chimeres 006

chimeres the neuron stimulating zine

τεύχος 006 [030405] – διανέμεται χωρίς αντίτιμο www.chimeres.gr

μουρμούρες

αναλήθειες

γκρίνιες

υπεκφυγές

συνομωσίες

προδοσίες

ψέματα

ματαιότητες

υπεροψίες

αλλαγές

συμβιβασμοί

διαστρεβλώσεις

θρασυδειλίες φανατισμοί

εγωισμοί

παρεξηγήσεις

επιβεβαιώσεις διστακτικότητες

ναρκισσισμοί

βαττολογίες

πιθανότητες

δισταγμοί

ανασφάλειες

έλεγχοι

αβεβαιότητες

υποθέσεις

πάμε να φύγουμε, ποτέ δεν είναι αργά

ασέλγειες

περιορισμοί

identity

ii

chimeres: the neuron stimulation zine [ideas; articles; viruses; senses; stupidity; madness; painkillers; little green people; interviews; mad writers; madder readers; brain pollution; literature; science; music; movies; philosophy; irony; humor; disclosure; mind games; feedback; communication; creativity; contradiction; destruction; pleasure; self torture; math equations; quantum determinations; comics; prophecies; questioning answers; answering questions; experiments; psychoanalysis practice; non-lobotomized brains;] discover it: web [www.chimeres.gr] feel free to reproduce them; feel free to communicate; feel free to contribute: mail: [mail@chimeres.gr] web: [www.chimeres.gr/mail.php]

index το ημερολόγιο ενός τρελού – [comzeradd] όμορφη ζωή – [fun.da.mental] αδερφοφάδες – [baphomet] scene creamers – [ligansai] δεν φταίω εγώ – [cham.kor.] δαμάζοντας τα κύματα – [comzeradd] το κάθετο κρεβάτι – [ligansai] αμπάριζα – [stamen_feson] talkin’ ‘bout my generation – [scryscrapper] cine εξομολογήσεις – [samurai!fat] brasil – [samurai!fat] in the years of arronaux αστρολογικές προβλέψεις 1 – [retinotopic] αστρολογικές προβλέψεις 2 – [comzeradd] πελοποννησιακός πόλεμος – [baphomet] 010402γγ – [stamen_feson] τι – [gimiris] lost bodies – [cham.kor.] αυτο;σχεδιασμός σε ντο μείζονα – [fun.da.mental] muslimgauze – [ligansai] η μαγκιά της γενιάς μου – [cham.kor.] ατομικό και κοινωνικό συμφέρον – [baphomet] οι όμορφες ειδήσεις, όμορφα καίγονται

«navigare necesse es. vivare no es necesse.» [ σκέψεις εξωφύλλου: cham. kor. ]

iii iv v vii viii ix ix x xiii xv xvi xix xxiii xxiv xxvi xxviii xxviii xxix xxx xxxii xxxiii xxxv xxxvii

so-called editorial

iii

το ημερολόγιο ενός τρελού [comzeradd]

Το παρόν κείμενο γράφτηκε στις αρχές του χρόνου, λίγες μέρες μετά και στον απόηχο του σεισμού στη σουμάτρα, εν είδη σχολιασμού της επικαιρότητας. Είναι κι αυτό μια αρρώστια που χρίζει ψυχοφαρμακευτικής αγωγής (ο σχολιασμός, όχι το κείμενο). Το κίνητρο ήταν – και είναι – να καταδείξω πως πίσω απ' τα δακρύβρεχτα δελτία ειδήσεων βρίσκονται κάποια – επιτυχώς οφείλω να ομολογήσω – αποκρυπτόμενα γεγονότα. Κυρίως αυτό της αιτιοκρατίας. Όσο κι αν παρουσιάστηκαν τα κλισέ περί μαινόμενης φύσης, περί συμφοράς και άδικης μοίρας (αυτή η κλωθώ τι μας κάνει), αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως ο θύτης δεν είναι ούτε ο εγκέλαδος ούτε το “φονικό” τσουνάμι. Τα αίτια βρίσκονται αλλού. Η unesco είχε προσφέρει δωρεάν προ ενός χρόνου συσκευές πρόβλεψης παλιρροϊκών κυμάτων στη σρι λάνκα (ης εκ των πληγέντων), η οποία όμως αρνήθηκε. Η πρόβλεψη των παλιρροϊκών κυμάτων θα είχε σώσει μέχρι και 100.000 ανθρώπινες ζωές (david adam, “gurdian”, 28/12/04). «τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα». Η άρνηση λήψης της δωρεάν βοήθειας έγινε κάτω απ' την πίεση των πολυεθνικών ξενοδοχειακών και ταξιδιωτικών επιχειρήσεων που θεώρησαν πως η εγκατάσταση τέτοιων μηχανημάτων θα τρόμαζε τους “τουρίστες” (δηλαδή εμάς), γεγονός που θα έπληττε τα κέρδη τους και τους δείκτες ανάπτυξης των “ανεπτυγμένων” χωρών (δηλαδή εμάς). Είπαμε: αιτιοκρατία. Οι πράξεις μας διέπονται από αίτια, όχι υπερβατολογικά, μηδέ θεϊκά. Η δομή της κοινωνίας εντός της οποίας πράττουμε και σκεπτόμαστε, προβάλει πάνω στη συμπεριφορά μας και μετασχηματίζει την ιδιοσυγκρασία μας. Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον ελεύθερης (όχι για όλους κατά τα φαινόμενα) αγοράς, το κέρδος (και δη η αέναη προσπάθεια αύξησής του) κυριαρχεί. Αυτό λοιπόν είναι που αλλοτριώνει κάθε προσπάθεια εξιλέωσης και smsευρωβοήθειας. «Η αχαλίνωτη ελευθερία για τους λύκους σημαίνει θάνατος για τα πρόβατα» (isiah berlin). Ας ξεκαθαρίσουμε – για να προχωρήσουμε – πως ο υπέρογκος αριθμός θυμάτων δεν οφείλεται ούτε στην εκδικητική φύση (η οποία άλλωστε στερείται τέτοιων προθέσεων, ελλείψει συνείδησης), ούτε σε “μηνύματα” απ' το υπερπέραν (εκτός αν ο γείτονας σου φτιάχνει κιβωτό), αλλά αντιθέτως στο επίγειο, άπληστο τσουνάμι με το περίεργα αντιφατικό όνομα: άνθρωπος. «Ποιο είναι το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δε θα υπήρχε ούτε το πλήθος των εξαθλιωμένων» -- άγιος γρηγόριος νύσσης (4ος μ.χ. αιώνας).

science fiction

iv

όμορφη ζωή [fun.da.mental]

Κοιμήσου ήσυχος. Ο κόσμος θα’ ναι εκεί αύριο όταν ξυπνήσεις. Θα το καταλάβεις με το που θα βγεις στον δρόμο και θα πλημμυρίσουν τα αφτιά σου από ήχους της πόλης και τα μάτια σου θα κατακλυστούν από πολυάριθμα πρόσωπα, όμορφα, άσχημα, παράξενα... Η διαδρομή θα ’ναι η ίδια όπως κάθε μέρα· θα πας στην ίδια δουλειά και θα συναντήσεις τα ίδια άτομα. Δεν το γνωρίζεις ακόμα, αλλά είσαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό κοιμήσου ήσυχος. Ο καφές σου, τα τσιγάρα, η εφημερίδα, το μετρό, ο ήλιος, τα σύννεφα, η βροχή, ο αέρας, το νέφος, η φασαρία, το τραγούδι, η τηλεόραση, οι φίλοι σου… όλα θα ’ναι στη θέση τους, δεν θα λείπει τίποτα απ’ αυτό το αρμονικό σύμπαν της καθημερινότητάς σου. Απλά θα απλώνεις το χέρι σου και θα παίρνεις πάντα αυτό που επιθυμείς κάθε φορά. Χωρίς εμπόδια. Αρχίζεις να το συνειδητοποιείς· είσαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό κοιμήσου ήσυχος. Τα όνειρα θα έρθουν πάλι απρόσκλητα, αλλά είσαι προετοιμασμένος. Ξέρεις πως με το που θα ανοίξεις τα μάτια σου θα επανέλθεις στη μαγεία της ρουτίνας και της φυσικής ροής των πραγμάτων. Καμιά φορά θα τύχει να “ξεστρατίσεις”, να βγεις λίγο πιο έξω από τα όρια της πόλης σου. Καμιά φορά θα χρειαστεί να ταξιδέψεις για κάποιο λόγο κι ίσως βρεθείς σε κάποιο ορεινό μέρος ή σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Ήδη νιώθεις κουρασμένος και μόνο που το σκέφτεσαι. Όταν σου συμβαίνει αυτό, γίνεσαι αδύναμος, γεμίζεις άγχος και ανασφάλεια, ακόμη και φόβο. Είσαι πλέον σίγουρος· είσαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό κοιμήσου ήσυχος· αύριο δεν θα χρειαστεί να ταξιδέψεις πουθενά. Στις ειδήσεις θα δεις πάλι κάποιο απίστευτο φαινόμενο μαζικής καταστροφής σε κάποιο μέρος πρωτάκουστο σε σένα, μια υπερδύναμη θα βομβαρδίζει κάποιο κράτος-τρομοκράτη, κάποιοι άνθρωποι θα σκοτωθούν πολεμώντας για κάποιους δικούς τους λόγους, αδιάφορους σε σένα…διαφημίσεις… Καμιά φορά μπορεί να σκεφτείς ότι βαρέθηκες και θέλεις ν’ αλλάξεις τη ζωή σου. Αμέσως πάρε κάποιο ηρεμιστικό, πιες λίγο νερό και θα σου περάσει. Δεν είσαι δα και τόσο χαζός να θες ν’ αφήσεις την ήρεμη θάλασσα που κολυμπάς και να ξανοιχτείς στα κύματα του άγνωστου πελάγους. Εντάξει! Ηρέμησε! Δεν θα το πω σε κανέναν. Όλοι δικαιούμαστε ένα λάθος, μια λανθασμένη σκέψη, δεν είμαστε και τέλειοι! Γι’ αυτό... κοιμήσου ήσυχος. Η ρουτίνα είναι ένα καταπληκτικό δώρο που δεν πρέπει να το αρνηθείς. Η καθημερινότητα είναι αυτή που σε εμπνέει και ταυτόχρονα σε οδηγεί στην πορεία της ζωής σου ομαλά και χωρίς κούραση. Το πρόσωπό σου φωτίζεται και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη σου κάνοντας αυτές τις σκέψεις. Ναι, νιώθεις τυχερός γι’ αυτό κοιμήσου ήσυχος. Άλλη μια μέρα τέλειωσε – αύριο ξημερώνει νέα – και πάλι απ’ την αρχή.

bookmakers

v

αδερφοφάδες – ν. καζαντζάκης [baphomet]

Ο νίκος καζαντζάκης υπήρξε πεζογράφος, ποιητής και δραματικός συγγραφέας παγκοσμίας φήμης. Γεννήθηκε στο ηράκλειο της κρήτης στις 18 φεβρουαρίου του 1883. Αποφοιτεί από τη νομική σχολή των αθηνών το 1906, για να συνεχίσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο παρίσι. Τα σκληρά και ηρωικά γεγονότα της κρητικής επανάστασης, τα οποία έζησε σε μικρή ηλικία, έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων ταξιδεύει μαζί με τον άγγελο σικελιανό ανά την ελλάδα, για ν’ αποκτήσει «συνείδηση της γης και της φυλής του». Τότε γνωρίζει και τον γεώργιο ζορμπά, τον μετέπειτα μυθιστορηματικό του ήρωα (αλέξη ζορμπά). Το 1921-22 συγκλονισμένος από την μικρασιατική καταστροφή συγγράφει την «ασκητική», το λεγόμενο και «κατά καζαντζάκην ευαγγέλιο». Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό ταξιδεύει σε διάφορα μέρη του κόσμου απ’ όπου δημοσιεύει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις σε βιβλία, όπως: «τι είδα στη ρωσία», «ισπανία», «κίνα», «αγγλία» κ.α.. Τα βιβλία του αυτά δεν αποτελούν απλώς περιγραφές ξένων τόπων και πολιτισμών. Η καλλιτεχνική και ζωντανή του γραφή διανθίζεται με διεισδυτικές παρατηρήσεις και φιλοσοφικές σκέψεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ολοκληρώνει κάποια από τα πιο γνωστά του έργα, όπως: «ο χριστός ξανασταυρώνεται», «οι αδερφοφάδες», «ο καπετάν μιχάλης», «ο τελευταίος πειρασμός», «ο φτωχούλης του θεού» και την «αναφορά στον γκρέκο». Όλα τους μνημειώδη έργα, που μεταφράστηκαν σ’ όλο τον κόσμο, αν και στο εσωτερικό της χώρας προκάλεσαν ποικίλες αντιδράσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως η επίσημη εκκλησία τοποθετείται χωρίς δεύτερη σκέψη εχθρικά απέναντί του και καταδικάζει τον «τελευταίο πειρασμό». Το ίδιο κάνει και η παπική εκκλησία που το καταγράφει στον “κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων”. Στο έργο του «οι αδερφοφάδες» ο καζαντζάκης μας μεταφέρει χρονικά στα σκοτεινά και δύσκολα χρόνια του εμφυλίου: «Ο δεύτερος δρόμος, κι αυτός κλειστός. Κανένας αρχηγός, μήτε κόκκινος μήτε μαύρος, δεν έχει μέσα του αλάκερη την ελλάδα, όλοι τους την έχουν μοιρασμένη, την έκαμαν, οι κακούργοι, δυο κομμάτια, σα να μην ήταν ζωντανή. Και το κάθε κομμάτι, λύσσιαξε και θέλει να φάει το άλλο. Βασιλιάδες, πολιτικάντηδες, γαλονάδες, δεσποτάδες, κοτζαμπάσηδες, καπετάνιοι του βουνού, καπετάνιοι του κάμπου, όλοι, όλοι έχουν λυσσιάξει. Είναι λύκοι λιμασμένοι, πεινούν, κι είμαστε εμείς, ο λαός, το κρέας, μας βλέπουν σαν κρέας, και μας τρώνε.» Πεδίο σύγκρουσης είναι ένα μικρό χωριό ο κάστελος, όπου ο κεντρικός ήρωας ο παπαγιάνναρος, προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες. Δεν είναι όμως ο τυπικός χαρακτήρας του κληρικού, κάθε άλλο μάλιστα: «Πόσον καιρό έμεινε στο άγιον όρος, σε ποια μοναστήρια ασκήτεψε, γιατί ξετίναξε μια μέρα τον κουρνιαχτό από τα πόδια του κι έφυγε, ποτέ ο παπα-γιάνναρος δεν το ξεμυστηρεύτηκε σε κανένα... Μα πολλά βολεμένη του φάνηκε στη σκήτη ετούτη η ζωή, δεν είναι ετούτο άγιον όρος, ξαφνικά ένιωσε πως η ευτυχία είναι παγίδα του σατανά, τρόμαξε λαχτάρησε να ταλαιπωρηθεί, να πεινάσει, να πάρει τον ανήφορο, να σούρνεται με τα γόνατα απάνω στις πέτρες, να βρει το θεό αυτό θα πει άγιον όρος.» Το χωριό πολιορκείται σκληρά. Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο τακτικός στρατός που συχνά αποκαλείται οι «μαύροι» με κύριο εκπρόσωπό του, τον λοχαγό: →

