση τη σκέψη και το συναίσθημα. Δεν είναι τυχαίο που στην αρχαιότητα η παιδαγωγική επίδραση του θεάτρου είχε αναγνωριστεί από την ίδια την πολιτεία με τον θεσμό των θεωρικών. Με τον τρόπο αυτό μεταδίδονται μηνύματα στον άνθρωπο, πολύ πιο άμεσα από οποιαδήποτε κοινωνικοπολιτική θεωρία, επιδρώντας συγκινησιακά και αγγίζοντας τον ψυχικό του κόσμο. Η προσφορά τέλος της τέχνης, έγκειται και στο γεγονός ότι διαιωνίζει την ανθρώπινη παρουσία μέσα στο χώρο και στο χρόνο συντελώντας έτσι στο να παρακαμφθεί ο θάνατος και η λήθη. Η τέχνη δημιουργείται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Παίρνει τα ερεθίσματά της από τις ποικίλες εκδηλώσεις της ζωής, αλλά και της φύσης. Αντλεί θέματα από το περιβάλλον φυσικό ή τεχνητό, από τα δυνατά αισθήματα, από τις ιδέες, από τα δεινά του πολέμου και την ανάπαυλα της ειρήνης, από τα σημαντικά, αλλά και τα ασήμαντα της καθημερινής μας ζωής. Η τεχνοτροπία, το θεματολόγιο, η μορφή, τα υλικά αλλάζουν από εποχή σε εποχή, από λαό σε λαό και προσαρμόζονται στις δυνατότητες, στην προβληματική και στις προοπτικές του εκάστοτε πολιτισμού. Ο στόχος όμως και το μήνυμα είναι πάντα ο ίδιος ο άνθρωπος. Η τέχνη δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μια κοινωνική λειτουργία. Το δόγμα η τέχνη για την τέχνη, όταν εφαρμόζεται, αφαιρεί αυτή τη διάθεση και ακρωτηριάζει τον καλλιτέχνη. Ο δημιουργός που αρνείται τα ερεθίσματα έμπνευσης από τη ζωή δεν είναι πια δημιουργός. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει μήνυμα, ούτε επαφή με τον άνθρωπο, αλλά απλώς ένας μονήρης καλλιτέχνης και μια στείρα κατασκευή. Η τέχνη για την τέχνη είναι στις μέρες μας μια τόσο παράδοξη σκέψη όσο και ο πλούτος για τον πλούτο, η επιστήμη για την επιστήμη κτλ. Όλες οι δραστηριότητες έχουν σκοπό τον άνθρωπο γενικότερα, αλλιώς θα μείνουν στείρες και μονόπλευρες απασχολήσεις. Η τέχνη είναι μια αναπαράσταση της ίδιας της ζωής· μια αναπαράσταση όμως κατά την υποκειμενική άποψη του καλλιτέχνη, ο οποίος γίνεται ερμηνευτής της ζωής όπως είναι ή όπως θα ήθελε να είναι. Λειτουργεί δηλαδή σαν φίλτρο επεξεργασίας και ανάπλασης των δεδομένων της. →
art
xxviii
→ Εξαιτίας λοιπόν της σημασίας και της απήχησης της τέχνης στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου είναι συχνά τα κρούσματα προσπαθειών εκμετάλλευσής της από τα εκάστοτε θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά κέντρα εξουσιών. Ο καλλιτέχνης βέβαια είναι μέλος μιας κοινωνίας όπου αναπόφευκτα, φέρει μέσα του βιώματα, εμπειρίες, απόψεις τα οποία εκφράζει μέσα από τα δημιουργήματά του. Ο υγιής άνθρωπος δεν είναι α-πολιτικό ον· αλλά παίρνει θέση δίπλα στον συμπολίτη του για τα προβλήματα που τον απασχολούν. Όταν όμως ο δημιουργός παύει να λειτουργεί αυτόνομα· όταν η τέχνη γίνεται μέσο χειραγώγησης και εκμετάλλευσης διαφόρων σκοπιμοτήτων, τότε το νόημά της εκφυλίζεται και η ίδια εκχυδαΐζετε. Ο φόβος δεν ελευθερώνει, αλλά δεσμεύει την τέχνη και τα δημιουργήματά της που σ’ αυτήν την περίπτωση αποτελούν κενά κατασκευάσματα παρά αβίαστη και ειλικρινή έκφραση ζωής. Σε κάθε περίπτωση που η καλλιτεχνική δημιουργία γίνεται κατά παραγγελία και κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της λογοκρισίας, χάνει το νόημα, την πηγαιότητα και την αλήθεια της. Μετατρέπεται με τον τρόπο αυτόν σε μονομερή δημιουργία, σε αποκύημα περιορισμένων πνευματικών και καλλιτεχνικών οριζόντων. Η σημερινή εποχή, με την ποικιλομορφία, τα έντονα προβλήματα, τις ραγδαίες εξελίξεις και τις ακραίες αντιδράσεις, αποτελεί αληθινή πρόκληση για την τέχνη. Ο καλλιτέχνης έχει κάθε δυνατότητα να εκμεταλλευτεί το πλήθος των εμπειριών, τον πλούτο των ερεθισμάτων, την ανεξάντλητη ποικιλία των υλικών. Η τεχνολογία του προσφέρει το υπόβαθρο να