Op jacht

1 Zolang je creditcards bruikbaar zijn, heb je geld zat. Als ik chocola kon frituren dan zou mijn leven compleet zijn. Dat hield ik me tenminste voor, terwijl ik mijn BMW op de gebruikelijke plek voor het advocatenkantoor van Dane, Lieberman en Zarnowski parkeerde. Ik denk vaak aan eten als ik het moeilijk heb. Het was een prachtige, zonnige ochtend in april waardoor het echt een probleem voor me werd om vol enthousiasme aan het werk te gaan. Hoewel, echt enthousiast over m’n werk was ik nooit, wat voor weer we ook hadden. Maar ja, wie wel? Ik pakte mijn verrukkelijke nieuwe lichtroze Chanel-­‐tas en met een snelle onopvallende blik controleerde ik even of ik hem wel goed vast had. Dat was inderdaad het geval, dus hees ik hem op mijn schouder. Ik zou me echt doodschamen als mijn collega’s die grote zwarte veeg van god mag weten wat op het lamsleer zagen. Die veeg zou me de das om doen. Ik had de beschadigde tas bij de outlet in Vero Beach gekocht, en ik wilde die geheime zwakte van me in mijn graf meenemen. Niemand zou er ooit achter komen dat ik, Finley Anderson Tanner, een koopjesjager ben. En mijn volgende echt grote geheim is dat mijn stijl lichtelijk ongebruikelijk is. Mijn garderobe bestaat uit een verzameling niet populaire afdankertjes van de fabriek en/of de tweede keus producten met krassen en vlekken die de winkels in de hoofdstraat niet wilden verkopen en dan met een flinke korting weg deden. Dankzij die veeg was mijn nieuwe tas zo goedkoop dat hij in mijn budget paste. Ehhhh... dat is niet helemaal waar. Ik heb geen budget, eigenlijk meer de neiging om net genoeg saldo op mijn creditcards te houden zodat ik gedwongen ben te beseffen dat ik weinig of helemaal geen zelfbeheersing heb als het om winkelen gaat. Nou ja, niet alleen wat winkelen betreft. Mijn uitspattingen lijken geen grenzen te kennen en worden alleen geleid door mijn overweldigende behoefte om iets meteen te hebben. En dat kan van alles zijn. Dat wil zeggen, alles wat ik op afbetaling kan kopen. Betaling goedgekeurd, die woorden zie ik het liefst. Ik geniet daar vooral van als ze op een aanvraag voor een nieuwe creditcard staan. En op die manier ben ik dus uitgegroeid tot een vrouw van negenentwintig die technisch gesproken helemaal niets bezit. Ik heb een huurflat en een lease-­‐auto en als we nog een armenhuis hadden, had ik daar onvoorwaardelijk levenslang. Dat is dus de reden waarom ik me toch naar mijn werk sleep, hoewel deze spectaculaire maandagmorgen in Zuid-­‐ Florida me eigenlijk naar het strand roept. Ik zou veel liever in de zon liggen. Naar muziek luisteren op mijn bijna afbetaalde iPod, in mijn heel speciale, nauwelijks aanwezige, mijn lijf koesterende bikini en bijpassende sarong (vijf procent