bookmakers

vi

→ «Ο λοχαγός ψακογέλασε: -Μην είσαι χαζός, ορέ μήτρο, είπε, δε βλέπεις τι γίνεται σε όλο τον κόσμο; Για μπας και θαρρείς πως μονάχα εμείς έχουμε αντάρτες; Τι κάνουν το λοιπόν σε όλο τον κόσμο; Σηκώνεται ένα κεφάλι; Μπαμ! παρ’ το κάτω. Αυτό θα κάνουμε κι εμείς. Αυτό θα πει αγία ζώνη. -Μα ως πότε, κυρ λοχαγέ; Δεν ξέρω τι κάνουν οι ρούσοι, οι κινέζοι, οι αραπάδες μα εμείς είμαστε λίγοι, θα χαθούμε… -Κουβέντες δε θέλω! έκαμε ο λοχαγός νευριασμένος, αλίμονο ν’ αρχίσουμε τώρα κι εμείς να ρωτούμε, μας πήρε ο διάβολος! Στρατιώτης θα πει: σκότωνε και μη ρωτάς, φεύγα!» Αντίπαλος τους σ’ αυτήν τη λυσσαλέα μάχη που διεξάγεται κυριολεκτικά σώμα με σώμα είναι οι αντάρτες ή αλλιώς οι «κόκκινοι» όπως αναφέρονται. Αρχηγός τους ο καπετάν δράκος που μεταξύ των άλλων τυγχάνει και γιος του παπά: «Άκου εδώ, δε μου αρέσουν καθόλου τα καμώματα του παπα-γιάνναρου, ορέ μήτρο. Δεν το βλέπεις; Σηκώνει κεφάλι, κρυφομιλάει με τους φαντάρους, κάπου κάπου μπαίνει και στο σπίτι του χτικιάρη του δασκάλου, του παλιομπολσεβίκου. Κάτι μαγειρεύει ο θεομπαίχτης, θα το δεις, με τον προδότη το γιο του απάνω στο βουνό, τον καπετάνιο.» Οι κάτοικοι του μικρού αυτού χωριού απελπισμένοι έχουν στηρίξει όλες τις ελπίδες τους στον θεό, αλλά μάταια… «-Ο χριστός λοιπόν, για να ξέρετε, ήταν μέσα στην κοινωνία τότε αυτό που λέμε ανώμαλο ρήμα. -Πάει να πει; έκαμε ο πανάγος ο μπαρμπέρης, κάμε τα ψιλά, δάσκαλε. -Πάει να πει πως όλοι οι άνθρωποι γύρα του, οι γραμματείς, οι φαρισαίοι, ο άννας, ο καϊάφας, ήταν ομαλά ρήματα, πάει να πει είχαν νόμους γραφτούς, από τον καιρό των παππούδων τους, και τους νόμους αυτούς ακολουθούσαν. Ήξεραν θετικά ποιο ‘ναι καλό, ποιο ‘ναι κακό, ποιο τίμιο, ποιο άτιμο, είχαν οδηγό αυτό που λέμε τις δέκα εντολές, όποιος τις ακολουθούσε ήταν μέλι και γάλα με την κοινωνία, όποιος τις πατούσε ήταν ρέμπελος, σήκωνε κεφάλι ενάντια στην κοινωνία, κι η κοινωνία θύμωνε, σάστιζε, έβλεπε να κουνιούνται τα θεμέλια της, άρπαζε, λοιπόν, το ανώμαλο ρήμα και του ‘λεγε: “Δε θες να κλίνεσαι όπως όλοι εμείς, κανονικά”, φαπ! το λοιπόν, πάρ’ τον κάτω!» Το κρύο, η πείνα και η φτώχεια έχουν παρασύρει σαν κούτσουρο σε ορμητικά νερά τον κάστελο. Η συμπόνια και η καλοσύνη αποτελούν έννοιες άγνωστες, σ’ έναν τέτοιο κόσμο. Μοναδική σανίδα σωτηρίας φαίνεται να είναι η λύτρωση της κάθαρσης, η οποία τελικά εμφανίζεται σκληρή και μεγαλόπρεπη ζητώντας το δικό της μερίδιο στο αθώο αίμα που χύνεται… Στις 26 οκτωβρίου του 1957 ο ασκητής συγγραφέας εκπνέει και καταλήγει σ’ ένα απέριττο τάφο στο ηράκλειο απ’ όπου διαβάζουμε: «Δε φοβάμαι τίποτα. Δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι ελεύθερος…» ΥΓ. Μιλάει ο θεός: «Όποιος με ζητάει, με βρίσκει όποιος με βρίσκει, με γνωρίζει όποιος με γνωρίζει, με αγαπάει όποιος με αγαπάει, τον αγαπώ όποιον αγαπώ, τον σκοτώνω.» -- sidna ali (μουσουλμάνος μυστικός του 9ου αιώνα)

scene creamers [ligansai] Πιστέψτε το ή όχι, το ποντίκι έφαγε την γάτα, η γάτα έπιασε τον σκύλο και ο κυνηγός πυροβολήθηκε. Το καρότο χτύπησε τον λαγό στο κεφάλι, ο ελέφαντας τσάκισε το σαφάρι. Πιστέψτε το ή όχι, το σκουλήκι έφαγε το πουλί, ο cowboy τρυπήθηκε από τα κέρατα του βουβαλιού, ο σκίουρος πνίγηκε από ένα καρύδι, το ποντίκι κατάπιε το φίδι, η πολική αρκούδα κρυολόγησε, ο φούρναρης ψήθηκε, ο δούλος πουλήθηκε, στον κοσμηματοπώλη είπανε ότι το κέρατο του ρινόκερου είναι ψεύτικο και το τυρί πολύ παλιό. Ένα παλιό σπίτι ήρθε στην επιφάνεια μέσα από ένα παλιό σεισμό, η βροχή ήταν στεγνή, ο ουρανός θολός. Πιστέψτε το ή όχι για όνομα του θεού, τα σκουπίδια δώσανε στον ποντικό στομαχόπονο.

psychoanalysis

viii

δεν φταίω εγώ [cham.kor.]

Έχω την εντύπωση ότι στερούμαστε από θάρρος και αποφασιστικότητα. Στερούμαστε από πάρα πολλά πράγματα. Τόσα πολλά, ώστε είναι αρκετά, να παραμένουμε μονίμως ανικανοποίητοι, ώστε να βαπτίζουμε ως πρόβλημα αποφυγής δήθεν κορεσμού την διαρκή αναζήτηση για το δήθεν “καλό”, που δεν είναι τίποτα άλλο από σιχαμερή βουλιμία και έλλειψη πραγματικής ουσίας σε οτιδήποτε κάνουμε. Βολεμένοι σε μια μίζερη κατάσταση ο καθένας, όπου όλα είναι στραβά εκτός από εμάς, όπου όλο οι άλλοι φταίνε και αξίζουν τον αναθεματισμό μας, αγκαλιάζουμε το μαξιλάρι του απυρόβλητου το οποίο είναι δικό μας δημιούργημα, έτοιμοι να συνεχίσουμε τον βαθύ μας ύπνο με την κρυφή «ελπίδα» ότι κάποιος θα δουλέψει και για μας. Κοροϊδεύουμε συστηματικά τον ίδιο τον εαυτό μας. Δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια, έχουμε μάθει να στερούμε από τον εαυτό μας ένα από τα πιο βασικά αγαθά. Δεν αφήνουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να εκφραστεί. Ακόμα και το ωραίο ντρεπόμαστε να το δούμε στα μάτια, ντρεπόμαστε να το αγγίξουμε και να του μιλήσουμε. Αυτοδιαχωριζόμαστε, τοποθετούμε ταμπέλες. Γινόμαστε γελοίοι. Γινόμαστε και είμαστε αυτό που κοροϊδεύουμε. Απίστευτο. Αυτοαναιρούμαστε με τις πράξεις μας. Οι λέξεις μας είναι δανεικές. Είναι κλεμμένες. Χωρίς βάρος. Χωρίς βάθος. Χάνουμε το νόημα. Γινόμαστε ασήκωτοι χωρίς λόγο. Και για αυτό δεν ξέρουμε τι θα πει ευθύνη. Δεν έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε, να «παλεύουμε», να αγωνιζόμαστε. Δεν έχουμε θάρρος, ούτε αποφασιστικότητα. Στην υγεία μας. Υ.Γ. αντί πρώτου πληθυντικού, ας βάλει ο καθένας ότι θέλει. Και δεύτερο και τρίτο.

rule-breaking

ix

δαμάζοντας τα κύματα

(εμπνευσμένο απ’ την ομώνυμη ταινία του lars von trier)

[comzeradd]

Ο μύθος ξεκίνησε. Η δύναμη αναδύθηκε μέσα απ' τον εχθρό. Ο ανάξιος μέσα μου ξύπνησε για άλλη μια φορά. Με οδήγησε εκεί που δεν ήθελα να πάω. Το δαιμόνιο όμως δεν με εγκατέλειψε. Οι αντιξοότητες του κατεστημένου δεν λύγισαν τη θέληση. Ο βούρκος δεν τελειώνει ποτέ όσο είναι δικός τους. το χάος ξετυλίγεται ακατάληπτα αρκεί να μην υπάρχει προσμονή. Η αιτία είναι σκοπός. Τα ψεύτικα δόντια της ηθικής πέφτουν στο πρώτο δάγκωμα. Ο ανάξιος κοιμήθηκε τώρα. Οι καμπάνες χτυπούν τη μελωδία τους. Ο μύθος είναι πραγματικότητα. Η δύναμη μέσα μου.

Το κάθετο κρεβάτι [ligansai]

Ηλιθιότητα σημαίνει να είσαι τόσο ηλίθιος ώστε να μην μπορείς να διαβάσεις τους κανόνες. Η ηλιθιότητα δεν ξέρει ποτέ, πότε πρέπει να σταματήσει, σαν ένα σόλο κιθάρας που κυνηγάει μια νότα έως την τελευταία γωνία του κόσμου. Η ηλιθιότητα είναι μια ζούγκλα που χορεύει στην γωνία, ανενόχλητη από την δυσαρέσκεια των άλλων, παρατημένη για να κάνει αυτό ακριβώς που της αρέσει. Η ηλιθιότητα μιλάει όταν κανείς δεν της δίνει τον λόγο, κάνει διαχωρισμούς ανάμεσα σε ανθρώπους, μουσικά είδη και γαμημένα σπιτάκια σκύλων. Βοηθάει μια απλή κατανόηση της ηλιθιότητας? Σίγουρα όχι.

memories

x

αμπάριζα [stamen_feson]

Όταν ήμουν παιδί νόμιζα ότι οι κολόνες της δεη είχαν φτιαχτεί για ένα μόνο πράγμα. Για να παίζω με τους φίλους μου το αγαπημένο μου παιχνίδι· την αμπάριζα. Ήμουν δεινός παίκτης μέχρι τα 12 μου ώσπου και σταμάτησα να παίζω. (Μετά άρχισα να ασχολούμαι με τις γκόμενες αλλά εκεί μόνο δεινός παίκτης δεν ήμουν). Θυμάμαι στη μία ομάδα ήμουν καμιά φορά εγώ αρχηγός αλλά στην άλλη αρχηγός ήταν πάντα ο σπύρος. Ο σπύρος ήταν ο καλύτερος παιδικός μου φίλος αλλά και ο πιο μισητός εχθρός στην αμπάριζα. Με τα χρόνια κατάλαβα και τις υπόλοιπες χρήσεις μιας κολόνας. Η πιο σημαντική χρήση της πάντως κατά τη γνώμη μου, είναι ότι υπενθυμίζει στους ανθρώπους ότι θα πεθάνουν. Απ' τις κολώνες της γειτονιάς μου (που κάποτε τις άγγιζα για να κάνω αμπάριζα) πέρασαν τα σημαντικότερα πρόσωπα της ζωής μου. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μου όταν ήμουν μικρός, καλοί φίλοι που έφευγαν άξαφνα στα νιάτα μου, οι γονείς μου όταν ήμουν μεσήλικας, η γυναίκα μου πριν από δύο χρόνια και τώρα στα 75 μου ο σπύρος. Στην ίδια κολόνα που παίζαμε κάποτε αμπάριζα είδα σήμερα το κηδειόχαρτό του. Ο σπύρος αδρανής, ετών 75. Είναι ορισμένα πράγματα που δεν αλλάζουν ποτέ. Έτσι και η κολόνα αυτή για 65 χρόνια έμενε στη θέση της λες και περίμενε το σπύρο (και εμένα!?) για να ολοκληρωθεί ως ύπαρξη. Μπήκα στο σπίτι μου σχεδόν κλαμένος. Σκεφτόμουν ότι τον είχα δει πριν από 5 μέρες. Δεν μου φαινόταν καλά αλλά δεν έδωσα σημασία. Έτσι κι αλλιώς αυτός ο σκοτεινός τύπος ποτέ δεν μου φαινόταν καλά. Προσπάθησα να θυμηθώ για λίγο τη ζωή του απ' την αρχή. Στα νιάτα του ήθελε να γίνει μουσικός. Ήθελε να κάνει και πολλά λεφτά. Συχνά με ρώταγε “έχεις δει κάποιον που πραγματικά θέλει να κάνει λεφτά και δεν μπορεί;” Δεν ήξερα τι να του απαντήσω αν και πάντα στη ζωή μου νόμιζα ότι όλοι θα 'θελαν να 'ναι εκατομμυριούχοι. Τελικά καθώς περνούσαν τα χρόνια κατάλαβα ότι η απάντηση ήταν απλή. “ναι, εσένα”, έπρεπε να του απαντήσω μιας και απ' όσο ξέρω ήταν μια ζωή αρκετά φτωχός. Σιγά-σιγά απομακρύνθηκε και απ΄ το όνειρο να γίνει μουσικός. Ούτε το πάλεψε πολύ, ούτε ταλέντο είχε και έτσι το αποτέλεσμα αυτό ήταν μάλλον φυσιολογικό, θα μπορούσα να θεωρήσω. Ο καιρός πέρναγε και κάτι έπρεπε να κάνει και αυτός για να ζήσει. Αποφάσισε να γίνει ναυτικός. Διαλαλούσε ότι αυτή η δουλειά θα του φέρει πολλά χρήματα. Θα ταξιδέψει σ' όλο τον κόσμο και κάθε φορά που θα ξεμπαρκάρει θα ήταν σαν ωνάσης. Με όλα αυτά έλεγε πως θα καταφέρει και τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε, τη μίνα, να γίνει δικιά του. Όταν ξεμπάρκαρε απ' το πρώτο του 6μηνο ταξίδι ήταν αγνώριστος, με λιγοστά λεφτά στη τσέπη κλείστηκε σπίτι. Χάθηκε απ' όλους και απ' όλα, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τίποτα και απλά περίμενε πως και πως να ξαναταξιδέψει. Προσπάθησα να τον αφυπνίσω με διάφορα τεχνάσματα (γνωρίζοντας του γκόμενες όλων των ειδών) αλλά δεν έγινε τίποτα. Κάπου εκεί πρόωρα, γύρω στα 25 του, νομίζω ότι έσβησε το πάθος του για ζωή. Σαν να μην έφτανε αυτό η γυναίκα που αγαπούσε και που ποτέ δεν έγινε δική του – η μίνα – παντρεύτηκε και αυτό τον έκανε να αδιαφορήσει ακόμα περισσότερο για τη ζωή. Ύστερα χαθήκαμε. Παντρεύτηκα και ζούσα πάντα στο πατρικό μου. Είχα περίπου τριάντα χρόνια να δω τον σπύρο και αναρωτιόμουν τι να 'γινε και όλο φανταζόμουν διάφορα για αυτόν. Ότι πήγε στην αμερική, παντρεύτηκε μια πλούσια αμερικανίδα έκανε παιδιά και ζούσε εκεί πάμπλουτος αδιαφορώντας για την πατρίδα, τη μίνα και τους φίλους του. Ώσπου ένα κυριακάτικο φθινόπωρο πρωινό χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου και ήταν αυτός. Βρώμικος, κακομοίρης, φοβισμένος.

