|
DISTANT SUFFERING LVVII
editie #32 | hans overvliet DISTANT SUFFERING LVVII | i.d. van een zichzelf in stand houdende wolk 20-04 t/m 31-05-2026 In de nasleep van de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog hebben ‘wij’ getracht een wereldorde op te bouwen die gebaseerd is op diplomatie en internationaal recht. Want: nooit meer. Vastgelegd in tal van internationale verdragen: de Verdragen van Genève, het VN-Handvest, het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), het Genocideverdrag. Om er een paar te noemen. Zelfs op metaniveau maakten ‘we’ afspraken: het Verdrag van Wenen regelt de toepassingen van het verdragenrecht. Dit alles gebaseerd op het werk van de Nederlander Hugo de Groot / Hugo Grotius (1583–1645): De iure belli ac pacis / Over het recht van oorlog en vrede; geschreven in ballingschap in Frankrijk in 1625. Aan de vooravond van onze herdenkings- en bevrijdingsvieringen op 4 en 5 mei 2026 worden wij als wereldwijde samenleving geconfronteerd met een recordaantal van ongeveer 130 gewapende conflicten, waarbij oorlogsmisdaden en genocide dagelijks in 4K-beeldkwaliteit over onze schermen flitsen. Helaas staan Soedan, Gaza en de Westelijke Jordaanoever, Iran, Oekraïne, Jemen, Syrië, Mali, Burkina Faso, Afghanistan en Myanmar in de frontlinie van deze conflicten. nooit meer? mag in onze huidige, veranderlijke tijd een andere betekenis hebben dan oorspronkelijk, maar het systeem van puur, nietsontziend winsten machtsbejag waartegen het toentertijd waarschuwde, is nog steeds springlevend en produceert nog steeds dagelijks even afschuwelijke effecten. Daartoe dienen de bestaande internationale orde en de bijbehorende wetgeving als wegwerpdoekje. Wees dus trouw aan waar een heel continent op gebouwd is, namelijk de slogan nooit meer, en schreeuw het luidkeels in elke bekende taal en elk gesproken dialect in elke richting: nooit meer uitroepteken.
catalogus project
website hans
Met nadrukkelijke dank aan Carina Diepens.
ikgeefjemijnraam waren spontaan uitgesproken woorden tegen de kunstenares katelijne de corte. Het was mijn antwoord op haar vraag waar haar kunstwerken een plek zouden kunnen krijgen na haar expositie bij ruimteCAESUUR. Dat werd de eerste tentoonstelling. Mijn raam, het langsrazende verkeer, de mensen die continu passeren, hoe het licht valt, hoe de hoge gebouwen en wolken erin spiegelen, maar ook de uitdaging zien in dat hoge smalle raam, kortom; inspiratie. Ik zoek kunstenaars uit, met de eventuele hulp van goede mensen om me heen. Deze kunstenaars komen niet alleen uit Zeeland: de eerste exposant kwam uit Deinze in België. Dus alles staat open, geen beperkingen, qua plek, leeftijd etc. Alles mag ook, ik geef de kunstenaar echt mijn raam. Een protestraam is het ook eigenlijk wel; na sluiting van kunstcentrum W3, en de naderende sluiting van de ateliers van Kipvis, is er bijna geen hedendaagse kunst meer te zien in Vlissingen. Om dan aan een drukke straat met veel toevallige passanten, om de 6 weken een andere kunstenaar mijn raam te geven, dat voelt bijna als een missie.
Sylvia Hubrouck Koudekerkseweg 8 | 4382 EB Vlissingen Ex-coördinator van kunstuitleen Walcheren / suppoost / educatief medewerkster bij tientallen exposities / vrijwilligster bij diverse kunstprojecten / fervent en gedreven bezoekster van hedendaagse kunstexposities. Geen ongevraagde aanmeldingen. Foto achterzijde: Joep Bremmers
IK GEEF JE MIJN RAAM editie #32
hans overvliet DISTANT SUFFERING LVVII i.d. van een zichzelf in stand houdende wolk 20-04 t/m 31-05-2026