Ken je me nog

Hoe lang ben ik al wakker? Is het al ochtend? Ik voel me brak. Wat is er gisteravond gebeurd? God, wat heb ik een hoofdpijn. Goed, ik drink nooit meer een druppel. Ik ben te suf om te denken, laat staan dat... Auwauwauw. Hoe lang ben ik al wakker? Ik heb een barstende koppijn en ik ben wat nevelig. En ik heb een kurkdroge mond. Dit is de gruwelijkste kater die ik ooit heb gehad. Ik drink nooit meer, geen druppel. Hoor ik een stem? Nee, ik moet slapen... Hoe lang ben ik al wakker? Vijf minuten? Een halfuur, misschien? Het is een beetje moeilijk te zeggen. Wat voor dag is het eigenlijk? Ik blijf even roerloos liggen. De pijn dreunt ritmisch door mijn hoofd, als een soort kolossale drilboor. Mijn keel is droog en ik heb overal pijn. Mijn huid voelt aan als schuurpapier. Waar ben ik gisteren geweest? Wat is er met mijn hoofd? Het is alsof er een mist over alles is neergedaald. Goed. Ik drink geen druppel meer, nooit. Ik moet een alcoholvergiftiging hebben of zoiets. Ik doe mijn uiterste best om me iets van de vorige avond te herinneren, maar het enige wat me te binnen wil schieten is onzin. Oude beelden en herinneringen uit het verleden die in willekeurige volgorde voorbijflitsen, als een soort iPod-­‐shuffle in mijn hoofd. Zonnebloemen, deinend tegen een blauwe lucht... Amy toen ze net geboren was, als een roze worstje in een deken... Een bord zoute patat op een houten cafétafel; warme zonnestralen in mijn nek; mijn vader die met een panamahoed op tegenover me zit, de rook van zijn sigaar uitblaast en tegen me zegt: ‘Door eten, lieverd...’ Het zaklopen op school. O, god, niet wéér die herinnering. Ik probeer de beelden weg te drukken, maar ze vliegen me al aan... Ik ben zeven jaar oud, het is sportdag en ik loop kilometers voor, maar het voelt zo akelig in mijn eentje vooraan dat ik blijf staan en op al mijn vriendinnetjes wacht. Ze halen me in, en dan struikel ik op de een of andere manier in de drukte en kom als laatste aan. Ik kan de vernedering nog voelen, ik kan het gelach nog horen, ik voel het stof in mijn keel nog, ik proef de banaan... Wacht even. Ik dwing mijn gedachten op de een of andere manier tot stilstand. Bananen. Er duikt een andere herinnering uit de mist op. Ik doe mijn uiterste best hem naar me toe te halen, ik reik ernaar... Ja. Hebbes. Bananencocktails. We dronken cocktails in de een of andere disco. Meer kan ik me niet herinneren. Bananencocktails, nota bene. Wat hadden ze er in vredesnaam in gestopt? Ik krijg mijn ogen niet eens open. Ze voelen zwaar en dichtgeplakt, zoals die keer toen ik valse wimpers met dubieuze lijm op de markt had gekocht. Toen ik de volgende ochtend de badkamer in wankelde, zag ik dat mijn ene oog dicht zat en dat er een soort dode spin bovenop lag.