memories

xi

Όπως ακριβώς δεν περίμενα να τον δω. Μου διηγήθηκε όλη του τη ζωή. Τα τελευταία 20 χρόνια έμενε στη ν.αφρική, παντρεύτηκε μια πρώην πουτάνα από 'κει (ούτε κι ο ίδιος ξέρει γιατί) παιδιά δεν έκαναν, χώρισαν πριν λίγο καιρό και αποφάσισε τελικά να έρθει στο πατρικό του τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μετά του είπα και 'γω τα δικά μου (το γάμο μου, ότι δεν μπορούσα να κάνω παιδιά με τη γυναίκα μου αλλά τουλάχιστον αγαπιόμαστε πολύ) και ύστερα με ρώτησε για τη μίνα. Του είπα ότι δεν ξέρω τίποτα για αυτήν αν και είχα την εντύπωση ότι μένει και αυτή ακόμα στο πατρικό της, 5-6 στενά πιο κάτω από μας μαζί με τον άντρα της. Κάθισε λίγη ώρα ακόμα μαζί μου και ύστερα έφυγε λέγοντας ότι τώρα που ξανανταμώσαμε θα περνάει συχνά απ' το σπίτι. Έκτοτε αν και μέναμε στο ίδιο στενό τον έβλεπα σπάνια. Γεροντάκια και οι δύο δεν βγαίναμε συχνά έξω απ 'τα σπίτια μας και σπάνια συναντιόμασταν στο δρόμο. Παρέα δεν κάναμε από τότε που γύρισε· δεν ξέρω γιατί. Ούτε εγώ ήθελα, ούτε αυτός. Πριν από δύο χρόνια, όταν πέθανε η γυναίκα μου ήρθε κι έμεινε όλη τη νύχτα σπίτι μου. Ήξερε πόσο μόνος θα νιώθω και ήρθε ξέροντας ότι θα μου κάνει καλό. Μεσημέριασε. Μ' όλες αυτές τις σκέψεις, παράξενο ήταν, αλλά με πήρε ο ύπνος. Στο όνειρο μου μας είδα, εμένα και το σπύρο, παιδιά πάλι. Συζητάγαμε τι θα γίνουμε στο μέλλον όταν μεγαλώσουμε. Το μέλλον ήρθε και έγινε κιόλας παρελθόν. Φοβάμαι πολύ. Κατάντησα ένας γερο-χέστης που δεν λυπάται για το χαμό των αγαπημένων του αλλά γιατί έρχεται η ώρα να τους συναντήσει. Απόγευμα. Αν δεν με ξύπναγε το κουδούνι της πόρτας δεν θα 'χα το κουράγιο να βγω απ' το όνειρο και να αντικρίσω την πραγματικότητα. Πήγα ν' ανοίξω. Ποιος μπορεί να είναι; Αναρωτήθηκα, μιας και σπάνια χτυπάει πια αυτό το κουδούνι. Άνοιξα. Δεν ήταν κανείς. Τα παλιόπαιδα της γειτονιάς κάνουν πλάκες σε ένα γέρο άρρωστο, σκέφτηκα. Ξαφνικά κοίταζα την κολόνα που κάποτε παίζαμε αμπάριζα. Θα ορκιζόμουν πως εκείνη την ώρα που κοίταξα άκουσα την παιδική φωνή του σπύρου να φωνάζει αμπάριζα. Έκλεισα φοβισμένος την πόρτα και είπα και 'γω σχεδόν τρέμοντας “αμπάριζα”.

(*) αμπάριζα [ετυμ. πιθ.<αλβαν. ambareze, <ελλην. αμπάρα] 1. παιχνίδι που παίζεται από πολλά παιδιά σε ομαλό και ανοικτό χώρο (συγκροτούν δύο ομάδες, καθεμιά με δικό της ορμητήριο και τρέχοντας προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν τους αντίθετους παίκτες· λέγεται και σκλαβάκια) 2. ο τόπος που παίζεται αυτό το παιχνίδι.

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΔΥΝΟ ΕΙΝΑΙ Η DISNEYLAND

retro

xiii

talkin’ ‘bout my generation [scryscraper]

post-war, baby boomers, generation x, generation y… Εσείς σε πια γενιά ανήκετε; Άραγε οι ονομασίες που αποδίδονται στις εκάστοτε γενιές προέρχονται από την ανάγκη των εκπροσώπων της να αυτό-χαρακτηριστούν, να αφήσουν ένα όνομα αντιπροσωπευτικό της κουλτούρας τους, ή πρόκειται για μια στυγνή προσπάθεια ομαδοποίησης με δημογραφικά κριτήρια; Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι χαρακτηρισμοί προέρχονται από το χώρο του marketing. Η ομαδοποίηση των καταναλωτών βοηθά τους marketers να ερευνήσουν ευκολότερα και να κατανοήσουν βαθύτερα ένα σύνολο ομοειδών ανθρώπων. Οι marketers ερευνούν στοιχεία όπως η καταγωγή, η ηλικία, η μόρφωση, και η κουλτούρα της ομάδας – στόχου που τους ενδιαφέρει, προκειμένου να εμφανίσουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που προσφέρουν πιο ελκυστικά. Όπως και να ‘χει πάντως, όροι όπως «generation x» ή «the boomers», έχουν γίνει αποδεκτοί και έχουν εισχωρήσει και στις δυτικές κοινωνικές επιστήμες! post-war (μεταπολεμική): Η γενιά που διαδέχτηκε το ψυχρό πόλεμο και έζησε σε πρώτο βαθμό τις συνέπειές του. Η μεταπολεμική γενιά εκτείνεται χρονικά από το 1928 έως το 1945. Τα μέλη της βιώνουν μια συγκρατημένη οικονομική ανάπτυξη (μετά βέβαια απ’ το κράχ του χρηματιστηρίου και τις αλυσιδωτές του αντιδράσεις παγκοσμίως), είναι προσανατολισμένα στις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες, το συντηρητισμό και τον κομφορμισμό. baby boomers (έξαρση γεννήσεων -ελεύθ. μετάφρ.): Γεννημένοι μεταξύ 1946 και 1964, οι baby boomers αποτέλεσαν ουσιαστικά το έναυσμα για την ανάπτυξη της δυτικής οικονομίας: Η έξαρση των γεννήσεων και κατά συνέπεια η αύξηση του πληθυσμού είχε ως αποτέλεσμα την συνεχώς αυξανόμενη ανάγκη για παραγωγή καταναλωτικών αγαθών. Οι marketers της εποχής βρήκαν πρόσφορο έδαφος για προώθηση ολοένα και περισσότερων προϊόντων. Ενδεικτικά αναφέρεται πως οι ανήκοντες σ’ αυτή τη γενιά ξεπέρασαν τα 72 εκ. πολιτών στις η.π.α., διπλάσιοι σχεδόν της προηγούμενης γενιάς. Οι baby boomers έχουν σημαντικές μνήμες από γεγονότα που αποτέλεσαν σταθμό στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού: Ο άνθρωπος στο φεγγάρι, πόλεμος στο βιετνάμ, φεμινισμός, εμπάργκο πετρελαίου, κλπ. Παράλληλα μ’ αυτά τα γεγονότα, αναπτύχθηκαν κινήματα που αντιτάχθηκαν στη παράλογη φιλοσοφία του πολέμου και υποστήριξαν την ελευθερία, το δικαίωμα του πολιτικού ασύλου, το φεμινισμό, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τα πολιτικά δικαιώματα, το κοινωνικό πειραματισμό, κοκ. Τα παραπάνω αιτήματα διατυπώθηκαν κυρίως από ανάλογα μουσικά κινήματα (rock) και μικρές υποκοινότητες (hippies). Παρ’ όλα αυτά οι baby boomers δεν κατόρθωσαν (λόγω της μεγάλης ανομοιογένειας προφανώς) να αναπτύξουν μια συγκεκριμένη κουλτούρα ή φιλοσοφία ζωής. generation x (γενιά χ): Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε σε ένα βιβλίο κοινωνιολογίας του fussel το 1964, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε κι από ένα punk rock συγκρότημα, ιδρυτικό μέλος του οποίου ήταν ο billy idol. Η απόδοση του όρου στη συγκεκριμένη γενιά όμως, οφείλεται κυρίως στο σύγχρονο καναδό συγγραφέα douglas coupland, το έργο του οποίου «generation x - tales from an accelerated culture (1991)» έφερε τους δημοσιογράφους και τους marketers σε σύγχυση, αφού δεν τοποθετούσε τους x-ers σε μια συγκεκριμένη χρονολογική περίοδο →

retro

xiv

→ γέννησης, αλλά σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Για τους παραπάνω, generation x σήμαινε το σύνολο των νέων που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1964 και το 1978. Ο d. coupland συμπεριέλαβε στη γενιά x γενικά όσους είχαν διαφορετική αντίληψη του κόσμου, ανεξαρτήτως ηλικίας. Η γενιά x ίσως είναι η μόνη γενιά που έχει σχηματίσει μια ιδιαίτερη κουλτούρα. Οι εκπρόσωποί της είναι φορείς σημαντικής μόρφωσης, ενώ δεν προδίδουν νεο-εισαγμένες αξίες, όπως η συναισθηματική ασφάλεια, ατομική και συναισθηματική ανεξαρτησία, ανάγκη πραγματικής πληροφόρησης. Οι x-ers όπως άλλωστε και οι boomers έγιναν μάρτυρες σημαντικών γεγονότων και κοινωνικών φαινομένων: η οδυνηρή εξάπλωση του aids, η αλματώδης αύξηση των διαζυγίων, η παιδική εγκληματικότητα, η καταστροφή του περιβάλλοντος, αλλά και το ρίξιμο του τείχους του βερολίνου και η εισαγωγή της τεχνολογίας στην απασχόληση. Τέλος, η γενιά x συνδέθηκε αυθόρμητα με τη μουσική grunge και τη pop ή post-rock κουλτούρα. generation y (γενιά y): Ο όρος δεν έχει ακόμη εδραιωθεί, γι’ αυτό συναντά συχνά κανείς και του όρους echo boomers (ως γόνοι της γενιάς των boomers), ή millenial generation (newmils στην αγγλία, γενιά τη χιλιετηρίδας). Η γενιά y είναι δραματικά μικρότερη από τις προγενέστερες, ιδίως στη νοτιοανατολική ευρώπη και την ιαπωνία. Τα μέλη της έχουν μεγαλώσει σε μικρές, μεσοαστικές οικογένειες, βιώνοντας έντονα τις κοινωνικές– εισοδηματικές διαφορές. Σε σχετικά νέες, στην κατηγορία των «αναπτυσσόμενων», χώρες, όπως η νότια κορέα ή η ελλάδα, η γενιά y δεν έχει βιώσει την εξάπλωση και την κατάρρευση του κομμουνισμού ή της δικτατορίας. Οι newmils αποδοκιμάζουν και τις τελευταίες παραδοσιακές αξίες, αναζητούν την ατομική και εθνική ασφάλεια (ιδίως μετά τα επανειλημμένα κρούσματα τρομοκρατίας ανά τον κόσμο), αποδέχονται την ύπαρξη διαφορετικής κουλτούρας, τη τεχνολογία σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, αλλά γίνονται και φορείς νέων φοβιών. Τέλος, η γενιά της χιλιετηρίδας (1978-1993) έχει ως πρόσφατες μνήμες τον πόλεμο στο ιράκ με όλες τις κοινωνικό-πολιτικές συνέπειες (επανεκλογή του bush), την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τις μεγάλες φυσικές καταστροφές, την προσπάθεια για πάταξη της τρομοκρατίας (πολλές φορές χρησιμοποιώντας προπαγανδιστικά μέσα) κι αν μη τι άλλο την εξάπλωση του διαδυκτίου και των τηλεπικοινωνιών (internet, κινητή τηλεφωνία). Πολλοί υποστηρίζουν πως η γενιά y δεν οριοθετείται ως το 1993, αλλά συνεχίζει να υφίσταται. Όπως και να χει, η ιστορία (ή το marketing) θα δείξει… Εσείς σε ποια γενιά ανήκετε; post-war, baby boomers, generation x, generation y… ή μήπως γενιά του πολυτεχνείου και παιδιά του sms;

cinemascope

xv

cine εξομολογήσεις (προσωπικές, πολύ προσωπικές) [samurai!fat]

Εξομολόγηση, ένα από τα εφτά μυστήρια της χριστιανικής εκκλησίας, κατά το οποίο ο πιστός εξομολογείται τις αμαρτίες του στον πνευματικό για να λάβει άφεση. Μην φοβάστε! Μιλάμε για cine εξομολογήσεις και μόνο για cine αφού οι προσωπικές είναι χίμαιρες στις μέρες με τα σκάνδαλα στην εκκλησία, με τις κάμερες παρακολούθησης, με το ηλεκτρονικό φακέλωμα, με το ευρωσύνταγμα... δες το brazil! Αφορμή στάθηκαν κάποιοι χαρακτηρισμοί φίλων μου – Α! τι έργο είναι αυτό? Σαν αυτά τα μαλακισμένα που βλέπετε? Η κουλτουριάρικο σινεφίλ? – και πως αντιμετωπίζει η μάζα την έβδομη τέχνη. Και αναφέρομαι στην έβδομη τέχνη και όχι απλά σε ταινίες. Γιατί όλοι πρέπει να καταλάβουμε ότι οι ταινίες είναι τέχνη και όχι κάποιο lifestyle trash κεντρικό δελτίο ειδήσεων επειδή προβάλλονται στο ίδιο γυαλί. Γιατί ο οιοσδήποτε δεν ασκεί κριτική για ένα πίνακα ζωγραφικής? Για μια κλασική μουσική σύνθεση? Επειδή δεν γνωρίζει. Δεν έχει την κατάλληλη καλλιτεχνική παιδεία και γνώση. Αυτό είναι το καταστροφικό κομβικό σημείο για τον κινηματογράφο. Είναι η πιο προσιτή τέχνη – μαζί με την μουσική – η πιο εμπορική και έχει αντίπαλο την “κακή” τηλεόραση. Και ο κινηματογράφος θέλει παιδεία και γνώση. Δεν αρκεί μια καλή τηλεόραση, ένα home cinema – νέα μόδα, αναγκαία, γιατί έτσι μόνο καταλαβαίνεις την ταινία! – και 1.5 ευρώ για το δισκάκι. Για αυτό πρέπει να είμαστε πάντα προσεχτικοί σε μια κριτική μας, να μην αφορίζουμε τα πάντα με άνεση – μην την δεις, μαλακία είναι… τίποτα το ιδιαίτερο… Πρόσφατο θύμα των αφορισμών έπεσε και το million dollar baby του, όσο γερνάω φτιάχνω και καλύτερες ταινίες, clint eastwood. Απορώ πως κάποιοι θάβουν αυτή την ταινία και ειδικότερα μετά την μεγάλη επιτυχία στα όσκαρ. Να μην την θεωρήσει κάποιος αριστούργημα το καταλαβαίνω, αλλά να σε προτρέπει να μην πας να την δεις είναι κάπως υπερβολικό και… άσε να μην πω. Αφορμή στάθηκαν και οι κατηγορίες από ένα φίλο μου, που αφού τον υποχρέωσα να δούμε την αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, επειδή του είχα πει ότι το έργο είναι κοινωνικό και όχι “τσιου”!! Τώρα έμαθα πως εκτός από κοινωνικά υπάρχουν και “τσιου” έργα. Πάλι καλά που του άρεσε. Και εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου πριν κάποια χρόνια που έβλεπα ταινίες, έτσι απλά τις “έβλεπα”, την επόμενη μέρα τις ξεχνούσα και η κριτική μου ήταν εύκολη και αβίαστη. Είχα θάψει ταινιάρες… Το καλύτερο που μου έτυχε στην φοιτητική μου ζωή – εκτός βέβαια από την δημιουργία δυνατών φιλίων – ήταν η γνωριμία μου με παιδιά που αγαπούσαν τον κινηματογράφο και μου κόλλησαν το μικρόβιο. Ας είναι καλά ο φίλος μου ο θράσος, συλλέκτης ταινιών vhs και μεγάλος fan του argento που με έκανε να βλέπω διαφορετικά τις ταινίες. Να αναφέρω ότι παίζει στις ταινίες του δημιουργού φωκίωνα μπόγρη, συνεχιστή των cult ταινιών της δεκαετίας του ’80 οι οποίες έχουν πολλούς οπαδούς. Μπράβο φωκίωνα! Υπάρχει όμως και η τάξη των “αρρωστημένων” σινεφιλ που κολλούν σε ένα κινηματογραφικό είδος και αφορίζουν όλα τα άλλα. Βλέπουν μόνο κλασικά γιατί πια δεν βγαίνουν καλές ταινίες. Άλλοι βλέπουν μόνο θρίλερ, ταινίες τρόμου, cult και b-movies και όλα τα άλλα απλώς υπάρχουν. Άλλοι είναι άρρωστοι με ένα σκηνοθέτη και ότι και να δημιουργήσει το θεωρούν αριστούργημα. Από τους καλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες ο tarantino αλλά όχι και ταινιάρα το kill bill vol.2? Για το πρώτο μέρος όμως τι να πεις? Πράγματι φοβερό. Και εμένα μου αρέσει υπερβολικά ο argento αλλά δεν μπορώ να πω ταινιάρες το τραύμα, τις 4 μύγες σε γκρι βελούδο, τον χαρτοπαίκτη. Για μένα argento είναι το suspiria, tenebrae, profondo rosso, terror at the opera. Και οι αδελφοί κοέν είναι το κάτι άλλο αλλά δεν μπορείς να μην τους χρεώσεις την αποτυχία τους στο πρόσφατο ladykillers. Ύστερα υπάρχουν και αυ→

