In het land van Brecht en Nietzsche leek het me passend om mijn werk te omkaderen met een citaat dat aan beiden wordt toegeschreven: Kunst is geen spiegel die de werkelijkheid weergeeft, maar een hamer waarmee je die vormgeeft. Wat mijn artistieke houding betreft, wil ik graag verwijzen naar Samuel Beckett in Worstward Ho: Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better. Vertaald: Ooit geprobeerd. Ooit gefaald. Maakt niet uit. Probeer het opnieuw. Faal opnieuw. Faal beter. Op dit moment bevinden wij ons als westerse samenleving – als ik me even tot dat deel van de wereld mag beperken – zonder meer in een toestand van falen. Samen met onze bondgenoten negeren we elke vorm van internationaal recht, ontvoeren we een staatshoofd van een soevereine natie, bombarderen we talloze autonome landen zonder enige juridische rechtvaardiging – keer op keer op basis van de meest flagrante leugens –, bieden we materiële en politieke steun aan het genocidale gedrag van een koloniale apartheidsstaat aan de Middellandse Zee, en, wat de oorlogen op het Afrikaanse continent betreft, kijken we volledig de andere kant op. Ooit geprobeerd. Ooit gefaald. Terwijl de energiesector, big tech, big-pharma, de banken en het militairindustrieel complex, enzovoort, natuurlijk de miljarden aan winst delen. Waarvoor wij in alle opzichten de rekening betalen, inclusief de uitgestelde kosten als het gaat om de ‘vluchtelingencrisis’. Want naast de enorme winsten voor de oligarchie, veroorzaken deze oorlogen die door de epsteinklasse worden ‘uitgevoerd’ doden, gewonden en vluchtelingen – heel veel vluchtelingen. Zodat bijvoorbeeld hier in dit land de AfD opnieuw kan beweren dat het de buitenlanders, de asielzoekers, zijn die alle problemen veroorzaken. Als gevolg daarvan heeft extreemrechts een soort perpetuum mobile gecreëerd: een zichzelf vervullend clowncircus dat de planeet en ons vernietigt. Probeer het opnieuw, faal opnieuw.