πειραματιστεί με νέες φόρμες και νέα μέσα κατασκευής. Εντούτοις, η επαφή του κοινού με την τέχνη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Ο έντονος ρυθμός, τα προβλήματα της ζωής, η αδιαφορία, η βιασύνη, η έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας έχουν σαν αποτέλεσμα την αποξένωση του ανθρώπου από την τέχνη. Από την άλλη πλευρά η ίδια η τέχνη παρουσιάζει μια πόλωση. Στο ένα άκρο βρίσκονται οι καλλιτέχνες που επιζητούν την ποιότητα. Τα δημιουργήματά τους σύνθετα και αφηρημένα, βασισμένα σε νέους πειραματισμούς και τεχνοτροπίες, προβάλουν μορφές που απευθύνονται μόνο στους λίγους που διαθέτουν κάποια αισθητική παιδεία. Αφήνουν όμως απόσταση από το ευρύτερο κοινό, το οποίο αδυνατεί να τους κατανοήσει. Σ’ αυτήν την αδυναμία βασική γενεσιουργός αιτία είναι η εμπορευματοποίηση της σύγχρονης ζωής, η οποία ελέγχει την τέχνη που βρίσκεται στο άλλο άκρο της πόλωσης. Αυτή η “τέχνη” αποτελεί προϊόν απλοϊκό, εύπεπτο και απροβλημάτιστο που μεγάλες εταιρίες μουσικές και κινηματογραφικές ως επί το πλείστον, φροντίζουν να προσφέρουν ωραιοποιημένο στο κοινό. Αυτά όμως τα κατασκευάσματα καταστρέφουν τόσο την κριτική, όσο και την αισθητική σκέψη του ανθρώπου· την υποβιβάζουν και φροντίζουν να την κρατούν σε χαμηλό επίπεδο, ενώ οι ίδιες θησαυρίζουν. Δεν ενδιαφέρει πια η ποιότητα μα το κέρδος της ποσότητας. Η τέχνη στις μέρες μας, μεταφράζεται σε χρήμα και όχι σε μέσο πνευματικής ανύψωσης. Κι αυτή η ερμηνεία της “τέχνης” συχνά υιοθετείται και από τους ίδιους τους “καλλιτέχνες”. Ατάλαντα ή και ταλαντούχα είδωλα δεν διστάζουν να θυσιάσουν την τέχνη στο βωμό μιας γενναιόδωρης αμοιβής. Σε όλο αυτό το σκηνικό συμβάλλουν και οι πολιτικές σκοπιμότητες που πυκνά συχνά επηρεάζουν την καλλιτεχνική δημιουργία, επιδιώκοντας τη στασιμότητα και τον αποπροσανατολισμό του κοινού… Επαγρυπνείτε !
reportage
xxix
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση [comzeradd]
Υπήρχε μια εποχή που το πολιτικό νόημα της λέξης ολοκλήρωση, είχε αρνητική χροιά (βλ. ολοκληρωτικά καθεστώτα). Οι καιροί αλλάζουν (μάλλον) και σήμερα, η ίδια πολιτική πρακτική, προβάλλεται ως θετική για την πορεία των χωρών-μελών της ευρωπαϊκής ένωσης. Στις χώρες τις ευρώπης λειτουργεί ένα σύστημα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Οι λαοί, συγνώμη οι πολίτες, επιλέγουν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι συγκεντρώνονται πίσω από έδρανα για να πάρουν τις αποφάσεις. Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο ολοκλήρωσης. Οι αντιπρόσωποι επέλεξαν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι πίσω από γραφεία συνέταξαν την ευρωπαϊκή συνθήκη (γνωστή ως ευρωσύνταγμα). Αυτό είναι το δεύτερο επίπεδο ολοκλήρωσης. Παρακάτω ακολουθούν κάποια καίρια σημεία (highlights) αυτού του πονήματος: 1. Η οικονομία της ελεύθερης (ανταγωνιστικής) αγοράς ορίζεται ως το οικονομικό σύστημα των μελών της ένωσης. (Η “εξαγωγή” του σε άλλες χώρες είναι δυνατή) Ενώ ορίζονται και οι γνωστές τέσσερις ελευθερίες που ισχύουν κι απ’ τη συνθήκη του μάαστριχτ. «Η ένωση εργάζεται για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ευρώπης με γνώμονα την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη και τη σταθερότητα των τιμών, την άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία της αγοράς (...)» - άρθρο I-3, §3 «Η ένωση εγγυάται στο εσωτερικό της την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, υπηρεσιών, εμπορευμάτων και κεφαλαίων (...)» - άρθρο I-4, §1 «την προώθηση της ενσωμάτωσης όλων των χωρών στην παγκόσμια οικονομία (...)» άρθρο III-293, §2ε «(...) Τα κράτη μέλη και η ένωση δρουν σύμφωνα με την αρχή της ανοιχτής οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό (...)» - άρθρο III-178
2.