cinemascope

xvi

→ τοί που έχουν αρκετές γνώσεις και εμπειρία και παρακολουθούν μια ταινία τεχνικά. Δεν είχε καλή σκηνοθεσία εκεί, το μοντάζ ήταν χάλια, η φωτογραφία ήταν χαλιά… Δεν λέω, καλό είναι να βλέπεις μια ταινία τεχνικά αρκεί όμως να μην σου γίνεται εμμονή. Η υπερβολή πολλές φορές σε οδηγεί να μην αισθανθείς την ταινία και να μην πάρεις ότι σου δώσει. Γιατί πιστεύω ότι μια καλή ταινία την αισθάνεσαι και μετά έρχεται η επεξεργασία στον εγκέφαλό σου. Πόσες φορές έχουμε δει μια ταινία που θεωρείται αριστούργημα και μόλις τελειώσει η προβολή της αναρωτιόμαστε αν μας άρεσε η όχι? Αλλά μετά από μια, δυο ώρες ή και μέρες ακόμα μας έρχεται ξαφνικά στο μυαλό μας, κάτι μας άφησε και τότε συνειδητοποιούμε ότι πράγματι ήταν αριστούργημα… και η επανάληψή της είναι τότε που μας απογειώνει. Ως γλυκεία προσωπική ανάμνηση έχω το 400 blows του τρυφώ. Ειδικά το τέλος της είναι μια εικόνα που μου έχει μείνει και με κάνει να αισθάνομαι πάντα κάτι περίεργο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι βλέπουμε και ταινίες για διασκέδαση αφού όλες οι στιγμές δεν είναι ίδιες. Απλώς δεν πρέπει να μένουνε μόνο σε αυτές που είναι για εύκολη κατανάλωση και να χάνουμε την ουσία του κινηματογράφου που είναι η ψυχαγωγία, η πνευματική και κοινωνική ωρίμανση. Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην ταινία dreamers του μπερτολούτσι που αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η αγάπη για το σινεμά μέσα από μια παρέα τριών σινεφιλ. Ειδικά το πρώτο πεντάλεπτο στον μονόλογο του michael pitt που χαρακτηριστικά σε ένα σημείο αναφέρει: «Ίσως η οθόνη ήταν ένα παραπέτασμα που μας έκρυβε από τον κόσμο». Ακόμη θα ήθελα να παραθέσω αυτούσιο και χωρίς μετάφραση ένα κομμάτι από μια κριτική ενός ισπανού χρήστη του διαδικτύου για την ταινία, το χαμένο μυστικό του σολομώντα, μια ταινία φτιαγμένη από τον μαθητή saura στον δάσκαλο bunuel. «I've seen many bad reviews for this film, I even read one that said "this is a film only for saura or bunuel's fans", but I'm not sure about that. I am a fan of both but more than that I'm a fan of films, of the art of motion picture and every single variation it might have, and I tell you movies like this one once again remind me what it is that I love about films so much... the ability to get away and live experiences I would never do in the real world.» Τέλος τέλος τέλος... να μην ξεχάσω να αφιερώσω το άρθρο στον fundamental που με προέτρεψε να γράψω κάτι πιο προσωπικό, που είναι η κινηματογραφική παρέα μου στην αθήνα και μήπως έτσι τον καλοπιάσω και ξεθυμώσει γιατί στην προσπάθειά μας να γράψουμε από κοινού ένα άρθρο, παρέα με τον chamkor, τον αποκάλεσα υβρίδιο κάποιων γνωστών προσωπικοτήτων (και κάτι άλλα…) και ψιλοτσαντίστηκε. Και αφήστε που έχει ιστορία με την επιθετικότητα...

⇓ brasil (1985) [samurai!fat]

Brazil, όταν η πένα του orwell συνάντησε την τρέλα και το χιούμορ των monty pythons. Μιλάμε για το αριστουργηματικό έργο του terry gilliam, του μοναδικού αμερικανού εκπροσώπου της παρέας. Η αναρχική μαύρη σάτιρα ενός δημιουργού που δεν σκηνοθέτησε απλά μια ταινία αλλά υλοποίησε ένα όραμά του. Η ρετρό-φουτουριστική ταινία φαντασίας με τον περίεργο και ανεξήγητο τίτλο – αρχικά – είναι η συνέχεια ταινιών όπως το metropolis και το 1984. Αρχική ονομασία της ταινίας ήταν 1984½ που πολλοί συμπέραναν ότι ήταν ο φυσικός τίτλος αφού οι επιρροές από το βιβλίο 1984 του orwell ήταν εμφανείς. Ο σκηνοθέτης

cinemascope

xvii

δή εκείνη την εποχή γυριζόταν. Το ½ προέρχεται επειδή κυκλοφόρησε πρώτο το 1984. Πολλοί υποστηρίζουν ότι το ½ αποτελεί φόρο τιμής στον φελίνι που έχει επηρεάσει όλες τις νέες γενιές σκηνοθετών και δημιουργών. Εξάλλου το brazil έχει μέσα τoυ την μαγεία των ταινιών του φελίνι με τους αυθεντικούς ονειρικούς κόσμους. Ο sam lowry είναι ένας καταπιασμένος τεχνοκράτης σε ένα φουτουριστικό κόσμο ο οποίος ελέγχεται πλήρως από το κράτος. Στα όνειρά του πραγματοποιεί φανταστικές πτήσεις και ξεφεύγει από τον κόσμο της τεχνολογίας και της γραφειοκρατίας. Εκεί συναντά πάντα την γυναίκα των ονείρων του. Στον πραγματικό του κόσμο και ως υπάλληλος, υπηρέτης του υπουργείου πληροφοριών ανακαλύπτει ένα γραφειοκρατικό λάθος και προσπαθεί να αποτρέψει την σύλληψη ενός αθώου ανθρώπου. Εκεί συναντά την γυναίκα που κυνηγά στα όνειρά του. Στην προσπάθειά του να διορθώσει το λάθος και να μάθει περισσότερα για την γυναίκα το κράτος γίνεται εχθρός του. Οι ζωές του sam και της jill είναι πλέον σε κίνδυνο... Ο terry gilliam δεν προσπάθησε να σκηνοθετήσει απλά μια φαινομενικά “σοβαρή” ταινία που θα καταγγέλλει το κράτος ως ένα γιγαντιαίο γραφειοκρατικό τέρας. Ήθελε η ταινία του να είναι πλούσια σε κωμικά στοιχεία, όχι κωμωδία όμως, το σενάριο να είναι απλό, για να περάσει στον θεατή με έναν άλλο τρόπο και ίσως πιο ισχυρό συνειδησιακά όλα τα μηνύματα που επεδίωκε. Γραφειοκρατία, κράτος ελέγχου, έντονη βιομηχανοποίηση, παρενέργειες της τεχνολογίας, καταστροφή του περιβάλλοντος, έλλειψη καλαισθησίας και στέρηση όλων των ατομικών δικαιωμάτων για λόγους ασφάλειας λόγω της τρομοκρατίας που γεννά το ίδιο το αυταρχικό σύστημα. Χρησιμοποιεί γραφικούς, κωμικούς χαρακτήρες και δείχνει πως ο άνθρωπος έχει αλλοιωθεί. Η ταινία του προσφέρει μεγάλες δόσεις python-ικού μαύρου χιούμορ, σε προβληματίζει, σε κάνει να σκεφτείς και στο τέλος σε κυριεύει η θλίψη και ο φόβος για το μέλλον της ανθρωπότητας. Καλή προβολή. Διάφορα στοιχεία για την ταινία αλλά καλό είναι να την έχετε δει πρώτα.

• •

•

Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η απολαυστική ερμηνεία του de niro στον ρόλο του τρομοκράτη. Ο de niro αρχικά ήθελε τον ρόλο του jack ο οποίος είχε δοθεί. Ήθελε να συμμετέχει στην ταινία και για αυτό δέχθηκε τον ρόλο. Ο sam στα όνειρά του παλεύει με ένα γιγαντιαίο samurai ο οποίος συμβολίζει το σύστημα. Όταν ο samurai σκοτωθεί ο sam του βγάζει την μάσκα και βλέπει τον εαυτό του. Είδε τις δυο φύσεις του. Η μια του ανθρώπου που θέλει να πολεμήσει, να εναντιωθεί στο σύστημα και να το νικήσει και η άλλη του ανθρώπου που έχει ενταχθεί σε αυτό και το υπηρετεί. Ο terry gilliam αναφέρει πως εσκεμμένα επέλεξε έναν samurai ως αντίπαλο του sam αφού αν παίξεις με τις συλλαβές το samurai ακούγεται ως sam or i. Για το τέλος ο gilliam έδωσε μεγάλες μάχες αφού τα στούντιο ήθελαν ένα happy end. Στην ευρωπαϊκή έκδοση πάντως – στο τέλος του gilliam – δεν ξεκαθαρίζεται αν ο ήρωας έχει τρελαθεί η λοβοτομηθεί. Το τέλος αν και καταθλιπτικό σου αφήνει μια νότα χαράς, συμπόνιας για τον ήρωα που με το ήσυχο γέλιο του σε αφήνει να σκεφτείς ότι επιτέλους βρίσκεται στον κόσμο που εκείνος ονειρευόταν.

Για τον τίτλο της ταινίας ο σκηνοθέτης είχε δηλώσει: «port talbot – το οποίο είχε επισκεφτεί – is a steel town, where everything is covered with gray iron ore dust. Even the beach is completely littered with dust, its just black. The sun was setting, and it was quite beautiful. The contrast was extraordinary. I had this image of a guy sitting there on this dingy beach with a portable radio, tuning in these strange latin escapist songs like 'brazil'. The music transported him somehow and made his world less gray.»

in the years of

ARRONAUX

sir ivorian: Ο ιππότης της emerian ζει σύμφωνα με τον προσωπικό του κώδικα τιμής. Θαρραλέος, δίνει πάντα κουράγιο στους συμπολεμιστές του κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Όσοι έκαναν το λάθος να τον προκαλέσουν σε μάχη δεν ζουν πια… melchiot: Ο μάγος από τους πύργους της γνώσης, που με τα spells του αλλά και το κοφτερό του μυαλό μας βοήθησε πολλές φορές τόσο σε εμπόλεμες όσο και σε ειρηνικές καταστάσεις. sylvana: Αντιπροσωπευτικό μέλος της φυλής των elf, προσθέτει στην ομάδα την ομόνοια και τη λογική στις δύσκολες περιπτώσεις. Η εξοικείωσή της με τη φύση μας βοήθησε να εντοπίζουμε ίχνη αλλά και να αποφεύγουμε τυχόν παγίδες στο δρόμο μας. toni li: Ο σαμουράι με τις ψυχικές δυνάμεις είναι ο πιο αινιγματικός χαρακτήρας της συντροφιάς μας. Πολύτιμος στη μάχη όπου με τις απρόβλεπτες εμπνεύσεις του, εντυπωσίαζε εχθρούς και φίλους. stronghold: Ερχόμενος από την euloth, γόνος στρατιωτικής οικογένειας, τίμησε ως τολμηρός πολεμιστής την καταγωγή του. Ίσως ο μόνος που κατάλαβε νωρίς ότι το συλλογικό όφελος της ομάδας θα πρέπει να είναι πάνω από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες.

διασχίζοντας τους βαλτότοπους (συνέχεια) Έχοντας παρατηρήσει κατά τη διάρκεια της πορείας μας πως η όραση μου στο σκοτάδι ήταν πολύ καλύτερη από αυτήν του estonral αποφάσισα να πηγαίνω εγώ μπροστά. Προχωρούσαμε λοιπόν εφαπτόμενοι προς κάποιον τοίχο, ώστε να έχουμε με τον τρόπο αυτό, ένα είδος προσανατολισμού. Μετά από λίγο και καθώς προχωράμε στο απόλυτο σκοτάδι, ακούγεται ένας ήχος αλυσίδας από πίσω μου. Καταλαβαίνοντας πως ο πιο ψηλός από εμένα σύντροφος μου κάπου είχε συγκρουστεί, γυρνάω προς τα πίσω προσπαθώντας να διακρίνω αν έχει χτυπήσει. Η ψυχολογία της ομάδας που όλο αυτό το διάστημα βρισκόταν σε χαμηλό επίπεδο, έφτασε πια στο ναδίρ της. - Πάμε να φύγουμε απ’ εδώ. Δεν αντέχω άλλο να περπατάω στα τυφλά. Μην έχοντας πια άλλη επιλογή αναλαμβάνω την ευθύνη να ανάψω τον δαυλό βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τις ζωές μας, αλλά με σκοπό να ανυψώσω το ηθικό μας. Το φως πλούσιο απλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις αποκαλύπτοντας μας τον χώρο στον οποίο βρισκόμασταν. Το δωμάτιο ήταν αρκετά μεγάλο και χωρίς να έχει καθόλου έπιπλα κατέληγε σε μια μικρή σκάλα. Βρισκόμενη αντιδιαμετρικά εκείνης απ’ όπου είχαμε κατέβει, η σκάλα οδηγούσε προφανώς σ’ έναν ημιώροφο. Εκείνο όμως που έκανε το αίμα στις φλέβες μας να παγώσει ήταν το ταβάνι του δωματίου. Διακοσμημένο μ’ ένα βαλσαμωμένο μαύρο πλάσμα το οποίο έμοιαζε κατά κάποιο τρόπο με γορίλα τεραστίων διαστάσεων, ο οποίος συγκρατιόταν με αλυσίδες, σε μία εκ των οποίων είχε συγκρουστεί ο estonral. Πραγματικά δεν θα ήθελα να ξέρω ποιος αντιμετώπισε και αιχμαλώτισε ένα τέτοιο ον. Προσπαθώντας να αποστρέψουμε το βλέμμα μας από το τρομερό αυτό θέαμα και με τον δαυλό πάντα αναμμένο, κατευθυνθήκαμε με γοργό βήμα προς τη σκάλα. Το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν φανταστικό. Μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα μας υπήρχαν βιβλία. Οι τοίχοι καλύπτονταν από αμέτρητα ράφια, την αρμονία των οποίων διέκοπταν μόνο οι δαυλοί που τοποθετημένοι ανά τακτά διαστήματα θα διευκόλυναν το έργο του κάθε αναγνώστη και μελετητή. Αφού ανάψαμε κάποιους από τους δαυλούς αρχίσαμε να αναζητούμε αυτά για τα οποία είχαμε θέσει σε κίνδυνο τις ζωές μας. Αν και υπήρχε μια σχετικά καλή ταξινόμηση των τίτλων, αυτό που δυσκόλευε το έργο μας, είναι το γεγονός πως η πλειονότητα των βιβλίων ήταν σε γλώσσες, άγνωστες σε μας. Μετά από αρκετή ώρα, φανήκαμε τυχεροί καθώς βρήκαμε δύο βιβλία, τα οποία πραγματικά θα μπορούσαν να μας φανούν χρήσιμα. Σ’ ένα από αυτά, πρόλαβα να διαβάσω την ενδιαφέρουσα πληροφορία πως τα troll όταν έρθουν σε επαφή με φωτιά ή οξύ, δεν μπορούν να αναζωογονήσουν τα συγκεκριμένα σημεία του σώματος τους. Καθώς είχαμε βρει αυτό που θέλαμε και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε αισθανθήκαμε ένα παγωμένο ρεύμα αέρα να εισέρχεται στο χώρο ενώ οι δαυλοί που βρίσκονταν κοντά στη σκάλα άρχισαν να σβήνουν. Στο χώρο άρχισαν να κινούνται σκιές προς διάφορες κατευθύνσεις, σκιές που όμως, αν είναι δυνατόν δεν είχαν υλική διάσταση! Και τότε τον είδαμε να έρχεται από τη σκάλα αργά και μεγαλόπρεπα. Δεν περπατούσε στο πάτωμα αλλά αιωρούνταν στο κενό. Πρέπει να ήταν γύρω στα δύο μέτρα αλλά ο αέρας, πηγή του οποίου ήταν ο ίδιος ανέμιζε τον μανδύα του με τέτοιο τρόπο, που φαινόταν πολύ μεγαλύτερος. Οι σκιές που είχαν γίνει τώρα περισσότερες, άρχισαν να περιστρέφονται τριγύρω του, ενώ ήχοι απόκοσμοι που έσκιζαν τον αέρα, έδειχναν ότι επικοινωνούσαν σε μια δική τους γλώσσα. Το πρόσωπό του καλυμμένο με την κουκούλα του μανδύα, άφηνε ακάλυπτα δυο πύρινα μάτια που μας κοιτούσαν ανέκφραστα.

