1
E
rfelijkheidsleer is een rare wetenschap. Onnauwkeurig. Een zootje willekeurige combinaties die een uniek geheel vormen. Een loterij dus. Je kunt de schattige wipneus van je moeder erven, maar het feit dat die zo groot is dat hij je halve gezicht in beslag neemt heb je dan weer te danken aan je grootvader aan vaders zijde. Of je hebt van de ene kant de lange benen, maar dankzij de andere kant zien ze eruit als boomstammen. Of, en dat is wel heel wreed, de ene zus erft alle schoonheid zodat er voor de andere alleen nog de afdankertjes overblijven die niet aan de strenge criteria voldeden. Het is net of er maar een beperkte voorraad mooie lichaamsdelen is. Tenminste, zo leek het Abi altijd. Hoewel je zou kunnen zeggen dat haar beeld wat verwrongen is. Het is een onderwerp dat haar na aan het hart ligt. Een onderwerp dat haar zo nu en dan helemaal in beslag neemt. Hoe oneerlijk het is. Dat je uiterlijke kenmerken erft die je hele leven bepalen. Of, om precies te zien, hoe iemand met wie je een groot deel van je dna gemeen hebt de wereld zo anders ervaart en dat alleen dankzij een paar kleine verschilletjes in de keten. Ze weet ook dat zussen alleen al door hun plek op de ladder het universum altijd anders beschouwen. De oudste – die gewend was aan de aanbidding van hun ouders zolang ze nog enig kind was – vindt dat ze overal recht op heeft en is heerszuchtig, overtuigd dat alle planeten om haar draaien. De jongere zus is voorbestemd om op te groeien in haar schaduw, wil dolgraag lief gevonden worden, is zich bewust dat haar komst de idylle van de verwende eerstgeborene heeft verstoord. Het woord ‘sorry’ ligt deze voetveeg dan ook in de mond bestorven. In een groot gezin kun je onder de eindeloze vergelijkingen uit komen, of je kunt ze in elk geval manipuleren om je beter te voelen. 5
BW-Tussen twee zussen.indd 5
15-03-12 12:00