Τα επίπεδα της ολοκλήρωσης όσο ανεβαίνουν καθιστούν αδύνατο τον έλεγχο των αποφάσεων. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και το συμβούλιο (αρχηγοί κρατών) έχουν κυρίως συμβουλευτικό χαρακτήρα στις εισηγήσεις της επιτροπής, η οποία είναι αυτή που τελικά αποφασίζει. Υπενθυμίζω πως η επιτροπή (commission) αποτελείται από επιτρόπους (περίπου ένας από κάθε χώρα), που διορίζονται απ’ τις κυβερνήσεις ως αντιπρόσωποι τους (δεύτερο επίπεδο ολοκλήρωσης). Ομοίως ο υπουργός εξωτερικών είναι ο αντιπρόσωπος των κυβερνήσεων για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ενώ το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανήκει μάλλον σε απειροστό επίπεδο ολοκλήρωσης, καθώς πρόκειται για τους αντιπροσώπους, των διορισμένων απ’ τους αντιπροσώπους μας, δικαστές!
«Εκτός περιπτώσεων (...), οι νομοθετικές πράξεις της ένωσης μπορούν να εκδίδονται μόνο βάσει προτάσεως της επιτροπής (...)» - άρθρο I-26, §2
reportage
xxx
→ «Η επιτροπή ασκεί τα καθήκοντα της με πλήρη ανεξαρτησία. Με της επιφύλαξη του άρθρου I-28, §2 (υπουργός εξωτερικών της ένωσης), τα μέλη της επιτροπής δεν επιζητούν, ούτε δέχονται υποδείξεις από κυβερνήσεις, θεσμικά όργανα, άλλα όργανα ή οργανισμούς. (...)» άρθρο I-26, §7
3. Πολλή συζήτηση τον τελευταίο καιρό για το αν το εθνικό δίκαιο υπερισχύει του ευρωπαϊκού. Η θέση του ευρωσυντάγματος είναι προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτισμού, συγνώμη της ολοκλήρωσης. «Το σύνταγμα και οι κανόνες που θεσπίζονται από τα θεσμικά όργανα της ένωσης στο πλαίσιο της άσκησης των αρμοδιοτήτων που της απονέμονται υπερισχύουν του δικαίου των κρατών μελών» - άρθρο I-6 «Όταν το σύνταγμα απονέμει στην ένωση αποκλειστική αρμοδιότητα σε συγκεκριμένο τομέα, μόνον η ένωση δύναται να νομοθετεί και να εκδίδει νομικά δεσμευτικές πράξεις» άρθρο I-12, §1 «Η ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στους τομείς: τελωνειακή ένωση, θέσπιση κανόνων ανταγωνισμού για την εσωτερική αγορά, νομισματική πολιτική για τις χώρες του ευρώ, κοινή εμπορική πολιτική, διεθνείς συμφωνίες.» - άρθρο I-13, §1-2
4. Το δόγμα του προληπτικού πολέμου, που μάθαμε απ' τους νεοσυντηρητικούς της ουάσινγτον, εξάχθηκε και προς την ένωση. Επίσης προβλέπεται και η επέμβαση στο εσωτερικό μιας χώρας, αν δεχτεί επίθεση (χωρίς να ξεκαθαρίζεται αν ο εχθρός θα είναι εξωτερικός ή εσωτερικός) ή αν υπάρχει δράση “τρομοκρατών”, αφήνοντας περιθώριο και για εσωτερικούς “τρομοκράτες” (ο νοών νοείτω). «Η κοινή πολιτική ασφάλειας (...) εξασφαλίζει στην ένωση επιχειρησιακή ικανότητα, βασισμένη σε μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα, (...) για αποστολές εκτός της ένωσης προκειμένου να διασφαλίζει τη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας. (...)» - άρθρο I-41, §1 «Σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφος του, τα άλλα κράτη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεση τους. (...)» - άρθρο I-41, §7 «(...)τη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας (...)» - άρθρο III-292, §2γ «Οι αποστολές, (...) κατά τις οποίες η ένωση μπορεί να κάνει χρήση στρατιωτικών και μη στρατιωτικών μέσων, περιλαμβάνουν τις κοινές δράσεις αφοπλισμού, τις ανθρωπιστικές αποστολές και αποστολές διάσωσης, τις αποστολές με στόχο την παροχή συμβουλών και αρωγής επί στρατιωτικών θεμάτων, τις αποστολές πρόληψης των συγκρούσεων και διατήρησης της ειρήνης, τις αποστολές μάχιμων δυνάμεων που αναλαμβάνονται για τη διαχεί-
reportage