- Αισθάνομαι ήδη καλύτερα. Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να φύγω όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Όσο μένω εδώ βρίσκομαι σε κίνδυνο, αλλά πολύ περισσότερο αυτό μου με ενδιαφέρει είναι πως εξαιτίας μου απειλείται η ζωή σου και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το επιτρέψω στον εαυτό μου. - Μην ανησυχείς για μένα. Κανένας δεν θα τολμούσε να πειράξει τον γιο του okmiren στο ίδιο του το σπίτι. - Δεν ξέρω τι σχέσεις έχει ο πατέρας σου με τη μορφή που αντιμετωπίσαμε το βράδυ, αλλά σίγουρα καταλαβαίνεις και εσύ πως όσο παραμένω εδώ, θέτω τις ζωές μας σε κίνδυνο. - Φαντάζομαι πως έχεις δίκιο. Προς τα πού σκέφτεσαι να πας; - Θα προσπαθήσω να κατέβω νότια. Εκεί θα είμαι ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων και κανένας δεν θα ξέρει τίποτα για μένα. - Δεν μπορώ να σε αφήσω να φύγεις για ένα τόσο δύσκολο ταξίδι, χωρίς την παραμικρή βοήθεια. Έλα μαζί μου. Με οδήγησε στον χώρο όπου βρισκόταν το troll. Προχωρώντας πιο βαθιά, το δωμάτιο έκανε μια απότομη στροφή όπου υπήρχαν δεκάδες κλουβιά σε διάφορα μεγέθη μέσα στα οποία υπήρχαν ζώα διαφόρων ειδών. - Αν σου έλεγα να διαλέξεις ένα ζώο το οποίο θα το έχεις για πάντα μαζί σου, εκτός εξαιρετικού απρόοπτου, ποιο θα ήταν αυτό; - Δεν καταλαβαίνω τι προσπαθείς να κάνεις. Ποτέ μου δεν είχα ιδιαίτερη σχέση με κάποιο ζώο, ωστόσο αν έπρεπε οπωσδήποτε να διαλέξω κάποιο, αυτό θα ήταν το γεράκι. - Πολύ καλή επιλογή. Λοιπόν άκουσε με τώρα πολύ προσεκτικά. Θα σου δώσω τώρα κάποια σπάνια υλικά και ένα ειδικό βιβλίο για την περίπτωση μας, ώστε να μετατρέψεις το γεράκι από απλό ζώο σε familiar σου. Το familiar είναι μαγικά συνδεδεμένο με τον κάτοχό του. Κατά κάποιο τρόπο είναι πρακτικά μία κοινή ύπαρξη. Όποιο spell μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου, εξίσου εύκολα γίνεται και σ’ αυτό. Το familiar δεν είναι παρά ένα κανονικό ζώο το οποίο έχει αποκτήσει νέες δυνάμεις και ιδιότητες από τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης του, το κάνει summon. Το γεράκι κατόπιν θα μοιράζεται τα συναισθήματά σου και θα εξελίσσεται μαζί σου. Στο πρώτο ασφαλές καταφύγιο που θα βρεις, διάβασε προσεκτικά το βιβλίο και ακολούθησε βήμα προς βήμα τις οδηγίες του. Η συζήτηση κράτησε μέχρι το βράδυ. Μάζεψα τις προμήθειες μου και ότι άλλο θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο για ένα ταξίδι προς το άγνωστο. - Πριν φύγεις θα ήθελα να σου κάνω ένα δώρο. Μπορεί να μην σου φανεί χρήσιμο άμεσα, αλλά αυτά τα χειρουργικά εργαλεία, θα σε βοηθήσουν σε όποια χειρουργική επέμβαση πραγματοποιήσεις. - Μα αυτά είναι τα εργαλεία του Δασκάλου. Αποκλείεται, δεν μπορώ να δεχτώ ένα τέτοιο δώρο. - Ο πατέρας μου μπορεί εύκολα να τα αντικαταστήσει, μην ανησυχείς. Λοιπόν εδώ φαντάζομαι, έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού μας. Ελπίζω πως μέσα από το γεράκι θα θυμάσαι και εμένα arronaux. - Δεν χρειάζομαι κανένα γεράκι για να σε θυμάμαι φίλε μου. Πάντα θα έχεις μια θέση στην καρδιά μου και στις αναμνήσεις μου. Ελπίζω κάποτε να ξανασυναντηθούμε κάτω από ευνοϊκότερες συνθήκες. Έτσι χωριστήκαμε με τον estonral και από εκείνη τη στιγμή ξεκινάει το ταξίδι μου. Κατευθύνθηκα νότια, πάντα προς τα νότια…

- Τρελοί!!! Κανένας δεν εισέρχεται στην οικία μου χωρίς να γίνει αντιληπτός. Πόσο μάλλον, όταν προσπαθεί να με κλέψει. Λέγοντας αυτά και χωρίς να μας πλησιάσει καθόλου, τα βιβλία έφυγαν από τα χέρια μου και κατευθύνθηκαν προς εκείνον. Προσπάθησα να κινηθώ προς το μέρος του αλλά μάταια. Ήταν σαν να μας χώριζε ένα αόρατο τείχος. Οι σκιές γελούσαν μ’ ένα τσιριχτό που έσκιζε τον αέρα. - Δεν είμαστε κλέφτες, απλώς θέλαμε να βρούμε κάποιες πληροφορίες. Βρήκα το θάρρος να πω. - Σιωπή! Δεν με ενδιαφέρουν τα ανούσια πειράματα σας με τα troll. Όσο για τις πληροφορίες που θέλατε, όλοι κάτι ζητάμε απ’ αυτήν τη ζωή. Το θέμα είναι με τι είμαστε διαθέσιμοι να το πληρώσουμε. Το σίγουρο είναι πως εσένα θα σου στοιχίσει ακριβά αυτή σου η περιέργεια. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ο φίλος σου, ανθρώπους μπορώ να βρω όσους θέλω και όποτε θέλω. Και σίγουρα αν ήθελα άνθρωπο, δεν θα διακινδύνευα να ασχοληθώ με τον συγκεκριμένο. Αλλά η ψυχή ενός elf που έχει έναν τόσο μεγάλο κύκλο ζωής, δεν είναι κάτι που βρίσκει εύκολα κάποιος στις μέρες μας, χωρίς να υποκινήσει υποψίες και χωρίς να αντιμετωπίσει κινδύνους. Πόσο μάλλον σε μια περιοχή σαν τη δική μου, όπου έχουμε τόσα χρόνια να δούμε κάποιο elf που ακόμα και η ίδια η λέξη έχει ξεχαστεί… Λέγοντας αυτά τα λόγια ένα πορτοκαλί διαμάντι βγήκε από το μανδύα του και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου. Ενώ ήθελα να μετακινηθώ για να το αποφύγω, ανακάλυψα με τρόμο πως κάτι τέτοιο ήταν μάταιο. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να το παρακολουθώ σαν υπνωτισμένος να με πλησιάζει. Όταν το διαμάντι ήρθε σ’ επαφή με το σώμα μου, ήταν σαν να με είχε ακουμπήσει πυρωμένο σίδηρο. Άναρθρες κραυγές έβγαιναν από το στόμα μου, ως αντίδραση στον αβάσταχτο πόνο που ένιωθα. Καθώς αισθανόμουν τη ζωή να φεύγει από μέσα μου και χιλιάδες εικόνες να περνούν από το μυαλό μου, τότε έλαβε χώρα κάτι το μοιραίο. Λίγο πριν αφαιρεθεί η τελευταία ικμάδα ζωής από μέσα μου, λίγο πριν η τελευταία αναπνοή βγει από τους πνεύμονές μου, τότε συνέβη. Μια κραυγή βγήκε από τα σπλάχνα μου, κραυγή που μόνο στους πιο ενδόμυχους εφιάλτες μου είχα ξανακούσει, και μια ενέργεια δημιουργήθηκε στο χέρι μου τόσο μεγάλη που και εγώ ο ίδιος την φοβήθηκα. Χωρίς να έχω συναίσθηση των πράξεων μου, είδα την ενέργεια να κατευθύνεται ενάντια στον κυβερνήτη. Η αρχική του άγνοια μετατράπηκε σε φόβο που καθρεφτιζόταν στα έκπληκτα μάτια του. Χάνοντας την αυτοσυγκέντρωσή του, τα spell του κατάρρευσαν και το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν τον estonral να με μεταφέρει μισολιπόθυμο έξω από αυτό το οίκημα, που η λέξη σπίτι μόνο κατά ευφημισμό μπορεί να το χαρακτηρίσει. Ξύπνησα στο σπίτι του okmiren, όταν πια είχε αρχίσει να ξημερώνει. Στο χέρι μου κρατούσα ακόμα σφιχτά το διαμάντι. Το έβαλα κάτω από τον μανδύα μου, σκεπτόμενος πως κάποια στιγμή θα πρέπει να το μελετήσω διεξοδικά. Δίπλα στο κρεβάτι μου, καθισμένος σε μια καρέκλα λαγοκοιμόταν ο estonral. Στην αγκαλιά του κρατούσε το παράξενο ζωάκι του. Μόλις κατάλαβε ότι είχα βρει τις αισθήσεις μου, σηκώθηκε από την καρέκλα του και με πλησίασε. - Ευτυχώς συνήλθες. Φοβόμουν μήπως η περίπτωση σου χειροτερέψει. Όλο το βράδυ βρισκόσουν σε κατάσταση υπερέντασης. Ο ύπνος σου ήταν ανήσυχος και συνεχώς μονολογούσες ακαταλαβίστικα πράγματα.

zodiac

xxiv

αστρολογικές προβλέψεις (μέρος 2ο) [comzeradd]

Οι αστερισμοί του ζωδιακού κύκλου έχουν τις ρίζες τους στις αρχαίες θρησκείες. Όλοι οι αστερισμοί είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Στην ουσία πρόκειται για ένωση των άστρων με νοητές γραμμές, που δημιουργούν ένα σχήμα, με σκοπό τον ευκολότερο εντοπισμό τους στις αστρονομικές παρατηρήσεις. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως αρχαίοι πολιτισμοί τους χρησιμοποιούσαν για τη μέτρηση του χρόνου. Αποτελούν χρήσιμο εργαλείο για τους αστρονόμους στον “χωρισμό” του ουρανού. Χρησιμοποιούνται και απ' την αστρολογία, αλλά (όπως φαίνεται και απ' τον παρακάτω πίνακα) κατά λανθασμένο τρόπο, καθώς αγνοούνται: η ύπαρξη του 13ου αστερισμού (ομφιούχος), η άνιση διάρκεια των αστερισμών (πχ. ο σκορπιός διαρκεί μόνο 7 ημέρες κι όχι 30) και η μετατόπισή τους στην διάρκεια τόσων χρόνων (πχ. στον αστερισμό των ιχθύων μπαίνουμε στις 12 μαρτίου κι όχι στις 22 φλεβάρη) εξαιτίας της “ταλάντωσης” του άξονα της γης καθώς αυτή περιστρέφεται γύρω απ' τον εαυτό της.

αστερισμός τοξότης αιγόκερως υδροχόος ιχθύες κριός ταύρος δίδυμοι καρκίνος λέων παρθένος ζυγός σκορπιός ομφιούχος

ημερομηνία 18 δεκεμβρίου - 18 ιανουαρίου 19 ιανουαρίου - 15 φλεβάρη 16 φλεβάρη - 11 μαρτίου 12 μαρτίου - 18 απριλίου 19 απριλίου – 13 μαΐου 14 μαΐου - 19 ιουνίου 20 ιουνίου - 20 ιουλίου 21 ιουλίου - 9 αυγούστου 10 αυγούστου – 15 σεπτεμβρίου 16 σεπτεμβρίου- 30 οκτωβρίου 31 οκτωβρίου - 22 νοεμβρίου 23 νοεμβρίου - 29 νοεμβρίου 30 νοεμβρίου - 17 δεκεμβρίου

διάρκεια (ημέρες) 32 28 24 38 25 37 31 20 37 45 23 7 18

Οι ημερομηνίες μεταβάλλονται κατά μία μέρα (+/-) από χρόνο σε χρόνο. πηγή: διεθνής αστρονομική ένωση (όταν λέμε πως βρισκόμαστε σε κάποιο αστερισμό εννοούμε πως στη δεδομένη χρονική στιγμή ο συγκεκριμένος αστερισμός βρίσκεται πίσω απ' τον ήλιο, όπως τον βλέπουμε απ' τη γη)

zodiac

xxiii

αστρολογικές προβλέψεις (μέρος 1ο) [retinotopic]

Ο ζωροάστρης ρώτησε τον ορμούζντ, τον μεγάλο δημιουργό: - Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο συνομίλησες; Ο ορμούζντ απάντησε: - Είναι ο ωραίος γίμα, αυτός που ήταν επικεφαλής των γενναίων. Παλιοί ιερείς της αιγύπτου παραδέχονταν την διαίρεση της ανθρωπότητας σε 4 διαδοχικές φυλές, όπως φαίνεται στις τοιχογραφίες του τάφου του σέτι του 1ου στις θήβες. Τις φυλές αυτές τις παριστάνουν με 4 μορφές διαφορετικών τύπων και χρωμάτων: η ερυθρά φυλή έχει το όνομα ροτ, η κίτρινη φυλή με το όνομα αμού, η μαύρη φυλή με το όνομα χαλαζιού και η λευκή φυλή με το όνομα ταμαχού. Ο ράμα πρωτοεμφανίστηκε ως ένας ιερέας δρυίδης των σκύθων. Το ιερό βιβλίο των περσών, η ζέντ-αβέστα, κάνει λόγο γι' αυτόν τον αρχαίο νομοθέτη με το όνομα γίμα, ενώ στην ινδική εποποιία ραμαγιάνα εμφανίζεται με το όνομα ράμα. Στις αιγυπτιακές παραδόσεις, η εποχή του ράμα περιγράφεται με τη βασιλεία του όσιρι, του άρχοντα του φωτός. Οι σκύθες, απόγονοι των υπερβορείων, ύψωναν παντού για τους προγόνους τους τεράστια μνημεία και το έμβλημα που προτιμούσαν ήταν ο ταύρος, που τον αποκαλούσαν θωρ, σήμα της βάναυσης δύναμης και βίας. Ο ράμα αντέταξε στον ταύρο τον κριό, τον θαρραλέο και ειρηνικό αρχηγό του ποιμνίου και το διάλεξε για σήμα συγκέντρωσης όλων των οπαδών του. Ο ντέβα-ναχούσα του εξήγησε το νόημα των αστερισμών και τον έβαζε να διαβάζει τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας μέσα από τα αστραφτερά ζωδιακά σημεία. Η ταμαχού, η λευκή φυλή, έπρεπε να εισχωρήσει στις ινδίες, κύριο κέντρο των μαύρων, των νικητών της κόκκινης και της κίτρινης φυλής. Με την ισχύ του και τη μεγαλοφυΐα του ο ράμα έγινε ο κύριος των Ινδιών και ο πνευματικός άρχοντας του κόσμου. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τον καθορισμό του ημερολογίου των αρίων. Καθορίζοντας τα 12 σημεία του ζωδιακού ο ράμα του απέδωσε τριπλό νόημα. Το πρώτο αναφέρονταν στις επιδράσεις του ήλιου κατά τη διάρκεια του χρόνου. Το δεύτερο μνημόνευε κατά κάποιο τρόπο τη δική του ιστορία. Το τρίτο υπόδειχνε τα απόκρυφα μέσα που είχε χρησιμοποιήσει για να πετύχει το σκοπό του. Να γιατί όταν διαβάστηκαν με αντίστροφη τάξη έγιναν αργότερα τα μυστικά εμβλήματα της βαθμιαίας μύησης. Τα 2 κέρατα της παπικής τιάρας προέρχονται από εκεί. Το aldebaran είναι το πιο λαμπρό αστέρι και το πιο κοντινό σε μας του αστερισμού του ταύρου. Είναι ένας ερυθρός γίγαντας τύπου Κ5 ΙΙΙ φασματικής κλάσης. Απέχει 72 έτη φωτός και είναι 50 φορές μεγαλύτερος από τον ήλιο μας. Ένας φίλος μου 80 kgr όταν βρίσκεται σε απόσταση ένα μέτρο από εμένα εξασκεί βαρυτική έλξη G=6400*K, όπου Κ μια σταθερά. Η έλξη που μου εξασκεί το aldebaran είναι G=(80*10^32)/[(6,8*10^17)^2]=0,00173*K, δηλαδή περίπου 1000000 φορές μικρότερη. Ο κριός, που φεύγει με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω, δείχνει τον ράμα που εγκαταλείπει την πατρίδα του. Ο ταύρος, που αντιδράει στη πορεία του αλλά γονατίζει, είναι οι κέλτες που σημειώνονται με το ίδιο το σύμβολό τους. Οι δίδυμοι εκφράζουν τη συμμαχία του ράμα με τους τουρανίτες. Ο καρκίνος εκφράζει τους διαλογισμούς και τις ενδοσκοπήσεις του. Ο λέων τις μάχες κατά των εχθρών του. Η φτερωτή παρθένος, τη νίκη. Ο ζυγός, την ισότητα ανάμεσα σε νικητές και νικημένους. Ο σκορπιός, την επανάσταση και την προδοσία. Ο τοξότης, την εκδίκηση που παίρνει ο ράμα. Ο αιγόκερος, ο υδροχόος και οι ιχθύες αναφέρονται στο ηθικό τμήμα της ιστορίας του. Διέταξε τους δικούς του να κρύψουν το θάνατό του και να συνεχίσουν το έργο του.

