1 Door het open raam hoor ik het hoge stemmetje van mijn zoon. Godver, zijn ze nu nog steeds buiten? Jeroen kennende zijn ze niet tussendoor naar binnen gegaan om Tommies jas aan te trekken. Ik stap onder de douche vandaan, grijp mijn handdoek en veeg gehaast de meeste druppels weg. Ik durf niet te rennen, want mijn voeten zijn nat en ik druip aan alle kanten. Ik gris een klein blauw gewatteerd jack van de kapstok, steek mijn blote voeten in een paar kaplaarzen die circa zes maten te groot zijn en zwaai de deur open. De vrieskou drukt op mijn borst. Ik open mijn mond om een tirade te beginnen, me pijnlijk bewust van mijn transformatie naar weinig zinnelijke vrouw, maar ik sluit hem op het moment dat ik Jeroens gezicht zie. Zijn mond hangt een beetje open, verbaasd of schuldbewust, dat kan ik niet met zekerheid zeggen. Hij ziet er dom uit. Onze zoon rent weg, een stenen trapje op. In zijn Bob de Bouwer T-shirt met lange mouwen. Voordat ik achter hem aanren, doe ik iets wat ik haat: ik werp mijn echtgenoot een vuile blik toe en rol volstrekt overbodig nog even met mijn ogen om de blik kracht bij te zetten. Met een hand wurm ik Tommie in zijn jas en prop zijn ijskoude vingertjes in de wanten die aan een touw uit de mouwen bungelen, en met de andere hand tracht ik mijn handdoek op zijn plek te houden. Met mijn peuter onder de arm loop ik het trapje af. ‘Wie had je aan de telefoon?’ vraag ik. Ik hoop dat het nonchalant klinkt. Ik zet Tommie neer. Hij heeft iets weg van zo’n poppetje dat je opwindt en dat wegschiet zodra je het op de grond zet. Het grind knispert onder zijn voetjes, minder luid dan wanneer wij erop lopen. Het geluid past alleen op deze plek en doet me denken aan lange zomeravonden met veel wijn en kazen onder de pergola. We zijn hier vrijwel nooit in de winter. Het ruikt anders: koud en vochtig, 11
fmg - Ruis - Zonde.indd 11
1/11/2012 2:42:33 PM