Elke dag: fragment 4

En het rare is dat ik het antwoord wil weten. Het feit dat het Justin niets zou kunnen schelen, maakt dat ik het zelfs graag wil weten. ‘Ja, hoor,’ zegt ze, maar het klinkt aarzelend. Ik vind het moeilijk om haar aan te kijken. Ik weet uit ervaring dat er achter elk meisje, hoe onbelangrijk ook, een kernwaarheid te vinden is. Zij verbergt de hare, maar tegelijkertijd wil ze dat ik die waarheid zie. Nou ja, Justin dan natuurlijk. En die waarheid is er, net buiten mijn bereik. Een geluid, dat wacht tot het een woord wordt. Ze is zo verloren in haar treurigheid dat ze geen idee heeft hoe zichtbaar dat is. Ik geloof dat ik haar begrijp – even neem ik aan dat ik haar begrijp – maar dan, vanuit die treurigheid, verrast ze me met een korte vlaag van vastberadenheid. Onverschrokkenheid zelfs. Ze kijkt niet meer naar haar schoenen. Ze kijkt me aan en vraagt: ‘Ben je boos op me?’ Ik kan geen reden bedenken waarom ik boos op haar zou zijn. Ik ben hooguit boos op Justin, omdat hij haar zo kleineert. Het is te zien aan haar lichaamstaal. In aanwezigheid van Justin maakt ze zich klein. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben helemaal niet boos op je.’ Ik zeg tegen haar wat ze wil horen, maar ze vertrouwt het niet. Ik fluister haar de juiste woorden in, maar zij denkt wantrouwig dat er de nodige haken en ogen aan zitten. Dit is niet mijn probleem. Dat weet ik. Ik ben hier maar één dag. Ik kan niet de problemen oplossen van iemands vriendje. Ik mag niemands leven veranderen. Ik keer me van haar af, gooi het kastje dicht en sluit het af. Ze staat nog op dezelfde plaats, lijkt verankerd in de diepe, wanhopige eenzaamheid van een slechte relatie. ‘Wil je vandaag nog samen lunchen?’ vraagt ze. Het gemakkelijkste zou zijn nee te zeggen. Dat doe ik vaak: als ik voel dat de andere persoon mij in zijn leven wil trekken, ren ik de andere kant uit. Maar er is iets aan haar – de steden op haar schoenen, de vlaag van onverschrokkenheid, de onnodige treurigheid – waardoor ik wil weten wat het woord zal zijn als het niet alleen een geluid meer is. Ik heb jarenlang mensen ontmoet zonder hen ooit te leren kennen en vanmorgen, op deze plek, met dit meisje, heb ik het gevoel • 10 •