το ημερολόγιο ενός ινδιάνου: μέρα 1η: Είναι νύχτα. Χάσαμε την κόρη του αρχηγού. Την έψαχνε όλο το χωριό. Τελικά την βρήκαμε μέσα στο δάσος. Για τιμωρία, την γάμησε όλο το χωριό! μέρα 2η: Είναι νύχτα. Χάσαμε την κόρη του μάγου. Την έψαχνε όλο το χωριό. Τελικά την βρήκαμε μέσα σε μια σπηλιά. Για τιμωρία, την γάμησε όλο το χωριό! μέρα 3η: Είναι νύχτα. Χάθηκα!!!! Φοβάμαι!!!!!

γευσηγνωσία Μπαίνει κάποιος σε έναν φούρνο και ζητάει τυρόπιτα. Του λέει ο φούρναρης: - Πάρε ζαμπονοτυρόπιτα και θα με θυμηθείς. - Ρε φίλε, θέλω σκέτη τυρόπιτα, επιμένει αυτός... - Πάρε ζαμπονοτυρόπιτα σου λέω και θα με θυμηθείς, συνεχίζει ο φούρναρης. - Καλά, φέρε μια ζαμπονοτυρόπιτα... Παίρνει την ζαμπονοτυρόπιτα και με το που τη δαγκώνει κοιτάει τον φούρναρη στα μάτια και του λέει: - Ρε Κώστα, εσύ είσαι;

κι όμως έχει συμβεί «Ήμουν σ' ένα club στα χανιά και μιλούσα όλο το βράδυ με μια κοπέλα. Δεν είχε αναπτήρα και της είχα δώσει το δικό μου. Όταν έπρεπε να φύγω, μου είπε: "Πότε θα συναντηθούμε να σου τον δώσω πίσω;" κι εγώ της απάντησα: "Δεν πειράζει, κράτησέ τον"! Τραγική ατάκα, ε; Έμεινα 3 μέρες παραπάνω στα χανιά για να τη βρω, αλλά δεν την ξαναείδα ποτέ.» τάκης, 27 ετών

history

xxvi

πελοποννησιακός πόλεμος (431-404π.χ.) [baphomet]

Μετά την περίοδο της μεγάλης ακμής των ελληνικών πόλεων και ιδιαίτερα των αθηνών, που οφειλόταν στο υψηλό φρόνημα από τις νίκες εναντίον των περσών, στην οικονομική πρόοδο αλλά και στην επικράτηση των δημοκρατιών, οι έλληνες παρασύρθηκαν από εσωτερικές διαμάχες και από εμφύλιους πολέμους. Ο πιο καταστρεπτικός απ’ αυτούς υπήρξε ο πελοποννησιακός, που διεξήχθη κυρίως μεταξύ αθήνας και σπάρτης, για την ηγεμονία της ελλάδας. Οι εμφύλιοι πόλεμοι εξασθένισαν τις ελληνικές πόλεις και απέδειξαν ότι ο ατομικισμός τους ήταν τόσο έντονος, όσο είναι σήμερα ο ατομικισμός των σύγχρονων κρατών. Η τάση των πόλεων της αθηναϊκής συμμαχίας για ανεξαρτησία είχε τον αντίκτυπό της και στην εσωτερική τους κατάσταση. Πολλές προτίμησαν να επανέλθουν στο παλιό σύστημα αυτοκυβέρνησης. Την πολιτική αυτή ακολουθούσαν οι αριστοκρατικοί σε κάθε πόλη. Αντίθετα η τάξη των εμπόρων και των βιοτεχνών προτιμούσε συμμαχία με τους αθηναίους, έστω κι αν βρισκόταν υπό την πολιτική τους εξάρτηση. Η σπάρτη, επειδή φοβόταν την αύξηση της δύναμης του αθηναϊκού κράτους, την οικονομική του πρόοδο και την επέκταση της ηγεμονίας του, υποστήριζε με κάθε τρόπο τα συντηρητικά κόμματα στις πόλεις που ήταν σύμμαχοι των αθηναίων και τα βοηθούσε να αντιδρούν στις δημοκρατικές κυβερνήσεις τους. Έτσι, τα δυο ισχυρότερα κράτη της αρχαίας ελλάδας, έχοντας αντίθετα πολιτικά συστήματα κι αποβλέποντας κάθε μια στο συμφέρον της, βάδιζαν προς πόλεμο. Στο πελοποννησιακό συνέδριο, που συνήλθε στη σπάρτη με εισήγηση των κορινθίων, επικράτησαν οι φιλοπόλεμοι. Οι σπαρτιάτες έστειλαν τότε πρεσβεία στην αθήνα με προτάσεις που φανέρωναν ότι ο πόλεμος ήταν προ των πυλών. Η πρεσβεία λοιπόν απαίτησε: i. ii. iii. iv.

Να Να Να Να

εξοριστούν οι αλκμαιωνίδες (ο περικλής) ανακληθεί ο εμπορικός και οικονομικός αποκλεισμός (embargo) από τους μεγαρείς παραχωρηθεί αυτονομία στην ηττημένη αίγινα και διαλυθεί η αθηναϊκή συμμαχία.

Όπως ήταν επόμενο οι προτάσεις απορρίφθηκαν. Οι λακεδαιμόνιοι πρέσβεις διώχτηκαν. Ο αρχηγός τους αποχωρώντας είπε την ακόλουθη προφητική φράση: «Είναι ημέρα αρχής μεγάλων κακών για την ελλάδα». Ο πόλεμος κηρύχθηκε επίσημα το 431π.Χ. με τους αθηναίους να έχουν καλύτερη οικονομία και μεγάλο τους όπλο τον ναυτικό τους στόλο, ενώ στρατιωτικά οι σπαρτιάτες είχαν υπεροχή στην ξηρά. Οι συμπάθειες των ελλήνων αρχικά ήταν με το μέρος περισσότερο των σπαρτιατών, διότι παρουσιάζονταν σαν πρόμαχοι της ελευθερίας...

history

xxvii

Η πολύχρονη συνέχιση του πολέμου οδηγούσε τους έλληνες σε κατάπτωση ηθική κι ασυνήθιστες εκδηλώσεις βίας. Οι εχθροπραξίες όμως δεν περιορίστηκαν μόνο στον ελλαδικό χώρο. Οι κάτοικοι της έγεστας της σικελίας ζήτησαν τη βοήθεια των αθηναίων εναντίον των σελινουντίων, τους οποίους υποστήριζαν οι συρακούσιοι, σύμμαχοι της σπάρτης. Η εκστρατεία στη σικελία υπήρξε η αρχή του τέλους για την αθήνα που τις στοίχισε ακριβά τόσο από άποψη ανθρώπινου δυναμικού, όσο και από την πλευρά της οικονομικής τους συντήρησης. Ολέθριες κι ανεπανόρθωτες ήταν οι ζημιές από το μακροχρόνιο και πεισματικό εμφύλιο πόλεμο. Πόλεις ολόκληρες είχαν εξαφανιστεί και οι πληθυσμοί τους είχαν εξοντωθεί. Η ύπαιθρος είχε δενδροτομηθεί κι εγκαταλειφτεί. Από τις μάχες, τις επιδημίες, τις εκτελέσεις και τις στερήσεις αμέτρητες χιλιάδες άνθρωποι είχαν χαθεί. Τα έργα της προκοπής και της ειρήνης είχαν ξεχαστεί. Η υλική φθορά όμως, όσο κι αν ήταν τεράστια, ωχριούσε μπροστά στην ηθική. Οι δυο αντίπαλοι λησμόνησαν τον πολιτισμό τους αλλά και το μέτρο που τους χαρακτήριζε. Συναγωνίστηκαν σε πράξεις σκληρότητας και απαρνήθηκαν με τον τρόπο αυτό, τους κοινούς αγώνες εναντίον των περσών, τα ίδια ήθη, την κοινή τους καταγωγή, καθώς και τα ιερά τους. Την ηθική αυτή παρακμή που επέφερε ο πελοποννησιακός πόλεμος, αναλύει ο θουκυδίδης με παραστατικότητα. Όσο συνεχιζόταν ο πόλεμος, τόσο μεγάλωνε ο φανατισμός και επινοούνταν νέοι τρόποι εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων. Άλλαξαν και τη συνηθισμένη σημασία των λέξεων, λέει ο θουκυδίδης, αποδίδοντάς τους όχι την πραγματική τους έννοια, αλλά εκείνη που τους φαινόταν κατά περίπτωση κατάλληλη. Όσο μεγαλύτερη δυστυχία εύρισκε στη διάρκεια του πολέμου τον πληθυσμό μιας πόλης, τόσο μεγαλύτερη γινόταν η ηθική του εξαχρείωση. Ακόμη και οι συγγενικοί δεσμοί θεωρήθηκαν χαλαρότεροι από τους κομματικούς. Αλλά και η κομματική τοποθέτηση γινόταν σύμφωνα με τα προσωπικά συμφέροντα ή για την απόκτηση της εξουσίας. Έτσι πολλοί με λόγια μόνο φρόντιζαν για τα κοινά, ενώ στην πραγματικότητα τα θεωρούσαν σαν έπαθλα προορισμένα για τους νικητές των κομματικών συγκρούσεων. Σ’ αυτές επικρατούσαν οι λιγότεροι αναπτυγμένοι πνευματικά, διότι καθώς συναισθάνονταν την κατωτερότητά τους, ενεργούσαν βίαια ή παρασκηνιακά. Αντίθετα οι καλύτεροι εξολοθρεύονταν, γιατί δεν προφυλάγονταν και δεν ήθελαν να μεταχειριστούν ανέντιμα μέσα. Αυτά περιγράφει ολοζώντανα για τα πολιτικά ήθη της εποχής ο θουκυδίδης και είναι άξια απορίας επειδή η κατάσταση αυτή της ηθικής παρακμής ακολούθησε περίοδο ακμής του πολιτισμού και της δημιουργίας. Αλλά δυστυχώς πρόκειται για μια ακόμη επιβεβαίωση της εκβαρβάρωσης, στην οποία οδηγεί τους ανθρώπους ο πόλεμος. Παράλληλα όμως είναι τρομακτικό με τι ομοιότητα επαναλαμβάνεται η ιστορία και πως ο άνθρωπος δεν διδάσκεται από τα λάθη του, παρά τα επαναλαμβάνει με χαρακτηριστική ευκολία…

poetry

01/04/02 γ.γ. [stamen_feson]

Ώρες ώρες τα βάζω με τη τύχη μου που μπορούν σα φωτιά να με καίνε τα λόγια σου που με πνίγουν πριν φύγουν οι στίχοι μου και δακρύζω όταν μου ‘ρχεται η εικόνα σου Είναι οι στίχοι που γκρεμίζουν τα τείχη που είπες πως έκτισα και είναι γεμάτοι από πάθος για κάτι που ποτέ δεν απέκτησα Στίχοι βγαλμένοι για ώρες στημένοι στο πεδίο βολής της πνοής σου ψάχνουν γαλήνη μα δε τους αφήνει στιγμή σε ησυχία η μορφή σου

τι [gimiris]

Μελλοντικός νεκρός σμιλεύοντας το βράχο το σκοτεινό προετοιμάζω Βία εναντίον βίας τα θραύσματα ονομάζουν Συνεχίζω Υμνώντας τον θρήνο αργά τη νύχτα μεθυσμένοι εργάτες στους δρόμους ουρλιάζουν Φοβισμένοι εργάτες στα θραύσματα τα όνειρά τους θάβουν τι κρύβει ο βράχος

xxviii

extra

xxix

lost bodies (ένα μικρό αφιέρωμα) [cham.kor.]

Οι άνευ χαρακτηρισμού και ταμπέλας λΟsΤ μπODis Αρχικά, θέλω να εκφράσω την τεράστια δυσκολία μου να συντάξω τις σειρές που ακολουθούν διότι η επιχειρούμενη σκιαγράφηση μου για τους λΟsΤ μπODis, με κάνει να νιώθω άβολα. Είναι σαν να μου ζητούν να μιλήσω για μένα, τόσο πολύ δύσκολο μου φαίνεται. Διότι οι λΟsΤ μπODis με εκφράζουν απίστευτα πολύ.