xxxi
ριση των κρίσεων, στις οποίες περιλαμβάνονται οι αποστολές αποκατάστασης της ειρήνης και οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης μετά το πέρας των συγκρούσεων. Όλες οι αποστολές αυτές μπορούν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, μεταξύ άλλων με την υποστήριξη τρίτων χωρών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο έδαφός τους.» άρθρο III-309, §1
Επισυνάπτεται η είδηση της χρονιάς, όπως δημοσιεύτηκε στις ελληνικές εφημερίδες: «Πανελλαδική έρευνα με κεντρικό θέμα της το ευρωσύνταγμα, πραγματοποιήθηκε στις αρχές του ιούνη. Στην ερώτηση, “πιστεύετε ότι έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα και στην ελλάδα;”, η συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 82,8% απάντησε “ναι”, το 14,2% απάντησε “όχι”, ενώ ένα 3% “δε γνωρίζω / δεν απαντώ”. Στο ερώτημα δε, “αν γινόταν την επόμενη κυριακή δημοψήφισμα στην ελλάδα για το ευρωσύνταγμα, τι θα ψηφίζατε;”, το 40,7% απάντησε πως θα το καταψήφιζε. Το 30,5% θα ήταν “υπέρ”, το 25,7% δεν έχει αποφασίσει ακόμα και το 3,2% δεν απάντησε. Το 44,3% των ερωτηθέντων ισχυρίζεται πως ένιωσε ικανοποίηση για το “όχι” των γάλλων.» Το 40.7% των ελλήνων δήλωσε αντίθετο με το ευρωσύνταγμα, αλλά το 90% των αντιπροσώπων μας το υπερψήφισε. Ομοίως στην ολλανδία, τα 2/3 των ψηφοφόρων το καταψήφισαν, ενώ τα 2/3 των αντιπροσώπων τους έχουν δηλώσει υποστηρικτές του ευρωσυντάγματος. Μήπως υπάρχει κάποια δυσλειτουργία στη δημοκρατία;
FANZINESNET FREE CAMPING… πευκοδάσος λίμνης καϊάφα δήμου ζαχάρως, 15-17 ιουλίου 2005 3η συνάντηση ανεξάρτητων-εναλλακτικών εντύπων και fanzines Θα είναι μια τριήμερη συνάντηση για να γνωριστούν μεταξύ τους οι εκδότες των εν λόγω περιοδικών, να συναντηθούν ξανά όσοι ήδη γνωρίζονται, αλλά και μια ευκαιρία να τους γνωρίσουν οι αναγνώστες τους και όσοι ενδιαφέρονται για τα fanzines. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή και δεν υπάρχει οικονομικό αντίτιμο στη συμμετοχή. Μπορεί ο καθένας, που αγαπά τα περιοδικά αυτά, να πάρει τη σκηνή του και να έρθει να κατασκηνώσει μαζί μας στο πανέμορφο πευκοδάσος. Για περισσότερρες πληροφορίες: -http://www.fanzinesnet.com -fanzinesnet@yahoo.com
aggressiveness
xxxii
αφιερωμένο [fun.da.mental] [σκίτσο: κούλης]
...είσαι με την πλάτη στον τοίχο κι ενώ σε εξωθούν σε βίαιες αντιδράσεις, σε βγάζουν έξω απ’ τα ρούχα σου, σ’ έχουν στη γωνία και σου λένε τις μεγαλύτερες μαλακίες που θα μπορούσες να σκεφτείς... εσύ τι κάνεις; πώς αντιδράς; αντιδράς ή κάνεις τον μαλάκα και βαράς προσοχή; πνίγεις τον εγωισμό σου στο καλούπι του σωστού και ευγενικού ανθρώπου (του μαλάκα) ή τους αρχίζεις στις βρισιές και στα μπινελίκια; θα μου πεις τώρα αυτός δεν είναι σωστός τρόπος, θα υπάρχει κι άλλη λύση, πιο πολιτισμένη... συμφωνώ: πέφτεις με όλη σου τη δύναμη, με όλη την οργή που σε ξεχειλίζει πάνω στα μούτρα του χοντρομαλάκα που’ χεις απέναντί σου και τον σακατεύεις, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι πιο δυνατοί από σένα θα’ ρθουν και θα ανταποδώσουν, εις διπλούν ίσως, αλλά αυτό δεν θα’ χει καμία σημασία - τουλάχιστον θα’ χεις προλάβει να ξεσπάσεις, θα’ χεις προλάβει να ανοίξεις τη μύτη του γουρουνιού που ’χε το θράσος να σε εξευτελίσει, θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο από ‘σένα μακάρι να μπορούσα να ’μαι ένας απ’ αυτούς! πάντα ήμουν το θύμα - όχι πια τους στέλνω μήνυμα : “είστε όλοι μαλάκες κι από μένα θα το βρείτε…”
ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΑΤΕΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ
cinemascope
xxxiv
greek cult [samurai!fat]
Η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια έχει χωριστεί σε δύο εποχές. Στην εποχή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και στην εποχή του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Με τον όρο παλιός ελληνικός κινηματογράφος όλοι καταλαβαίνουμε σε ποια χρονολογική περίοδο και σε ποιες ταινίες αναφερόμαστε αλλά με τον όρο νέος ελληνικός κινηματογράφος υπάρχει μια μεγάλη αδικία για τις ταινίες που δημιουργήθηκαν την δεκαετία του 80 αφού δεν συμπεριλαμβάνονται στον ν.ε.κ., ο οποίος αφορά ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος και ότι παρουσιάζεται στις μέρες μας. Κάποιοι μάλλον ηθελημένα θέλουν να ξεχάσουν εκείνη την εποχή και κλασικές-cult ελληνικές ταινίες συγκρίνονται με τις άθλιες βιντεοταινίες που ήρθαν με την επανάσταση των βίντεο και των βίντεο κλαμπ στην ελλάδα. Με τον όρο π.ε.κ. πολλές φορές μπαίνει μπροστά και το επίθετο «καλός» και τείνει να είμαστε και πάλι εμείς οι έλληνες πρωτοπόροι αφού πουθενά στον κόσμο δεν αναφέρεται ο κλασικός αμερικάνικος κινηματογράφος ως ο «καλός» αμερικάνικος κινηματογράφος ή ο ευρωπαϊκός ως ο «καλός» ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Λέτε ο δικός μας «καλός» παλιός ελληνικός κινηματογράφος να συγκρίνεται με τον αμερικάνικο ή τον ευρωπαϊκό? Δεν το πιστεύω. Μας αρέσουν κάποιες ταινίες, μεγαλώσαμε με αυτές αλλά μέχρι εκεί. Η αλήθεια πάντως είναι ότι υπήρχαν πολλά και φοβερά ταλέντα που χάθηκαν στα στενά πολιτισμικά και πολιτιστικά πλαίσια της σύγχρονης ελλάδας. Έπρεπε να υπάρχει ο μεγάλος έλληνας σκηνοθέτης νίκος κούνδουρος για να δούμε πόσο μεγάλος ηθοποιός ήταν ο ντίνος ηλιόπουλος στον «δράκο»? Μάλλον ναι. Για τον ν.ε.κ. όμως τι να πεις? Χάλια χάλια χάλια… και όσο πάμε τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Οι έλληνες δημιουργοί φωνάζουν για υποστήριξη από το ελληνικό κοινό. Εμείς τι φταίμε όμως? Κάθε φορά απογοήτευση. Άντε να δούμε το delivery. Τι έφταιγα να μου χαλάσει τη μέρα… Ταινία ήταν αυτό το πράγμα? Σταματήστε εσείς όλοι οι καταξιωμένοι έλληνες σκηνοθέτες να κάνετε ταινίες. Δώστε τα λεφτά σε νέα παιδιά μήπως κάτι αλλάξει. Υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις όπως ο κωνσταντίνος γιάνναρης με τον όμηρό του, μια ταινία πολιτική και παγκόσμια. Καιρός να ανακαλύψουμε την δεκαετία του 80 που όλοι πιστεύω ότι γνωρίζουμε, καιρός να της δώσουμε την κατάλληλη προσοχή και αξία. Και κάποια μέρα οι διανομείς στην ελλάδα θα έπρεπε να δουν με σοβαρότητα και συνέπεια την δεκαετία του cult και να επανεκδώσουν όλες αυτές τις ταινίες σε νέες κόπιες και σε ψηφιακό δίσκο. Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή στην πορεία του greek cult. Μεγάλος δημιουργός και ίσως ο πιο δυνατός εκπρόσωπος του ελληνικού cult είναι ο κώστας καραγιάννης. Δημιουργός των χούλιγκαν κάτω τα χέρια από τα νιάτα (1983) και δράκος το πρόσωπο της ημέρας (1983). Στο ρόλο του δράκου ο φοβερός βλάσης μπονάτσος. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες όμως του καραγιάννη που έχουν γίνει γνωστές και στο εξωτερικό είναι το έγκλημα στο καβούρι (1974) και τανγκό 2001 (1973). Ειδικά το τανγκό 2001 είναι ένα από τα λίγα ελληνικά αριστουργήματα!! Με τον λάκη κομνηνό, κλασική cult φιγούρα, και τον τραγουδιστή δάκη σε μια μοναδική ερμηνεία. Μια ταινία που πρέπει πια να θεωρείται κλασσική αφού έχει ξεπεράσει τα όρια του cult.
