Niet verder vertellen

Proloog Op school moest ik groep twee, drie en negen overdoen. En diep in mijn hart wist ik heel goed dat ik dom was, ook al werd dat nooit hardop gezegd. Iedereen deed altijd zijn uiterste best om het onderwerp te vermijden. Ik was gewoon het tegendeel van slim en dat betekende destijds dat ik langzaam was, warrig, ongedisciplineerd en eigenzinnig. Mijn moeder zei altijd dat er een steekje aan me loszat. Alsof ik een of ander stom apparaat was dat het niet deed. Ik kan jullie niet vertellen hoe vaak ik er het liefst de brui aan had gegeven, maar dat gebeurde pas toen ik zestien was. Mijn moeder vond het goed dat ik in plaats van rijles te nemen van school af zou gaan om staatsexamen te doen. In feite hadden we er allebei meer dan genoeg van. En zo voelde ik me ook toen Frank zo zat als een Maleier in zijn vrachtwagen van de snelweg afkukelde en de pijp aan Maarten gaf. Volgens een getuige gleed de wagen van mijn man als een stapel omgevallen borden van het klif de oceaan in. In mijn verbeelding zag ik hem midden in de nacht op weg naar huis, goedgemutst als altijd met Johnny Cash keihard op de achtergrond en zijn hawaïhemd wapperend in de wind, en ineens… bóém! Al dat popiejopie charisma en sexappeal aan diggelen. De volgende dag, toen de politie kwam opdagen om me het nieuws te vertellen, was het kloteweer. De lenteregens begonnen dat jaar aan de late kant en waren blijven hangen. Vieze, natte straten, dooie bladeren en een lucht als afwaswater. Ze vonden me waarschijnlijk een kouwe kikker toen ze me de plastic tas met zijn persoonlijke bezittingen overhandigden: het adresboekje vol bloedvlekken, zijn portefeuille, zijn horloge en het losse geld dat hij in zijn zakken had gehad. Volgens mij waren ze een beetje bang dat ik in shocktoestand verkeerde. Maar dat was al een paar jaar eerder gebeurd, toen het venijn in ons huwelijk nog niet aan de oppervlakte was gekomen. Hij was dood en daar kon ik niet om rouwen. Ik ben niet slecht. Echt niet. Ik ben alleen geen treurende weduwe. Dat wordt in onze samenleving gewoon niet geaccepteerd, tenzij je de schoft zelf om zeep hebt geholpen. En dat was niet het geval. Maar volgens de psychotherapeut van het buurtcentrum, aan wie ik kort na de begrafenis mijn gebrek aan gevoelens opbiechtte, was ik de vleesgeworden droom van veel gescheiden en ongelukkig getrouwde vrouwen. En die komt erop neer dat je partner op een dag ’s morgens het huis uit gaat en jij niet lang daarna het telefoontje krijgt waarop je eigenlijk al jaren zit te wachten. Alles keurig volgens de regels. Afgewerkt. Je bent vrij. Een leven dat door een gelukkig toeval te vroeg wordt beëindigd. Het ergste was de week na de begrafenis. Ik zat samen met mijn moeder als een stel kraaien op Franks glimmende leren