Οι θρυλικοί λΟsΤ μπODis Ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς χαρακτηρισμούς για τους λΟsΤ μπODis και μου αρέσει πολύ να τον χρησιμοποιώ. Οι λΟsΤ μπODis είναι πλέον ένας θρύλος για τον ελληνικό underground χώρο της μουσικής και όχι μόνο. Θα μπορούσε κάθε live τους να χαρακτηριστεί ως ένα κράμα από μουσικοθεατρικούς σχηματισμούς, πειραματισμούς και εντυπωσιασμούς. Τα κομμάτια τους έχουν έντονο πολιτικό (πολιτικοποιημένο) στίχο, σαρκαστικό, αυτοσαρκαστικό, ειρωνικό, υψηλότατου επιπέδου χιούμορ, επαναστατικό, σουρεαλιστικό, λεπτό, ευγενικό μα και αιχμηρό, έξω από τα δόντια, χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα στίχο. Αντίστοιχη πολυχρωμία θα συναντήσει κανείς και στους ήχους που χρησιμοποιούν. Θα μπορούσα να γράψω και άλλα επίθετα, αντιπροσωπευτικά των κομματιών των λΟsΤ μπODis. Μα είναι ανώφελο μπροστά στην επιτόπια για τον καθένα γνωριμία με τον “κόσμο” τους, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο “κόσμος” που απορρίπτει και εθελοτυφλεί η συντριπτική πλειοψηφία από όλους μας. Ο κόσμος των «γενετικά καθαρών». Δισκογραφία Απ’ τα αλώνια στα σαλόνια! Από τις χέρι με χέρι κασέτες μέχρι την πολυεθνική virgin του δήθεν (…) γ. πετρίδη. Αναλυτικά: 1997 2000 2002

lazydog rec virgin lazy dog - res indegra (ρωτήστε να μάθετε) (ρωτήστε να μάθετε)

«ζωή» «γενετικά καθαροί» «υποτροπή» «πάσα αρχή παυσάτω» «μαύρο σιτάρι»

1 2 3 4 5

Αυτά προς το παρών. Εν αναμονή του μεγάλου αφιερώματος στους λΟsΤ μπODis, ψάξτε και ζητήστε είτε από τις “χίμαιρες”, είτε από αλλού να ακούσετε.

experiment

xxx

αυτο;σχεδιασμός σε ντο μείζονα [fun.da.mental]

Ένας σπουδαίος μουσικός παραγωγός αποφασίζει να κάνει τον καλύτερο τζαζ-ροκ δίσκο όλων των εποχών. Για να επιτύχει τον σκοπό αυτό, θέλει να μαζέψει τους πιο γνωστούς και δεξιοτέχνες μουσικούς, τους καλύτερους στο είδος τους και να τους ηχογραφήσει. Πράγματι, κινεί γη και ουρανό και διαλέγει την ελίτ των οργανοπαικτών και τους κλείνει όλους σ’ ένα στούντιο. Φανταστείτε τον καλύτερο ηλεκτρικό κιθαρίστα, τον καλύτερο πιανίστα, τον no1 τρομπετίστα, τον no1 ντράμερ κ.ο.κ. Είναι λοιπόν η αφρόκρεμα των μουσικών παγκοσμίου επιπέδου σ’ ένα στούντιο και ο ηχολήπτης πατά το record. Ο παραγωγός παρατηρεί και θαυμάζει: ο κιθαρίστας παίζει πάνω κάτω σαν δαιμονισμένος, ο μπασίστας τα “χώνει” κανονικά, ο ντράμερ χτυπιέται με μανία, ο πιανίστας παίζει τα σόλα του, το βιολί, το σαξόφωνο, το κλαρινέτο... όλων των ειδών τα όργανα ακούγονται σε απίστευτους αυτοσχεδιασμούς δημιουργώντας μια μουσική πανδαισία. Μέσα σ’ αυτόν τον καταιγισμό ήχων και μελωδιών, ο τύπος που παίζει τρομπόνι είναι καθισμένος σε μια καρέκλα και παίζει χαλαρά... μια νότα (ντοοο). Δεν δίνει σημασία ο παραγωγός και συνεχίζει να παρατηρεί: η κιθάρα βγάζει φωτιές, οι μπαγκέτες σπάνε… αλλά το τρομπόνι παίζει ντοοο... Αφού συνεχίστηκε αυτό για αρκετή ώρα, αγανακτισμένος μπαίνει στην αίθουσα ηχογραφήσεως και λέει στον τρομπονίστα: - Καλά, ρε συ, όλοι εδώ τα’ χουν δώσει όλα, παίζουν τ’ άντερά τους κι εσύ τόση ώρα παίζεις μία μόνο νότα! Τι γίνεται με σένα; (κι απαντάει ψύχραιμα ο τρομπονίστας) - Κοίτα να δεις φίλε μου, αυτοί την “ψάχνουν” ακόμα, εγώ την έχω βρεί! --Πώς να αρχίσω... “η αρχή είναι το ήμισυ του παντός”, η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται κι άλλα τέτοια... - τι να γράψω... ας γράψω κάτι για την θρησκεία... (όχι), για την πολιτική... (μπα), θα γράψω κάτι προσωπικό το οποίο θα το περιγράφω με αφηρημένες έννοιες, έτσι ώστε να μην το καταλάβει κανείς! - πίεση χρόνου - σκέψου, σκέψου!... κάνε θετικές σκέψεις - ναι! αυτό είναι! όχι, όχι… εδώ το’ χα... αυτό το «κάτι»... ίσως θα ’πρεπε να με βοηθήσει κάποιος! ο πολιτισμός και το ποδόσφαιρο... η τέχνη του clubbing... άλλο τεχνοτροπία κι άλλο τεχνογνωσία... ο ουμανισμός μέσα από μουσικολογική ανάλυση... το σεξ των εσκιμώων, το σεξ στην άγρια δύση, το σεξ των ρασοφόρων, το ράσομον του κουροσάβα (!)... - λέξεις κλειδιά: ευλογία, διείσδυση, χρυσός, άνθη, τρέλα, η φύση προνόησε, αρμονία, ήθος - ο τύπος στο ψυχιατρείο... ο πλούσιος καλλιτέχνης... το ανέκδοτο με τους μουσικούς... ένα καρτούν που πέθανε! Μαλακίες... δεν βγαίνει τίποτα - η αρχή του τέλους, το τέλος του κόσμου, ο γουλιέλμος τέλλος και το μήλο, ο μπάροους και το ποτήρι… μπαμ! (αστοχία)... άνθρωπος στο φεγγάρι, άνθρωπος στη θάλασσα! - επικοινωνία, αγάπη - μίσος, επιθετικότητα (κλασικά!), μαύρο χιούμορ, τέρας μορφώσεως, τέρας ψυχραιμίας, τέρας γενικώς, η τέχνη αμείβει (!), όλα καλά - όλα σκατά... φυλακισμένη φαντασία, πολιτισμός της τρέλας, φανερός αντι-ήρωας, ένταση, πάθος, κίνηση... ανία, πλήξη, δόλος, διαστροφή… όλα μέσα! - το καλύτερο μυθιστόρημα ever!... best seller! 80 επανεκδόσεις... 180 επανεκδόσεις... είμαι πλούσιος! λοιπόν, βρήκα τι θα γράψω... θα γράψω AYTO!

info box Αν θέλουμε να μετρήσουμε τη θέση ενός σωματιδίου με μεγάλη ακρίβεια, καταλήγουμε αναπόφευκτα να προκαλέσουμε στο σύστημα μια μεγάλη διαταραχή και, κατά συνέπεια, να εισάγουμε μια μεγάλη απροσδιοριστία στην ορμή του σωματιδίου. Γιατί γίνεται αυτό; Λοιπόν, για να προσδιορίσουμε με μεγάλη ακρίβεια τη θέση, πρέπει αναγκαστικά να χρησιμοποιήσουμε φως με πολύ μικρό μήκος κύματος, αφού το μήκος κύματος καθορίζει το ελάχιστο διάστημα μέσα στο οποίο μπορούμε να εντοπίσουμε το σωματίδιο. Φως με πολύ μικρό μήκος κύματος έχει πολύ μεγάλη συχνότητα. Η ενέργεια ενός φωτονίου εξαρτάται απ’ τη συχνότητά του, σύμφωνα με τη σχέση που επινόησε ο max planck. Η σχέση αυτή είναι πολύ απλή: λέει ότι η ενέργεια του φωτονίου είναι ανάλογη με τη συχνότητά του: E=h•v (E →ενέργεια φωτονίου, v →συχνότητα φωτονίου, h →σταθερά planck) Άρα φως με πολύ μεγάλη συχνότητα (v), σημαίνει φωτόνια με πολύ μεγάλη ενέργεια που προκαλούν διαταραχή στο κβαντικό σύστημα, δηλαδή μεγάλη απροσδιοριστία στη μέτρηση της ορμής. Αντίστροφα, αν θέλουμε να μετρήσουμε την ορμή με μεγάλη ακρίβεια, πρέπει να προκαλέσουμε στο σύστημα μια πολύ μικρή διαταραχή, άρα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε φως με μικρή συχνότητα. Μικρή συχνότητα όμως σημαίνει μεγάλο μήκος κύματος και συνεπώς μεγάλη απροσδιοριστία στη μέτρηση της θέσης! Φαύλος κύκλος! (Δx) • (Δj) ≈ h (Δx →απροσδιοριστία θέσης, Δj →απροσδιοριστία ορμής, h →σταθερά planck)

la batiste irony

xxxii

muslimgauze [ligansai]

Για σχεδόν 2 δεκαετίες, οι muslimgauze είχαν δημιουργήσει ένα δικό τους ξεχωριστό μίγμα μουσικής με επιρροές από την μ.ανατολή, την ιαπωνία και ευρωπαικής ηλεκτρονικής μουσικής. Ένα ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρον άκουσμα. Επηρεασμένοι βαθιά από την κουλτούρα, την μουσική και τα ήθη και έθιμα της μ.ανατολής, οι muslimgauze προκαλούσαν όχι μόνο μουσικά και αισθητικά αλλά και σε πολλές περιπτώσεις πολιτικά. Το ξεκίνημα τους έγινε στο manchester της μ.βρετανίας στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ονομαζόμενοι τότε e.g oblique graph και παίζοντας έναν μετά-βιομηχανικό ήχο, επηρεασμένοι από τα πρώιμα ηλεκτρονικά και το industrial noise της δεκαετίας του ’70. Εξελίχθηκαν αμέσως σε muslimgauze όταν το 1982 έγινε η εισβολή των ισραηλινών στο λίβανο, σαν μια απάντηση στην τότε πολιτική της κυβέρνησης του ισραήλ. Πριν από αυτό το σημείο ενδιαφερόντουσαν μόνο για την μουσική αλλά αυτό το γεγονός άλλαξε τον τρόπο που οι muslimgauze σαν ομάδα βλέπανε τα γεγονότα στην μ. ανατολή. Με κάθε κυκλοφορία τους από το πρώτο τους άλμπουμ το «kabul» το 1983 οι muslimgauze ασχολιόντουσαν με την πολιτική, τους ηγέτες αλλά και με τα γεγονότα σε ιράν, ινδία, αφγανιστάν και λιβυή, με τους παλαιστινίους και την p.l.o. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν πάντα αινιγματικές φιγούρες στο κοινό και δρούσαν μουσικά και πολιτικά υπογείως – μεταφορικά και κυριολεκτικά – γράφοντας μανιφέστα, διαμαρτυρίες και άλλοτε κάνοντας σαμποτάζ στην αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών. Η κινούσα δύναμη πίσω από το γκρούπ ήταν πάντα ο bryn jones. Όντας προηγουμένως graphic designer, ακολούθησε μια καριέρα στην μουσική θέλοντας να σπάσει τα όρια της μουσικής και των ειδών της. Επηρεασμένος από την γερμανική σκηνή των ‘70s και την ιαπωνική παραδοσιακή μουσική, ο jones είχε δώσει μια προσωπική “πινελιά” στους muslimgauze που τους έκανε να ξεχωρίζουν από οτιδήποτε άλλο έβγαινε από την μ.βρετανία και την ευρώπη γενικότερα. Οι muslimgauze κυκλοφόρησαν αρκετά άλμπουμ από το 1983 έως το 1999, ίδρυσαν την δικιά τους δισκογραφική εταιρεία («limited»), υπέγραψαν συμβόλαιο στην – θρυλική – «extreme» όπου και κυκλοφόρησαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ τους, το «intifaxa», το 1990 και ακολούθησαν και άλλες 3 κυκλοφορίες εξίσου καλές και γενικά ήταν πολύ δραστήριοι και αναμφισβήτητα πιονέροι στην μουσική εξέλιξη της δεκαετίας του ’90. Όμως η πορεία τους έληξε τραγικά με τον ξαφνικό θάνατο του bryn jones από μια σπάνια αρρώστια του αίματος, παγώνοντας έτσι για πάντα το καλλιτεχνικό τους όχημα. Το όραμα των muslimgauze ήταν μεγαλόπνοο, δεν ικανοποιούνταν μόνο με το να κάνουν γνωστό τον αγώνα των αράβων και της μουσουλμανικής κοινότητας. Θέλανε να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο οι λαοί επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Θέλανε μια παγκόσμια επικοινωνία. Την μουσική.

spleen-venting

xxxiii

η μαγκιά της γενιάς μου, η μαλακία στον εγκέφαλο της φυλής μου... [cham.kor.]

Μια εποχή στην κόλαση. Μια γενιά να σιγοψήνεται και κανείς να μην βγάζει “κιχ”. Μια φυλή εκφυλισμένη. Που η λέξη “χωρίς” διακρίνει κάθε μας εκδήλωση. Από πού να αρχίσω και που να σταματήσω. Είμαι εκ των προτέρων σίγουρος ότι θα καλύψω με τα βίας το 30% του θέματος που θα διαπραγματευτώ. Ενήλικοι άντρες, νέοι, που θέλουμε να λέμε ότι “μεγαλώσαμε”, ότι ενηλικιωθήκαμε, ότι ωριμάσαμε, ότι δεν είμαστε παιδιά… μαλακιζόμαστε και με τα δύο χέρια… μας φτάνει ο χρόνος να τραβήξουμε και μαλακία σε κουλούς… Γεμάτοι από ενδιαφέροντα και ανησυχίες… πόσα dvd αντέγραψες σήμερα? Πόσες φορές μπήκες στο internet, πόσες βγήκες? Μήπως είσαι ακόμα μέσα και δεν το έχεις καταλάβει? Ποιο είναι το πιο γρήγορο και καλό αυτοκίνητο? Πόσα άλογα? Πόσα μουλάρια, κυλίνδρους, βαλβίδες, τιμόνια, πετάλια, καθίσματα? Με ποιόν παίζει σήμερα η ομαδάρα μας? Ποιον παίχτη αγόρασε ο πρόεδρος μας? Πόσες ταινίες είδες? Ποιες? Ποιοι ηθοποιοί παίζουν? Στην 5η σκηνή εκεί που ο β’ κομπάρσος ξύρισε τα αρχίδια του πεθαμένου πρωταγωνιστή, κατάλαβες το νόημα? κατάλαβες τι ήθελε να πει ο ποιητής? Πάμε για καφέ? Πάμε να κοροϊδέψουμε τον κόσμο εμείς οι τέλειοι? Πάμε να χαζέψουμε κανένα γκομενάκι? Θέλω να μου πεις, το είδες το μαύρο στριγκάκι της τύπισσας καθώς έσκυβε να πιάσει το ευρώ που της έπεσε? Έχει μεγάλα ωραία βυζιά? Αν σου καθόταν πόσες φορές θα την πηδούσες? Τι θα κάνουμε σήμερα? Γκόμενα δεν έχουμε. Αν είχαμε θα αράζαμε σπίτι, πίτσα, ταινιούλα, σεξ και ύπνο. Βαρεμάρα δηλαδή. Τώρα που δεν έχουμε τι κάνουμε? Ποιο μαγαζί μαζεύει τον περισσότερο κόσμο και τις περισσότερες γυναίκες? Πάμε σε κανένα μπουρδέλο? Σε κανένα στριπτιτζάδικο? Σε κανένα κλαμπ? Μην σε νοιάζει, θα σε φτιάξω σήμερα. Θα σε κάνω άρχοντα. Με πολύ κόπο και μαγκιά, βρήκα να καπνίσουμε και λίγο χόρτο, έτσι να γίνουμε πιο μάγκες από ότι είμαστε. Είμαστε και οι πρώτοι. Δεν δουλεύουμε πουθενά, εννοείται, για όλα φταίει το σύστημα, οι αλβανοί και οι αμερικάνοι. Και αν δουλεύουμε, μετά είμαστε ζόμπι, τα θέλουμε όλα στο χέρι. γιατί δουλεύουμε, και είμαστε κάτι και κουραζόμαστε. Μα ρε συ, πάντα όλα στο χέρι τα περιμέναμε, όλα έτοιμα, όλα οι άλλοι για εμάς. Εμείς καβάτζα, αραλίκι, στ’ αρχίδια μας όλα. Ότι κάτσει, δεν γουστάρουμε να καταναλώσουμε ούτε γραμμάριο από τις υπερπολύτιμες θερμίδες μας. Είμαστε η γενιά του βολέματος, της καθυστέρησης, της ακύρωσης, της αναβολής και του ω ρε πούστη μου, ουάου, βαριέμαι, είναι όλοι μαλάκες, ψώνια, φλώροι εκτός από εμάς. Ενήλικες γυναίκες, νέες που θέλουμε να λέμε ότι “μεγαλώσαμε”, ότι ενηλικιωθήκαμε, ότι ωριμάσαμε, ότι δεν είμαστε παιδιά… μαλακιζόμαστε με τους δονητές, τα δάκτυλα, τις μπανάνες, τα αγγούρια του μανάβη. Γεμάτες από ενδιαφέροντα και ανησυχίες… Χρυσή μου, τι ψώνισες σήμερα? Α, αγάπη μου καταπληκτική φούστα, μα τι μπότες είναι αυτές, μιλάμε είναι τέλειο το μπλουζάκι σου, το έχει σε άλλο χρώμα να το πάρω και εγώ? Το κραγιόν είναι αδιάβροχο? Μήπως βγαίνει καθώς θα κάνω στοματικό έρωτα στον δικό μου? Τι? Έπιασες και άλλον γκόμενο? Είναι καλός? Την έχει λίγο μικρότερη από τον νόμιμο μου, μα δεν πειράζει, μου κάνει φανταστικό πρωκτικό έρωτα, ναι τα κάναμε όλα, ήθελε κι άλλο, όλο σηκωμένη την έχει και δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θέλω να με περάσει για πουτάνα. Δεν είμαι καλά, έχω μελαγχολία, πονοκέφαλο, έχω αναπάντητα ερωτήματα, θέλω να το παίζω κουλτουριάρα μα και τσαχπίνα μα δεν μπορώ, είναι γουρούνια οι άνδρες, δεν μας καταλαβαίνουν εμάς τις γυναίκες. Θέλω να είμαι τέλεια σε όλα. Θέλω λεφτά, σεξ, ταξίδια, κατανόηση, δυο γκόμενους →