cinemascope
xxxv
Άλλος σπουδαίος σκηνοθέτης είναι ο γιάννης δαλιανίδης που δούλεψε σε πολλά του έργα με τους αγαπημένους του ελληνικού κοινού σταμάτη γαρδέλη και πάνο μιχαλόπουλο. Σημαντικές του ταινίες αποτελούν τα τσακάλια (1981), η στροφή (1982) και επικίνδυνοι μια διαμαρτυρία (1983). Cult δημιουργός υπήρξε και ο γνωστός νίκος φώσκολος. Αξιόλογες δημιουργίες του είναι η έξοδος κινδύνου (1980), τα άγρια νιάτα (1982) και θύρα 7 - η μεγάλη στιγμή. Άλλες καλές ταινίες που εύκολα θα αναζητήσετε είναι η κόντρα (1983) του βαγγέλη σερντάρη και αγόρια στην πορνεία (1985) του όμηρου ευστρατιάδη. Οι πιο γνωστές ταινίες και αυτές που έχουν αγαπηθεί περισσότερο τα τελευταία χρόνια είναι οι φυλακές ανηλίκων, το πρώτο μέρος του μεγάλου ντίμη δαδήρα και το δεύτερο μέρος του γιώργου μυλωνά ο οποίος υπογράφει το σενάριο και στα δυο μέρη. Και η ελλάδα έχει τον δικό της charles bronson, τον εκδικητή γιάννη βόγλη στο πανικός στα σχολεία (1981) του ντίμη δαδήρα σε σενάριο του γιώργου μυλωνά, νέου προέδρου στο φεστιβάλ θεσσαλονίκης. Υπέρ-cult δημιουργίες το ρεμάλι της αθήνας (1985) με τον cult παλαιστή απόστολο σουγκλάκο, καθώς και ο στραγγαλιστής της συγγρού και τα καθάρματα. Αγαπημένος ηθοποιός και ο διονύσης ξανθός, ο θρυλικός «στέφος» στον γύρο του θανάτου (1983) του ερρίκου θαλασσινού. Αξιόλογες ταινίες με τον διονύση ξανθό είναι ο άγγελος και το ζιγκολό της αθήνας. Cult–Ηοrror δημιουργός και ο νίκος μαστοράκης με το γνωστό και ακραίο island of death. Πρωταγωνιστεί η πιο κακιά ελληνική φιγούρα, ο νίκος τσαχιρίδης. Συνεχιστής της δεκαετίας του 80 και πολλά υποσχόμενος είναι ο σκηνοθέτης φωκίωνας μπόγρης με δημιουργίες όπως τα ρεμάλια (2002) και η επιστροφή των καθαρμάτων (2003). Στο προσωπικό μου top3 ελλήνων σκηνοθετών μαζί με τον νίκο κούνδουρο, κώστα καραγιάννη είναι και ο νίκος νικολαϊδης. Όλη η φιλμογραφία του είναι εξαιρετική. Ευρυδίκη Β.Α 2037, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, γλυκιά συμμορία, singapore sling. Και ο νίκος νικολαϊδης έχει ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα καθώς οι ταινίες του είναι αρκετά γνωστές στο εξωτερικό. Ανακαλύψτε αυτές τις ταινίες, ξαναδείτε αυτά τα μικρά ή μεγάλα ελληνικά αριστουργήματα. Αξίζουν μια δεύτερη, τρίτη παρακολούθηση αφού σίγουρα οι πιο πολλοί τα γνωρίζουν και τα έχουν παρακολουθήσει σε μικρότερη ηλικία. Καλοκαιράκι, ότι πρέπει για να τα ξαναθυμηθούμε. Και όπως θα έλεγε και ο σταμάτης γαρδέλης: «Με θυμάσαι ρε πούστη?»!!
singing
xxxvi
το φως μέσα στη νύχτα [cham.kor.]