spleen-venting

xxxiv

-> και βραδιές με κλαψιάρικα ποιοτικά έντεχνα τραγούδια, ή και λίγο μπιτ, δεν θα με χαλούσε. Είμαστε και οι πρώτες. Δεν δουλεύουμε πουθενά, εννοείται, για όλα φταίνε οι άνδρες, το ποδόσφαιρο και οι ελαστικές καπότες. Και αν δουλεύουμε, μετά είμαστε ζόμπι, τα θέλουμε όλα στο χέρι. γιατί δουλεύουμε, και είμαστε κάτι και κουραζόμαστε. Μα ρε συ, πάντα όλα στο χέρι τα περιμέναμε, όλα έτοιμα, όλα οι άλλοι για εμάς. Εμείς καβάτζα, αραλίκι, στο αιδοίο μας όλα. Ότι κάτσει, δεν γουστάρουμε να καταναλώσουμε ούτε γραμμάριο από τις υπερπολύτιμες θερμίδες μας. Είμαστε η γενιά του βολέματος, της καθυστέρησης, της ακύρωσης, της αναβολής και του ω ρε πούστη μου, ουάου, βαριέμαι, είναι όλες, ψώνια, πουτάνες εκτός από εμάς. Και η ζωή συνεχίζεται...

politics

xxxv

ατομικό και κοινωνικό συμφέρον [baphomet]

Η θεματολογία του άρθρου που ακολουθεί, δεν αποτελεί προϊόν ώριμης σκέψης, (ότι και καλά τα προηγούμενα ήταν…) αλλά θέμα συζήτησης που είχα με δύο καλούς φίλους (άμα έχεις τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς). Τα αποσπάσματα που ακολουθούν δεν είναι παρά «δάνεια» που χρησιμοποιώ στη συγκεκριμένη περίπτωση ως ερεθίσματα για τη συνέχιση (σιγά να μην ασχοληθεί κανένας) του “έντυπου” πια διαλόγου, πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Συμφέρον είναι: Οτιδήποτε ωφελεί τον άνθρωπο ή τον βοηθά στην απόκτηση αυτών που επιθυμεί. Το συμφέρον διακρίνεται σε ατομικό και κοινωνικό. Παρά τη φαινομενική διαφορά τους, στην ουσία το κοινωνικό συμφέρον ταυτίζεται με το ατομικό, ενώ το ατομικό δεν ταυτίζεται πάντοτε με το κοινωνικό. Ουσιαστικά στη χώρα εκείνη που ευημερούν τα ανθρώπινα σύνολα, ευημερούν και τα άτομα. Με τον τρόπο αυτό το ατομικό συμφέρον είναι ασφαλισμένο μέσα στις διασυνδέσεις με τα συμφέροντα των άλλων πολιτών, που όλα μαζί κάνουν το κοινό συμφέρον της πολιτείας. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με το ατομικό συμφέρον. Στην περίπτωση αυτή το άτομο αποβλέπει μόνο στην εξυπηρέτηση των ατομικών του συμφερόντων, χωρίς να ενδιαφέρεται για το κοινό καλό. Επομένως αποκλείεται να επιβιώσει μια πολιτεία, αν ως σύνολο δεν παρέχει στο άτομο τις προϋποθέσεις εκείνες που θα διασφαλίσουν τα αγαθά του. Αυτό, όμως, θα επιτευχθεί, αν και το ίδιο το άτομο συναισθανθεί τις υποχρεώσεις του προς το κοινωνικό σύνολο, στο οποίο ανήκει. Με το πνεύμα αυτό ο νεοπλατωνιστής φιλόσοφος ιεροκλής (1ος αι. π.Χ.) έγραψε: «Δεν πρέπει να ξεχωρίζουμε το ατομικό συμφέρον από το συμφέρον της κοινότητας, αλλά να το υπολογίζουμε σαν ένα και το αυτό».

«Οι ανόητοι βλέπουν τους άλλους, όπως βλέπουν τους εαυτούς τους.» [skia]

reportage

xxxvii

οι όμορφες ειδήσεις όμορφα καίγονται [επιμέλεια: comzeradd]

«Η ενημέρωση είναι η βάση της δημοκρατίας», ισχυρίζονται μερικοί (μην κοιτάς εμένα). Μήπως όμως είναι ελλιπής στις μέρες μας; Δεν αναφέρομαι στην αναζήτηση της πληροφόρησης σε ατομικό επίπεδο (αν κι έχει κι αυτό το ενδιαφέρον του), αλλά στην προσφορά της πληροφορίας απ' τα κυρίαρχα “κανάλια” εισροής της: τα μέσα μαζικής πληροφόρησης, με μία λέξη media. Εδώ και οκτώ χρόνια μια επιστημονική ομάδα του πανεπιστημίου της σόνομα (σαν φρανσίσκο) εντοπίζει περίπου 1000 ειδήσεις που δημοσιεύονται σε εναλλακτικά μέσα και τα οποία κόπηκαν, υποβαθμίστηκαν ή λογοκρίθηκαν απ' τα μεγάλα εθνικά δίκτυα των ηνωμένων πολιτειών. Η πανεπιστημιακή επιτροπή αξιολόγησης των άρθρων (στη οποία κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει γνωστοί ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, όπως ο noam chomsky και η susan faludi), διαλέγει στο τέλος του χρόνου τα 25 πιο αντιπροσωπευτικά, τα οποία και εκδίδονται σε μορφή βιβλίου με τίτλο: «censored: the news that didn’t make the news». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει κι ο επικεφαλής του project και καθηγητής κοινωνιολογίας, peter phillips, ο σκοπός του «project censored» είναι να καταδείξει το σημαντικό ρόλο που παίζει η ανεξάρτητη δημοσιογραφία σε μια κοινωνία. Απ' αυτό το τεύχος, και περιστασιακά στα μελλοντικά, θα παρατίθεται μια είδηση που δεν τα “κατάφερε” στο αγώνα της πληροφόρησης, ενώ θα ακολουθούν (κατά την τακτική και των προηγούμενων τευχών) μικρές ειδήσεις από ελληνικά και ξένα κανάλια πληροφόρησης που πέρασαν απαρατήρητες. εξάγοντας λογοκρισία στο ιράκ δημοσιογράφος: alex gourevitch έντυπο: the american prospect (vol14, issue9, october 1, 2003) Αμέσως μετά την εισβολή και κατοχή των αμερικανικών δυνάμεων στο ιράκ, ο υπεύθυνος των δυνάμεων κατοχής paul bremer, είπε στους δημοσιογράφους ότι τώρα πλέον δεν θα περιορίζονται απ' την κυβέρνηση και πως είναι ελεύθεροι «να κριτικάρουν οποιονδήποτε και οτιδήποτε θέλουν». Αλλά στην πραγματικότητα δεν τους είπε την αλήθεια. Όλα άλλαξαν πάρα πολύ γρήγορα όταν ο bremer ήταν ένα απ' τα πρόσωπα που δέχθηκαν κριτική. Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες αρνητικές κριτικές για τις πολιτικές του επιλογές στο ιρακινό ειδησιογραφικό δίκτυο (imn), ο bremer έθεσε έλεγχο στο περιεχόμενό του. Το imn δημιουργήθηκε απ 'τους αμερικανούς τον απρίλιο του 2003 με στόχο να αποτελέσει ένα δημόσιο μέσο πληροφόρησης και επικοινωνίας των αρχών με τους ιρακινούς. Ο bremer εξέδωσε μια λίστα 9 σημείων με τις “απαγορευμένες δραστηριότητες” που περιελάμβαναν: πρόκληση σε βία, υποστήριξη στην οργάνωση baath και δημοσιοποίηση υλικού που προωθεί θέσεις εχθρικές προς τις δυνάμεις κατοχής. Άσκησε ακόμα μεγαλύτερη πίεση, κλείνοντας ένα μεγάλο αριθμό ιρακινών εφημερίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Το πεντάγωνο έκανε απ' την αρχή γνωστές τις προθέσεις του δηλώνοντας πως έχει στόχο τη δημιουργία μιας ελεύθερης ιρακινής κοινωνίας. Όμως, αντί να διαλέξει ένα δημοσιογραφικό οργανισμό για τη διοίκηση του imn, διάλεξε μια εταιρία αμυντικών συστημάτων (saic). Η διοίκηση της saic έδωσε περισσότερη προσοχή στον έλεγχο της πληροφορίας παρά στη διασπορά της. Οι δημοσιογράφοι που προσλήφθηκαν για τη στελέχωση του σταθμού δεν άργησαν να καταλάβουν το διπλό ρόλο τους. Οι δυνάμεις τα

reportage

xxxviii

→ ρεπορτάζ στο δρόμο με τους περαστικούς, γιατί μερικοί απ' αυτούς ήταν πολύ κριτικοί απέναντι στην παρουσία των αμερικανών στη χώρα τους, καθώς επίσης τους απαγόρευσαν και την ανάγνωση αποσπασμάτων απ' το κοράνι. Το κανάλι υποχρεώθηκε ακόμα να μεταδίδει ένα πολύωρο πρόγραμμα με τις πρόσφατες αποφάσεις που έπαιρναν οι δυνάμεις κατοχής, παρά της αντιρρήσεις κάποιων δημοσιογράφων του σταθμού. Επιπροσθέτως έκλεισαν τον μοναδικό τηλεοπτικό σταθμό της mosul γιατί μετέδωσε κάποια προγράμματα απ' το δίκτυο al-jazeera. Το συγκεκριμένο κανάλι είχε χάσει τις κάμερές του μετά από ένα πλιάτσικο κι έτσι κατέφυγε σε μια μίξη προβολών από αραβικά ειδησιογραφικά κανάλια και απ' τον nbc προκειμένου να συνεχίσει να εκπέμπει. Ο διοικητής μιας μεραρχίας έδωσε την εντολή να κλείσει ο σταθμός. Σε μια επίδειξη γενναιότητας η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του αμερικανικού στρατού, ταγματάρχης charmaine means, δήλωσε πως διαφωνεί με την απόφαση γιατί αυτό θα σήμαινε πως ο σταθμός θα 'πρεπε να μεταδίδει μόνο υλικό που έχει εγκρίνει ο αμερικανικός στρατός. Αρνήθηκε επανειλημμένως να ακολουθήσει τις διαταγές των ανωτέρων της, για κλείσιμο του σταθμού, με αποτέλεσμα να την απαλλάξουν απ' τα καθήκοντα της. Ο σταθμός τελικά καταλήφθηκε απ' τις δυνάμεις κατοχής. --αγοράζοντας επιχειρήσεις χωρίς εργάτες, χωρίς δικαιώματα – Αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο της ανεργίας, αλλά και των νόμων, που είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των επιχειρηματιών, βρίσκονται οι περίπου 500 εργαζόμενοι του ομίλου intersonic (θυγατρική της omp europe), που κινδυνεύουν όχι μόνο να χάσουν τη δουλειά τους, αλλά και να μην πάρουν ούτε δραχμή από την αποζημίωση, τις ασφαλιστικές εισφορές και τους μισθούς που τους χρωστά η επιχείρηση. Εφ' όσον το εφετείο εγκρίνει την αίτηση που υπέβαλε πρόσφατα μία εκ των 8 πιστωτριών τραπεζών, για υπαγωγή των δύο εταιρειών στο άρθρο 46 του νόμου 1892/1990 περί ειδικής εκκαθάρισης, τότε οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα, αφού ο νόμος προβλέπει αφ' ενός ότι οι συμβάσεις εργασίας λύονται αυτοδικαίως, χωρίς να απαιτείται καταγγελία των συμβάσεων εργασίας, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται και η λήψη οιουδήποτε ασφαλιστικού μέτρου ή η κήρυξη πτώχευσης, κινήσεις που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς όφελος των εργαζομένων. Αντιθέτως, το άρθρο λειτουργεί υπέρ των πιστωτριών τραπεζών (που αναλαμβάνουν και τον ρόλο του εκκαθαριστή), αφού ολόκληρο το προϊόν της εκκαθάρισης καταλήγει στα ταμεία τους. Και αν η intersonic δεν “πιάσει” και πολλά, λόγω των συσσωρευμένων προβλημάτων της, είναι σίγουρο ότι η omp europe θα προσελκύσει πολλά βλέμματα. Πόσο μάλλον όταν ο νέος ιδιοκτήτης θα έχει τη δυνατότητα να αγοράσει, κατόπιν διαγωνισμού, ένα υπερσύγχρονο εργοστάσιο, «κενό» εργαζομένων... πηγή: εφημερίδα “ελευθεροτυπία” ανθρωπιστικό εμπόριο – Αναφορές των ευρωπαϊκών στρατιωτικών υπηρεσιών δείχνουν τη μετάλλαξη της αμερικάνικης ανθρωπιστικής αποστολής στο ιράκ σε ένα επικερδές εμπόριο για τις αμερικάνικες αγορές λόγω της πρακτικής γιατρών να εξάγουν ανθρώπινα όργανα από νεκρούς και τραυματισμένους που πρόκειται να καταλήξουν και τα πωλούν σε ιατρικά κέντρα στην αμερική. Μια μυστική ομάδα αμερικανών γιατρών ακολουθεί τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια των επιθέσεων τους κατά ενόπλων ιρακινών ώστε να εξασφαλίζουν άμεσες ιατρικές επεμβάσεις για την εξαγωγή μερικών οργάνων και τη μεταφορά τους στην αμερική για πώληση. Οι αναφορές επιβεβαιώνουν την ανεύρεση δεκάδων σακατεμένων ή ακρωτηριασμένων πτωμάτων. Μερικά βρέθηκαν και χωρίς κεφάλι. πηγή: εφημερίδες "saudi daily", "iranian daily", "syrian daily”

identity

xxxix

chimeres:

the neuron stimulation zine [ ]

discover it: [] [] [] [] [] []

βιβλιοπωλείο πρωτοπορία (γραβιά 3-5, αθήνα) βιβλιοπωλείο solaris (μποτάση 6, εξάρχεια) βιβλιοπωλείο λεμόνι (ηρακλειδών 22, θησείο) μικρό-cafe (αιμ. βεάκη 36, περιστέρι) intro (κ. βάρναλη 30, περιστέρι) και με την κλασική μέθοδο χέρι με χέρι

contribute, send your own chimeres:

διαρκής πρό(σ)κληση για αποστολή άρθρων, επί παντός επιστητού, στο περιοδικό για δημοσίευση σε μελλοντικά τεύχη. [ ] mail@chimeres.gr [ ] www.chimeres.gr/form.php

copyleft:

η αναδημοσίευση τμήματος ή ολόκληρου άρθρου απ’ το περιοδικό, όχι απλώς επιτρέπεται, αλλά επιδιώκεται.

«είναι απαραίτητο να ταξιδέψεις. δεν είναι απαραίτητο να ζήσεις.»