Γοερή φωνή βουβή, λυγμός η λύπη γίνεται θυμός οπλίζει το φυλλοκάρδι είναι η αρχή του τραγουδιού της μελωδίας που θα βγει από τα χείλη που τρέμουν δίχως το λάδι και το μυρωδικό θα μαζευτεί η αξιοπρέπεια που την έκαναν κουρέλι που την κατάντησαν αρχή και φινάλε για ασέλγεια θέλουν να με λένε τρελό ή θέλουν να υποτάσσομαι να καθαρίζω με την γλώσσα τον βωμό της διαστροφής και της μικρότητας τους. Τα αισθήματα χείμαρρος ακόμα και τώρα από το πλατύσκαλο της παράκρουσης ένα άλμα με χωρίζει από την αγκαλιά του ήλιου κοίτα με! Περπατάω επάνω στο νερό από τα αδέξια χέρια μου βγάζω λουλούδια το στόμα μου λέει σοφίες μακαρισμούς προφητείες η ψυχή μου θέλει να γελάσει που δεν αντέχει άλλο όταν φτάσω όταν το μυαλό μου καθαρίσει θα έχω την πολυτέλεια να φρικάρω με το σίγουρο να είμαι σίγουρος με το απρόοπτο. Κρατάω την νύχτα στο χέρι μου και την κάνω χίλια κομματάκια. Η πόρτα στο πάτωμα άνοιξε και το πόδι μου κρέμεται από το ταβάνι. Θα σου πω ένα αστείο και θα γελάσουμε μαζί. Το μάτι μου γυαλίζει, το δικό σου πήρε φωτιά. Σκέφτεσαι ότι σκέφτομαι?
science fiction
xxxvii
water is my dada [june de bonde]
«Κάποια από αυτές τις ημέρες θα σηκωθώ από την θέση μου και θα πάρω αυτή που μου ανήκει.», μου είπε και έφυγε τρέχοντας προς την μεριά του δρόμου. Δεν θα μπορούσα να συζητήσω τίποτα άλλο με την ***** , γιατί ήταν ήδη πολύ αργά. 33:60:06 Η ώρα είχε φτάσει και είχε μεταφερθεί στο δωμάτιο μόλις το 45% από την ***, κάτι που με ανησυχούσε όσο περνούσαν τα νανολεπτά. Δεν καταλαβαίνω γιατί ήμουνα υπεύθυνος εγώ για αυτήν την διαδικασία.. «Όταν θα σε καλούνε θα πηγαίνεις», μου ερχόντουσαν στο μυαλό τα λόγια του φίλου μου ******** χωρίς να τα ξαναεξετάσω, αποφάσισα να πάω. 35:08:50 Επέμεινα στο θέμα του κυκλοτράφικινγκ στο συμβούλιο της κοινότητας και ας με θεωρούσαν ρομαντικό και αφελή, εγώ ήξερα ότι τελικά θα γυρίσει το θέμα σε μια θετική προσέγγιση προς τις ομάδες του κόκκινου κύκλου. Θα μπορούσαν να πολεμούν οι 4 κύκλοι εώς ότου θα επέλθει η σύγκλιση^. Δεν μπορώ να μπλέξω σε τέτοια κατάσταση με τίποτα, τουλάχιστον όχι τώρα. 40:40:91 Είμαι φυλακισμένος στην κοινότητα. Αυτό έπρεπε να εξηγήσω στην κ**** , αλλά ήταν αδύνατο να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά.
area51
xxxviii
οι όμορφες ειδήσεις, όμορφα καίγονται
προσωπικά δεδομένα – "ναι" στη μετάβαση προσωπικών δεδομένων όσων ταξιδεύουν προς τις ηπα είπε η αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων. Τα στοιχεία που θα μεταβιβάζονται από τις αεροπορικές εταιρίες αφορούν και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, μεταξύ άλλων, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, την υγεία ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ατόμου και θα υπάρχει δυνατότητα κοινοποίησης τους σε άλλες εσωτερικές ή κρατικές αρχές άλλων χωρών, οι οποίες είναι αρμόδιες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. πηγή: εφημερίδα "το ποντίκι" φοβού τους φύλακες – Τεράστια αναστάτωση σε γαλλία και ακτή ελεφαντοστού έχει προκαλέσει μια ληστεία τράπεζας. Δώδεκα γάλλοι στρατιώτες, μέλη ειρηνευτικής δύναμης του οηε στο αφρικάνικο κράτος, που είχαν ως αποστολή τους να προστατεύουν το υποκατάστημα της κεντρικής τράπεζας της δυτικής αφρικής, κατέληξαν να το ληστέψουν μόνοι τους με λεία 100 χιλιάδες ευρώ. Οι στρατιώτες που είχαν εντολή να αποτρέψουν τους ντόπιους ληστές μεταφέρθηκαν στη γαλλία, όπου και θα δικαστούν. πηγή: εφημερίδα “ελευθεροτυπία” ελληνικό σέρβις – Γραμμή ανακατασκευής οχημάτων του ιράκ επιθυμούν να στήσουν στην ελλάδα οι ηπα. Εργοστασιακές γραμμές ανακατασκευής έως και 5.000 βαρέων φορτηγών και ειδικών οχημάτων που βρίσκονται στο θέατρο των επιχειρήσεων του περσικού κόλπου επιθυμεί να στήσει στην ελλάδα η ουάσινγκτον. Το πρόγραμμα επιδιώκεται να αρχίσει εντός του 2005. Για τον σκοπό αυτό βρίσκεται ήδη στην ελλάδα τετραμελής επιτροπή υψηλόβαθμων αξιωματούχων του στρατού και των αμυντικών βιομηχανιών των ηπα. Μέχρι τέλους ιουνίου το ελληνικό υπουργείο άμυνας θα πρέπει να έχει κάνει την οικονομική του προσφορά. Από τη μέχρι τώρα έρευνα των ηπα φαίνεται ότι η ελλάδα πλεονεκτεί, καθώς η αίγυπτος και το κουβέιτ δεν φέρεται να έκαναν «ενθαρρυντικές προτάσεις», ενώ η ιταλία ενδεχομένως να υστερεί λόγω απόστασης και μικρότερης εμπειρίας. πηγή: in.gr μια διαφορετική διαδήλωση – Μία εντελώς διαφορετική διαδήλωση πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα του περού. Δεκάδες ανήλικα παιδιά κατέβηκαν στους δρόμους, ζητώντας από τις αρχές να τους επιτρέψουν να «εργάζονται». «Δουλεύουμε από ανάγκη. Η οικονομική κατάσταση μας αναγκάζει να βοηθήσουμε τους γονείς μας» είπε ένας 15χρονος Περουβιανός που εργάζεται στο δρόμο, πουλώντας ψωμί και πλένοντας αυτοκίνητα. Ο ίδιος είπε ότι το κάνει από την ηλικία των 5 ετών. Κρατώντας πανό, τα παιδιά και οι έφηβοι διαδήλωσαν έξω από την έδρα της κοινότητας των άνδεων - την οποία αποτελούν η κολομβία, η βενεζουέλα, ο ισημερινός και το περού. Εκεί συνεδρίαζαν οι υφυπουργοί εργασίας με στόχο την προώθηση σχεδίου για την εξάλειψη της παιδικής εργασίας. Η διεθνής οργάνωση εργασίας των ηνωμένων εθνών εκτιμά ότι περίπου 2 εκατ. παιδιά στη νότια αμερική και την καραϊβική «εργάζονται» ως μικροπωλητές, καθαρίζουν αυτοκίνητα ή κατασκευάζουν τούβλα. πηγή: πρακτορείο “reuters” το internet στην ελλάδα – κατά μέσο όρο στην ε.ε. το 47% δηλώνουν ότι το 2004 χρησιμοποίησαν το Itnernet. Στην ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει μόλις το 20%. Από την άποψη αυτή η ελλάδα έρχεται στην τελευταία θέση του πίνακα των κρατών-μελών της ε.ε., μετά την ουγγαρία (28%), τη λιθουανία, την πολωνία και την πορτογαλία (29%). Στην πρώτη θέση έρχεται η σουηδία (82%), η δανία (76%) και η φιλανδία (70%). πηγή: eurostat
identity
xxxix
chimeres:
the neuron stimulation zine [ ]
discover it: [] [] [] [] [] [] []
βιβλιοπωλείο πρωτοπορία (γραβιάς 3-5, αθήνα) βιβλιοπωλείο solaris (μποτάση 6, εξάρχεια) βιβλιοπωλείο λεμόνι (ηρακλειδών 22, θησείο) βιβλιοπωλείο βαβέλ (ζωοδ. πηγής & λόντου 1, αθήνα) μικρό-cafe (αιμ. βεάκη 36, περιστέρι) intro (κ. βάρναλη 30, περιστέρι) και με την κλασική μέθοδο χέρι με χέρι
contribute, send your own chimeres:
διαρκής πρό(σ)κληση για αποστολή άρθρων, επί παντός επιστητού, στο περιοδικό για δημοσίευση σε μελλοντικά τεύχη. [ ] mail@chimeres.gr [ ] www.chimeres.gr/form.php
copyleft:
η αναδημοσίευση τμήματος ή ολόκληρου άρθρου απ’ το περιοδικό, όχι απλώς επιτρέπεται, αλλά επιδιώκεται.
«οδοιπόρε δεν υπάρχει δρόμος, ο δρόμος ανοίγεται βαδίζοντας.»